مدیر فنی
فرآیند تئاتر در انرژی جمعی و نفس به نفس رخ میدهد – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: روزبه حسینی با تاکید بر ضرورت برگزاری کلاسهای بازیگری به صورت حضوری خاطرنشان کرد: به طور مثال آیا میتوان کلاس ورزش رزمی را در فضای مجازی برگزار کرد؟! یعنی تئاتر از ورزش رزمی آسانتر است که بتوان آن را در فضای مجازی آموزش داد؟؟
به گزارش سینماپرس، این هنرمند و مدرس تئاتر در گفتگو با ایسنا با انتقاد از گسترش کلاسهای آموزشی تئاتر در فضای مجازی ادامه داد: هرچند نسل جدید نسل تکنولوژی هستند ولی فرآیند تئاتر در انرژی جمعی و نفس به نفس رخ میدهد.
این کارگردان تئاتر افزود: کلاسهای تئوری و نوشتاری و مفهومشناسانه، تا حدودی میتواند به صورت مجازی برگزار شود ولی برای آموزش تئاتر و بازیگری، من مثل دو نسل عباس جوانمرد و محمود استادمحمد به سقفی که باید بالای سر همهی گروه باشد، معتقدم و پیشنهاد میکنم اگر کسی تازه میخواهد در کلاس بازیگری ثبتنام کند، دو ماه دیگر هم منتظر بماند چرا که مبانی بازیگری دستکم شش تا دوازده ماهِ فشرده نیازمند تمرین بدن و بیان است.
او سال گذشته نمایش «الف کاف شین» را آغاز کرده بود که با شیوع کرونا، شب دوم از اجرای آن بازماند. حسینی از اسفندماه تلاش میکند با آموزش از طریق ضبط تکالیف و اصلاح جمعی و گروهی و تجدید آن پلههای طی شده در حدود دو سال با جوانترین گروه هنرجویانش را ادامه دهد و دوره منفی کرونا را به دورهای مثبت تبدیل کند، که این روش را پیش از طرح بازار داغ آموزش آنلاین آغاز کرده بود.
کارگاهها و کار با جوانانی که در بیست سال از زمان تأسیس گروه «وناگهان» تا امروز، طی سه چهار سال انجام، و به تدریج گروهی بازیگر، نویسنده و کارگردان وارد دنیای حرفهای میشدند و حالا آخرین دورهی حال حاضر.
سرپرست گروه تئاتر «و ناگهان» درباره فعالیت این روزهای خود توضیح داد: اسفند سال گذشته اجرای عمومی تازهترین نمایش گروهمان را آغاز کرده بودیم: «الف کاف شین». سیما شکری بازیگر اصلی و ثابت این نمایش بود که آن را با همراهی دو گروه از بازیگران در روزهای زوج و فرد اجرا میکرد. نمایشی که او برای نوشتن و سیما شکری برای بازی نقشی بسیار دشوار نزدیک به یکسال زمان گذاشته بودند.
روزبه حسینی با یادآوری برگزاری رپرتوار «مونوگهان» در سال ۹۸ نیز افزود: این پروژه را سال ۹۷ آغاز کردم و در دل آن ۵ نمایش اجرا شد و تصمیم گرفتم دورهی دوم را در سال ۹۸ نیز با دختران گروه برگزار کنم. بدین ترتیب ۹ نمایش کوتاه را که با هنرجویان تمرین شده بود، دستهبندی و ترکیب کردیم که در قالب سه نمایش کوتاه اپیزودیک با داوری رؤیا نونهالی، اکتای براهنی و حمید پورآذری اجرا شدند. یکی از آنها تک اپیزودی نیمهبلند بود به نام «بخواب خوب میشی» نوشتهی ندا نیک از نویسندگان کارگاهمان با کارگردانی مریم خدمتی، دستیار من که نخستین تجربهی حرفهای خود را روی صحنه برد. لازم است بگویم این نُه نمایش البته فقط در بخش بازیها داوری شد چون در دیگر بخشها خودم دخالتهایی مستقیم داشتم و داوری آن بخشها درست نبود؛ اساسا هدف هم نبود و امیدوارم در ماههای آتی بتوانیم اختتامیهی آن رپرتوار را در سلامتی جامعه و مردمِ سرزمینمان، جشن بگیریم.
