مدیر فنی

به گزارش سینماپرس بر اساس شنیده ها به تازگی چندین صنف مهم خانه سینما از جمله: انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران، انجمن گویندگان و سرپرستاران گفتار فیلم، کانون آهنگسازان، انجمن مدرسان سینما، انجمن مدیران تولید، انجمن فیلمسازان کوتاه، انجمن منشیان صحنه، انجمن کارکنان لابراتوار فیلم، انجمن برنامه ریزان و دستیاران کارگردان سینما، انجمن دستیاران فیلمبردار و تعداد کثیری از انجمن های دیگر این نهاد، در حال تنظیم و جمع آوری امضا برای نامه ای انتقادی نسبت به عملکرد زننده، گزینشی و دیکتاتورمآبانه مدیران خانه سینما هستند.

بر اساس اطلاعات رسیده به سینماپرس در بخشی از این نامه که همچنان در حال جمع آوری امضا است و رسانه ای نشده آمده است: «ما ضمن اعلام اختلاف نظر بنیادین با نفس رفتار گزینشی با اعضای صنوف به هر شکل، تقاضای تجدیدنظر جدی در خصوص تغییر رویه در برخورد با شرایط کنونی را داریم»

بر اساس شنیده ها عملکرد گزینشی هیأت مدیره خانه سینما در خصوص نحوه توزیع ناعادلانه عیدی میلیاردی وزارت ارشاد در سال های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ و همچنین راه اندازی سامانه ای توسط سازمان سینمایی برای درج اطلاعات سینماگران به منظور دریافت کمک های معیشتی و رفاهی از جمله دلایل نگارش این نامه است که تاکنون بخش عمده ای از سینماگران کشور آن را امضا کرده اند.

یکی از اهالی سینما در این خصوص به سینماپرس گفت: «علاوه بر رفتار ضدصنفی مسئولان خانه سینما با هنرمندان و سینماگران، مدیران سازمان سینمایی نیز کرامت انسانی افراد را با راه اندازی این سامانه زیر سوأل برده است.»

بر اساس شنیده ها بی عدالتی آنقدر دل اهالی سینمای کشور را در صنف های مختلف به درد آورده است که این روزها برخی صنوف سینمایی در تدارک تجمع اعتراضی علیه مدیران این نهاد به اصطلاح صنفی هستند! و عده ای دیگر نیز پیشنهاد تحصن در مقابل وزارت ارشاد را می دهند تا شاید مسئولان ارشد فرهنگی و هنری کشور در این دوران بیکاری و خانه نشینی تدبیری اساسی برای تأمین نیازهای رفاهی، بیمه ای و معیشتی آن ها داشته باشند و مسئولان خانه سینما را وادار کنند تا پول های میلیاردی دریافتی اش را به صورت یکسان میان اعضای خانه سینما تقسیم کند.

اوضاع در این نهاد ضدصنفی به قدری است که به تازگی موجب خروج ۵ تشکل از کارگروه کرونای سینما شد! در بخشی از بیانیه اعتراضی این ۵ تشکل علیه دیکتاتوران خانه سینما آمده است: «تصور ما بر این است که متاسفانه این‌گونه حرکات غیرصنفی می‌تواند بیشتر در جهت شیوع ویروس کرونا باشد تا در حکم مقابله با آن!»

از سوی دیگر اظهارات دروغ همایون اسعدیان علیه هیأت ساماندهی صنوف سینمایی دولت دهم نیز با انتقاد جدی از سوی سینماگران آزاده و اندیشمند روبرو شده است! در همین رابطه تاکنون حسین فرحبخش و سیدضیاء هاشمی مواضع تندی علیه رئیس هیأت مدیره خانه سینما گرفته و حتی خواستار اقامه دعوی علیه وی در دادگاه های صالحه شده اند!

