مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، پردیس چارسو خانه هفدهمین جشنواره «سینماحقیقت» است.

این دوره از جشنواره از دوشنبه ۲۷ آذر ماه شروع می‌شود و نمایش آثار تا جمعه اول دی ماه ادامه داد. شنبه دوم دی ماه مراسم اختتامیه هفدهمین جشنواره «سینماحقیقت» در تالار وحدت برگزار می‌شود.

هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» با دبیری محمد حمیدی مقدم برگزار می‌شود.

به گزارش سینماپرس، برنامه تلویزیونی «سید خندان» که در قالب دورهمی شبانگاهی فروردینِ سال ۱۴۰۲ با حضور خانواده‌ها و مهمانان از عرصه‌های شعر، ترانه، سرود، نمایش، استندآپ و … روانه آنتن شبکه دو سیما شد، فصل دوم آن پنج‌شنبه‌ها و جمعه‌ها ساعت ۲۲ از شبکه دو سیما پخش می‌شود.

آیتم‌های جدید فصل دوم «سید خندان» شامل مسابقه مشاغل با هدف شرکت دادن تماشاچی، استخر توپ، مجیزگویی امین شفیعی در قالب شعر، ملت قهرمان با هدف معرفی افرادی که کمتر دیده شدند، حیاط سید خندان با هدف مشارکت بیشتر تماشاچی‌ها و آیتم سلام است که در شب‌های جمعه میزبان خادمان امام حسین (ع) می‌شود.

خاطره‌بازی، اجرای نمایش، از تجربت بگو، استندآپ کمدی و حضور مهمانان از عرصه‌های مختلف فرهنگ و هنر مانند فصل قبل مخاطبان را تا انتهای برنامه با خود همراه می‌کند.

«سید خندان» به تهیه‌کنندگی محمد حسین بزرگی‌راد و اجرا و سردبیری محمدرضا شهبازی روانه آنتن شبکه دو سیما می‌شود. مجری طرح و جانشین تهیه‌کننده محسن رسولی و کارگردان هنری برنامه سید احسان حسینی است.

متاسفانه در دهه های اخیر شاهد افول ادبیات داستانی و حضور رمان‌های قدرتمند و جذاب در کشورمان بودیم. ضعفی که گریبان گیر عرصه سینما و بطور کل هنرهای نمایشی نیز گردید و روح الهام بخش ادبیات اقتباسی را الکن ساخت. در این رابطه به سراغ «عبدالرضا فریدزاده» رفتیم و این نویسنده و منتقد ادبی و هنری در گفتگو با خبرنگار سینماپرس بیان داشت: اصلی ترین عامل افول ادبیات داستانی این است که در جامعه ما چیزی تحت عنوان ادبیات ضرورت نیست. از طرفی همین ادبیات در دسترس مجموعه ای قرار می‌گیرد که بتوان آن را کنترل کرد. و به جوامع مختلف نیز گفته می‌شود که ما هم ادبیات داریم، ادبیات کودک داریم، شعر داریم و درحال حمایت و هموار سازی هستیم. در واقع ادبیات در جامعه ما کنترل شده است. پس اکنون در شرایطی به سر می‌بریم که می‌توان گفت ادبیات ما خود جوش نیست که هرکس بر حسب علاقه خود کار کند، خودش باشد و جامعه‌اش. خب این بازدارنده است و باعث دلسردی می‌شود.

نویسنده نمایشنامه «سفر به جنون» در ادامه و با طرح این پرسش که آیا می‌توان عنوان کرد همین عامل، موجب خلق آثار خوب با توجه به تقاضای بالای رمان نمی‌شود؛ تاکید نمود: البته تقاضا آنچنان هم بالا نیست. وجود دارد ولی بالا نیست زیرا ضرورت آن مشخص نیست برای خیلی ها. صرفا ضرورتش برای کسانی مشخص است که اهل کارند. یکی از عوامل مبهم بودن این ضرورت وجود نداشتن مراکزی برای تقویت نیرو و ورود به این حیطه است. در واقع بایدساز و کاری وجود داشته باشد تا نیاز مشخص شود. به همین منظور باید ورود دولت به این گونه باشد که یک دستگاه دولتی وجود داشته باشد تا حقوق فعال زمینه فرهنگی حفظ شود و همچنین امکانات و مسیر برای فعالیت بوجود آورد بدون اینکه هیچ حقوقی در برابر آن مطالبه نکند یعنی حق ندارد که در برابر در اختیار قرار دادن امکانات به هنرمند و فرهنگی اندیشه او را قرض بگیرد.

