مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، این سریال ژاپنی زندگی ۳ جوان روستایی ژاپنی را روایت می کند که بعدها هر سه افراد تاثیر گذاری در تاریخ و فرهنگ ژاپن می‌شوند. دو برادر که قهرمانان ملی ژاپن و از فرماندهان نظامی ژاپن هستند و رشادت و راهکارهای آنها باعث می‌شود ژاپن برای ۳ دهه قدرت بی رقیب جنوب و شرق آسیا باشد. نفر سوم دوست صمیمی آنهاست که بعدها شاعر بزرگ ژاپن می شود و تغییرات مثبتی در شعر سنتی ژاپن ایجاد می‌کند.

در خلاصه داستان آمده است: یوشیفورو پسر ده ساله یک خانواده فقیر ژاپنی است که نمیگذارد برادر تازه متولد شده اش را به خانواده ای دیگر بسپارند و به پدرش قول می‌دهد که برای مخارج او کار کند. آرزوی یوشیفورو ادامه تحصیل است و وقتی مدرسه‌ای رایگان در توکیو دایر می‌شود او خانواده اش و برادر محبوبش را که نوجوانی شیطان ولی باهوش است را ترک می کند اما قول می‌دهد که همچنان برای مخارج او پول بفرستد…

این سریال به همت تامین برنامه شبکه چهار سیما برای اولین بار از سیما، هر بامداد ساعت ۱۲ پخش و ساعت ۱۸ بازپخش می‌شود.

به گزارش سینماپرس، رضا موزونی نویسنده کتاب «شاید این کتاب منفجر شود» که سال گذشته از سوی انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان منتشر شده و توانسته در دوسالانه بلگراد جایزه قلم طلایی تصویرگری را توسط سمانه صلواتی تصویرگر این کتاب از آن خود کند، درباره داستان این اثر مکتوب توضیح داد: من به عنوان یک نویسنده در شهر گیلان‌غرب به دنیا آمدم؛ یکی از شهرهای مرزی کرمانشاه که در آن در بطن و متن جنگ زندگی کردم، نفس کشیدم و تلخی‌ها و شیرینی‌های بسیاری را تجربه کردم.

وی ادامه داد: جنگ تحمیلی هشت سال طول کشید و در نهایت تمام شد، کشورها صلح می‌کنند ولی جنگ‌افزارها صلح را نمی‌شناسند. همچنان در مناطق مرزی ایران مین‌هایی وجود دارد که باعث شهادت افراد می‌شود.

موزونی تأکید کرد: من در کتاب «شاید این کتاب منفجر شود» نکات ایمنی را به کودکانی که در مناطق مرزی زندگی می‌کنند، می‌گویم؛ اینکه از مسیرهای کم ترددی که خطر وجود مین در آن‌ها هست، تردد نکنند. کودکان بسیاری در جنگ‌های مختلف قربانی می‌شوند و بعد از جنگ‌ها هم جنگ‌افزارهای مختلف از جمله مین‌ها نمی‌دانند که جنگ تمام شده است. البته پرداختن به موضوع کودکان در جنگ کار سختی است زیرا جنگ خشن است.

وی افزود: قصد من در این کتاب این بود که هم مشکلات مناطق مرزی برای کودکان و بزرگ‌ترها را بیان کنم و همچنین مشکلاتی که در پشت جنگ برای کودکان ایجاد می‌شود.

نویسنده «شاید این کتاب منفجر شود» درباره تجربه همکاری خود با سمانه صلواتی تصویرگر کتاب، اظهار کرد: وقتی خانم صلواتی پذیرفت که تصویرگری کتاب را انجام دهد، چندین جلسه گفت‌وگو کردیم. این اتفاق خوبی بود که نویسنده و تصویرگر با هم صحبت کردیم. بعد از اتودهای مختلفی که از سوی ایشان انجام شد، آنچه مدنظر من بود به قلم توانای تصویرگری سمانه صلواتی درآمد و او به خوبی از پس این کار برآمد.

موزونی که دوره‌ای مدیریت انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را بر عهده داشته، تصریح کرد: کانون برای چاپ کتاب‌ها حساسیت بالایی دارد و خروجی این حساسیت بسیار شیرین است و فرصت حضور و موفقیت کتاب‌ها در جشنواره‌ها و رویدادهای بین‌المللی را فراهم می‌کند.

وی در پایان سخنان خود گفت: من همچنان نیرو، عضو، کارمند و عاشق کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هستم و کانون را خانواده خود می‌دانم و قلبم برای کانون می‌تپد. هر توفیقی که کانون کسب می‌کند باعث خوشحالی من است.