هرچند که شنیده می شود شاهسواری چندی است که درصدد استعفا از مدیرعاملی این نهاد ضدصنفی است اما خبرهای خوبی از جانشینان وی شنیده نمی شود! در همین راستا یکی از اهالی سینمای کشور که مایل نبود نامش فاش بشود به سینماپرس گفت: «اگر بخواهند روزی امثال اسعدیان را به عنوان مدیرعامل خانه سینما معرفی کنند ما به همراهی اکثریت قریب به اتفاق اهالی صنوف تمامی خیابان بهار را می بندیم و با برگزاری یک تجمع تکلیف آن ها را یکسره خواهیم کرد»!

در هر صورت مدعیان خودشیفته و سیاسی کار در رأس خانه سینما این روزها در تیررس انتقادات جدی قاطبه سینماگران آزاده قرار دارند و به حق است که هرچه سریع تر تدبیری برای رهایی سینماگران از بند این افراد اندیشه شود!

به گزارش سینماپرس، این هنرمند که زاده ۱۰ اردیبهشت سال ۱۳۳۶ است، امسال در ۶۳ سالگی خود در یکی از پیچیده‌ترین دوره‌های تاریخی، تولدی کرونایی را تجربه می‌کند.  
ایسنا به انگیزه تولد آتیلا پسیانی گپ و گفتی با او دارد ولی واقعیت این است که در این تولد مطبوعاتی بیش از هر چیز درباره کرونا و تاثیرات آن بر زندگی جهانیان و نیز آینده غیر قابل پیش‌بینی تئاتر به دنبال ورود این ویروس عجیب سخن گفتیم.  
هنرمند مورد نظر ما که از کودکی در فضای تئاتر تنفس کرده است، حالا به آینده این هنر چندان خوش‌بین نیست. با این حال امیدوار است که تمام پیش‌بینی‌هایش در این زمینه نادرست باشد.  
آتیلا پسیانی مشغول اجرای نمایش «قهوه قجری» بود که کرونا همه فعالیت‌های جمعی را تعطیل کرد؛ مهمانی ناخوانده که پسیانی معتقد است تاریخ را به دو بخش تقسیم کرده: «کرونا همه چیز را تغییر داده. به طوری که جهان به دو بخش پیش و پس از کرونا تقسیم می‌شود. این ویروس حتی بر زندگی اقوام بدوی صحراهای آفریقا هم اثر گذاشته است.»
او  ادامه می‌دهد: «پزشک نیستم ولی در این مدت درباره کرونا جست‌وجوی بسیار کرده‌ام و اطمینان دارم این ویروس از بین نخواهد رفت بلکه به شریک زندگی انسان‌ها تبدیل خواهد شد و ما آدمیان با آن به یک همزیستی خواهیم رسید همچنانکه آنفولانزا هم همراه زندگی ما شده است.»

موسس گروه تئاتر «بازی» در ادامه قیاس جالبی انجام می‌دهد: «کرونا هم مثل من که تئاتر تجربی کار می‌کنم، مدام در حال تجربه است و هر لحظه خود را بازسازی می‌کند. بنابراین مقابله با آن کار آسانی نخواهد بود. تصورم این است که پس از این آزمایشگاه‌های ما به جز بررسی این ویروس، فرصتی برای آزمایش هیچ چیز دیگری نداشته باشند.» 

او که در دوره نوجوانی با وجود مخالفت‌های سفت و سخت مادر هنرمندش جمیله شیخی، وارد دنیای نمایش شد، در کنار فعالیت‌های جمعی همچون تئاتر و سینما و تلویزیون، فعالیت‌های انفرادی هم دارد مانند نقاشی و مجسمه‌سازی و تاکنون چند نمایشگاه در زمینه هنرهای تجسمی برپا کرده است.  

پسیانی درباره تفاوت هنرهای جمعی و فردی در زندگی کرونایی چنین می‌گوید: «با تغییر شیوه زندگی مردم، هنرهای اجتماعی مانند تئاتر، سینما و حتی معماری که نیاز مستقیم به حضور مردم دارند، بشدت ضربه می‌خورند و به راحتی نمی‌توانند کمر راست کنند ولی هنرهای انفرادی مانند نقاشی، موسیقی و مجسمه‌سازی و هر آنچه از راه اینترنت قابل عرضه و با معنی باشد، می‌تواند پیشرفت غریبی پیدا کند. نمایشگاه‌های مجازی سبب بقای هنرهای تجسمی می‌شوند چراکه این هنرها در یک شبکه اجتماعی در دسترس مخاطب قرار می‌گیرند بدون اینکه نیازی به حضور فیزیکی یا ارتباط نزدیک باشد. البته ممکن است در وضعیت اقتصادی‌ و خرید و فروش‌شان پیچیدگی‌هایی ایجاد شود.»

