مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، در پی درگذشت زنده‌یادان داریوش مهرجویی و همسر ایشان خانم وحیده محمدی‌فر فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی ایران، پیام تسلیتی منتشر کرد.

در متن این پیام آمده است:

«إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُون

درگذشت ناباورانه داریوش مهرجویی، کارگردان مؤلف سینمای ایران و همسر ایشان زنده‌یاد وحیده محمدی‌فر، جامعه سینمایی ایران را در ماتم و حیرت فراوان فرو برد.

زنده‌یاد داریوش مهرجویی با جهان متفاوتی که در فیلم «گاو» به نمایش گذاشت، آغازگر جریان نوینی در سینمای ایران بود و زاویه دید جدیدی به موضوعات و مسائل اجتماعی به نمایش گذاشت.

فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی ایران، با نهایت تاسف و تاثر، درگذشت تلخ این کارگردان نامی و عضو پیوسته فرهنگستان هنر و نیز همسر محترم ایشان را به خانواده محترم مهرجویی، جامعه هنری و دوست‌داران ایشان تسلیت می‌گوید و از درگاه خداوند متعال، برای درگذشتگان رحمت و مغفرت و برای بازماندگان صبر و اجر خواستار است.»

به گزارش سینماپرس، نادر ترکمن هنرمند نقاشی که نقاشی‌هایش تداعی کننده سفری دور و دراز در کهن الگوها بود، بر اثر سرطان معده در تهران دار فانی را وداع گفت.

قرار است پیکر زنده‌یاد ترکمن ساعت ۱۰:۳۰ فردا دوشنبه ۲۴ مهر ۱۴۰۲ تشییع و در قطعه ۹۶ بهشت زهرا (س) به خاک سپرده می‌شود.

همچنین مراسم ترحیم این هنرمند فقید، روز چهارشنبه ۲۶ مهر از ساعت ۱۷ الی ۱۹ در مجتمع سامان به نشانی تهران، خیابان شیراز برگزار می‌شود.

زنده‌یاد ترکمن متولد ۱۳۴۰ در تهران، تحصیلات مقدماتی خود را در هنرستان هنرهای زیبای تهران (۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷) گذراند و تحصیل دانشگاهی را در دانشگاه ایالتی نبراسکا (۱۳۵۹ تا ۱۳۶۴) طی کرد.

وی اولین نمایشگاه انفرادی خود را سال ۱۳۷۴ در گالری گلستان برگزار کرد و پس از آن، در سال ۱۳۷۶ دومین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری منصوره حسینی روی دیوار برد. آخرین نمایشگاه این هنرمند نیز سال ۱۳۹۶ در گالری سهراب برگزار شد. او آثار خود را، در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی بسیاری در واشینگتن و تهران به نمایش گذاشت.

نادر ترکمن در زندگی خود همواره در پی کشف ایده‌ها و معناهای تازه بود و این خصلت را از طریق جست وجوی عینی در ناخودآگاه پی می‌گرفت. خودش می‌گفت در نقاشی‌هایش سعی کرده از «پایان‌های متقارن» فاصله بگیرد؛ با این حال بر این باور بود که در هندسه، یک نیروی متقارن ذاتی وجود دارد که مبارزه با آن دشوار است.

کارگردان فیلم های سینمایی «گاوخونی» و «روز فرشته» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس در خصوص تولید فیلم سینمایی «صبح اعدام» در حالی که پیش از این عنوان کرده بود دیگر مبادرت به ساخت فیلم نمی کند اظهار داشت: داستان «صبح اعدام» را از حدود بیست سال قبل در ذهنم داشتم. در آن زمان بنده گزارشی خوانده بودم و فکر کردم باید یک روز این فیلم را بسازم تا اینکه استخاره کردم و چون استخاره ام خوب آمد شروع به تولید این اثر کردم.

وی ادامه داد: بی تردید اگر موقعیتی مهیا شود از قصه هایی که در ذهنم دارم استفاده می کنم تا اثری شایسته خلق کنم. بنده پیش از این هم گفته بودم بنایم بر این است که تهیه کنندگی در ایران و ساختن فیلم در خارج از کشور را دنبال کنم. مثل فیلم «استاد» ساخته عماد حسینی که تهیه کنندگی اش را بر عهده داشتم و برای سال آینده هم می خواهم حتماً تهیه کننده یکی دو فیلم باشم.