یادآوری می‌شود این کتاب آذر سال گذشته رونمایی شد و اکنون در فروشگاه‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و مجموعه شهر کتاب در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد.

به گزارش سینماپرس، پوستر جدید فراخوان نمایشگاه «لبخندِ زمین» منتشر شد، رویدادی که در سال جهش تولید و با حمایت شورای نظارت بر اسباب‌بازی و مشارکت مرکز سرگرمی‌های سازنده و بازی‌های رایانه‌ای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و استودیو عروسک نیلشید برگزار می‌شود.

بر اساس این گزارش پس از انتشار و استقبال از این فراخوان پژوهشگاه صنایع دستی و گردشگری و کرسی سلامت اجتماعی یونسکو در ایران به جمع حامیان معنوی این رویداد پیوستند.

نمایشگاه عروسک‌های «لبخند زمین» در دو بخش تخصصی و عمومی برگزار می‌شود که در بخش تخصصی در بردارنده‌ی عروسکهایی است که با هر جنس و ابعادی به مفهوم «لبخندِ زمین» اشاره داشته باشد.

انتخاب مواد و ابعاد ساخت عروسک‌های «لبخندِ زمین» برای علاقه‌مندان آزاد است و موادی که برای ساخت این عروسک‌ها استفاده می‌شود باید از پارچه، چوب، پاپیه‌ماشه، انواع خمیر مجسمه، گل، گچ و ترکیبی از مواد در دسترس و به‌ویژه طبیعی و دوست‌دار طبیعت باشد.

همچنین عروسک‌ها باید به صورت خلاقانه و ابداعی ساخته شود و عروسک‌های کپی به هیچ عنوان پذیرفته نخواهد شد.

بر اساس این خبر، علاقه‌مندان تا ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹ فرصت دارند عکسی از عروسک‌های خود به شماره واتس‌اپ ۰۹۹۱۲۴۷۸۷۶۷ ارسال کنند و و پس از داوری و انتخاب اولیه بر اساس ویژگی‌های یاد شده، عروسک‌ها به دبیرخانه ارسال شود.

بر همین اساس نمایشگاه بخش تخصصی که در آن آثار عروسک‌سازان حرفه‌ای ارزیابی می‌شود، پس از پایان شیوع بیماری کرونا و عادی شدن شرایط جامعه برگزار و تاریخ آن نیز در آینده اطلاع‌رسانی خواهد شد.

همچنین در پایان برگزاری این نمایشگاه گواهی حضور با تاییدیه از حامیان به شرکت کنندگان اعطا خواهد شد.

در همین حال علاقه‌مندان برای ارسال اثر به بخش عمومی که برای گروه کودک و نوجوان و خانواده‌ها در نظر گرفته شده است، می توانند دست به ساخت عروسک با موضوع «لبخند زمین» با هر جنس و ابعادی بزنند و از آن در فرمت jpg و با پس‌زمینه سفید عکاسی و آن را ارسال کنند.

آثار ارسالی و منتخب این بخش در نمایشگاه مجازی و سایت و صفحه‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در شبکه‌های اجتماعی به نمایش در خواهد آمد.

یادآوری می‌شود حامیان معنوی این رویداد، اعلام آمادگی کرده‌اند تا برگزارکنندگان را در زمینه اطلاع‌رسانی و تبلیغ، برپایی نمایشگاه در فضاهای دیگر و معرفی آثار به علاقه‌مندان در حوزه‌های کاری خود یاری کنند.

به گزارش سینماپرس، احتمالا تعجب کرده باشید اما همین ابتدا باید بگویم که «فتیشیسم» و «فتیش» اساسا محدود به آن مقوله ای که در حیطه «اختلالات جنسی» می‌گنجد نیست و معنای لغوی آن «طلسم و تعویذ» به مفهوم ِاعتقاد و باور به وجود نیروی فوق طبیعی در برخی اشیاء طبیعی و مصنوعی است که احتمالا نخستین بار در قرن ۱۸ میلادی به کار برده شده که بومیان سرزمین آفریقا برای برخی از اشیاء مانند درخت، چوب خشک و بعضا نیروی جادویی (!) ارزش بیش از حدی قائل بودند و آن ها را مقدس جلوه می دادند و از آن ها برای سعادت و خوشبختی شان طلب ِاتفاقات خوب می کردند و چنین پدیده ای از همان زمان تا به امروز در تمامی کشورها و فرهنگ ها به شکل گوناگون ادامه داشته و معانی و انواع گسترده تری نیز پیدا کرده و اما اینکه حالا این موضوع «چه» ارتباطی به سریال «دل» دارد و «چگونه» می توان چنین چیزی استنباط کرد را در ادامه بیشتر اشاره خواهم کرد.

