مدیر فنی

امیر اصانلو کارگردان مستند «پیرمرد و خواننده» همزمان با عرضه اینترنتی این مستند در گفتگو با خبرنگار مهر، درباره آن توضیح داد: این فیلم درباره پیرمردی است که در خرابه‌های شهر حلب در کشور سوریه زندگی می‌کند و یک کلکسیون ماشین دارد. او تلاش دارد در خرابه‌های این شهر جنگ‌زده، زندگی خود را از نو بسازد.

وی تأکید کرد: آنچه در این فیلم به‌صورت ویژه مدنظرم بود و تلاش کردیم در این مستند به آن بپردازیم، بحث امید به زندگی است. سعی کردم از طریق زندگی این پیرمرد، این امید را به تصویر بکشم و به همین دلیل هم سراغ بخش سیاه جنگ نرفتم. تلاشم این بود تا بیشتر بخش انسانی این داستان را به‌تصویر بکشم و به این سوال بپردازم که یک آدم چگونه می‌تواند در ناامیدانه‌ترین حالت و در بدترین شرایط، همچنان امید به زندگی داشته باشد، بتواند خودش را پیدا کند و زندگی‌اش را از نو بسازد.

اصانلو درباره تأثیر جنگ بر زندگی آدم‌های ساکن حلب و تفکیک میان زندگی روزمره این کاراکتر با سیاهی‌های باقی مانده از جنگ توضیح داد: این تفکیک را من به‌عنوان مستندساز به‌وجود نیاوردم بلکه انتخابی از سوی کاراکتر فیلم است. اوست که تلاش کرده است راه خود را از فضای سیاهی‌های باقی مانده از جنگ سوا بکند. هرچند برخی تأثیرات اجتناب‌ناپذیر است اما او تا جای ممکن تلاش کرده است در این شرایط موفق باشد و به زدگی خود سامان بدهد.

وی تأکید کرد: جنگ در هر صورت پدیده قشنگی نیست و زندگی را از بین می‌برد. راه این پیرمرد هم از جایی از سیاهی‌های جنگ جدا می‌شود که تصمیم می‌گیرد آنچه را از دست داده است، مجدد بازسازی کند. این آدم یک کلکسیون ماشین داشته که در جنگ از بین رفته است. از طرفی یک مجموعه بزرگ تولید لوازم آرایشی هم داشته که آن هم در جنگ از بین رفته است. او اما تلاش می‌کند در طول مدت زمانی که به زندگی بازگشته است، این دو بخش بزرگ از دست رفته از زندگی‌اش را بازسازی کند.

این مستندساز درباره تلاش‌های کاراکتر اصلی فیلمش برای بازگشت به زندگی توضیح داد: این آدم تلاش می‌کند بار دیگر تولید لوازم آرایشی را از سر بگیرد، قطعات ماشین‌ها را هم گردآوردی می‌کند و با رنگ‌آمیزی آن‌ها تلاش می‌کند کلکسیون خود را مجدد احیا کند. او تلاش دارد موزه‌ای را از ماشین‌های باقی مانده در شهر خودش راه‌اندازی کند.

اصانلو درباره مهمترین ویژگی‌های این کاراکتر هم گفت: اینکه یک آدم با سن بالای ۸۰ سال که به ظاهر زمان زیادی تا پایان زندگی ندارد، احساس می‌کند زمان بسیاری باقی مانده و برای ادامه زندگی‌اش تلاش می‌کند تا همه چیز را از نو بسازد، برای خود من بسیار جذاب بود.

وی در پایان درباره تعارض وضعیت این کاراکتر با فضای جنگ‌زده شهرش هم گفت: تعارضی میان این دو وجود ندارد و وقتی در جامعه‌ای همه همین‌گونه فکر کنند، قطعاً همه به سمت اصلاح پیش می‌روند و شروع می‌کنند همه چیز را از نو بسازند. اما وقتی در جامعه‌ای مانند جامعه ما، هیچکس قصد اصلاح نداشته باشد و هر کس به فکر شخص خودش باشد، قطعاً اتفاق خوبی برای این جامعه رخ نخواهد داد. فرقی هم نمی‌کند در چه سمت و جایگاهی هستیم. آنچه من در میان مردم شهر حلب دیدم این بود که همه دست به دست هم داده بودند تا بار دیگر زندگی خود را از نو بسازند. این همان اراده‌ای است که فکر می‌کنم در میان ما مرده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، سید مسعود اطیابی کارگردان فیلم پرفروش دینامیت با حضور در ستاد امر به معروف و نهی از منکر با هاشمی گلپایگانی دبیر ستاد امر به معروف و نهی از منکر کشور و دیگر اعضای این ستاد دیدار و گفتگو کرد.

در این جلسه هاشمی گلپایگانی دبیر ستاد امر به معروف با تشکر از نقدپذیری سید مسعود اطیابی و حضور وی در این ستاد گفت: ما از عوامل و تولید کنندگان فیلم دینامیت شکایتی نداریم چرا که به صورت قانونی و با دریافت مجوزهای قانونی اقدام به تولید و اکران این فیلم کرده‌اند شکایت ما از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است که چرا به مسئولیت حاکمیتی خود عمل نمی‌کند و حتی سکانس ارزشی این فیلم را که مرز امر به معروف و نهی از منکر صحیح و غلط را مشخص می‌کرده حذف کرده است و بدون توجه به اشکالات و تأثیرات منفی که برخی سکانس‌های فیلم می‌تواند بر روی نگرش مخاطب نسبت به این دو واجب الهی بگذارد مجوز تولید و اکران داده است لذا باید جبران مافات نماید و به جای شانه خالی کردن از بار مسئولیت و ترک فعل به رسالت ذاتی نام ارشادی که بر خود گذاشته است عمل کند.

وی همچنین اظهار داشت: نقد اصلی ما به فیلم دینامیت این است که چرا در مجموع این فیلم از آمران به معروف و ناهیان از منکر، تصویری منفی و بیزار کننده ارائه می‌دهد، و جایگاه این اصل مترقی فرهنگ اسلامی را در نگاه مخاطب تنزل می‌دهد، در حالی که فیلم فاخر باید روش صحیح امر به معروف و نهی از منکر را به خوبی ارائه کند و همه را به ضرورت و نحوه انجام درست آن علاقه مند کند هنر باید در استخدام ارزش‌ها باشد نه در خدمت ابتذال و باعث تنزل فرهنگ اصیل اسلامی ایرانی مردم ما شود. در موضوعی که بناست فیلم ساخته شود باید کارگردان و هنرپیشگان در همان موضوع آموزش ببینند تا نتیجه و محصول فیلم منفی نگردد.

اطیابی: با حذف چند سکانس دینامیت توسط وزارت ارشاد دولت قبل، تعادل مفهومی فیلم از بین رفت

در این دیدار سید مسعود اطیابی اذعان داشت: غرض بنده از نمایش رفتارهای غلط شخصیت‌های اصلی فیلم در مقام امر به معروف و نهی از منکر نشان دادن لزوم و ضرورت آموزش برای انجام مطلوب این واجب الهی بود و کار خودم را بدون نقص و اشکال نمی‌دانم و قطعاً هر فیلمی ممکن است کنار نقاط قوت و مثبتش، نقاط ضعف و نکات منفی هم داشته باشد که از نظرات شما استقبال می‌کنم و خوشحالم که در جمع شما هستم و اینگونه در یک فضای صمیمانه در مورد فیلم گفتگو می‌کنیم.

کارگردان فیلم دینامیت همچنین تاکید کرد: اگر چند سکانس فیلم دینامیت که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت قبل دستور به حذفش داد سانسور نشده بود قطعاً فیلم در نمایش نمونه‌های سیاه، سفید و خاکستری در کنار هم موفق تر عمل می‌کرد اما متأسفانه بدون دلیل قانع کننده نصیحت‌های مدیر حوزه این دو طلبه در مورد اشتباهاتشان در اجرای امر به معروف و نهی از منکر را حذف کردند و تعادل مفهومی و ارزشی فیلم از بین رفت.