افخمی تاکید کرد: تا مجبور نشوم در ایران فیلم نمی سازم؛ مجبور بودن جایی است که که سوژه ای مهم باشد و هیچ فیلمساز دیگری سراغ آن سوژه نرود آن وقت شاید من آن اثر را تولید کنم.

این سینماگر در پاسخ به این پرسش که شرایط شما برای تهیه کنندگی فیلم ها چیست و آیا از همه جوانان که فیلمنامه به شما ارائه کنند حمایت می کنید اظهار داشت: اولاً که عماد حسینی جوان نیست فکر می کنم ۴۰ سال را هم رد کرده باشد و خودش استاد دانشگاه است اما اگر یک جوان ۱۸-۱۹ ساله هم باشد به شرط آنکه داستان و فیلمنامه خوبی داشته باشد با کمال میل با او کار می کنم.

وی خاطرنشان کرد: بنده بارها گفته ام اگر فیلمنامه ای در ۵ صفحه نخستش نظرم را جلب کند تهیه کنندگی آن را انجام می دهم؛ اگر ۵ صفحه از فیلمنامه ای را بخوانم و آن فیلمنامه مرا بگیرد تهیه کنندگی اش را انجام می دهم؛ البته اگر فیلمنامه قبلا به صورت کتاب چاپ شده باشد بیشتر برایش ارزش قائل می شوم!

کارگردان فیلم های سینمایی «فرزند صبح» و «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» متذکر شد: بنده معتقدم فیلمنامه باید اول به صورت داستان مکتوب چاپ شده باشد. حداقل ۵۰۰ نسخه از آن چاپ شده باشد چرا که وقتی این کار دو مرحله ای باشد حرفه ای تر خواهد شد. ما داستان را می نویسیم و چاپ می کنیم و مردم آن را می خرند و می خوانند و درباره اش نظر می دهند و همین باعث می شود نگارش فیلمنامه با دقت بیشتر صورت بگیرد.

افخمی افزود: اگر کسی فیلمنامه ای داشته باشد که کتابش منتشر شده باشد و از روی‌ کتاب خودش فیلمنامه را اقتباس کرده باشد قول می دهم حداقل ۲۰-۳۰ صفحه آن را بخوانم و سپس در رابطه با تولیدش تصمیم گیری کنم.

این کارگردان در بخش دیگری از این گفتگو در پاسخ به این پرسش که ارزیابی کلی شما از وضعیت امروز سینمای کشور چیست گفت: سینما در ایران و دنیا عقبگرد جدی کرده و کرونا این عقبگرد را بدل به سقوط آزاد کرد! سینما به معنای فیلم های غیرکمدی تقریباً تعطیل شده اما من معتقدم این تعطیلی زیاد طول نمی کشد و به زودی راه تولید و شیوه های پخش نوین باعث می شود تا فیلم های بیشتری تولید شوند.

افخمی افزود: من معتقدم سالن های سینما باید کاراکتر پیدا کنند؛ یعنی هر سینمایی مخصوص یک نوع فیلم باشد و بی تردید این اتفاق می تواند اتفاق نیکی‌ را برای سینمای کشور رقم بزند.

وی در پایان این گفتگو تأکید کرد: گسترش اینترنت و کاربران بیش از ۲ میلیارد نفر آن راه را برای گسترش و عرضه بازار فیلم های مستقل و متفاوت را باز کرده است. هنوز کسی در این راه پول کافی نمی بیند و حوصله زحمت کشیدن برای پخش را ندارند اما بی شک به زودی کسانی پیدا می شوند که بتوانند اقتصاد این بخش را شکوفا کرده و تولیدات انبوهی برای پخش از این بستر داشته باشند.

به گزارش سینماپرس، مهمترین معضل جشنواره فیلم های کودکان و نوجوانان پیشوند «بین المللی» بودن آن است! بی تردید نیاز است مدیران بنیاد سینمایی فارابی پاسخ دهند که آیا از نظر آن ها صرف حضور چند مهمان خارجی که اصلا مشخص نیست بر اساس چه پارامترهایی برگزیده شده و با هزینه گزاف به اصفهان دعوت شده اند این رویداد را بین المللی می کند؟ بدیهی است که زمانی یک جشنواره می تواند عنوان بین المللی داشته باشد که آثار درجه یک خارجی، داوران سرشناس جهانی و… را به سمت خود جذب کند! بی شک با شوآف و ترجمه چند اسم و عنوان به زبان های عربی، انگلیسی و… نمی توان به یک رویداد سینمایی عنوان بین المللی داد!