این کارگردان تئاتر در ادامه با اشاره به کارگاههای قصهنویسی که در این سالها به موازات کارگاههای بازیگری برگزار کرده، افزود: من از سال ۷۳ تا پایان ۷۵ این افتخار را داشته و دارم که تنها تئاتری هستم که شاگرد پیوستهی دکتر «رضا براهنی» در شعر و قصهنویسی بودهام و تربیت شدهی نگاه و روش کارگاهی بوده و هستم. تئاتر را هم در تمامی شاخهها تجربی و شخصی آموختهام و البته از خرد و لطف بسیار از بزرگان بهره بسیار بردهام. در این سالها متوجه شدم کلاسهای نمایشنامهنویسی زیادی برگزار میشود ولی عمده ضعف ما در قصهنویسی است و به همین دلیل مدام گفته میشود نمایشنامهها و فیلمنامههای با کیفیتی نداریم چون قصه را بهدرستی نمیشناسیم. نه متمایلان به قصهگویی، و نه کسانی که به کارهای قصهگریز تمایل دارند، نمیدانند اغلب، قصه چیست که قرار باشد تمایل کنند به سویش یا از آن بگریزند؛ به همین دلیل کارگاههای قصهنویسی را هم به موازات کارگاههای بازیگری برگزار کردم.
حسینی از ترکیب دو کارگاه بازیگری و قصهنویسی (با نگاهی به نوشتنِ نمایشنامهی تک پرسوناژ) سخن گفت و افزود: با پیوند این کارگاهها سه نمایش مذکور، آماده و اجرا شد و قرار بود نمایش «ای زهدان شوم» (نوشتهی مهرا معین یکی از نویسندگان گروه در کارگاه) هم با بازی و کارگردانی سیما شکری، عضو اصلی و مرکزی گروهمان، در اسفند ۹۸ اجرا شود که به دلیل کرونا از اجرا باز ماند.
او ادامه داد: ما از سوی دیگر قرار بود با آغاز اجرای نمایش «الف کاف شین» تمرین (برای اجرا) دیگر نمایش گروه یعنی نمایش «دیگه عاشق شدن فایده نداره» را با ترکیبسازی بدن، صدا و آواز آغاز کنیم و بچهها همگی دورههای ابتدایی و بعضا پیشرفتهتر سولفژ، تمرکز، بازی در سکوت، تخیل و ایدهسازی و … را هم که از قبل گذراندهبودند. پس با توجه به طولانی شدن ماجرای کرونا، تصمیم گرفتم تمرین این دو اثر را با اعضای گروه، با شیوهی بازی مینیمال در تصویر ادامه دهم.
حسینی در ادامه از برگزاری کارگاهی دیگر با موضوع نوشتن بر اساس موسیقی به عنوان یکی دیگر از فعالیتهای گروه خود نام برد و توضیح داد: در این کارگاه، طی سه/چهار ماه فشرده اتودها و بداهههای هنرجویان را استخراج کردیم و روایتهای عاشقانه از زندگی حقیقی اینها به دست آمد که با یکدیگر ترکیب شدند و دراماتورژی شدند. باید گفت این گونه نیست که هر کس نقش خود را بازی کند بلکه ترکیب این روایتها ما را به کلیتی رسانده که تئاتری قائم به ذات، نتیحه نهایی خواهد بود مانند پازل به هم ریختهای که هر کس قطعهای از آن را کامل میکند؛ نمایش: «دیگه عاشق شدن فایده نداره ۲».