در ادامه معاون علمی ستاد امر به معروف و نهی از منکر کشور با اشاره به برخی سکانس‌های فیلم دینامیت که در جلسه پخش شد، گفت: سوال من از آقای اطیابی این است که چرا در مقام معرفی نحوه صحیح امر به معروف و نهی از منکر حتی در سکانس حذف شده خیلی زیاد مصنوعی و شعاری کار شده اما نمونه‌های غلط نیز با طنز و هنرمندی به تصویر کشیده شده که مخاطب را از انجام امر به معروف و نهی از منکر منزجر و متنفر می‌کند؟

در این دیدار صمیمانه حجت الاسلام هادی پور معاون مهندسی فرهنگی ستاد امر به معروف و نهی از منکر کشور اظهار داشت: شما می‌توانستید با قرار دادن یک شخصیت جذاب و مؤثر در کنار دو فردی که در حال انجام امر به معروف و نهی از منکر به روش اشتباه هستند، زیبایی و تأثیرگذاری امر به معروف و نهی از منکر صحیح را هنرمندانه و دلبرانه به تصویر بکشید که فیلم در کنار نهی از منکر که اعتراض به روش غلط است، امر به معروف یعنی پیشنهاد روش صحیح و مطلوب را هم در خود گنجانده باشد.

در ادامه این جلسه مفید و با نشاط، بای از مدیران معاونت توسعه منابع ستاد امر به معروف و نهی از منکر نیز گفت: بنده آمادگی دارم سکانس به سکانس این فیلم را با شما بشینم و اشکالاتش را تقدیم کنم چرا که فیلم شما خواسته یا ناخواسته در مجموع دوگانه سیاه و سفیدی از دینداری و بی دینی به تصویر کشیده که مخاطب را علاقه مند به بی دینی می‌کند و این خیلی بد است به عنوان مثال دو طبقه بالا و پایین که در طبقه پایین فضا تاریک و جمع مشغول گریه و زاری و طبقه بالا فضا پر نور، شاد و لذت بخش، در نتیجه این سکانس ناخودآگاه مخاطب را به صحنه منفی جذب می‌کند.

در بخش دیگری از این جلسه مدیر کل دستگاه‌های دولتی و حاکمیتی ستاد امر به معروف و نهی از منکر گفت: دو اصل از شش اصل کلیدی و مهم در قانون اساسی سینمای هالیوود در آمریکا وجود دارد که غربی‌ها بر آن به شدت تاکید دارند و خط قرمزشان هست و اجازه عبور از آن را نمی‌دهند اما متأسفانه سینمای ما نسبت به ارزشهای اسلامی حتی این دو اصل را رعایت نمی‌کنند، اصل اول این است که در دوگانه خیر و شر همیشه باید ارزشهای تفکر غربی خیر و نقطه مقابل آن شر معرفی شود و لاغیر و دوم اینکه با شجاعت ارزشهای حتی نادرست خودشان را فریاد می‌زنند و سانسور نمی‌کنند اما در سینمای ایران در موارد زیادی عکس این دو اصل اتفاق می‌افتد یعنی جای ارزش و ضد ارزش عوض می‌شود و انجام دهنده واجب الهی فردی دارای حماقت و جهالت معرفی می‌شود و نقطه مقابلش جذاب و دلپسند و در بیان ارزش‌ها دچار لکنت زبان می‌شویم و فقط در تصویر ضد ارزش‌ها هنرنمایی می‌کنیم.

در پایان این جلسه هاشمی گلپایگانی دبیر ستاد امر به معروف و نهی از منکر کشور ضمن تشکر از آقای سید مسعود اطیابی، از ایشان خواست برای ساخت فیلم دینامیت ۲ به منظور نشان دادن روش صحیح امر به معروف و نهی از منکر و فواید ناشی از آن اقدام نماید، وی تاکید کرد: ما بر شکایتمان از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پافشاری می‌کنیم و حتماً باید این وزارتخانه با تمهید شرایطی برای ساخت فیلم‌هایی فاخر در زمینه امر به معروف و نهی از منکر جبران مافات نماید و رئیس جمهور محترم گشت ارشاد مسئولین را در وزارت ارشاد در خصوص این فیلم محقق نماید.

سید مسعود اطیابی کارگردان فیلم دینامیت هم در انتهای این جلسه از فضای صمیمانه و نقدهای دقیق اعضای جلسه تشکر و قدردانی کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، «یه‌چوم یه‌لنگ» به کارگردانی یاسر برزگر، نویسندگی مشترک آرزو خانجانی و یاسر برزگر و تهیه‌کنندگی آرش آریافر پس از اتمام مراحل فنی این فیلم، آماده نمایش و حضور در جشنواره‌های بین‌المللی شد. پخش جهانی این فیلم کوتاه را «آرزو فیلم» برعهده دارد.

تدوین این فیلم کوتاه توسط اسماعیل علیزاده، طراحی و ترکیب صدا توسط محمدحسین ابراهیمی و همچنین علی شعبانی (استودیو روشنا) کالریست آن بوده است.

گروه موسیقی «یه‌چوم یه‌لنگ» عبارتند از آهنگساز: نیما عظیمی نژاد (ک. ا.س. ا)، دستیار آهنگساز: علی محمد پور، ‌آواز: رحیم حسین زاده و عبدالرضا حجازی، ‌للِ وا: مهرداد نیک رفتار و ‌سعدی صادقی، دوتار: عبدالرضا حجازی، ‌کمانچه: سعدی صادقی، دیجیریدو: پیام رونق، سازهای ضربی: علیرضا ملاحسینی، ضبط موسیقی محلی: ‌استودیو صبا قائمشهر، ‌صدابردار: الیاس جوادیان، ضبط، میکس و مسترینگ: نیما عظیمی نژاد.

همچنین طراحی تیتراژ و پوستر فیلم نیز با طراحی حامد بارئی طبری انجام شده است و همزمان با آغاز پخش جهانی این فیلم کوتاه که عنوان انگلیسی آن «Truffle Trouble» است، لوگوی فیلم با طراحی آرمین گلچوبیان منتشر شد.

تصویربرداری فیلم کوتاه «یه‌چوم یه‌لنگ» در لوکیشن جنگل‌های مازندران و منطقه شیرگاه انجام شد. «یه‌چوم یه‌لنگ»، نام هیولایی در جنگل های مازندران است و در خلاصه داستان این فیلم کوتاه آمده است: «در روستایی دورافتاده، معلمی از وجود هیولایی خطرناک در جنگل به دانش‌آموزان خود خبر می‌دهد.»

رضا عموزاد، آروین حامی‌طبری، ابوالفضل سائلی، علیرضا باباجان‌زاده، محمدجواد ولی‌پور، محمدحسام مومن‌آبادی و فرشید قاسمی، بازیگران فیلم کوتاه «یه‌چوم یه‌لنگ» هستند.

دیگر عوامل این فیلم کوتاه عبارت است از مشاور و دستیار کارگردان: آذر تجلی، مدیرتصویربرداری: بهروز بادروج، طراح صحنه: سعید حسنلو، طراح لباس: سمانه احمدی‌مطلق، صدابردار: مجید امینی، طراح گریم: فیروزه پرچمی، منشی صحنه: سارا طالبیان، برنامه‌ریز: آرزو خانجانی، بازیگردان کودک و دستیار دوم کارگردان: میثم امیرزاده، مدیر تولید: امین کاشیان، مجری طرح: موسسه فرهنگی هنری همای سعادت، مدیر مالی: سودابه بیناخواهی، عکاس: مهدی عمادی، روابط عمومی: آزاده فضلی، تهیه‌کننده: آرش مزدا آریافر و آرزو خانجانی.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی انجمن سینمای جوانان ایران، پنجمین نوبت از هفتمین فصل پاتوق فیلم کوتاه عصر دیروز دوشنبه ۱۶ خرداد در پردیس سینمایی چارسو برگزار شد.

در این نوبت از پاتوق فیلم کوتاه فیلم‌های‌ کوتاه داستانی «شعبده» به ‌کارگردانی سیاوش فرهادی، «ارفاق» به کارگردانی رضا نجاتی، «سی تومن نقد» به کارگردانی محمدرضا عبدالملکی و انیمیشن کوتاه «پیوسته» به‌کارگردانی فرزانه قبادی به نمایش درآمد و با حضور سیدسعید هاشم‌زاده به‌عنوان منتقد مهمان مورد نقد و بررسی قرار گرفت.