او که معتقد است این شرایط در تمام دنیا وجود دارد و منحصر به یک کشور خاص نیست، ادامه می‌دهد: «واقعیت این است که تئاتر در دنیا با بحران مخاطب رو به رو است و فقط در کشور ما تماشاگر جوان دارد ولی در دیگر کشورها به هنری موزه‌ای تبدیل شده که دولت‌ها بابت آن سوبسید می‌دهند و عموما افراد کهنسال به تماشای آن می‌روند. این افراد هم که به دلیل آسیب‌پذیری در برابر کرونا، دیگر توان رفتن به تئاتر را ندارند. بنابراین وضعیت تئاتر در دنیا پیچیده می‌شود. از سوی دیگر با ورود کرونا رفتار اجتماعی مردم تغییر کرده و حتی زمانی که تئاترها فعالیت خود را از سر بگیرند، مردم به راحتی در سالن تئاتر حاضر نمی‌شوند. البته سینما وضعیت بهتری خواهد داشت چون شکل ارایه آثار سینمایی در قالب دی وی دی بهتر از تئاتر است.»

او در ادامه از دیگر پیچیدگی وضعیت تئاتر هم سخن می‌گوید: «تئاتر به شکل ضروری در سبد خانواده‌های ما قرار نگرفته است و این گونه نیست که مردم هنگام خرید روزمره خود وقتی سریال‌های نمایش خانگی یا فیلم‌های سینمایی را در کنار دیگر اقلام در سبد خرید خود قرار می‌دهند، مثلا فیلم تئاتری از سید محمد مساوات را هم در این سبد بگنجانند. اصولا فرهنگ بردن تئاتر به خانه‌های مردم بسیار پیچیده است. بارها به شرکت‌های هواپیمایی و اتوبوس‌رانی پیشنهاد کرده‌ایم در میان هر ده فیلمی که در راه پخش می‌کنند، یک تئاتر ضبط شده هم پخش کنند ولی آنان پاسخ می‌دهند تئاتر، در میان مسافران، علاقه‌مندانی ندارد.»

موضوع بعدی گپ و گفت ما درباره میرایی هنر تئاتر است. پیش از کرونا این تصور را داشتیم که اگر روزی همه جهان نابود شود و فقط انسان بماند، آخرین هنری که از بین می‌رود، تئاتر است چراکه لازمه وجودی آن، یک بازیگر و یک تماشاگر است ولی کرونا معادلات را بر هم زد و حالا پسیانی توضیح می‌دهد که تئاتر چقدر میراست: «تئاتر میراترین هنر است آن گونه که اینگمار برگمان بعد از اینکه از سینما به سمت تئاتر آمد، گفت دیگر فیلم نمی‌سازد زیرا تئاتر بشدت میراست و بعد از اجرا، هیچ اثری از آن به جای نخواهد ماند.»

هنرمند متولد ما هرچند نومید نیست ولی به آینده هنر تئاتر چندان هم خوش‌بین نیست: «روزهای خوشی برای تئاتر نمی‌بینم ولی با تمام وجود امیدوارم پیش‌بینی‌هایم اشتباه باشد. شاید چشم‌انداز روشنی هم وجود دارد که حالا از آن بی‌خبریم. فعلا از یک چرخش عظیم در کل جهان خبر داریم و برای اولین بار ما هم در شرایطی مشابه دیگر کشورها قرار گرفته‌ایم. این به معنای آن نیست که حال‌مان خوب است یا حس بهتری داریم ولی کمتر احساس تنهایی می‌کنیم. پیش‌بینی خوبی‌ها و بدی‌های این وضعیت، کار دشواری است. حدس من این است که اوضاع و احوال تئاتر خوب نخواهد بود اما حتما در همین شرایط هم خیری وجود دارد که ما امروز از آن بی‌خبریم.» 