این کارگردان درباره این نمایش توضیح داد: تصور ما این بود که تمرین این نمایش را اسفند آغاز میکنیم و تا پایان بهار به اجرا میرسیم و احتمال میدادیم آن را در عمارت روبرو اجرا کنیم. این نمایش که ترکیبی از بدن، صدا و آواز به شکلی خاص است و هم بازیگر تکنفره در دل جمع در اجرای آن حضور دارد.
حسینی اضافه کرد: متأسفانه اسفند سال گذشته، علاوه بر مشکل کرونا، برای بازیگر اصلی گروه سیما شکری اتفاقات ناگواری پیش آمد و چند تن از عزیزان از جمله مادرش را از دست داد که تحمل آن در وضعیت قرنطینه بسیار دشوار بود ولی از آغاز سال جدید تصمیم گرفتیم تمرینهایمان را به صورت «تصویری» و تحلیل صوتی و بازسازی هر تمرین با هنرجویان از سر بگیریم. به این صورت که دستور تمرین بدن را که در طول یکی دو سال از خانم شکری آموختهاند، خود روزانه انجام میدهند و بعد تکلیف ویدیویی، ارسال، اعلام نکات مورد نظر را و ارسالِ دوبارهی ویدیوی اصلاحشده.
او تاکید کرد: سیما شکری در یک سال گذشته کاملا در کنار اعضای گروه بود و آموزش بدن، صدا، تنفس و بیان را با آنان دنبال میکرد و نمیخواستیم نتیجه زحماتش هدر شود. بسیار ضروری ست که بگویم، در تمام این سالها (یک دههی اخیر) رؤیا نونهالی با مشاورهها و همراهیهای خود در کنار ما بوده و نقش بسزایی داشته و لازم میدانم از ایشان نیز قدردانی کنم.
روزبه حسینی اضافه کرد: این روند را با حدود ۱۵ نفر ادامه دادیم تا به فراخوان جشنواره «تئاتر در خانه» به دبیری محمودرضا رحیمی رسیدیم و از آنجا که هنرجویان تجربهای یک ساله در زمینه تئاتر تکنفره را با گروه ما داشتند، از آنان خواستم بر اساس ایده کرونا، قصهای را طراحی کنند و تکهای از احوال شخصیت را بازی و ویدیو بگیرند. سپس این ویدیوها را به کلاس نویسندگی بردم و هنرجویان آن کلاس (که سال چهارم همراهی و حضورشان کنار من است)، هر کدام به انتخاب خود، برای هر یک از ایدهها شروع به نوشتن کردند و تمرینها تا نگارش نهایی متنها ادامه پیدا کرد، روخوانی و ضبط صدا و بازنویسی متن و لباس و نور و صحنه و در نهایت ۵ کار را آماده کردیم و به جشنواره فرستادیم که با بازی نیره غفاری و مریم اسماعیلی، نوشتهی نسترن خدادوست و ندا نیک، همه از بچههای کارگاه، به مرحلهی نهایی راه یافتند.
هنرمند باید برای ابزار آنلاین موسیقی بسازد – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: با شیوع بیماری کرونا، موجی از اجراهای آنلاین خانگی و صحنهایِ بدون تماشاگر به راه افتاد. در همین راستا با نادر مشایخی ـ رهبر ارکستر و آهنگساز ـ درباره وضعیت کنونی موسیقی و اقداماتی که خود او در این ایام داشته است، صحبتی داشتیم.
به گزارش سینماپرس، نادر مشایخی گفت: در برگزاری کنسرت آنلاین، کیفیت صدا به هیچ وجه توسط موبایل خوب به گوش نمیرسد. مثلا اگر کیفیت صدای اجرای زنده ارکستر برلین را با کنسرت آنلاین آن مقایسه کنید، بسیار متفاوت است؛ به گونهای که وقتی من اجرای آنلاین کنسرت برلین را دیدم آنقدر صدا بد بود که اصلا لذت نبردم. ولی وقتی در اجرای زنده این ارکستر حضور داری واقعا شاهکار است.