سیدسعید هاشم‌زاده در ابتدای این نشست گفت: همواره امتناع می‌کنم از اینکه در کنار فیلمسازان بنشینم اما جایی مجبور می‌شویم. برای من هم تفاوتی ندارد طرف مقابلم فیلم بلند ساخته است یا کوتاه. دلیل امتناع من این است که نقد را یک آیین گفتگو می‌دانم. من به‌عنوان منتقد قرار است عاملی باشم میان فیلم و مخاطب. از این منظر طرف گفتگوی من اساساً مخاطب است نه فیلمساز. اگر با فیلمساز مواجه شوم، حاصل آن گفتگو می‌شود، نه نقد و نتیجه دیگری هم می‌دهد. فیلمساز زمانی می‌تواند شنونده نقد باشد که خودش تبدیل به مخاطب اثرش شده باشد و نگاهش به آن مانند فرزندی نباشد که هر نوع نقد و حمله به آن تحمل‌ناپذیر باشد.

پرسش درباره «ضرورت» ها در فیلم کوتاه

هاشم‌زاده در ادامه به فیلم «شعبده» ساخته سیاوش فرهادی پرداخت و گفت: در تماشای فیلم‌های کوتاه یک مسئله همواره برای من مهم است و آن هم مسئله «ضرورت» است. ساده‌اش می‌شود اینکه آیا ضرورتی دارد که ما این نما را ببینیم؟ آیا ضرورتی دارد داستان از اینجا آغاز شود؟ ضرورت اینکه ادامه داستان را اینگونه ببینیم چیست؟ در واقع پرسش‌های ما برسر ضرورت‌هاست و اینکه این ضرورت‌ها قرار است چه چیزی را ایجاد کند؟ حس یا معنا؟

این منتقد در ادامه گفت: «شعبده» برای من نه اثری رازآلود بلکه اثری بود که می‌توانست ضرورت‌هایش را به گونه‌ای حفظ کند که من را به این نتیجه نرساند که فلان فصلش قابل حذف است. مانند فصل قایم‌باشک‌بازی در مزرعه که به راحتی قابل حذف است و هیچ خدشه‌ای به مضمون فیلم وارد نمی‌شود. در فیلم فصل‌هایی وجود دارد که از منظر ضرورت می‌توانند حذف شوند و ضربه‌ای هم به فیلم وارد نشود. فیلم می‌تواند تا ۵ دقیقه‌ای کوتاه شود.

هاشم‌زاده درباره فضای بصری فیلم هم توضیح داد: همه ما با ترکیب‌بندی‌های سینمای کیارستمی آشنا هستیم و می‌دانیم که تقلید از آن‌ها ما را به مبدأ و منشأ اصلی پرتاب می‌کند. حالا سوال این است؛ چرا از او تقلید می‌کنیم؟ آیا جنس سینمای ما اینگونه است؟ آیا قرار است جنس سینمای او را بگیریم و چیزی جلوتر از سینمای او خلق کنیم؟ این‌ها پرسش‌های مهمی است. مسائل من با «شعبده» همین موارد است.

همه ژانرها را باید در سینمای کوتاه داشته باشیم

سیدسعید هاشم‌زاده درباره «سی تومن نقد» ساخته محمدرضا عبدالملکی گفت: این فیلم من را خیلی به یاد کمدی‌های داریو فو انداخت؛ نمایش‌نامه‌نویس مشهوری که موقعیت‌های کمیک اینگونه را به‌خصوص با حضور دزدها خلق می‌کند. من با روایت فیلم شما همراه شدم و کاراکتر اصلی از همان ابتدا برای من معرفی شد. این کاراکترسازی بسیار مهم است و فیلم اطلاعات خوبی را در نقطه‌های خوبی به ما می‌دهد.

وی بااشاره به لو رفتن کاراکتر پلیس قلابی فیلم برای مخاطب گفت: ای کاش نشانه‌هایی در لباس و رفتار این فرد بود که مخاطب همچنان نسبت به او حس دو گانه داشته باشد تا در پایان روایت غافل‌گیری به‌وجود بیاید. تنها نکته فیلم مسئله ریتم است که در یک سوم پایانی می‌توانست با تمپو بیشتری جلو برود و غافل‌گیری را به‌وجود بیاورد. تمام شک و تردیدها و تمام پیچش‌ها در روایت درست است. بازی کاراکتر اصلی با بازی بهرام ابراهیمی هم بسیار در فیلم خوب است.

هاشم‌زاده در بخش دیگری از صحبت‌های خود تأکید کرد: همه ژانرها باید در سینمای کوتاه وجود داشته باشد اما می‌فهمم که برای راه پیدا کردن به سینمای بلند باید متکی بر فیلم کوتاه داستانی حرکت کنید. چراکه اغلب تهیه‌کنندگان به دنبال فیلم داستانی کوتاه در رزومه یک فیلمساز کوتاه هستند.

«ارفاق» یکی از بهترین‌های سال‌های اخیر است

در سومین بخش از این نشست نوبت به فیلم «ارفاق» به کارگردانی رضا نجاتی رسید که هاشم‌زاده درباره آن گفت: این فیلم از نظر من یک فیلم استاندارد با روایت کلاسیک است. فیلمی که نقطه‌گذاری، شخصیت‌پردازی، قاب‌بندی‌ها و اندازه‌هایش در این قالب فیلمسازی به‌درستی رعایت کرده است. همه نکات را که مدنظر بگیریم، «ارفاق» نمره خوبی می‌گیرد و آنچه در این فیلم باید به آن دقت کرد، مسئله اندازه بودن ریتم است.

این منتقد با اشاره به اجزای درست فیلم افزود: همه نشانه‌های فیلم واضح و شفاف است و تم موردنظر را برای ما ایجاد می‌کند و حس موردنظر خود را هم به گونه‌ای می‌سازد که ما با شخصیت آن درگیر می‌شویم. این مهمترین ویژگی فیلم است. فیلم خیلی کوتاه درباره شخصیت‌ها صحبت می‌کند اما ما همه آن‌ها را باور می‌کنیم. به نظرم در میان فیلم‌های کوتاه، «ارفاق» یکی از بهترین فیلم‌های چند سال اخیر است.

نقد و بررسی انیمیشن کوتاه «پیوسته» به دلیل غیبت فیلمساز در این جلسه برگزار نشد.

بخش پایانی پنجمین پاتوق فیلم کوتاه به پرسش و پاسخ حاضران در سالن درباره فیلم‌های به نمایش درآمده با حضور منتقد مهمان برنامه اختصاص پیدا کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، مستند «مرگ‌ در حمام‌ بنفش» که به زندگی تئاتری حسین‌ کیانی نویسنده و کارگردان تئاتر می‌پردازد به تهیه کنندگی و کارگردانی آریان رضایی از چهارشنبه هجدهم خرداد ماه ساعت ۱۷ در پلتفرم هاشور به‌ صورت آنلاین‌ اکران خواهد شد.

در این مستند که با هدف ثبت تاریخ شفاهی تئاتر معاصر ایران ساخته شده است؛ امیر قالیچی مجری طرح، محمدجواد ایزدی تدوین‌ و اصلاح نور و رنگ، پیمان حسینی مدیر فیلمبرداری، شیما مرادی دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز، ندا آل طیب مدیر هماهنگی و مشاور رسانه‌ای، ساینا قادری عکاس و مسعود رمضانی دستیار دوم کارگردان، آریان رضایی را همراهی کرده‌اند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، اکران افتتاحیه فیلم سینمایی «هناس» با حضور دانشجویان و اساتید، شهره پیرانی و عوامل این فیلم سینمایی در دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی محل تحصیل شهید داریوش رضایی نژاد که این فیلم سینمایی براساس زندگینامه این شهید ساخته شده است، برگزار شد.

شهره پیرانی همسر شهید رضایی نژاد، بهروز شعیبی بازیگر، حسین دارابی کارگردان، محمدرضا شفاه تهیه کننده و سیدمحمدتقی بطحایی استاد دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی از افراد حاضر در این مراسم بودند.

پیش از آغاز اکران فیلم، شهره پیرانی ضمن خوش‌آمدگویی به حضار گفت: درباره فیلم صحبت نمی‌کنم، چون هنوز آن را ندیده‌اید ولی این نکته را باید بگویم که «هناس» به روایتی از داستان زندگی داریوش در روزهای آخر زندگی او می‌پردازد که در همین دانشگاه محصل بود و هیچکس از شرایط خاص او خبر نداشت.

وی افزود: در بخش‌های ابتدایی فیلم هم اشاراتی به مهاجرت داریوش به هانوفر آلمان برای گذراندن دوره‌هایش می‌شود که او تنها کسی بود که از جمع افرادی که قرار بود بروند، با رفتنش مخالفت شد.