آتیلا پسیانی که نوروز امسال پنج سین بر سفره هفت سینش چیده و جای دو سین «سلامتی» و «سعادت» را خالی گذاشته بود، در سالروز تولدش هم همین دو «سین» را برای مردم جهان آرزو می‌کند.

وی در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: عدالت زمانی محقق می شود که یکایک اهالی سینما در همه صنوف بتوانند از مواهب مالی به صورت یکسان برخوردار شوند. این روزها وضعیت سینمای کشور بحرانی است و بسیاری از سینماگران بیکار و خانه نشین شده اند و از این رو تصمیم گیرندگان کلان در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باید تدبیری ویژه برای رفع معضلات معیشتی اهالی سینما داشته باشند.

این سینماگر با انتقاد از نحوه اختصاص عیدی وزارت ارشاد طی سال های اخیر اظهار داشت: متأسفانه مدتی است که عیدی وزارت ارشاد شامل حال همه سینماگران نمی شود. بی تردید کارت های هدیه و یا بسته های معیشتی باید به همه اعضا تعلق بگیرد و زمانی که چنین اتفاقی رخ نمی دهد و صنوف مجبور می شوند برخی اعضا را گزینش کنند، اختلاف و درگیری های بسیاری در صنوف ایجاد می شود.

اسحاقی متذکر شد: نکته قابل تأمل اینجا است که اگر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به همه اهالی سینما هم عیدی بدهد برایشان مبلغ بسیار ناچیزی است. بی تردید بخشی از بودجه وزارت ارشاد باید صرف معیشت و زندگی سینماگران شود و این بسیار بد است که تنها افرادی خاص از همه مواهب برخوردار باشند.

کارگردان مستند «خرابات» در بخش دیگری از این گفتگو در پاسخ به این سوأل که به نظر شما با توجه به شیوع کرونا مسئولان خانه سینما و سازمان سینمایی چه تدابیری باید اندیشه کنند اظهار داشت: مشکل سینماگران به کرونا برنمی گردد! ما بیش از ۲ دهه است که خانه سینما دچار بحران و مشکل شده ایم و بعد از مدت ها کش و قوس به این نتیجه رسیدند که صنوف برای بهره مندی از حداقل امکانات رفاهی باید در ذیل وزارتخانه ای ثبت شوند.

وی ادامه داد: به هر حال این اتفاق افتاد و بخشی از صنوف در ذیل وزارت کار ثبت قانونی شدند اما متأسفانه علیرغم تمامی وعده ها هیچ سازوکار قانونی برای حمایت از صنوف در وزارت کار شکل نگرفته و قانونی برای حمایت های صنفی از اهالی سینما وجود ندارد و ما همچنان از مزایای سایر صنوف کارگری برخوردار نیستیم!

اسحاقی در خاتمه افزود: صنوف فرهنگی تعریف درستی در وزارت کار ندارند و ما همچنان بلاتکلیف مانده ایم و بی تردید این وظیفه مدیرعامل و هیأت مدیره خانه سینما است که تدبیری اساسی برای رفع این معضل مهم و اساسی داشته باشند.

به گزارش سینماپرس، با شیوع بیماری کووید-۱۹ در کشور، روزانه یکی از تولیدات امور سینمایی و تئاترهای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به‌صورت آنلاین در پرتال اینترنتی کانون پرورش فکری منتشر می‌شود. یکی از آثار پخش شده، نمایش «قصه نقلی و مادربزرگ» به کارگردانی حسن دادشکر است.

حسن دادشکر کارگردان باسابقه تئاتر کودک درباره روند تولید و اجرای نمایش «قصه نقلی و مادربزرگ» در گفتگو با خبرنگار مهر یادآور شد: این نمایش را در سال ۱۳۷۰ نوشتم و کارگردانی کردم که خوشبختانه با استقبال بسیار خوبی از سوی مخاطبان روبه‌رو شد. با توجه به جنبه‌های آموزشی، تربیتی و پرورشی آن و استقبال بسیار خوب مخاطبان، به درخواست مرکز تولید تئاتر کانون، در سال ۱۳۷۲ یک‌بار دیگر آن را به صحنه بردم و البته مدتی هم در کرمانشاه اجرا شد. در جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران مبارک هم بسیار مورد توجه قرار گرفت.