نویسنده نمایشنامه «سحرگاه شیطان» سپس به تشریح نحوه ورود عناصر کنترل کننده غیر صالح پرداخت و تصریح کرد: البته مرز هایی هست که مورد توافق هر دو طرف باید باشد که این ضوابط در نظر گرفته شود؛ مانند مصالح ملی. هنرمند حق ندارد مصالح ملی را بفروشد و بعد توقع حمایت و استفاده از امکانات را داشته باشد. که این ضوابط در هر کشوری متفاوت است. البته باید دید که مصالح چیست و آیا منطقی طرح شده است یا نه.

نویسنده نمایشنامه «اهل کوفه» سپس به موضوع چرایی عدم توانمندی ادبیات داستانی در ایران برای خلق آثار خوب در حوزه فیلم و تئاتر و تلویزویون پرداخت و متذکر شد: هم می‌توان این ادعا را کرد و هم نه. من در گذشته در مصاحبه ای گفتم ادبیات امروز در کیف‌ها و جیب‌ها و کشوهای نویسندگان است. البته الان فرق می‌کند و فضای مجازی به کمک آمده اما با این وجود کسانی که مدعی بودند اگر یک جرقه بروز دهد آنوقت معلوم می‌شود ما چه کاره‌ایم، چه دیده‌ایم؟ علاوه بر این ادبیات ما به گونه‌ای شده است که دو نوع نویسنده بوجود آمده. دسته ای نیروهای تازه آمده بیتاب که میخواهند حرف خود را به کرسی بنشانند و یک دسته هم نیروهای قدیمی فرسوده که مدعی هستند ما زحمت کشیده‌ایم تا این نظام گفتاری و نوشتاری را بوجود آورده‌ایم. و این دو دسته درحال مناقشه با یکدیگر هستند. باید این دو گروه با هم به تفاهمی برسند. بنابراین تا زمانی که این کاستی ها وجود دارد آثار قویی که منجر به ادبیات تاثیرگذار هست بوجود نمی آید.

نویسنده نمایشنامه «پروانه در جیب غول و آل» در پایان این گفتگو به چرایی بی‌رغبتی سینماگران برای اقتباس از داستان‌های ایرانی پرداخت و خاطرنشان کرد: ما دو دسته فیلم نامه نویس داریم. کسانی که خودشان قصه نویس هستند و کسانی که نمیتوانند. کسانی که میتوانند بنویسند این دیالوگ را دارند که چرا بروم سراغ دیگری خودم مینویسم و فیلمنامه می‌کنم. اما وقتی شروع به نوشتن می‌کنند متوجه می‌شوند در بخش‌هایی ضعف دارند ولی رغبت نمی‌کنند تا مشورت بگیرند. همچنین بر منصب مسئولیت کسانی نشستند که درکی از آن حیطه ندارند و مصالحی که باید تشخیص داده شود از عمق تشخیص داده نمی‌شود. گرچه در برهه‌ای بعد از انقلاب جشنواره‌ها برای تولید آثار اقتباسی جوایز نیز می‌گذاشتند ولی خب بعد انقلاب آثار داستانی چندانی تولید نشد و رمان‌هایی هم که قبل انقلاب نیز نوشته شده بود خیلی با سیاست‌های کنونی همخوانی داشت. از طرفی نیز این حرکت جشنواره‌ها هم بصورت ناقص ایجاد شد و عملا کار سینمای اقتباسی زمین ماند. ببینید سال‌هاست در اروپا این سوال مطرح است که دولت چقدر باید به هنر و ادبیات کمک کند؟ پاسخ این است که تا جایی که می‌تواند باید کمک کند. خب آثاری که در گذشته نوشته شد و همچنین کتاب‌هایی که درحال تولید است حجم انبوهی از آثاری را بوجود آورده که باید به آنها رسیدگی شود حال نه تنها سینماگران بلکه باید نهادی تشکیل شود که هرگونه کمکی که می‌تواند من جمله حمایت های مالی و غیر مالی را برای تحقق این مهم به جامعه هنرمندان انجام دهد. البته که اقتباس باید با به روز رسانی همراه باشد زیرا به اقتضای زمان مفاهیمی دیگر کاربرد ندارند و مفاهیمی باید در اثر گنجانده شود.