پیرانی در پایان بیان کرد: این فیلم داستانی را روایتی می‌کند که می‌تواند برای تک تک شما هم روزی اتفاق بیفتد. در پایان دعا می‌کنم تک تک شما در خدمت به این کشور آنقدر ارزشمند باشید و در جایگاهی قرار بگیرید که دشمن به دنبال برنامه‌ریزی شهادت و به چنگ آوردن شما باشد.‌

پس از پایان فیلم بهروز شعیبی، محمدرضا شفاه، حسین دارابی و محمدتقی بطحایی روی سن رفتند.

محمدتقی بطحایی از اساتید دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی که داریوش رضایی نژاد نیز دوره‌ای را شاگرد او بوده است، در ابتدای این نشست گفت: دانشگاه‌ها به عنوان یک چشمه نور در تمام جهان در توسعه تمدن‌ها بسیار موثر هستند، در کشور ما و در دانشگاه‌ها در رابطه با توسعه فرهنگی تحول بزرگی بعد از انقلاب رخ داد و باهوش‌ترین فرزندان این کشور را به ما دانشگاهیان سپردند تا کارشناسان، مهندسین و دکترهای لایقی تحویل جامعه دهیم.

وی با تحسین انتخاب بهروز شعیبی به عنوان بازیگر این فیلم سینمایی، افزود: «هناس» فیلم بسیار خوبی بوده و زحمت زیادی برای آن کشیده شده است. هرگاه بهروز شعیبی را در نقش داریوش رضایی نژاد می‌دیدم تمام خاطرات برایم تداعی می‌شد و فکر می‌کنم انتخاب او برای ایفای این نقش بسیار درست و هوشمندانه بود و شباهت بسیار زیادی به داریوش داشت.

بطحایی اضافه کرد: رضایی نژاد در تحصیل علم گام به گام عمل می‌کرد؛ او با من دو درس داشت و قرار بود برای تکمیل دروسش و گذراندن دوره‌هایی به هانوفر آلمان بروند، دو درسی که او با من داشت از دروس بسیار سخت این رشته است که هرکسی نمی‌توانست آنها را با نمرات بالا بگذراند، ولی او قسمت به قسمت که یاد می‌گرفت در آزمایشگاه من، به آن عمل می‌کرد.

این استاد دانشگاه در پایان اشاره کرد: سعی کنید با ترکیب دانایی و پاکی که از صفات داریوش رضایی نژاد بود، شما هم از او الگوبرداری کنید و گام به گام عمل کنید تا به درد این مملکت بخورید. هربار که بهروز شعیبی را می‌دیدم لحظه به لحظه روزهایی که با داریوش داشتم برایم تداعی می‌شد و به شما آقای شعیبی و خانم زارعی بابت ایفای نقش این دو کاراکتر تبریک می‌گویم که آنقدر خوب نقش آفرینی کردید.

شهادت یک انتخاب، عمل و پایان است

در ادامه بهروز شعیبی ایفاگر نقش داریوش رضایی نژاد درباره نقش خود در این فیلم گفت: خوشحالم در جمع شما دانشجویان عزیز هستم. من چه در مقام کارگردان و چه در مقام بازیگر در هر فیلمی حضور داشته باشم، سعی می‌کنم در اکران‌های دانشجویی آن شرکت کنم. به نظرم اکران‌های دانشجویی اکران‌های مهمی است که متفکران و متخصصان این فیلم را می‌بینند و جهان بینی شکل می‌گیرد. همه ما در دانشگاه‌های مختلف، فارغ از اینکه چه درسی می‌خوانیم و در چه رشته‌ای تحصیل می‌کنیم، در حال پویایی برای رسیدن به جهان بهتر هستیم. افتخار می‌کنم در دانشگاهی حضور دارم که داریوش رضایی نژاد و داریوش رضایی نژادها در آن درس خوانده و می‌خوانند.

وی افزود: یادمان باشد که شهادت یک انتخاب، عمل و پایان است. ما در طول مسیر زندگی، مسیر دانشجویی و دانشگاهی و تدریس امثال این بزرگان را زیاد داریم. من نقش شهید رضایی نژاد را بازی کردم و سعی کردم برای باورپذیرتر شدن بخش‌هایی از زندگی او، به اسناد موجود رجوع کنم. خیلی خوشحالم که در این دانشگاه فیلم را در کنار شما دیدم. همه ما تلاشمان برای رسیدن به جهان بهتر است و خود شهید داریوش رضایی نژاد هم همینطور فکر می‌کردند و انشاالله که همه ما هم قدر خودمان را بیشتر بدانیم.

در صحنه ترور حس کردم پدرم را از دست دادم

پس از اهدای هدیه به بهروز شعیبی، کلیپی از دیدار رهبر انقلاب با خانواده شهید رضایی نژاد در زمان شهادت او پخش شد.

در ادامه این مراسم، کوثر حیدری بازیگر خردسال فیلم از حس و حال خود نسبت به نقش آفرینی در نقش آرمیتا رضایی نژاد فرزند داریوش رضایی نژاد گفت و از صحنه ترور شهید که باعث شده بود حس کند پدرش را از دست داده، به عنوان سخت‌ترین صحنه فیلم نام برد. او در پایان از شهره پیرانی و آرمیتا رضایی نژاد که برای ایفای این نقش به او اعتماد کرده بودند، تشکر کرد.

خواستیم فیلمی بسازیم که به عنوان سند تاریخی در دنیا باقی بماند

در ادامه محمدرضا شفاه تهیه کننده این فیلم سینمایی درباره دلیل انتخاب این سوژه برای ساخت این فیلم سینمایی توضیح داد: سال‌ها به موضوع زندگی شهید رضایی نژاد و چگونگی پرداخت به زندگی او فکر می‌کردیم چون در عین حال که داستان زندگی او برایمان جذاب است، به عنوان یکی از شخصیت‌های ملی نحوه شهادت او برایمان بسیار دردناک بود.

وی ادامه داد: چیزی که از نحوه شهادت تماشا کردید تقریباً ۹۰ درصد عین واقعیت بود، یعنی فردی که مسئولیت ترور را برعهده داشته به همین نحو و با ۵_۶ شلیک شهید رضایی نژاد را به شهادت رسانده که بسیار تکان‌دهنده بوده است. مهم‌ترین موضوع برای ما این بود که فیلمی بسازیم در تاریخ بماند و همگان بدانند که با چه روش وحشیانه‌ای یکی از دانشمندان بزرگ کشورمان را به شهادت رسانند که دلیل آن هم ایجاد رعب و وحشت برای حوزه انرژی هسته‌ای ما بوده است که هزینه فعالیت در این حوزه را بالا ببرند.

تهیه کننده این فیلم سینمایی در ادامه این بحث اضافه کرد: برای ما مهم بود که صحنه ترور به عنوان سند مظلومیت تاریخی این ملت خصوصاً به عنوان سند تاریخی قربانیان ترور که تعداد زیادی هستند نمایش داده و در کشورهای دیگر و در میان ملت‌های دیگر این موضوع دیده شود. قصد داشتیم با نشان دادن صحنه ترور به نوعی دادخواهی هم درباره موضوع حقوق بشر داشته باشیم و کشورهایی که پرونده‌های فاجعه باری در این زمینه دارند و ما را به ناحق به عنوان نقض کننده حقوق بشر معرفی می‌کنند، محکوم کنیم. در صورتی که مساله انسانیت برای آنها موضوعیتی ندارد و ثروت اندوزی و قدرت سیاسی این تصمیمات را برای آنها می‌گیرید. برایمان به تصویر کشیدن این موضوعات مهم بود که در نتیجه با کمک آقای دارابی و همکارانمان این اتفاق افتاد.

حسین دارابی کارگردان این فیلم در ادامه در پاسخ به این سوال که به چه دلیل بهروز شعیبی با شمایل دارای ریش در نقش شهید رضایی نژاد حاضر شده در صورتی که در واقعیت سن او کمتر از چیزی است که در فیلم می‌بینیم، گفت: ما با گریمور فیلم مدت‌های زیادی سر این موضوع در حال مذاکره بودیم، چون بازیگران گریم‌های سنگینی داشتند و دلیل آن بیشتر بودن سن خانم زارعی نسبت به بهروز شعیبی بود و ما مجبور بودیم برای تناسب سن که یکی از چالش‌های مهم ما در این فیلم بود ریش را برای آقای شعیبی نگه داریم که تناسب رعایت شود.

