مدیر فنی

«رضا رستگار» چهره شناخته شده و پیشکسوت جلوه‌های ویژه سینمایی در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس در خصوص ابعاد و چگونگی جوانب تحقق شعار «سرمایه گذاری برای تولید» به عنوان سال ۱۴۰۴ هجری شمسی، اظهار داشت: ما همیشه در مورد سرمایه‌گذاری در سینما بحث داشته‌ایم، اما به نظر می‌رسد که امسال می‌توان این موضوع را به شکل جدی‌تری دنبال کرد. یکی از مشکلات اصلی این است که سرمایه‌گذاران بخش خصوصی کمتر به سمت فیلم‌های فرهنگی می‌روند. دلیل این مسئله تا حدی این است که این فیلم‌ها معمولاً فروش پایین‌تری دارند و هزینه‌های تولیدشان بالاست.

مدیر جلوه‌های ویژه بیش از دویست فیلم سینمایی و تلویزیونی افزود: به همین دلیل، سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند به سمت تلویزیون یا نهادهایی مانند بنیاد فارابی بروند، چراکه بازگشت سرمایه در این حوزه‌ها تضمین‌شده‌تر است. از سوی دیگر، فیلم‌هایی که ظاهراً عنوان «فرهنگی» دارند اما در واقع ضدفرهنگ و غیراخلاقی‌اند، بیشتر مورد حمایت سرمایه‌گذاران خصوصی قرار می‌گیرند، در حالی که آثار ارزشی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند.

مدیر جلوه‌های ویژه فیلم‌های سینمایی کرخه تا راین ، هیوا، پرواز در شب و گذرگاه متذکر شد: اگر سینما را یک صنعت فرهنگی بدانیم، منطقی است که انتظار داشته باشیم این صنعت بتواند هزینه‌های خود را تأمین کند. اما در شرایط فعلی، بخش خصوصی عمدتاً به گیشه فکر می‌کند.

رستگار همچنین در بررسی دلایل و علل کیفیت نازل بخش عمده ای از آثار غیرکمدی و به اصطلاح فیلم های فرهنگی نیز عنوان داشت: یکی از دلایل، هزینه‌های بالای دستمزدهاست. بخش زیادی از بودجه تولیدات سینمایی صرف پرداخت دستمزدهای کلان می‌شود، در حالی که فیلم‌های فرهنگی معمولاً فروش بالایی ندارند و همین موضوع باعث کاهش تمایل به سرمایه‌گذاری در این حوزه شده است.

برنده دو سیمرغ بلورین جشنواره فجر در ادامه بیان داشت: یکی از مثال‌های قابل‌توجه در این زمینه، فیلم محمد رسول‌الله به کارگردانی مجید مجیدی است. این پروژه با هزینه‌ای بسیار بالا ساخته شد، و در مدیریت بودجه، اسراف زیادی صورت گرفت. در حالی که امکان ساخت این فیلم با هزینه‌ای معقول‌تر وجود داشت، بودجه‌ای بسیار بیشتر از این صرف شد. تجهیزات گران‌ قیمت مانند دوربین‌های ۷۰ میلی‌متری وارد شد که امروزه بلااستفاده مانده‌اند. همچنین، شهرکی برای فیلم ساخته شد که هزینه نگهداری بالایی دارد، اما عملاً درآمدزایی ندارد.

وی افزود: با وجود تبلیغات گسترده رایگان از سوی تلویزیون، این فیلم فروش چندانی نداشت. هر چند محمد رسول‌الله اثری ارزشمند بود، اما نتوانست در حد تبلیغات و هزینه‌هایش موفق باشد.

«رضا رستگار» در پایان با بیان این مطلب که مشکل اصلی اینجاست که فیلم‌های فرهنگی معمولاً امکان اکران گسترده ندارند و در داخل کشور هم فروش کافی برای بازگشت سرمایه ندارند. خاطرنشان شد: به عنوان نمونه، فیلم بازمانده نشان داد که هرچند یک فیلم می‌تواند در کشورهای مختلف بارها به نمایش درآید، اما همچنان در گیشه ایران موفق نباشد.

به گزارش سینماپرس، «محمد تقی فهیم» با انتشار یادداشتی با عنوان «فیلمسازی که دیگر نمی‌شناسیم!؟» در روزنامه جام جم نوشت:

باور کردنی نیست که فیلم «کاناپه» را «کیانوش عیاری» ساخته باشد. الا اینکه در تیتراژ نام کارگردان پیشکسوت سینما خود نمایی می‌کند. به قول معروف «اصلا تو کت آدم نمی‌رود» که سازنده فیلم‌هایی چون تنوره دیو، شبح کژدم، بودن و نبودن و حتی آبادانی‌ها، به فیلمی تا این حد ضعیف و غیرقابل باور برسد.