این هنرمند ادامه داد: برگزاری آنلاین موسیقی پاپ کار خوبی است؛ چون سرپوشی روی بیحوصلگی مردم میگذارد و برای لحظاتی حال آنها را بهتر میکند. ولی این اجراها برای مخاطبان موسیقی پاپ تنها یک قلقلک است؛ زیرا لذتی که مخاطبان این ژانر با حضور در سالن کنسرت میبرند با اجرای آنلاین کاملا متفاوت است، حتی ممکن است تماشاگر حاضر در سالن به آنچه خواننده میخواند توجهی نداشته باشد و تنها به خاطر شور و هیجانی که در سالن تجربه میکند، به کنسرت برود.
راه حل تأثیرگذاری کنسرت آنلاین چیست؟
او درباره پرسش بالا از کاری که قرار است خودش امتحان کند، گفت و توضیح داد: اینکه اعضای نوازنده یک گروه موسیقی هر کدام به صورت جداگانه در خانه ساز میزنند و در نهایت با هم میکس میکنند، تنها برای دقایقی مخاطب را سرگرم میکند و دستاورد خاصی ندارد؛ زیرا این ایده خودش را به موسیقی غالب میکند و اجازه نشان دادن موسیقی را نمیدهد. کنسرت آنلاین تنها در یک صورت عمل میکند و تأثیرگذار خواهد بود؛ آن هم به گونهای که کلیه ابزاری که با آن کنسرت آنلاین برگزار میکنند در آهنگسازی هنرمند نقشی داشته باشد. درواقع هنرمند باید برای ابزار آنلاین موسیقی بسازد و ابزار برگزاری کنسرت آنلاین را به کار بگیرد؛ زیرا تنها برای یک ساز موسیقی نمینویسیم بلکه برای ابزار مینویسیم. اگر به ابزار توجه نشود، در نهایت صدای خوبی از آن خارج نخواهد شد، مانند کیفیت اجراهای آنلاین از موبایل.
مشایخی ادامه داد: برخی معتقدند در این شرایط باید به آنچه که داریم قانع باشیم، گرچه که درست نیست و حقیقت این است که ما با این ابزار زندگی میکنیم و باید موسیقیای بنویسیم که با این ابزار خوب صدا دهد و امکاناتی ایجاد کند که در حالت لایو وجود ندارد. هر نوع ابزار ارتباطی شرایط و امکانات مخصوص به خود را دارد که میتوان در آهنگسازی از آن استفاده کرد. ساخت آهنگ برای ابزار موجود در ایران امکانپذیر است.
او همچنین درباره اقدامی که قرار است درباره پخش موسیقی آنلاین انجام دهد، عنوان کرد: در کاری که قرار است انجام دهم، هر فرد میتواند موسیقی مورد نظر را در حوزهای که میخواهد با صدای دلخواه خود گوش دهد. هر موسیقی با ابزار خود تعریف میشود، مثلا من نمیتوانم یک سری کارها، صداها یا فرمها را که مثلا هوی متال است با ویولن دربیاورم چون ابزار خود را میخواهد. موبایل نیز به همین صورت است و میتوان در آن دست برد و موسیقی را برای آن نوشت که مخاطب بتواند مثلا در واتس اپ گوش دهد و خودش در آن دست ببرد.
مشایخی اضافه کرد: باید امکانی به مخاطب بدهیم که گوش دادن به موسیقی به صورت آنلاین برای او یک قدم بالاتر از سرگرمی باشد. درواقع با این کاری که من انجام میدهم مخاطب میتواند در موسیقی انتخابی خود سازها را تغییر دهد و یا حذف کند که این کار در اجرای آنلاین موسیقی امکانپذیر نیست. در نهایت وقتی این ایده را پیاده کنم آن را در پیج اینستاگرامم به اشتراک میگذارم.