شفاه نیز در ادامه این بحث و درباره دلیل انتخاب بهروز شعیبی و مریلا زارعی توضیح داد: درباره فیلم‌های اقتباسی ما معمولاً دو راه داریم؛ یکی اینکه به سراغ افرادی برویم که چهره‌های آنها شبیه به افرادی است که می‌خواهیم قصه زندگی آن‌ها را روایت کنیم و یکی دیگر این است که به سراغ بازیگران قابل قبول تر برویم. ما از اول این سیاست را نداشتیم که چهره‌های کاملاً شبیه به کاراکترهای اصلی را انتخاب کنیم، در عین حال که دوست نداشتیم اختلاف چهره زیادی هم وجود نداشته باشد.

وی افزود: درباره افراد مهم تاریخی شاید انتخاب بازیگر با شباهت زیاد معیار مهمی باشد اما ذکر این نکته لازم است که شهید رضایی نژاد در قیاس با چهره‌هایی مانند آیت الله بهشتی و مرحوم رفسنجانی چهره معروفی نیستند. بسیاری از افراد با حضور در سینما برای اولین بار با شخصیت این شهید آشنا می‌شوند که کسی با این خصوصیات و این اتفاقات وجود داشته است. به همین دلیل ما برای خودمان جای اغماض گذاشتیم.

شفاه با اشاره به محدودیت‌ها برای انتخاب بازیگر در فیلم‌هایی شبیه به «هناس» افزود: در فضای سینمای ما محدودیت‌هایی برای ایفای نقش‌هایی که در فضای سینما عرف نباشد، وجود دارد. به طور مثال بازیگران و عوامل برای حضور در فیلم‌هایی که مربوط به شهدای هسته‌ای و شهدای مدافع حرم است، احتیاط می‌کنند. این است که ما در حلقه آدم‌هایی که می‌توانستیم دعوت کنیم محدودیتی‌هایی داشتیم.

او ادامه داد: از همه این موارد مهم‌تر برای ما این بود که افرادی که می‌خواستند در این پروژه حاضر شوند، با تمام وجود و دلی برای ایفای این نقش حضور پیدا کنند که شخص خانم زارعی و بهروز شعیبی اینگونه بودند. ما افرادی شبیه به خانم زارعی و بهروز شعیبی در سینمای ایران کم داریم. به همین دلیل پس از اینکه این دو عزیز نقش آفرینی در این فیلم را پذیرفتند، ما همه برنامه ریزی‌ها را نسبت به حضور این دو نفر انجام دادیم و پیش بردیم.

تهیه کننده این فیلم سینمایی اضافه کرد: از ابتدای نگارش فیلمنامه، آقای دارابی برای ایفای نقش خانم پیرانی به مریلا زارعی فکر می‌کردند، در ابتدا خانم زارعی به دلیل تداخل چند پروژه نپذیرفتند و ما با چند بازیگر دیگر صحبت کردیم که عملی نشد و بعد از آنکه زمان کاری خانم زارعی با ما هماهنگ شد، قرارداد بسته شد که برای ما باعث خوشحالی بود.

اصرارهایی وجود داشت که همسر شهید چادری نشان داده شود

شفاه در پاسخ به این سوال که چرا کسی علاقه‌ای به ساخت چنین فیلم‌هایی در دوره فعلی نشان نمی‌دهد و این به تغییر ذائقه مخاطب مربوط است، بیان کرد: من اعتقاد ندارم ذائقه تغییر کرده است. وقتی تولیدات کشورمان به بخشی از موضوعات نمی‌پردازد، کسانی که آن موضوع را دوست دارند، دیگر به سراغ آن نمی‌روند.

وی افزود: متاسفانه قشری از مخاطبان ما که این موضوعات را دوست دارند در حال حاضر به سینما نمی‌روند و ما باید ژانرهای شبیه به این فیلم را آنقدر تولید کنیم که آن مخاطب هم کم کم اعتماد کرده و به سینما بیاید. باید در بخش تبلیغات تلاش زیادی کنیم که این مخاطبان هم در جریان وجود چنین فیلم‌هایی قرار بگیرند. باید به موضوع گرانی بلیت هم اشاره کنیم که قیمت بلیت بر سینما رفتن افراد تاثیر زیادی گذاشته است.

شفاه در پایان درباره تلاش برای به تصویر کشیدن واقعیت زندگی شهید رضایی نژاد گفت: ما خیلی تلاش کردیم فیلم تا حد امکان زندگی واقعی شهید را به تصویر بکشد. حتی خانم پیرانی قبل از شهادت آقای رضایی نژاد چادری نبودند و ما برای به تصویر کشیدن این موضوع هم تلاش زیادی کردیم تا ایشان را مانتویی نشان دهیم؛ چون اصرارهایی وجود داشت که همسر شهید باید چادری نشان داده شوند. همچنین تلاش کردیم علایق آقای رضایی نژاد هم نزدیک به واقعیتی که وجود داشت نشان داده شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، هشتمین جلسه مرور فیلم‌های تاریخ معاصر سینمای ژاپن در سینماتک خانه هنرمندان ایران روز دوشنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۱ به نمایش فیلم «سونات توکیو» ساخته کیوشی کوروساوا اختصاص داشت.

پس از نمایش فیلم، نشست نقد و بررسی با حضور کیوان کثیریان منتقد و مجری برنامه و حسین عیدی‌زاده منتقد و کارشناس برگزار شد.

عیدی‌زاده بیان کرد: کوروساوا یکی از چهره‌های مهم سینمای ژاپن است. او با آنکه برای ساخت فیلم‌های ترسناک شناخته می‌شود اما فیلم‌هایی در ژانرهای مختلف ساخته است. نام او که می‌آید به یاد آکیرا کوروساوا می‌افتیم در حالی که با هم ارتباطی ندارند، او جامعه‌شناسی خوانده اما به سینما علاقه پیدا کرده است.

وی افزود: کوروساوا ابتدا به عنوان منتقد شروع به دیدن فیلم می‌کند و یاد می‌گیرد که چگونه فیلم نگاه کند. در دوران دانشجویی فیلم هشت میلیمتری می‌سازد و سپس جذب استودیوها می‌شود.

عیدی‌زاده بیان کرد: کوروساوا کم‌کم متوجه می‌شود به ژانر ترسناک علاقه‌مند است البته همچنان می‌گوید که سخت‌ترین شکل ساخت فیلم، همان فیلم ترسناک است با این حال با این فیلم‌ها شناخته و به دنیا معرفی می‌شود و در نهایت در اواسط دهه نود غربی‌ها او را می‌شناسند.

این منتقد اظهار کرد: به جز چند فیلم کوروساوا، اغلب فیلم‌هایش در ژانر وحشت نیستند و دلیلش این است که او آن اِلمانی را که باعث ترس می‌شود، نشان نمی‌دهد چون معتقد است ما آدم‌های معمولی هستیم و آنچه از آن می‌ترسیم هم معمولی است.

عیدی‌زاده مطرح کرد: کوروساوا فیلم‌هایی در ژانرهای دیگر هم ساخته مثلاً فیلم علمی-تخیلی هم دارد، حتی فیلم تاریخی هم ساخته است. این نشان می‌دهد کوروساوا در مسیر فیلمسازی هر وقت فرصت کند ژانرهای مختلف را می‌آزماید.

این منتقد درباره تغییر لحن فیلم توضیح داد: تغییر لحن اساسأ سبک اوست. کوروساوا خودش را مقید به ژانر نمی‌داند در این فیلم هم، چنین است به‌طوری که گاهی دیالوگ‌هایش خنده‌دار می‌شود، البته این ویژگی همه فیلم‌های اوست اما این نشان‌دهنده آن آزادی‌ای است که به واسطه آن می‌تواند دنیاهای دیگر را هم تجربه کند. فیلمنامه «سونات توکیو» طبق اسمش سه بخش است و هر کدام از این بخش‌ها هم یک لحن دارد، بخش اول «سونات توکیو» رئالیستی و به واسطه بحران اقتصادی تلخ است، تایم اول یعنی بیکار شدن پدر اشاره‌ای به بحرانی در ژاپن دارد. بر اثر این بحران آدم‌های طبقه متوسط بیکار می‌شدند و به آنها بیکار پنهان می‌گفتند چون آنها در عین حال که از خانه بیرون می‌آمدند، دیگران فکر می‌کردند آنها شغل دارند در حالی که افراد به دنبال شغل بودند. در بخش دوم لحن فیلم سوررئال می‌شود، در بخش پایانی هم همه چیز خوش است و همه چیز حل می‌شود. جدا از ساختار دقیق «سونات توکیو» این تغییر لحن به فیلم کمک می‌کند چون اگر فیلم با لحن اولیه ادامه پیدا می‌کرد در نهایت با یک فیلم سوزناک رو به رو می‌شدیم اما کوروساوا در بخش دوم کار متفاوتی می‌کند؛ در واقع پایش را از گلوی ما برمی‌دارد و درد را به شکل راحت‌تری به ما نشان می‌دهد. البته در اینجا هم تغییر لحن مشهود است.