فقط وقتی باور می‌کنیم که می‌دانیم «عیاری» در سال‌های متاخر چنان وارد حاشیه‌های غیر سینمایی و پیروی از کنشگری‌های شبه سیاسی (جو زده) شده است که فراموش کرده سینما قبل از هر فعل و شعار و داد و بیدادی، باید از قواعد ساخت فیلم برخوردار باشد.

عیاری در مقطع ساخت کاناپه بیشتر از هر چیزی اسیر رویکردهای غیرسینمایی شد به طوریکه با کلاه گیس برسر بازیگرانش روی صندلی کارگردانی نشست بنابراین مشکل از همین جا شروع شد. او به‌جای کار روی فیلمنامه‌ای چفت و بست‌دار و واجد قصه‌ای کامل و با کشمکش‌های دراماتیک، همه‌ی هم و غم خود را معطوف به لحاظ کردن حاشیه‌های غیر سینمایی کرد. توجه نداشت که «خانه از پای بست ویران است…» طبیعی بود که در فضای ذهنی جدید او، هنر و فیلم خوب، جایش را به اداهای شبه روشنفکرانه بدهد. سینما پدیده‌ای بی‌رحم است.

دقت کنید آقای کارگردان ظاهراً می‌خواسته فیلمی در راستای استیفای حقوق قشری از زنان بسازد اما چون به جاده خاکی زده، اتفاقا اثرش دربست به توهین و تحقیر جامعه زنان ختم شده است. چون پرداخت شخصیتی پشت فیلم نبوده است، همه زنان فیلم بی‌شناسنامه، زرد و به شدت سطحی شده‌اند.

واقعا این اندازه از ابتذال و سقوط فقط در ملودرام‌های درجه سه هندی شاید پیدا شوند.

تجربه گذشته نیز نشان می‌دهد هر فیلمسازی از دایره سینما خارج شده است و به ورطه شعارسرایی و شعورزدایی افتاده است، نتیجه‌ای جز از دست دادن سینما و مخاطب بدست نیاورده است. پیشتر هم شاهد وضعیت فیلمسازان خوب دیگری بوده‌ایم که در بهترین موقعیت سینمایی با ورود به کنشگری شبه سیاسی، دیگر نتوانسته‌اند فیلم خوب بسازند.

عیاری حتی به خودش هم رحم نکرده است چون اگر این‌طور بود باید از روی دست خودش عکسبرداری می‌کرد که دراین صورت متوجه می‌بود که چرا فیلم‌های قبلی‌اش، علیرغم پی‌روی از حجاب متعارف ولی باورپذیرند، خصوصا فیلم «بودن و نبودن» که با محوریت کاراکتری از جامعه اقلیت‌های مذهبی قصه سازی شده است (و در اغلب فصل‌های فیلم دختر حضور دارد) اما چون پرداخت سینمایی خوبی دارد به شدت باورپذیر است. حالا با اثری مواجه هستیم که نه فیلم است تا باورش کنیم و نه سازنده‌اش را دیگر می‌شناسیم.

آیا عیاری «آخرین محبوب سینمایی» خواهد بود که با تبری جستن از اصول دراماتیک و افتادن به محیط ناامن حاشیه‌ها قربانی می‌شود، یا بازهم با افسوس‌هایی ازاین دست روبرو خواهیم بود؟
بعدالتحریر
یکی از اتفاقات حاشیه‌ساز یک ماه پایان سال، پخش و توزیع غیر قانونی فیلم «کاناپه» ساخته «کیانوش عیاری» بود که با واکنش این کارگردان مبنی بر تقاضای عدم کپی و تماشای فیلم از سوی مردم روبرو شد. نگارنده نیز چند روزی در شش و بش این قضیه بودم، ولی با بررسی جزییات همه جوانب امر، خصوصا پخش آن در یوتیوب، به این نتیجه رسیدم که نمی‌توانسته بدون اشاره دست‌اندرکارانش (خصوصا تهیه کنندگان) کلید خورده باشد.