«دل» مانند سایر آثار اخیر ِ «منوچهر هادی» در مدح و نمایش ِتوخالی و صرف ِ «لاکچری بازی» هایی می‌گذرد که مطلقا نه تنها شکل نمی‌گیرند، بلکه گاها به شدت اگزوتیک (بیگانه، عجیب و غریب) می شوند و این هم یکی دیگر از برکاتِ سری دوزیِ آقای کارگردان است که هیچگاه «روابط»، «شخصیت» ها و… را نمی سازد و صرفا با ایده یک خطی ِ «ناپدید شدنِ عروس در مراسم عروسی» و بدون «درام» تا به امروز مخاطب را سر کار گذاشته! البته ناگفته نماند که وسط ِجولان ِ انواع مرسدس بنز و فراری با صاحبانی «رولکس به دست» و پخشِ موسیقی پرحجم و سانتی مانتال، جناب ِ هادی ناپرهیزی نکرده و چند دقیقه ای هم «سریال» به مخاطب نشان می دهد اما این مطلقا به این معنا نیست که فیلمساز و نویسندگان تلاش مثبتی در راستای پیشبرد درام و قصه (اساسا قصه ای در کار نیست) کرده باشند.

ایده مرکزی «ناپدیدی عروس در شب عروسی» است که همه چیز (اعم از آدم ها، اتفاقات و…) حول محور این اتفاق دستخوش تغییرات اساسی و ضدیت می شوند که از قضا نکته بدی هم نیست و اتفاقا ایده جالبی دارد؛ ولی افتاد مشکل ها… مشکل دقیقا از همین جا آغاز می شود. اینکه سازندگان مدهوش همین یک خطی ِمعمول شده اند و اینجاست که بیش از پیش با آن جمله معروف پی می بریم: «ایده خوب و بد وجود ندارد، فیلمساز ِخوب و بد وجود دارد».

 تا به امروز که نزدیک به ۲۰ قسمت (۱۸ قسمت) از پخش عمومی این سریال گذشته، مای مخاطب حتی هیچ شناخت و پرداختی نسبت به روابط و حتی برخی از کاراکترهای اصلی و فرعی نداریم! اصلا «نکیسا» (کوروش تهامی) که ایفاگر نقش شاگرد «خسرو» (سعید راد) است وسطِ این اتفاقات چه می‌گوید؟ دغدغه این آدم چیست؟ اصلا «آدم» است!؟ یا صرفا یک «ابزار» است تا فیلمساز به وقت لازم و احتمالا در یک سوم پایانی اثر توسطِ آن به مخاطب شوکِ بیهوده ای وارد کند تا به خیالِ خام خویش «پایان غافلگیرکننده» ای خلق کند؟

چرا که از یک سو تمایلات و تعصباتی به «رستا» (ساره بیات) نشان می دهد (از همان قسمت ابتدایی و برخورد محکم با میز تمسخرکنندگان معطلیِ عروس در مراسم عروسی تا…) و از یک سو با شیطنت های مثلا ریز که ابدا سینمایی و تصویری نیست (!) گاها ذهن را به این سمت می برد که احتمالا فردی که رستا را گروگان و سپس به او تجاوز کرده از سوی او اجیر شده که علتِ این کار علاقه شدید او به رستا بوده در حالی که در قسمت های تازه تر که وی برای جلوگیری از ارتکاب قتلِ «مهران» (مهدی کوشکی) توسط خسرو چاقو خورده و در قسمت بعدی در همان سکانس مشمئزکننده و به شدت ضعیف (در اجرا و دکوپاژ) خطاب به رَستا می گوید: «لطفا آن عکسی که زمین افتاده را نبینید، چون شخصیه!»