عیدی‌زاده مطرح کرد: در یکی از تحلیل‌هایی که درباره فیلم خواندم به نکته جالبی رسیدم، اینکه در این فیلم سه مردی که مشکل دارند، مشکل‌شان بیرونی است، اما مشکل زن با خود این آدم‌هاست. این خانم درگیر خانواده و جمع کردن آن است اما علت مشکل سه مرد دیگر می‌تواند جامعه باشد. انگار در نهایت این خانم خانه، تبدیل به شخصیت اصلی فیلم می‌شود.

وی درباره شکستن غرور مرد در خانواده ژاپنی اظهار کرد: «سونات توکیو» بسیار فیلم نقادانه‌ای درباره جامعه مردسالار ژاپن است. در این فیلم می‌بینیم با بیکار شدن مرد، سیستم زندگی نقد می‌شود و فیلمساز با بنیان خانواده کار گزنده‌ای می‌کند. مثلاً آن خودکشی مضاعف فیلم خیلی چیز تند و تیزی برای جامعه مرد سالار است. در ژاپن خودکشی مضاعف اغلب برای عاشق و معشوق‌ها بود، اما در اینجا یک زن و شوهر این کار را می‌کنند و از این لحاظ کوروساوا پایه‌های جامعه ژاپنی را نقد می‌کند و زیر سوال می‌برد که این یک رویه دیگر فیلم است.

این منتقد در بخش دیگر از صحبت‌هایش اظهار کرد: برخی سکانس‌های این فیلم منطق ندارد؛ در واقع فیلمساز می‌خواهد بگوید هرچیزی ممکن است رخ دهد و اتفاقاً این قسمت‌ها خود سینماست. به‌نظرم فیلم به اندازه کافی این اجازه را می‌دهد. اینچنین نگاه کنیم که گاهی چیزهای دیگری رخ می‌دهد. کوروساوا همیشه می‌گوید برای من مهم این است که یک امر واقعی و غیر واقعی را به گونه‌ای کنار هم بگذارم که قابل تشخیص نباشند.

وی توضیح داد: در برخی جاها انقدر تغییر لحن فیلم زیاد است که فکر می‌کنید آن را مسعود اطیابی ساخته، در فیلم‌هایی که این‌قدر تغییر لحن زیاد است اغراق خیلی مهم است. در واقع ما یا آن اغراق را می‌توانیم بپذیریم یا نه مثلاً در این فیلم دزد ماشین اتفاقاً رانندگی بلد نیست.

عیدی‌زاده با بیان اینکه در فیلم به‌نظرم هم رئالیسم هم رئالیسم جادویی داریم، درباره فیلمسازان مورد علاقه کوروساوا گفت: هیچکاک و اوزو فیلمسازان مورد علاقه او هستند. درس بزرگی که او از هیچکاک یاد گرفته این است که آدم‌های معمولی را در موقعیت‌های غیر معمولی قرار دهد، اما در این فیلم گاهی، می‌شود رد پای اوزو را هم دید اما ردپایی از هیچکاک دیده نمی‌شود. با این حال کمی دلهره آفرینی هیچکاکی وجود دارد. به‌طور کلی شما در فیلم‌های ژاپنی ترس را به شکل مکانیکی می‌بینید با این حال در کارهای کوروساوا اعمال خشونت کمتر دیده می‌شود، اما اثراتش را بیشتر می‌بینیم.

این منتقد درباره آن قسمت از فیلم که شخصیت پسر به جنگ می‌رود اظهار کرد: برای جوامع غیرآمریکایی و غیر غربی، کشور آمریکا کشوری به نظر می‌رسد که رسیدن به آرزوها در آن محقق می‌شود. این پسر در این فیلم هم می‌تواند نماینده آن بخش از جامعه باشد که چنین فکری می‌کنند اما در نهایت پسر در آمریکا کشته می‌شود. کوروساوا می‌خواهد نشان دهد برای جامعه ژاپن راه عبور از مشکلات رفتن به آمریکا نیست البته این حرف‌ها را در لفافه می‌گوید.

وی گفت: هرچند لحن فیلم با لحن کارگری شروع می‌شود اما در ادامه آدم انتظار ندارد ارزش‌های نهادینه شده در ژاپن را به چالش بکشد.

عیدی‌زاده در پایان مطرح کرد: اگر این فیلم را دوست داشتید، به عنوان تجربه متفاوت به سراغ ساخته‌های دیگر او هم بروید.

عکس کنار خبر از لیلا ابراهیمی است.

به گزارش خبرنگار مهر، با گذشت حدود دو سال از آغاز ویروس کرونا و اثرات مخرب آن بر کم رونق شدن سینماها، در حال حاضر و با کاهش چشم‌گیر این ویروس منحوس، چشم امید بسیاری از سینماداران و فیلمسازان به اکران‌های نوروز ۱۴۰۱ بود تا شاهد سر پا شدن سینماها پس از مدت‌ها خواب زمستانی باشند.

با اعلام ترکیب فیلم‌های اکران نوروزی که شامل فیلم‌های «سگ بند»، «روز صفر»، «مرد بازنده»، «موقعیت مهدی»، «قدغن»، «شادروان» و «گل به خودی» بود، ترکیبی از فیلم‌های مختلف در ژانرهای متفاوت را شاهد بودیم که به نظر می‌رسید بتوانند پاسخگوی نیاز مخاطبان علاقه‌مند به سینما با سلیقه‌های مختلف باشند.

در این میان و با گذشت مدتی از اکران فیلم‌های سینمایی نام برده، مانند روال هرساله شاهد استقبال مخاطبان از ژانر کمدی بودیم. فیلم سینمایی «سگ بند» به کارگردانی مهران احمدی که در همان روزهای ابتدایی اکران با اقبال خوبی از سوی مخاطبان در سینماها مواجه شد و در صدر فروش سینماها در ایام نوروز قرار گرفت.

نکته قابل توجه اما در اکران نوروزی امسال، استقبال مخاطبان از تنها فیلم حاضر در ژانر دفاع مقدس در میان فیلم‌های ترکیب نوروزی بود. «موقعیت مهدی» اولین ساخته هادی حجازی‌فر که شاید کمتر کسی فکر می‌کرد فیلمی غیرکمدی در این ژانر در زمانه‌ای که مردم علاقه بیشتری به فیلم‌های شاد و کمدی نشان می‌دهند بتواند در گیشه نوروزی پس از فیلم «سگ بند» در رتبه دوم گیشه قرار بگیرد.

این فیلم سینمایی که حدود ۱۲ هفته از آغاز اکران آن می‌گذرد؛ به تازگی توانسته با جذب بیش از ۴۰۵ هزار مخاطب در سینماها و ۱۳۰ هزار مخاطب در اکران‌های سیار به فروش ۱۴ میلیاردی در گیشه برسد و عنوان پرفروش‌ترین فیلم دفاع مقدس تاریخ سینمای ایران را از آن خود کند. در این مدت و با پایان اکران بسیاری از فیلم‌های ترکیب نوروزی و نمایش فیلم‌های جدید بر پرده سینما، «موقعیت مهدی» همچنان کف فروش خود را حفظ کرده، در میان ۵ فیلم پرفروش گیشه قرار دارد و مخاطبان زیادی را در سینماها و اکران‌های سیار به تماشای روایت متفاوت زندگی شهیدان باکری نشانده است. بررسی گیشه هفتگی فیلم هم نشان می‌دهد که اولین ساخته هادی حجازی‌فر بعد از گذشت ۲ ماه و نیم از آغاز اکرانش، به طور متوسط هر هفته حدود ۲۵۰ میلیون تومان فروش دارد که سهم قابل توجه این فروش در سینماهای شهرستان‌ها رخ می‌دهد که بررسی ذائقه مخاطب و علت فروش این فیلم بعد از گذشت این مدت نکات قابل توجهی را در خود دارد که قابل بررسی است.