علاوه بر این‌ها، وقتی به دلیل نبودن قانون کپی‌رایت همه ما (از جمله خود عیاری) از همین بازار و سازوکار دانلود فیلم، منتفع می‌شویم و مثلا آثار «نولان»، «اسکآرسیزی» و … را می‌بینیم بنابراین در کلیت داستان، برای دیدن فیلم کارگردان داخلی (به ویژه که توزیع عامدانه آن جدی است) نباید اسیر شعارهای پوپولیستی یا دچار چالش وجدان شویم.

اما طبیعی است که دراین قضیه با حمایت از تهیه‌کنندگان فیلم، خواهان پیگیری مسولین مربوطه هستیم تا شاید دیگر شاهد چنین سرمایه سوزی‌هایی نباشیم.

به گزارش سینماپرس، مجموعه تلویزیونی «قول مردونه» به کارگردانی علی طاهرفر و تهیه‌کنندگی ایرج محمدی، نوروز ۱۴۰۴ بعد از شب‌های قدر از شبکه سه سیما پخش می‌شود.

این سریال در ۳۰ قسمت و در ژانر کمدی با روایتی از زندگی در دهه ۶۰ تهیه و تولید شده است.

در سریال «قول مردونه» بازیگرانی همچون محمدرضا هدایتی، شهره سلطانی، محمد نادری، مریم موسویان، رویا میرعلمی، آشا محرابی و سیروس میمنت به ایفای نقش پرداخته‌اند.

به گزارش سینماپرس در پیام تسلیت هیات اسلامی هنرمندان آمده است:

مهدی مسعود شاهی مردی صالح، پاک، زحمتکش و پرتلاش بود. مدیری در عرصه فرهنگ و هنر به تمام معنا آگاه و با برنامه و رویکردهای انقلابی و ولایتمدارانه بود. او بیش از آنکه سخن بگوید عمل می‌کرد و بیش از آنکه فریاد وااسلام بزند دغدغه دین و انقلاب اسلامی را داشت. او اگر چه با همه جریانات کار می‌کرد اما معتقد به خط اصیل انقلاب و ولایت بود و همکاریش با طیف های مختلف ناشی از همین اندیشه بود که باید برای حفظ نظام و استمرار خط اصیل انقلاب اسلامی از همه چیز خود گذشت.

مسعودشاهی که همراه جریان تل‌فیلم وارد عرصه هنر و سینما شد، بر آن عهدی که آن روزها در میان جمع بسته شد تا آخرین نفس باقی ماند و آن حضور و تلاش در عرصه هنر و سینما برای بازتاب ارزشها ،آرمانها و دستاوردهای این نهضت و انقلاب بود.

مسعود شاهی مدیری فعال؛ پاکدست و با بصیرت و خلاق بود. دوره های مختلف مدیریتی او در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ، حوزه هنری و صدا و سیما ( صبا) همه با دستاوردهای جدید و نوآوری هایی همراه بود.

هیات اسلامی هنرمندان درگذشت این مدیر و هنرمند انقلابی را به همه همراهان و هنرمندان در این عرصه و به جامعه سینمایی کشور و بخصوص خانواده محترم این عزیز تسلیت می گوید و از درگاه خدا می خواهد همان طور که همواره از شهدای عرصه هنر و سینما یاد می‌کرد در آن دنیا میهمان آنها باشد.

به گزارش سینماپرس، شورای پروانه فیلمسازی غیرسینمایی در جلسه اخیر، با ساخت۹ فیلم‌نامه موافقت کرد.

فیلم‌نامه‌های بلند داستانی «بیکاران خوشتیپ» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی بهزاد بروجنی، «کلاونگ» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی حسن کیقبادی و فیلم‌نامه‌های کوتاه داستانی «گلوریا» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی بابک برجسته پروانه ساخت دریافت کردند.

همچنین فیلمنامه‌های «مشکل یاسمن» به تهیه‌کنندگی سیده فرزانه امینی، کارگردانی سیدشجاع امینی و نویسندگی محمد خراط‌زاده و «قاب خالی بزرگ» به تهیه‌کنندگی و نویسندگی یوسف وجدان دوست و کارگردانی فرامرز وجدان دوست، مجوز شورای پروانه فیلمسازی را اخذ کردند.

فیلم «گل کویر» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی علی صفاریها، «هویت پنهان سارا» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی مریم هاشمی‌پور و نویسندگی داریوش مس‌فروشان، «دلقک پیر» به تهیه‌کنندگی سهند جاهدی باشیز، کارگردانی امیرمحمد متقیان و نویسندگی دانیال نوروش اوغلی و «آن گلبرگ‌ها» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی یاشار نصیر دهقان موافقت شورای پروانه فیلمسازی غیرسینمایی را اخذ کردند.