نیم نگاهی به جشنواره های معتبر سینمای کودک در سراسر جهان از زلین چک و جیفونی ایتالیا گرفته تا سینه کید آمستردام و ICFF هند ثابت می کند که جشنواره فیلم های کودکان و نوجوانان تنها یک شبح از جشنواره های بین المللی است و احتمالا تنها برای پرطمطراق کردن جشنواره و استفاده مدیران سینمایی برای ارائه بیلان به بالادستی های شان این عنوان به جشنواره اطلاق شده است!

پیش از این مرسوم بود فیلم های خارجی به صورت دوبله همزمان در جشنواره اکران می شدند اما مسئولان این دوره جشنواره تصمیم گرفتند فیلم ها را با زیرنویس پخش کنند که باعث شد تا دنبال کردن موضوع داستان فیلم ها برای مخاطبان سخت شود و دوبله همزمان که یکی از جذابیت های همیشگی جشنواره بود از دست برود!

اما فاجعه بارتر از هر اتفاق آنکه بر اساس برخی شنیده ها مهمترین اتفاق اولین روزهای برگزاری جشنواره فیلم کوک سالن های خالی از مخاطب بود. بنا به آمار ارائه شده در سایت «آی تیکت» که متصدی اصلی فروش بلیت فیلم های این دوره از جشنواره است مخاطبان کمترین رغبتی برای حضور در این رویداد نشان ندادند و اکثر صندلی ها خالی مانده بود! این اتفاق در حالی است که میلیاردها تومان از بودجه بیت المال به برگزاری این جشنواره بی رمق و خنثی اختصاص پیدا کرده و بسیاری از کارمندان بنیاد سینمایی فارابی در ایام برگزاری جشنواره در اصفهان مستقر شده اند و تنها کارشان ارائه برخی اخبار مثبت از این رویداد سینمایی بود!

حتی در افتتاحیه این رویداد سینمایی جای فیلمسازان مطرح حوزه کودک و نوجوان به شدت خالی بود؛ هیچ یک از فیلمسازان مطرح و معروف سینمای کودک و نوجوان از سیدجواد هاشمی و ناصر رفایی و غلامرضا آزادی و رحیم بهبودی فر و بیژن بیرنگ و محمدرضا حاجی غلامی گرفته تا نادره ترکمانی و فریال بهزاد و رهبر قنبری و حسین قناعت و… در این مراسم حضور نداشتند. حتی بازیگران کودک و نوجوان فیلم های حاضر در جشنواره هم به این رویداد دعوت نشده بودند!

علی قوی تن کارگردان فیلم سینمایی «یه تکه ابر» که فیلمش در این دوره جشنواره حضور دارد جمعه شب و پس از برگزاری افتتاحیه جشنواره در گفتگو با برنامه «سینماگرام» رادیو نمایش با انتقاد شدید از دست اندرکاران این رویداد سینمایی نقل به مضمون گفت: «بازیگران و سایر عوامل فیلم من به اصفهان دعوت نشدند و بنده تنها فردی هستم که به نمایندگی از این فیلم به اصفهان آمده ام! البته می خواستم قهر کنم و نیایم اما به احترام این جشنواره آمدم!»

بر اساس برخی شنیده ها فیلم «یه تکه ابر» ساخته این فیلمساز که در روز نخست جشنواره به نمایش درآمد توسط داوران کودک «هو» شد و فیلم های دیگر این رویداد نیز به مذاق کودکان خوش نیامد؛ «ملکه آلیشون» فیلمی بود که بسیاری از کودکان را ترساند و «قهرمان من» با سوژه و داستان متأثرکننده اش کام کودکان را تلخ کرد! این فیلم که در بهترین حالت یک تله فیلم زیر متوسط محسوب می شود که هیچ یک از مولفه های سینمای کودک را در اختیار نداشت و با توجه به نقش پررنگ سالمندان در این فیلم می توانست در جشنواره فیلم سالمند نمایش داده شود! بازی های زیر متوسط و داستان سطحی فیلم بسیار آزار دهنده بود اما عجیب آنکه جوایز بسیاری را از آن خود کرد!