دادشکر درباره قصه این نمایش نیز توضیح داد: نقلی پسربچه روستایی باهوش و مهربان‌یست که می‌خواهد به دیدار مادربزرگش برود. اما در راه با جنگلبان برخورد کرده و او ضمن یادآوری خطرات جنگل، بوقی به نقلی می‌دهد که در مواجه با خطر آن را به صدا در بیاورد تا جنگلبان به کمکش بیاید. نقلی در مسیر با گرگی که خود را به‌صورت گوسفند مریضی درآورده برخورد می‌کند. گرگ او را به بیراهه می‌کشاند. قصه با درگیری نقلی و گرگ در خانه مادربزرگ ادامه پیدا می‌کند. نقلی که متوجه خطر شده بوقش را به صدا در می‌آورد. در نتیجه جنگلبان می‌رسد و مادربزرگ و نقلی نجات پیدا می‌کنند. در پایان نمایش بازیگران تنبیه گرگ را به تماشاگران واگذار می‌کردند. اما در اولین دوره اجرای این نمایش در سال ۷۰ نوع برخورد کودکان تا حدودی تمایل به خشونت داشت و مایل بودند گرگ قصه در پایان کشته شود.

این هنرمند باسابقه تئاتر کودک و نوجوان با بیان اینکه من ۲ بار این نمایش را اجرا کردم، اولین بار در سال ۷۰ و دومین بار در سال ۷۲. برخورد تماشاگران کودک در هر دوره با این نمایش متفاوت بود، افزود: نکته مهمی که باید در این خصوص گفته شود این است که در اجرای سال ۷۰ با توجه به فاصله کمی که با دوران جنگ داشتیم، پایان نمایش اکثراً با خشونت مواجه می‌شد. یعنی کودکان تماشاگر هنگام تصمیم‌گیری برای تنبیه گرگ، تمایل به کشتن او داشتند. فکر می‌کنم این عکس‌العمل از تأثیرات جنگ در روح و روان کودکان آن دوران بود. در آن شرایط گروه بازیگران تلاش می‌کردند جنبه‌های آموزشی‌تربیتی را رعایت کرده و مخاطبان را به مسیری منطقی و درست برای تصمیم‌گیری هدایت کنند اما گاهی هم مجبور می‌شدند تن به کشتن گرگ قصه بدهند. در صحنه‌ آغازین نمایش قصه نقلی تماشاگران به صحنه دعوت می‌شدند تا به‌صورت نمایشی از یک بازار سنتی ایرانی خرید کنند. بچه‌ها ضمن لذت بردن از حضور در صحنه، ارتباطی صمیمانه با بازیگران برقرار می‌کردند که به درک، دقت و دخالت منطقی و مناسب تماشاگران در جریان نمایش به ما کمک می‌کرد.

کارگردان «قصه نقلی و مادربزرگ» اظهار کرد: به خاطر دارم که در یکی از اجراهای سال ۱۳۷۲ کودکی از گرگ نمایش ترسید. هر چند تا پایان در سالن بود اما من متوجه ترس او شدم. نمی‌خواستم او با ترسش سالن اجرا را ترک کند. از والدینش خواستم تا بعد از اجرای نمایش در سالن بمانند تا به مدد تجربه‌هایی که در این زمینه داشتم او را با عروسک‌ها آشتی دهم. روز اول به کمک بازیگران و عروسک‌ها نتوانستیم توجه او را به‌خوبی جلب کنیم. ناامید نشدم و در روزهای بعد که دوباره برای دیدن نمایش آمد، با او طرح دوستی ریختم و ماسک گرگ را روی سر گذاشتم و چهار دست‌وپا در صحنه با او بازی کردم. بعد از مدتی تلاش بالاخره کودک خندان پشت من سوار شد و گرگ‌رانی کرد. بعد خودش ماسک گرگ را روی سر گذاشت و بازی گرگ عروسکی را بر صحنه پذیرفت و شادمان ما را ترک کرد.