این در حالی است که پیش از این فیلم‌های «عقاب‌ها» و «کانی‌مانگا» در دهه ۶۰، «آژانس شیشه‌ای» و «لیلی با من است» در دهه ۷۰ و سه‌گانه «اخراجی‌های۱ و ۲ و ۳» در دهه ۸۰ عنوان پرفروش‌ترین فیلم‌های سینمای دفاع مقدس در کشور را به خود اختصاص داده و در دهه ۹۰ نیز فیلم‌های «چ»، «شیار ۱۴۳» و «تنگه ابوقریب» جزو آثار پرفروش سینمای دفاع مقدس بودند.

به بهانه فروش «موقعیت مهدی» به سراغ تعدادی از سینماداران تهران و شهرستان‌ها رفتیم تا دلایل اقبال مخاطبان از این فیلم را بررسی کنیم.

«موقعیت مهدی» بهترین اثر تاریخ دفاع مقدس است

سجاد نوروزی مدیر پردیس سینمایی آزادی که «موقعیت مهدی» به سرگروهی این سینما روی پرده رفته است، درباره میزان استقبال مخاطبان از این فیلم در مدت اکران و در شرایط فعلی گفت: اگر بخواهم ژانری برای «موقعیت مهدی» انتخاب کنم، ژانر ملی را برای آن برمی‌گزینم و دلیل موفقیتی را هم که به دست آورده است، مدیون این اتفاق می‌دانم، «موقعیت مهدی» فراتر از دسته بندی ها و ژانرهای مرسوم در سینماست. ژانر سینمای ملی فراتر از همه دسته‌بندی‌ها موضوعیت و اساساً با هویت و ماهیت مملکت ما سروکار دارد و بدان گره خورده است.

مدیر پردیس سینمایی آزادی با اشاره به اینکه باتوجه به فضایی که در حوزه اکران وجود دارد، موفقیت «موقعیت مهدی» دور از انتظار بود، بیان کرد: اگر بخواهیم شرایط تکنیکال و خاص اکران را در نظر بگیریم، «موقعیت مهدی» در ۱۲ هفته‌ای که از اکرانش می‌گذرد، اساساً نباید موفق می‌شد. اما به دلیل آنکه این فیلم سینمایی فراتر از دسته‌بندی‌ها و مسایل سینماست، توانست ماهیت خود را تثبیت و موفقیت خوبی را در گیشه کسب کند که این اتفاق مدیون هوش کارگردانش است.

وی تاکید کرد: البته باتوجه به شرایط فعلی می‌توان گفت موفقیت خوبی را در اکران کسب کرده چراکه ممکن است در شرایط ایده‌آل چیز دیگری به عنوان خوب مدنظرمان باشد اما در این شرایط «موقعیت مهدی» هم برای ما به عنوان سینمادار و هم برای مخاطب اتفاق خوشایندی را رقم زد و اگر از این دست تولیدات در سال یک تا دو مورد داشته باشیم به رشد ماهیتی ما کمک می‌کند.

مدیر پردیس سینمایی آزادی با بیان اینکه تمام تیپ‌های اجتماعی با هر نگرش سیاسی و سبک زندگی «موقعیت مهدی» را می‌پسندند و با آن ارتباط برقرار می‌کنند، مطرح کرد: ما از ابتدای انقلاب تاکنون، به لحاظ پروداکشن و محتوا، اثری مانند «موقعیت مهدی» نداشتیم و باید بگویم این فیلم سینمایی یک اثر نمونه و منحصر به فرد در سینمای ایران و بهترین اثر تاریخ دفاع مقدس است. حتی شاید بتوان گفت فیلم‌های خاطره‌انگیزی مانند «دیده‌بان»، «مهاجر» و «دوئل» بعد از «موقعیت مهدی» قرار می‌گیرند.

وی در پایان بیان کرد: پردیس سینمایی آزادی سرگروه «موقعیت مهدی» است همچنین این فیلم موفق شده است با گذشت سه ماه از آغاز اکران، کف فروش خود را حفظ کند به همین دلیل اکرانش در سینمای ما ادامه و ۵ سانس در روز به این فیلم اختصاص دارد.

هادی حجازی‌فر در تبریز محبوبیت دارد

همچنین فرهاد باغشمال مدیر امور سینمایی آذربایجان‌شرقی با اشاره به این‌که از ۱۸ اسفندماه ۱۴۰۰ اکران «موقعیت مهدی» به کارگردانی هادی حجازی فر در سینمای قدس تبریز آغاز شده است، گفت: اکران این اثر همچنان ادامه دارد و فعلاً دو سانس در روز به این فیلم در پردیس سینمایی قدس تبریز اختصاص پیدا کرده است.

وی ادامه داد: هم اکنون نزدیک به ۱۲ هفته است که از اکران این فیلم می‌گذرد. باید بگویم «موقعیت مهدی» در ماه اول، اکران بسیار خوبی را پشت سر گذاشت که پس از آن نیز ادامه پیدا کرد. نمایش موفق این اثر نشان داد که فیلم‌هایی که در ژانر دفاع مقدس ساخته می‌شود، همچنان مخاطب دارد و امیدوارم از این دست آثار بیشتر تولید شوند.

مدیر پردیس سینمایی قدس تبریز با بیان اینکه اکران «موقعیت مهدی» در تبریز به چند دلیل اهمیت دارد، مطرح کرد: موضوع فیلم، به مساله ناموس، غیرت، دین و جهاد باز می‌گردد. از سوی دیگر زبان فیلم تُرکی آذری بود و بسیار از تُرک زبانان به همین دلیل از فیلم استقبال کردند.

باغشمال در پایان سخنان خود مطرح کرد: همچنین هادی حجازی فر در تبریز محبوبیت دارد و مردم به او علاقه‌مندند. از سوی دیگر در این مدت فعالیت رسانه‌ای مداوم باعث شد «موقعیت مهدی» از ابتدای اکران تاکنون جزو پرفروش‌های گیشه قرار بگیرد و در حال حاضر هم، عنوان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ دفاع مقدس را از آن خود کرده است.

ورود به موضوع جنگ از نگاه خانواده و پیوند آن با زندگی شخصی

مژگان زرگر مدیر پردیس سینمایی ملت هم با اشاره به اینکه پس از موفقیتی که «موقعیت مهدی» در چهلمین جشنواره فیلم فجر به‌دست آورد و نظر داوران را به خود جلب کرد، مردم به ویژه قشر جوان کنجکاو و مشتاق تماشای این فیلم بودند، مطرح کرد: افرادی که به گیشه مراجعه می‌کردند از قشرهای مختلفی بودند که دوست داشتند این اثر را تماشا کنند همچنین برایم جالب بود که مخاطبان سینما مایل به تماشای «موقعیت مهدی» بودند که همزمان با فیلم‌های کمدی و سایر آثار اجتماعی روی پرده رفت.

مدیر پردیس سینمایی ملت با اشاره به دلایل موفقیت این فیلم گفت: ورود به موضوع جنگ از نگاه خانواده و پیوند آن با زندگی شخصی و واقعی افراد یکی از دلایل موفقیت این اثر است. همچنین فیلمنامه نقش بسیار مهمی را در «موقعیت مهدی» ایفا کرد.

زرگر با بیان اینکه تا زمانی که یک فیلم به کف فروش نرسد، اکران آن در سینما ادامه دارد، تصریح کرد: البته که این فیلم به دلیل حجم تبلیغات شهری و تلویزیونی، شانس این را داشت که مخاطب بیشتری جذب کند و طبیعتاً فیلمی که در حال فروش است نیاز به اکران آنلاین ندارد. از سوی دیگر مردم دوست دارند فیلم را روی پرده بزرگ و محیط سینما ببینند و نمایش آثار با ژانر دفاع مقدس در سینما وضعیت بهتری دارد.

وی در پایان بیان کرد: در حال حاضر پردیس سینمایی ملت ۴ تا ۵ سانس در روز را به «موقعیت مهدی» اختصاص داده است چراکه باوجود اکران فیلم‌های جدید به ویژه در ژانر اجتماعی و کمدی، این اثر همچنان مخاطب دارد.