از سوی دیگر برخی فیلمسازان که فیلم های شان با بودجه بنیاد سینمایی فارابی تولید شده و در بخش اصلی این رویداد سینمایی گنجانده شده بود نیز در روزهای ابتدایی برگزاری جشنواره عطای حضور در این جشنواره ضعیف را به لقایش بخشیدند و ترجیح دادند در این رویداد حضور نداشته باشند. حسین ریگی کارگردان فیلم «هوک» و «محمد حمزه زاده» کارگردان فیلم «کاپیتان» دو فیلمسازی بودند که در روزهای ابتدایی جشنواره حضور پیدا نکردند و جلسات نقد و بررسی فیلم های شان بدون حضور هیچ یک از عوامل فیلم توسط برخی چهره های رسانه ای منتخب روابط عمومی این جشنواره سینمایی برگزار شد.

همچنین اطلاعات جسته و گریخته حاکی از آن است که دست اندرکاران این رویداد سینمایی با خست هرچه تمام تر با خبرنگاران و رسانه ها برخورد کردند و با دو پاره کردن حضور آن ها در اصفهان تلاش داشتند اخبار فاجعه بار جشنواره به درستی در رسانه ها منعکس نشود. البته برخی رسانه های نزدیک به مسئولان جشنواره توانسته بودند جواز حضور از قبل از افتتاحیه تا بعد از اختتامیه را دریافت کرده و در اصفهان حضور داشته باشند که این تبعیض آشکار از چشم سایر خبرنگارانی که با آن ها رفتار تبعیض آمیز صورت گرفته بود دور نماند!

علاوه بر این، کیفیت پایین صدا و تصویر سالن های سینما، فقدان برنامه ریزی برای زمان های خالی مهمانان، آشفتگی و بی نظمی در مراسم اختتامیه و… از جمله معضلات این دوره جشنواره فیلم کودک بود!

حال پرسش اینجا است با این همه آشفتگی، تشتت، بی نظمی و بی برنامگی چه اصراری به صرف بودجه هنگفت بیت المال برای برگزاری این رویداد بوده و چرا مسئولان رده بالای سینمایی اجازه داده اند در این اوضاع بحرانی و آشفته معیشتی سینماگران چنین رویداد بی خاصیتی برگزار شود و این چنین بودجه بیت المال تلف شده و هیچ عایدی برای سینمای کودک در پس آن وجود نداشته باشد.

به گزارش سینماپرس، متن بیانیه انجمن منتقدان به شرح زیر است:

تسلیت نمی‌گوییم، محکوم می‌کنیم

از داریوش مهرجویی نوشتن، اتفاق تازه‌ای برای منتقدان سینما نیست. آنها همواره از او و آثارش و نقش بزرگی که در اعتبار بخشیدن به سینمای ایران داشته نوشته‌اند و چه بسا سینما را از آموخته‌اند.

کمتر می‌توان منتقد و نویسنده‌ای سینمایی را پیدا کرد که درباره مهرجویی ننوشته باشد اما حالا نوشتن از او و فاجعه شومی که برای او رخ داده است، دشوار است؛ نوشتن از قتل فجیع و شرم‌آور فیلمسازی که راوی شور و شعور زندگی بود. قلم‌هایمان مثل قلب‌هایمان در خود شکسته است. انگار خواب حمید هامون درباره خالق آن تعبیر شده که گفته بود: «خواب دیدم که در سردابه قرون وسطایی سلاخی می شوم».

آری او و همسرش را سلاخی کردند! آنهم در امن‌ترین مکان ممکن! در منزل شخصی‌اش! چه کسی این میزانسن هولناک را چیده است؟ چه کسی در برابر قتل این قله سینمای ایران پاسخگوست!؟

ما اعضای انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی این واقعه را تسلیت نمی‌گوییم. او نمرده که تسلیت گفت. داریوش مهرجویی به قتل رسیده و ما آن را محکوم می‌کنیم و خواهان خون‌خواهی او هستیم.