به گزارش سینماپرس، عبدالرضا فریدزاده متولّد ۱۳۳۱ در بروجرد، فارغ التحصیل کارشناسی بازیگری و کارگردانی از دانشکده هنرهای دراماتیک است و در کارنامه هنری خود علاوه بر چاپ ده‌ها قصه و شعر در مطبوعات و نشریات تخصصی ادبی و همچنین چاپ ده‌ها مقاله و نقد و پژوهش ادبی و هنری در مطبوعات و نشریات تخصصی و …؛ بیش از ۴۰ عنوان نمایشنامه را به ثبت رسانده که در این میان می‌توان به نمایشنامه‌های: «اهل کوفه»، «ایکس و افسانه داد»، «پروانه در جیب غول و آل»، «کارگاه تئاتر»، «سفر به جنون»، «سحرگاه با شیطان» و … اشاره نمود.

کارگردان مستندهای تحسین شده «زندگی میان پرچم های جنگی» و «تنها میان طالبان» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: ما باید به غربی ها نگاه کنیم و ببینیم چرا در این زمینه ها خرج می کنند و مرتب فیلم هایی استراتژیک به نفع منافع خود می سازند.

وی یادآور شد: در زمان انقلاب لیبی بنده همراه با تیم مستندسازی در لیبی بودیم که پسر قذافی را دستگیر کرده بودند ما بلافاصله خودمان را به محل رساندیم و دیدیم تمام خبرگزاری های دنیا به آنجا آمده اند و این اتفاق در شرایطی بود که کلاً آن شهر یک مسافرخانه کوچک داشت. خبرنگارها و تصویربردارها کف زمین می خوابیدند و شرایط بسیار سختی را داشتند اما تلاش می کردند اولین نفراتی باشند که این اخبار را با دیدگاه خود مخابره می کنند اما متأسفانه خبرنگار صدا و سیمای ما در آنجا نبود.

اسلام زاده در همین راستا متذکر شد: بدیهی است که در این شرایط بازنده ما هستیم چرا که نحوه روایت از هر اتفاقی بسیار مهم است. در همین راستا یکی از اساتید می گفت وقتی رهبری از تمدن سازی صحبت می کنند ما اگر دنبال تمدن سازی هستیم باید از اتفاقات ملی و فراملی و منطقه ای روایت خود را داشته باشیم اما متأسفانه در اغلب موارد ما بدل به مصرف کننده می شویم و در جایی که باید حضور نداریم!

این مستندساز تأکید کرد: کار استراتژیک زمان و تأمل می خواهد. سال ها فرصت و فکر و مشورت و پیدا کردن سوژه و… می خواهد اما افسوس که دست و دل مسئولان برای خرج کردن پول می لرزد و همین باعث می شود ما نتوانیم آنچنان که باید در موضوعات مهم و استراتژیک و حیاتی آثار قابل تأمل تولید کنیم.

وی خاطرنشان کرد: الآن خیلی مستندسازان تلویزیونی ساز شده اند؛ این ها به دلیل نقص سیستم است. ریسک ناپذیر بودن تصمیم گیران یکی از دلایل این اتفاق تلخ است. بنده معتقدم خیلی از معضلات می تواند با تدابیر ساده حل شود. مسئولان نباید ژنرالی که در خط می دویده و با دشمن درگیر می شده را از خط مقدم برگردانند و بگویند حالا در دبیرخانه بنشین و شماره نامه بزن!

اسلام زاده در همین خصوص تصریح کرد: نگاه مادی به سینمای استراتژیک و استکبارستیز باید از بین برود. اگر یک نفر نگاه مادی داشته باشد بهتر است سراغ کارهایی برود که سفارشی و تجاری هستند و می توان از طریق آن پول درآورد. اگر بخواهید وارد بحث جدی و استراتژیک شود باید در کنارش شما یک سری کارهای دیگر هم انجام دهید که بتوانید در این عرصه بمانید و خود را زنده نگه دارید. ما سینماگرانی داریم که دغدغه تولید در سینمای استراتژیک و استکبارستیز را دارند و مسئولان باید از آن ها حمایت کنند.

وی در خاتمه این گفتگو افزود: برای امثال بنده که سال ها وقت گذاشتیم برای یک مستند و کار سطح پایین گزارشی نمی سازیم که پولدار شویم باید حمایت ویژه ای وجود داشته باشد. متأسفانه برخی افراد هم مرتب به ما انگ می زنند و فکر می کنند دولت همه امکانات و بودجه اش را در اختیار ما گذاشته تا فیلم بسازیم و کار کنیم در صورتی که این چنین نیست و ما با معضلات زیادی روبرو هستیم.

به گزارش سینماپرس، «محسن اسلام زاده» متولد سال 1359 در مشهد است که در کارنامه هنری خود کسب تندیس بین‌المللی شهید آوینی در جشنواره سینما حقیقت به خاطر مستند «تنها میان طالبان» 1394، همچنین فانوس طلایی بخش بین‌الملل جشنواره عمار به خاطر مستند این مستند، حضور در جشنواره «نهج کربلا» به خاطر مستند «من و فرمانده»، حضور در جشنواره الجزیره در سال 2013 با فیلم «اسرار زندان ابوسلیم»، حضور در جشنواره مقاومت با مستند «شیخ صباح»، فانوس طلایی پنجمین دوره جشنواره عمار به خاطر فیلم «اهل سنت ایران»، تندیس ویژه جشنواره رویش به خاطر فیلم «مادران انقلاب»، دیپلم افتخار بخش بین‌الملل چهارمین دوره جشنواره عمار به خاطر فیلم «سفر به دیار پشتونها»، فانوس طلایی بخش بین‌الملل سومین جشنواره عمار به خاطر فیلم «اندیشه حیات» را به ثبت رسانده است.

صدابردار فیلم های سینمایی «شمعی در باد» و «چهارشنبه خون به پا می شود» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: تا زمانی که تفکر غلط و اندیشه غیر سینمایی در سینما حاکم باشد قطعاً ما نمی‌توانیم شاهد حل مشکلات و معضلات سینما و سینماگران باشیم.

کیایی یادآور شد: من ۵۰ سال در سینما تلاش کردم نه برای موفقیت در کار و به اسم و رسم رسیدن؛ این کار را کردم چون از آن لذت می بردم و تنها با سینما بود که حال می کردم. شاید اگر قرار بود نماینده مجلس یا یک ارتشی شوم هرگز یک روز خوش در خاطراتم نمی ماند شاید اگر به من می گفتند مدیرعاملی یک شرکت بزرگ را بر عهده بگیر هرگز نمی پذیرفتم چرا که جان و روح من با سینما عجین شده و این مسأله قطعاً برای بسیاری از اهالی سینما وجود دارد.

این سینماگر تأکید کرد: سینماگر بیشتر برای دلش در سینما کار می کند چرا که کار در سینما به او آرامش می دهد. کار فرهنگی کردن برای همه ما یک ارزش است. ذات هنر برای ما سینماگران مهم است و می دانیم که همه چیز تاریخ انقضا دارد جز هنر که هیچ گاه تاریخ انقضا نداشته و نخواهد داشت.

وی در پایان این گفتگو افزود: مدیران فرهنگی باید این نکات مهم را درک کنند و بدانند که سینماگران با چه اشتیاقی و چه هدفی برای سینما کار می کنند. باید آن ها را درک کنند و شرایط را برای ادامه حضور و فعالیت شان در سینما تسهیل کنند تا فرهنگ و هنر این مرز و بوم روز به روز بیشتر ارتقا پیدا کند.

به کارگردانی سینماپرس، با توجه به استقبال مخاطبین، مهلت ارسال آثار به ایستگاه چهاردهم جشنواره مردمی فیلم عمار با رونمایی از پوستر مربوط به فراخوان تمدید شد. مهلت ثبت نام و ارسال اثر برای این جشنواره که قرار بود از ۹ مهرماه تا ۲۰ آبان باشد، تا دهم آذر ماه ادامه خواهد داشت. متقاضیان می‌توانند برای شرکت به سایت رسمی جشنواره مردمی فیلم عمار به آدرس Fanoos.AmmarFilm.ir مراجعه کنند.