اجرای آنلاین در تلویزیون
او درباره پخش کنسرتهای آنلاین از تلویزیون نیز اظهار کرد: خیلی بهتر بود که اجراهای آنلاین در تلویزیون برگزار میشد؛ زیرا افرادی که زمان یا دسترسی کافی برای تماشای اجراهای آنلاین را ندارند میتوانستند با تلوزیون این اجراها را تماشا کنند. مثلا خیلی از افراد مسن به تلویزیون وابسته هستند، علاقهای به موبایلهای جدید ندارند و مدام پای تلویزیون مینشینند؛ به همین دلیل اگر این اجراها از تلویزیون برگزار میشد، خیلی بهتر بود.
کلاسهای آنلاین موسیقی بهتر از کلاسهای دانشگاهی
مشایخی همچنین در پایان درباره تجربه خود از کلاسهای آنلاین گفت: تدریس آنلاین در دانشگاه خیلی ایده خوبی بود. نرمافزاری که برای من ارسال کردند خیلی قوی بود و به من این امکان را میداد که تمام چیزهایی را که میگویم نه تنها به صورت شفاهی بلکه به صورت کتبی در اختیار بچهها بگذارم. همچنین میتوانم مطلبها یا مثالهایی را که میخواهم، آپلود کنم و بچهها دانلود کنند.
او ادامه داد: تدریس موسیقی در ایران واقعا وضع بدی دارد و وقت تلف کردن است. پیش از شیوع کرونا قصد داشتم روش تدریس در علمی کاربردی را تغییر بدهم. خیلی از بچههای رشته موسیقی شاید در ماه تنها پنج دقیقه موسیقی جدید و مرتبط گوش دهند و بیشتر موسیقی های خود را گوش میکنند و عادت نکردهاند با گوش کردن دنیا را کشف کنند. ولی اکنون دنیای مجازی این امکان را گذاشته که قطعات پیشنهادی استاد را گوش دهند.
*ایسنا
معرفی مدرسان کارگاههای ایدهآزاد اسباببازی – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: دبیرخانه سومین رویداد ملی ایدهآزاد اسباببازی اسامی راهنماها و مدرسان کارگاههای این رویداد ملی اسباببازی را اعلام کرد.
به گزارش سینماپرس، نشست های مجازی سومین رویداد ملی ایدهآزاد اسباببازی با حضور صاحبنظران حوزههای مختلف از جمله طراحی، تولید، تصویرسازی، بستهبندی و… برپا میشود.
بر اساس این خبر آیدین مهدیزادهتهرانی کارشناس طراحی صنعتی، امین غلامی طراح برنامه های بازی و ورزش، عماد ارغند طراح و توسعهدهنده اسباببازی و صمدخطیبی پژوهشگر و مدرس دورههای طراحی تعاملی از جمله مدرسان این کارگاهها هستند.
همچنین شایان فروزنده دل طراح و تولیدکننده اسباببازی و ابزارهای آموزشی، فرزانه بابایی عروسکساز و طراح اسباببازی، احسان عبدیفر ایدهپرداز و توسعه دهنده بازیهای رومیزی و علی هاشمیاصل کارشناس حوزه فروش اسباببازی دیگر مدرسان باتجربه(منتورهای) سومین رویداد ملی ایدهآزاد اسباببازی هستند.
بر همین اساس ویدیوهای آموزشی مختلفی نیز قرار است از سوی گروه راهنما و مدرسان سومین رویداد ملی ایدهآزاد تا پایان اردیبهشت ۱۳۹۹ تهیه و منتشر شود.
یادآوری میشود رویداد ملی ایدهآزاد اسباببازی از سوی ادارهکل سرگرمیهای سازنده و بازیهای رایانهای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برنامهریزی و برگزار میشود.
بیدل: نظارت پیش از تولید، بر محتوای آثار بسیار مهم است/ نباید اجازه داد سینما بیش از این افسارگسیخته شود – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: داود بیدل کارگردان سینما و تلویزیون در پی انتشار ماده ۱۰ پیشنویس نظامنامه تهیهکنندگی از سوی سازمان سینمایی که در آن زمزمه هایی مبنی بر حذف شورای پروانه ساخت وجود دارد گفت: بی تردید از منظر محتوایی باید نظارت جدی بر روی آثار سینمایی وجود داشته باشد و نظارت پیش از تولید، بر محتوای آثار بسیار مهم است و اگر مدیران سینمایی به هر دلیلی می خواهند پروانه ساخت را حذف کنند باید سازوکاری جدی از منظر حقوقی برای نظارت پیش از تولید آثار در نظر بگیرند تا محتوای فیلم های تولید شده با اهداف و آرمان های نظام جمهوری اسلامی ایران همخوانی داشته باشد.
کارگردان فیلم سینمایی «روزگاری عشق و خیانت» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: بنده به مباحث فنی فیلم ها کاری ندارم و معتقدم مدیران سینمایی باید توجه ویژه ای داشته باشند تا آثار از نظر سیاسی، اخلاقی، اجتماعی و… بر اساس آیین نامه های از پیش تعیین شده در وزارت ارشاد تولید شوند. لازم به یادآوری است که پروانه ساخت برای این است که آثاری بر ضد مصالح کشور تولید نشوند، دروغگویی نسبت به مسائل روز در آثار سینمایی ترویج نشود و…؛ نکته قابل تأمل آنجا است که در خود آمریکا و سینمای هالیوود هم وضعیت به همین گونه است و کسی بدون دریافت مجوز نمی تواند مبادرت به ساخت فیلم کند.
وی ادامه داد: از سوی دیگر این نکته مهم است که مدیران اگر در پی آن هستند تا بروکراسی های اداری را کمتر کنند هرگز نباید اجازه دهند حذف پروانه ساخت برای عده ای افراد خاص انحصار خاص ایجاد کند و تبعیضی میان تهیه کنندگان سینما قائل شوند. اینکه چند نفر معدود از دریافت پروانه ساخت مستثنی بشوند امری به شدت غلط است. اگر قرار است پروانه ساخت حذف شود باید برای همه افراد حذف شود نه کسانی که سالی ۲۰ فیلم تولید می کنند.
بیدل خاطرنشان کرد: کسانی که این قدرت را دارند که سالی ۲۰ فیلم در سینما تولید کنند همین حالا هم این رانت ها و قدرت را در اختیار دارند که بعضاً بدون دریافت پروانه ساخت فیلم های شان را کلید می زنند و یا حتی با یک سفارش نامه و تلفن پروانه ساخت دریافت می کنند.
این سینماگر با بیان اینکه نباید اجازه داد سینما بیش از این افسارگسیخته شود تصریح کرد: بی تردید حذف پروانه ساخت برای برخی دفاتر و تهیه کنندگان خاص باعث ایجاد یک بلبشو در سینما می شود و مدیران مجبورند دوباره پروانه ساخت را بازگردانند؛ یکی از عمده ترین دلایل این است که قطعاً بعد از حذف پروانه ساخت میزان تولید فیلم های سخیف و سطحی چند برابر می شود و دیگر اثری از اندیشه و هنر در سینما باقی نخواهد ماند.
کارگردان سریال تلویزیونی «در قصه ها زندگی می کنند» تأکید کرد: همچنین حذف پروانه ساخت می تواند منجر به ورود افرادی شود که هیچ شناختی از سینما ندارند؛ آن ها می توانند با ساخت فیلم های غیراستاندارد، ضد ارزشی، ورود سرمایه های عجیب، کلاهبرداری و امثالهم وقت سیستم قضایی و سازمان سینمایی را به شدت بگیرند و موجب تشتت در سینما شوند.
بیدل در پایان اظهاراتش متذکر شد: در نهایت اگر قرار است حذف پروانه ساخت صورت گیرد باید برای همه تهیه کنندگان سینما چنین امتیازی در نظر گرفته شود و از یکایک تهیه کننده ها تعهد کتبی اخذ شود تا آثاری بر ضد مصالح ملی تولید نکنند.