«موقعیت مهدی» به خاک سپرده نمی‌شود

احمدرضا بهبهانی مدیر امور سینمایی حوزه هنری خراسان رضوی و مدیر پردیس سینمایی هویزه مشهد بیان کرد: خوشبختانه «موقعیت مهدی» در مشهد با استقبال بسیار خوب مخاطبان مواجه شده و تاکنون نزدیک به ۸۰۰ میلیون تومان فروش داشته که قابل قبول است.

به گفته مدیر پردیس سینمایی هویزه مشهد، «موقعیت مهدی» هم‌اکنون در سه سالن و هفت سانس متفاوت در روز در پردیس سینمایی هویزه مشهد اکران می‌شود.

بهبهانی با اشاره به اینکه «موقعیت مهدی» همچنان ظرفیت دیده شدن دارد، مطرح کرد: اگر دوباره تبلیغات محیطی و تلویزیونی انجام بگیرد، قطعاً این اثر مخاطبان بیشتری پیدا می‌کند.

وی افزود: «موقعیت مهدی» یک اثر ارزشی است و باید دیده شود. در حقیقت باید به دیده شدن این فیلم‌ها کمک کنیم تا جزو پُرفروش‌های گیشه قرار بگیرند اگرچه این اتفاق افتاده و این فیلم از زمان اکران تاکنون همیشه در صدر لیست پُرفروش‌ها بوده است.

مدیر پردیس سینمایی هویزه مشهد با اشاره به اینکه اکران‌های مردمی به دیده شدن این اثر به ویژه در شهر مشهد کمک کرده است، تصریح کرد: مردم از اکران مردمی در این شهر بسیار استقبال کردند و ما علاوه بر میزبانی از عوامل فیلم، میزبان احسان باکری نیز بودیم.

بهبهانی با بیان اینکه اگرچه از زمان اکران فیلم مدتی گذشته است اما استقبال همچنان ادامه دارد و می‌توان به عنوان یک اتفاق خوب از این قضیه یاد کرد، تصریح کرد: اگرچه قیمت بلیت بالا رفته است و شاید مردم رفتن به سینما را در اولویت قرار ندهند اما مخاطبان هنوز برای تماشای «موقعیت مهدی» به سینما می‌آیند و راضی از سالن خارج می‌شوند.

وی در پایان بیان کرد: «موقعیت مهدی» که بسیار برای آن زحمت کشیده شده، اثری ارزشمند است که در یادها می‌ماند و به خاک سپرده نمی‌شود. امیدوارم اینگونه فیلم‌ها بیشتر ساخته شوند تا ذائقه مخاطب نیز تغییر کند.

حسن توکل‌نیا تهیه‌کننده فیلم سینمایی «چند می‌گیری گریه کنی ۲» به کارگردانی علی توکل‌نیا در گفتگو با خبرنگار مهر درباره وضعیت اکران این فیلم کمدی در سینماها گفت: شکرخدا فروش فیلم از مرز یک میلیارد تومان گذشته و این فروش معقولی برای فیلم در این شرایط است. البته میان فیلم‌ها تفاوت گذاشته می‌شود. پخش‌کننده‌هایی که به تازگی رشد کرده‌اند، با هم همکاری و زدوبند دارند و میان فیلم‌های مستقل با فیلم‌هایی که خودشان پخش‌کننده آن هستند فرق می‌گذارند. از روز اولی که فیلم من اکران شد، برخی سینماداران با تبعیض سانس به آن اختصاص دادند. می‌دیدم فیلمی که کمتر از فیلم من می‌فروشد، سانس بیشتری در یک سینما دارد، چرا؟ چون آن فیلم در باند خودشان بوده است.

وی با انتقاد از نبود تیزرهای تلویزیونی برای تبلیغ فیلم خود ادامه داد: زمانی که فیلم من بازبینی شد، فقط اجازه ۵ میلیارد تومان تیزر تلویزیونی برای آن صادر شد و این در صورتی است که قیمت یک تیزر در تایم مناسب در شبکه یک، ثانیه‌ای ۳۳۰ میلیون تومان است! یعنی یک تیزر ۱۵ ثانیه‌ای هزینه‌اش ۵ میلیارد تومان می‌شود! یعنی عملاً به من اجازه پخش یک تیزر از تلویزیون را داده‌اند. من سال ۹۵ برای فیلم «سایه‌های موازی» حدود ۱۰۰ تیزر تلویزیونی برای تبلیغ داشتم و خودتان ببینید شرایط چقدر تغییر کرده است. در حالی که آن روزها مخاطب تلویزیون خیلی بیشتر از امروز بود. تلویزیون به جای آنکه در این شرایط ۱۰۰ تیزر ما را ۳۰۰ تیزر کند، اینگونه تیزر رایگان به فیلم‌ها می‌دهد!

این تهیه‌کننده ادامه داد: این شرایط در حالی است که برای برخی فیلم‌های مورد حمایت نمی‌توانید تعداد تیزرهای تلویزیونی و یا بیلبوردهای شهرداری را بشمارید. در این حد در سینما شاهد تبعیض هستیم. من تهیه‌کننده مستقل هستم و این فیلم همه زندگی من است آن هم با ۳۵ سال سابقه کار در سینما. تا به امروز هم فیلم جنگی در کارنامه‌ام داشته‌ام و هم فیلم هنری اما اینگونه با من رفتار می‌شود. هیچ حمایت ویژه‌ای از فیلم ما نمی‌شود. این حرف را درباره همه فیلم‌ها می‌زنم که در زمینه تیزر تلویزیونی همه شرایط یکسان دارند و از آن‌ها حمایتی نمی‌شود.

توکل‌نیا در ادامه گفت: از نظر اسپانسر هم برخی شرکت‌ها هستند که با پخش‌کننده‌های خاصی کار می‌کنند. از این منظر مختصات سینما را هیچگاه نمی‌توان اصلاح کرد چرا که خیلی چیزها تبدیل به رانت شده است. من برای اینکه از برخی رانت‌ها و امکانات استفاده کنم باید وارد باندها شوم و هیچ‌گاه هم اهل باندبازی نبوده‌ام.

وی تأکید کرد: پشتوانه فیلم «چند می‌گیری گریه کنی ؟۲» قسمت اول این فیلم است که در زمان خودش تبدیل به یک برند شده بود، به همین دلیل فروش حداقلی دارد اما هنوز آنگونه که باید نفروخته چرا که حمایتی از آن نشده است. بعضی می‌گویند چرا توکل‌نیا برای این فیلم بیلبورد نزده است اما اطلاع ندارند که من برای ۲۰ بیلبورد در شهر تهران باید حدود ۱.۵ میلیارد تومان هزینه کنم! این یعنی حداقل ۴ میلیارد فروش در گیشه که اصلاً با این شرایط جواب نمی‌دهد. این جنس تبلیغات نیاز به اسپانسر دارد که تا کنون چنین حمایتی را نداشته‌ایم.

این تهیه‌کننده با اشاره به عملکرد خوب برخی سینماداران در زمینه تخصیص سالن، افزود: برخی سینماداران واقعاً کم می‌گذارند و مشخصاً به فیلم من سانس نمی‌دهند. نمی‌دانم چرا این اتفاق رخ می‌دهد. یکی از این سینماداران در سینماهایی که زیر سلطه خود دارد اجازه اکران فیلم ما را نمی‌دهد. اکثر سینماها سه سانس برای فیلم ما در نظر گرفته‌اند که دوتای آن قبل از ساعت ۳ بعدازظهر است! واقعاً سه سانس برای فیلم ما خیلی کم است و این شرایط واقعاً ناعادلانه است. در این ساعت‌ها ۱۰ نفر آدم هم به سینما نمی‌رود!

وی در پایان بیان کرد: امید داریم خدا به فیلم ما کمک کند و معجزه‌ای برای نگاه عادلانه‌تر به فیلم ما رخ دهد. قطعاً ما راضی به اکران فیلم در این شرایط نبودیم. اوضاع اقتصادی از یک طرف و آلودگی هوا هم به تازگی مزید بر علت شده، مگر فیلم دیدن، نان شب است که مردم به هر قیمتی از خانه بیرون بیایند و به سینما بروند؟ می‌دانستیم تعطیلی‌هایی در پیش رو داریم اما پیش‌بینی این شرایط اقتصادی را نکرده بودیم. مردم امروز دغدغه معیشت دارند، چگونه ۴۵ هزار تومان پول بلیت سینما بدهند؟

خبرگزاری مهر را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید