مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، محسن ابراهیمی در گفتگو با میزان درباره سریال «آقای قاضی» که به کارگردانی سجاد مهرگان، تهیه‌کنندگی احمد شفیعی گفت: سریال «آقای قاضی» یکی از بهترین و ماندگارترین آثار نمایشی ما در موضوع قضاوت و دادگاه در تاریخ معاصر ایران است، در طول تاریخ سریالی با سوژه‌ای که اختصاصی به این موضوع بپردازد و فضای دادگاه را به خوبی به تصویر بکشد، نداشتیم.

رییس امور فرهنگی قوه قضائیه ادامه داد: سریال «آقای قاضی» تلاش می‌کند دادگاه و فرایند رسیدگی به دعاوی و شکایت‌ها را به تصویر بکشاند که به نظر می‌رسد در این زمینه موفق بوده است.

«آقای قاضی» سریالی برای همه مردم است

ابراهیمی درباره واقعی بودن کاراکتر آقای قاضیِ سریال تاکید کرد: کاراکتر آقای قاضی برای اولین بار، هم از نظر بازی که انجام شده و هم از نظر محتوا و سوژه‌هایی که با آن‌ها ارتباط برقرار کرده، نمایش خوبی از کاراکتر قاضی است؛ کم‌تر دیده‌ایم که در فیلم و سریالی کاراکتر قاضی، خوب، درست و واقعی به نمایش درآید. وقتی درباره شغلی قضاوت می‌کنید، بازنمایی و به تصویر درآوردن کاراکتر آن سخت است که سریال «آقای قاضی» در این زمینه موفق بوده است.

رییس امور فرهنگی قوه گقضائیه در پاسخ به این پرسش که پرونده‌های بررسی شده در این سریال چقدر همه‌گیر است، بیان کرد: اپیزودهای سریال متنوع هستند و دعاوی حقوقی و کیفری را شامل می‌شوند؛ چون تنوع زیادی در این سناریوها مشاهده می‌شود، بخش زیادی از پرونده‌های ما در قوه قضائیه را نمایندگی می‌کند که هر مخاطب، به نوعی با آن ارتباط برقرار می‌کند.

او تاکید کرد: یکی از بهترین فرم‌ها برای یادگیری، فراگیری و برقراری ارتباط درونی، داستان و درام است حتی بخش زیادی از آموزش‌های قرآن در قالب داستان گذشتگان قرار می‌گیرد. استفاده از داستان و درام به جای آموزش‌ خشک حقوقی می‌تواند مخاطب را بیشتر سرگرم کند.

او در پایان درباره مخاطبان این سریال خاطرنشان کرد: همه مردم می‌توانند سریال «آقای قاضی» را ببینند و از آن استفاده کنند؛ چه کسانی که درگیری‌ای با فضای قوه قضائیه دارند و چه کسانی که یادگیری احتمالی آن‌ها می‌تواند مانع از حضورشان در فضای دادگاه باشد. مردم با دیدن این سریال می‌توانند آموزش‌های حقوقی ببینند و تلنگر حقوقی داشته باشند.

به گزارش سینماپرس، این هنرمند با سابقه تئاتر که بیشتر در حوزه تئاتر کودک و نوجوان فعال است، از دشواری کار تئاتر در وضعیت فعلی می‌گوید، از اینکه نمی‌تواند اعتبار چندین ساله خود را مخدوش کند و اینکه نمی‌تواند به تئاتر به عنوان سرگرمی صرف بنگرد.

او به ایسنا می‌گوید: خوشبختانه حالم خیلی بهتر است و خداوند سلامتی دوباره‌ای به من بخشید.

این هنرمند در پاسخ به این سخن که آیا بنای اجرای کار تازه‌ای دارد، توضیح می‌دهد: کار هست ولی متاسفانه حمایت نیست در حالیکه تئاتر بدون حمایت مالی، نمی‌تواند سرپا بماند. از طرف دیگر من هم راضی نیستم به خاطر گیشه کار کنم. بنابراین به اجبار، از اجرای تئاتر دور مانده‌ام.

دادشکر با اشاره به دشواری کار تئاتر در وضعیت فعلی ادامه می‌دهد: به اجبار شرایط، به هر دری می‌زنیم، با مشکلات گوناگونی رو به رو می‌شویم. اولا که هر جایی بخواهیم کار کنیم، عده زیادی در صف ایستاده‌اند و از سوی دیگر به پدیده‌های فرهنگی هم به اندازه کافی اهمیت داده نمی‌شود. در حالیکه دوست دارم راهی را که از دیرباز آغاز کرده‌ام، با همان سبک و سیاق ادامه بدهم. دلم نمی‌خواهد به دلیل دغدغه نان شب کاری کنم که وجهه هنری چندین ساله‌ام را از بین ببرم اما اجرای تئاتر در این شرایط نیازمند دوندگی‌هایی است که دیگر از من بر نمی‌آید. شرایط بسیار سخت است و عبور از آن هم بسیار سخت‌تر.

این کارگردان و بازیگر تئاتر که سال‌ها با کانون پرورش فکری همکاری داشته و در این مکان آثار متعددی را روی صحنه برده است، می‌افزاید: بیشتر مایلم با کانون کار کنم چون احساس می‌کنم خانه‌ام است حتی با اینکه بودجه‌اش از مراکز دیگر کمتر است، باز هم برای در اولویت است. اما حاضر هم نیستم به مواردی تن بدهم که نه دانشم اجازه می‌دهد و نه نگاهی که به تئاتر دارم می‌گذارد که به سمت آثار سرگرم‌کننده بروم.

او با تاکید بر وظیفه اجتماعی تئاتر خاطرنشان می‌کند: تئاتری که از اندیشه تهی باشد، شو است و نه تئاتر. البته که باید انواع تئاتر وجود داشته باشد همچنانکه در دنیا هم چنین است ولی ما مسیری را که تئاتر دنیا طی کرده، نرفته‌ایم و گاهی می‌خواهیم بدون طی این مسیر، پرش کنیم که شدنی نیست زیرا راهِ تئاتر با اندیشه و انرژی و توان کافی طی می‌شود ولی ما یاد گرفته‌ایم به همین جرقه‌های کجدار و مریز بسنده کنیم.

دادشکر یادآوری می‌کند: بدون حساب و کتاب و بدون پشتوانه‌های قوی فرهنگی و زمینه‌های فراگیر اجتماعی، نمی‌توان تئاتر کار کرد. ما نسلی را پرورش دادیم ولی متاسفانه بعد از آن هیچ اتفاقی نیفتاد و این جریان تداوم پیدا نکرد.

به گزارش سینماپرس، محسن حاجیلو، مجری و بازیگر سینما و تلویزیون مهمان دیشب شب‌نشینی بود؛ ‌ وی با حضور در این برنامه از فعالیت‌های حرفه‌ای خود در دوران برنامه ساعت خوش صحبت کرد. او همچنین در ادامه برنامه خاطرات خود از بازی‌های تیم ملی فوتبال ایران با کشورهایی مانند استرالیا را تعریف کرد.

مجری و بازیگر سینما و تلویزیون گفت: من از دهه ۶۰ فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کردم و زمان بسیاری را در جام جم گذراندم. من حدود ۱۰ سال دروازه‌بان تیم ملی هندبال بودم؛ این یعنی از پیدایش هندبال در ایران و پیش از تاسیس فدراسیون مربوطه در این رشته فعالیت می‌کردم.

حاجیلو گفت: برادر بزرگ من علی حاجیلو کشتی‌گیر تیم ملی بود و برادر دیگرم، اصغر حاجیلو بازیکن سابق فوتبال تیم ملی فوتبال ایران است که هر دو حق بسیاری بر گردن من دارند.

وی افزود: اصغر حاجیلو بسیار به ورزش علاقه داشت و توانست در فعالیت ورزشی خود موفق شود. وی تنها بازیکنی است که به مدت ۱۹ سال در تیم استقلال فعالیت کرد اما حقوقی دریافت نکرد. او طی این ۱۹ سال ۶۴ بازی ملی انجام داد. اصغر حاجیلو علاقه بسیاری به فوتبال و تیم استقلال داشت و همچنان دارد، به طوری که همچنان از باخت تیم استقلال بسیار اندوهگین می‌شود.

او ادامه داد: من طی دوران فعالیت خود چندبار در بازی‌های فوتبال مهم حضور داشتم و در جام جهانی نیز بوده‌ام. آخرین بار نیز در بازی با استرالیا حضور داشتم که خاطره بسیار جذابی را شکل داد. من در استرالیا، آلمان، فرانسه و مالزی حضور داشتم اما خاطره‌انگیزترین بازی در استرالیا بعد از بازی با ژاپن بود.