وی تأکید کرد: با توجه به اینکه جنگ تحمیلی به‌تازگی پایان ‌یافته بود، محدودیت‌های زیادی به لحاظ مالی وجود داشت اما آنچه که این اثر را ماندنی کرد حضور هنرمندانی عاشق، فداکار و متعهد و مسئول بود که دانش و توانایی خود را به کار گرفتند تا اثری درخور و شان کانون برای بچه‌های ایران تولید کنند. به‌راستی‌که کار فرهنگی و هنری در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان انسان‌های توانا، صبور و به‌خصوص عاشق می‌طلبد. در بین عوامل این نمایش، سه نفر از هنرمندان بزرگ کشور با بنده همکاری داشتند که دیگر در بین ما نیستند اما آثارشان جاودانه است. استاد کامبیز صمیمی‌مفخم طراح صحنه، استاد بیژن نعمتی‌شریف طراح و سازنده عروسک و استاد آندره آرزومانیان نوازنده و موزیسین که ساخت موسیقی این نمایش را بر عهده داشت. یاد این سه گوهر هنر ایران را گرامی می‌دارم.

دادشکر ادامه داد: از دیگر عوامل این نمایش می‌توانم به اسدالله شعبانی اشاره ‌کنم که اشعار نمایش را سرودند. همچنین ویدا قهرمانی، فروزان زاهدبیگی، فرزانه بهرام‌پور و اکرم قاسم‌پور نیز بازیگران و علیرضا حسین‌پور، محمدرضا شاملو عوامل دیگر نمایش قصه نقلی و مادربزرگ بودند. اما در سال ۱۳۷۲ که این نمایش یک‌بار دیگر اجرا شد، مجتبی معاف، همایون صلاحی، مهدی فرشیدی‌سپهر و غزاله مرادیان گروه بازیگران آن را تشکیل دادند و با بنده به‌عنوان نویسنده و کارگردان اثر در این نمایش همکاری داشتند.

این بازیگر و کارگردان تئاتر با اشاره به اینکه بچه‌های امروز گونه‌ای دیگر می‌اندیشند، بیان کرد: اما به‌جرات می‌توانم بگویم که این نمایش با مخاطبان امروز هم ارتباط مناسب و صمیمانه برقرار کند، چراکه جنبه‌های تخیلی و فانتزی عروسک‌ها بر صحنه، جادو می‌آفریند از طرفی جنبه‌های دراماتیک، اشعار، موسیقی زیبا و تصویرسازی‌های خلاقانه و بدیع آن در جذب مخاطب مؤثر و مفیدند. می‌شود گفت که این اثر به‌واقع یک اثر کانونی است زیرا به همه‌ی موارد تربیتی و پرورشی توجه ویژه دارد.

وی در پایان سخنان خود تصریح کرد: اقدام کانون برای پخش آثار فرهنگی و هنری خود به‌صورت آنلاین و مجازی در این دوران که دولت به علت شیوع بیماری کرونا مجبور به تعطیلی بسیاری مکان‌های فرهنگی هنری و تفریحی کودکان شده است، ستودنی و تحسین‌برانگیز است چراکه در راستای اهداف اصلی کانون که بردن فرهنگ و هنر در نزدیکی محل زندگی کودکان و نوجوانان است این بار آثار کانون مستقیم و به‌راحتی در منازل یا محل کار آن‌ها در اختیارشان قرار می‌گیرد این یعنی ارتباطی پیوسته و خلاق در خدمت‌رسانی سازنده به ایشان. باشد تا این بار نیز کانون از زیر سایه ناخواسته یا از پشت ابرهای پراکنده بادآورده چون خورشیدی فروزان به درآید بر کودکان و نوجوانان دیارمان بتابد و بر ایشان گرمی و روشنی بخشد. چنین باد. آرزوی قلبی من برای بچه‌های ایران و جهان تندرستی پایدار؛ شادی دل؛ و پویایی همیشگی اندیشه همراه با زیستی پاک و سالم با امید به آینده درخشانی است که خودشان آن را می‌سازند.