و دوربین با تاکید بر روی عکس در نمای نزدیک –که احتمالا عکس رستا باشد- (هرچند که همین اطلاعات نصفه و نیمه را هم تا نیمه سریال نمی فهمیم چون زبانِ تصویری فیلم و دوربین فیلمساز اخته است) این گمان تقویت می شود اما باز هم بر می گردیم به یکی از همان پرسش های بنیادین ِنقد و اساسا شخصیت پردازی و فیلمنامه نویسی: «که چه!؟»

وقتی شخصیت که چه عرض کنم! حتی یک نیمچه تیپِ درست هم نداریم و طبعا فضاسازی ای در این ایده کلیشه ای صورت نگرفته و وقتی فضاسازی نباشد، درام و قصه وجود نداشته باشد و شخصیت پردازی شکل نگیرد، هیچگونه ارتباطی بین سریال و مخاطب ایجاد نمی شود و نتیجه آن تبدیل اثر به «کمدی ناخواسته» در لحظات احساسی است؛ ضمن اینکه سازندگان تمام تلاش خود را به کار گرفتند تا این خلاء بزرگ را با «موسیقی پُرحجم» و ترانه های سوزناکی از جنس «تو رفتی و من بدبختِ عالم شدم»! از مخاطب «گدایی حس» کنند و در لایه بعدی و اصلی اثر، فیلمساز و دوربینش بارها و بارها به تقدیس «ثروت» و «لاکچری بازی» بپردازند (که این همان مصداقِ فتیش لاکچری است) که این مسئله نخستین نکته ای است که در سریال دیده می شود و حقیقتا پتانسیل «ذوق زنندگی» اش را در همان پلان های اولیه به بالاترین شکل ممکن به رُخ می کشد! تمام شخصیت‌ ها سوپرلاکچری هستند. در خانه‌ هایی شبیه به کاخ زندگی می‌کنند و ماشین‌های گران قیمتی سوار می‌شوند (بی آنکه پیش داستانی برایشان وجود داشته باشد) و تنها دو خدمتکار یکی از همین خانه‌ها و یک نفر دیگر یعنی «مهران» است که چنین وضعیتی ندارد.

 مشکل نگارنده با «ثروتمند» بودن کاراکترهای درونِ یک فیلم نیست. چرا که در «هم گناه» دیگر سریالی که این روزها منتشر می شود هم شخصیت های اصلی اش وضع مالی بسیار خوبی دارند و به قول معروف «توپ تکانشان نمی دهد» اما این ثروت اسبابی برای پرستش و خودارضایی فیلمساز نسبت به علاقه هایش و در نتیجه «تقدس گرایی» آن نشده و حرف این است که هرآنچه که می بینیم –چه ثروت، چه فقر- باید «پرداخت» داشته باشد و این پرداخت از پسِ «شخصیت پردازی»، «درام»، «قصه» و در نتیجه یک اجرای تمیز که بر عهده «کارگردان» است بر می آید؛ چیزی که منوچهر هادی در این سریال اثبات کرده بلد نیست…

*مشرق

به گزارش سینماپرس، مراحل ساخت مستند سینمایی «ماریان» با موضوع تاریخچه و تهدیدات باغستان سنتی قزوین در قالب یک مستند بلند و یک مجموعه مستند تلویزیونی به کارگردانی حامد کلجه‌ای آغاز شد.

باغستان‌های سنتی قزوین در گذشته با چهار هزار و ۲۰۰ هکتار وسعت گرداگرد این شهر را فراگرفته بود و در واقع قزوین شهری بوده که در میان باغ ها قرار داشته است.

از این باغستان ها، امروزه به دلایل مختلف تنها ۲ هزار و ۵۰۰ هکتار باقی مانده و این مجموعه باغ‌ها اکنون به سه بخش سبز، نیمه سبز و خشک تقسیم می شوند و بخش های عمده سرسبز آنها در نقاط جنوبی شهر قزوین قرار گرفته و بقیه به سوی خشکی و نابودی پیش می‌روند.

باغستان‌های سنتی قزوین بیش از یک هزار سال قدمت دارند و وصف آنها در کتاب سفرنامه ناصرخسرو آمده است.

در گذشته این باغ ها به وسیله آب ۵ رودخانه به نام‌های ارنزک، دیزج، وشته، دلی چای و زویار آبیاری می‌شدند ولی اکنون به علت توسعه شهر و برداشت آب این رودخانه‌ها، باغستان‌های سنتی قزوین با مشکل کم‌آبی و نابودی رو به رو هستند.

باغستان مهم‌ترین و وسیع‌ترین ظرفیت اکولوژیک استان و منطقه و ریه‌های تنفسی شهر قزوین است که محصولات محلی و سنتی قزوین، شامل بادام و پسته و انگور را در خود جای داده است و از مرغوب‌ترین انواع جهانی است و با توجه به شیوه «داشت»، محصول سالم محسوب می‌شود.

«ماریان»؛ نام یکی از محل‌های باغستان سنتی قزوین است که اینک از بین رفته است، مستند «ماریان» در قالب یک مستند بلند و یک مجموعه مستند تلویزیونی تا اواسط سال ۱۳۹۹ تولید خواهد شد.

مستند سینمایی «ماریان» به کارگردانی حامد کلجه‌ای و تهیه‌کنندگی احمد شفیعی، تولید شده در خانه مستند انقلاب اسلامی و محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است.

به گزارش سینماپرس، فیلم کوتاه «بهار می‌آید» به کارگردانی سعید بهمن در جشنواره بین‌المللی آنلاین Covid ۱۹ Film Festival، جزو ۲۲ فیلم برتر قرار گرفت. همچنین بخش‌هایی از این فیلم در برنامه «داستان‌های انسانیت» Stories of Humanity در کانال مدیا وان کانادا به نمایش درآمد.

«بهار می‌آید» فردی کلافه از شرایط پاندمی و قرنطینه را به تصویر می‌کشد که با درختی که به تازگی شکوفه داده رو به رو می‌شود و …

این فیلم کوتاه هم‌اکنون به ۲ جشنواره آنلاین ENFOQUE Unidos Short Film پورتوریکو و جشنواره آنلاین ماهیانه Berlin Flash Film Festival آلمان راه یافته است و همچنین در پویش فیلمسازی با موضوع مقابله با کرونا انجمن سینمای جوانان ایران حضور دارد.

عوامل «بهار می‌آید» عبارتند از نویسنده، کارگردان، تصویربردار و تدوین: سعید بهمن، بازیگر: کسری زاگرس.

به گزارش سینماپرس، توماس جفری هَنکس هنرپیشه، کمدین، کارگردان، دوبلور و نویسندهٔ آمریکایی است که حالا شباهت آخرین عکس این هنرپیشه آمریکایی به علی لاریجانی، در شبکه های اجتماعی خبرساز شد!

به گزارش سینماپرس، شهرام گیل آبادی مدیرعامل خانه تئاتر درباره مطرح شدن بحث بازگشایی سالن‌های تئاتر در محافل مختلف هنری و مدیریتی در شرایط فعلی ویروس کرونا و اینکه آیا موضوع زمان و چگونگی بازگشایی مجدد سالن‌ها از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و وزارت بهداشت با خانه تئاتر مطرح شده است یا نه، به مهر گفت: موضوع زمان بازگشایی مجدد سالن‌های تئاتر هنوز به صورت رسمی اعلام نشده البته موضوعی است که در فضاهای مختلف مطرح شده ولی در این خصوص با خانه تئاتر طرح موضوع و مسأله نشده است.

وی در ادامه سخنان خود تصریح کرد: بحث بازگشایی سالن‌های تئاتر در شرایط فعلی کار اشتباهی است.

گیل‌آبادی با بیان اینکه همانطور که جامعه پزشکی متخصصان حوزه خود هستند ما تئاتری‌ها هم متخصص کار خودمان هستیم، اظهار کرد: حداقل انتظاری که از وزارت بهداشت می‌رود این است که اطلاعات تخصصی صنوف تئاتری را بگیرد. متأسفانه این هم‌گرایی یا مصاحبت تخصصی میان وزارت بهداشت و صنف تئاتر وجود ندارد.

مدیرعامل خانه تئاتر درباره تلاش‌های صورت گرفته برای شکل گیری تعامل میان وزارت بهداشت و خانه تئاتر، یادآور شد: ما تلاش‌های خودمان را برای نزدیک شدن به جامعه پزشکی انجام دادیم ولی با توجه به درگیری‌های جامعه پزشکی در شرایط فعلی، این امکان میسر نشده است.

وی با بیان اینکه اگر قرار باشد در زمینه بازگشایی سالن‌های تئاتر تصمیم گیری شود باید به نکات تخصصی تئاتر توجه شود، متذکر شد: اگر به نکات تخصصی توجه نشود با جان مردم بازی خواهد شد.

گیل‌آبادی در پایان سخنان خود تأکید کرد: به یقین باید برای بازگشایی سالن‌های تئاتر برنامه‌ریزی جدی کرد و این برنامه‌ریزی نیازمند مصاحبت جامعه پزشکی با صنف تئاتر است تا ما مختصات دقیقی را در اختیار آنها قرار دهیم در غیر اینصورت نتیجه شکل‌گیری دستورالعمل اول وزارت بهداشت درباره فضاهای و فعالیت‌های تئاتری می‌شود که بسیار غیرتخصصی بود.