مجری و بازیگر سینما و تلویزیون گفت: علی سمنانی من را به دلیل بداهه گویی برای پروژه‌های مختلفی مانند ساعت خوش انتخاب کرد. من علی سمنانی را از طریق برادر او، امیر سمنانی می‌شناختم که یکی از آشنایان دوستان نزدیک من بود. پس از اتمام برنامه ساعت خوش من به سمت گزارشگری رفتم چرا که آشنایی بیشتری با تیم‌ها و ورزشکاران داشتم.

حاجیلو اظهار کرد: من در بین تمامی ورزشکاران محمد خاکپور و خداداد عزیزی را بیشتر دوست داشتم. در بازی به یادماندنی ایران و استرالیا بازیکنان تیم ملی بسیار تلاش کردند و یکی از بهترین خاطرات را شکل دادند. در آن زمان من با بداهه‌گویی سعی می‌کردم حال بازیکنان تیم ملی را عوض کنم و آن‌ها روحیه آن‌ها را شاد نگه دارم.

وی افزود: خاطره انگیزترین گزارشی که در خارج از کشور گرفتم در استرالیا بود اما در ایران می‌توانم به گزارش مربوط به بازی پرسپولیس و استقلال اشاره کنم. با وجود آن که تمام خانواده من استقلالی هستند اما من بسیار با پرسپولیسی‌ها رفیق هستم. یکی دیگر از خاطرات مهم من بازی ایران در مقابل آمریکا بود که در فرانسه برگزار شد.

گفتنی است؛ برنامه «شب نشینی» از شنبه تا جمعه هر هفته ساعت ۲۳:۳۰ به وقت تهران و ۲۱ به وقت وین بر روی آنتن شبکه جهانی جام جم می‌رود و تهیه کننده این برنامه نیز عباس درویش است. اطلاعات بیشتر درباره «شب نشینی» و مهمان‌های برنامه هر روز در صفحه اینستاگرامی @shabneshini. irani بارگذاری می‌شود.

تهیه کننده فیلم های سینمایی «شیر تو شیر» و «سنگ اول» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: ما نیاز به افراد متخصص دائمی داریم که سینمای مان را به طور متناوب به دنیا معرفی کنند. نباید فراموش کنیم که غرب علیه ما هجوم فرهنگی می آورد و ما جبهه را خالی کردیم. ما باید آثار درستی را که اشاعه دهنده فرهنگ و دستاوردهای کشورمان هستند انتخاب کرده و در این بازارهای فیلم عرضه کنیم تا از این طریق توطئه سایر کشورها را خنثی نماییم.

وی ادامه داد: از سوی دیگر نباید فراموش کنیم که ساختار سینمای ایران بین المللی نیست؛ سینمای ایران باید از یک ساختار مخاطب پسند بین المللی بهره مند شود و ما هرگز نباید برای قفسه های آرشیو مبادرت به تولید اثر کنیم. ما اگر می خواهیم در عرصه بین الملل دیده شویم باید موضوعاتی را در نظر بگیریم که بین المللی باشند و برای مخاطب جهانی قابل تأمل باشند.

سبط احمدی سپس با بیان اینکه ما باید از ابزار موجود داخل کشور بهره ببریم تا بتوانیم در دنیا عرض اندام کنیم و به هدف برسیم اظهار داشت: ما باید در فیلم های سینمایی مان فرهنگ کشور را عرضه کنیم؛ مدیران سینمایی نباید فراموش کنند که صهیونیست میلیاردها دلار هزینه می کنند تا مظلوم نمایی کرده و خود را مظلوم جلوه دهند و خود را محق این بدانند که امروزه به مردم دنیا و به ویژه فلسطین ظلم کنند.

این سینماگر ادامه داد: مدیران سینمایی نباید فراموش کنند که کلیسا و واتیکان و بنگاه های مذهبی مسیحی هزینه های میلیاردی می کنند تا تفکر و فرهنگ مسیحیت را اشاعه بدهند. آن ها حتی در دورترین نقطه آفریقا و آسیا تبلیغات می کنند و فیلم می برند و فیلم می سازند. همین کشورهای کوچک اطراف خودمان اسپانسر هالیوود می شوند تا برای خودشان فرهنگ و اصالت فرهنگی خریداری کنند و برای خودشان تاریخ فرهنگی بسازند.

تهیه کننده فیلم های سینمایی «مصائب چارلی» و «زمانی برای دوست داشتن» متذکر شد: اما ما سرشار از فرهنگ هستیم و بلد نیستیم که چطور از آن بهره ببریم! متأسفانه علمای ما پیوند خوبی با سینما ندارند. ما فیلم دینی نمی سازیم به نحوی که بعد از گذشت چهار دهه از پیروزی انقلاب اسلامی به تعداد انگشتان دو دوست هم فیلم دینی نداریم. قهر ارتباط بین متفکران دینی و سینما بیداد می کند. در بحث گردشگری و آثار باستانی و جذب توریست سینمای ما غنی نیست و مهجور مانده ایم.

سبط احمدی خاطرنشان کرد: ما نتوانستیم اصالت فرهنگ ایرانی-اسلامی را به تصویر بکشیم. به اتفاق مهمی نظیر انقلاب اسلامی را توجهی می کنیم و درباره آن فیلم نمی سازیم. خوب تا وقتی این گونه فیلم ها را نمی سازیم اصلاً حضورمان در عرصه بین المللی معنایی ندارد. ما زمانی باید در عرصه بین الملل حضور پیدا کنیم که بتوانیم فرهنگ دینی و ملی و انقلابی مان را به جهانیان عرضه کنیم.

منشی صحنه فیلم های سینمایی «طبقه یک و نیم» و «باد و شقایق» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: مسئولان خانه سینما تنها کاری که با قدرت انجام می دهند خفه کردن افراد منتقد و معترض نسبت به عملکرد خودشان است! آن ها می خواهند افراد را خفه کنند تا خودشان از قدرت پایین نیایند. آن می خواهند همواره بر مسند قدرت باشند تا بتوانند برای خود بودجه های هنگفتی بگیرند و روزگارشان را به خوبی سپری کنند.

وی با بیان اینکه کسی که سیر است به یاد گرسنگان نیست اظهار داشت: تنها کاری که این افراد کرده و می کنند این است که مثلاً صندوق اعتباری هنر را مجاب کنند به اشخاص وام های ۵ یا ۱۰ میلیونی بدهند! حال سوأل اینجا است که وام ۵ میلیون و ۱۰ میلیونی صندوق در این روزگار و در این وانفسای بحرانی اقتصاد کشور به چه کاری می آید؟

دانش ادامه داد: این وام ها می تواند گره ای از مشکلات سینماگران بخت برگشته باز کند؟ مثلاً کسی که به ناگهان رهن خانه اش ۲-۳ برابر شده و سال ها است بیکار و خانه نشین است الآن تکلیفش چیست؟ جامعه اصناف سینمای ایران و سازمان سینمایی و صندوق اعتباری هنر چه حمایتی از آن شخص دارد؟

این سینماگر خاطرنشان کرد: معضل مسکن امروزه از همه معضلات سینماگران مهمتر است. سال ها پیش قرار بود خانه سینما به سینماگران زمین بدهد و یک زمانی هم آمدند و از عده ای برای این کار پول هایی گرفتند اما در نهایت تکلیف مشخص نشد و معلوم نشد آن پول ها صرف چه شد!

منشی صحنه فیلم های سینمایی «ازدواج به سبک ایرانی» و «چشمهایش» متذکر شد: مسئولان سینمایی به خصوص مدیران خانه سینما همانطور که دولت وام به مستأجران می دهد باید برای اهالی بیکار و خانه نشین سینما وام های بی بهره بدهند. آن ها باید با نهادهای متعدد در خصوص وضعیت مالی و معیشتی سینماگران در حال مذاکره باشند اما افسوس که اصلاً سینماگران برایشان خالی از هر اهمیتی هستند و اگر رایزنی و مذاکره ای هم می کنند تنها برای منافع شخصی خودشان است.

وی تأکید کرد: در این روزگار وانفسای اقتصادی حتی دیگر از بسته های معیشتی و حمایتی هم خبری نیست! در صورتی که کمترین کاری که مدیران خانه سینما و سازمان سینمایی و صندوق اعتباری هنر می توانند بکنند این است که حداقل در هر فصل یک سبد کالا برای تمامی اعضای خانه سینما در نظر بگیرند.

دانش در بخش دیگری از این گفتگو با انتقاد از عدم تأمین امنیت شغلی اظهار داشت: نمی دانم چرا برخی افراد از این کار به آن کار می روند؟ اما ما که نمی خواهیم باج سبیل بدهیم وامانده و درمانده شده ایم!

این سینماگر در پایان این گفتگو افزود: این روزها کام ما تلخ تر از تلخ است. دیگر امیدی به آینده نداریم و متأسفانه هیچ مدیر و مسئولی هم به یاد ما نیست و تدبیری برای رفع بحران زندگی مان ندارد.