مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، ۵۴ سالن سینما در مراکز استان‌ها میزبان جشنواره فیلم فجر خواهند بود و از زمان آغاز بلیت فروشی اینترنتی که از سوی برگزارکنندگان محلی اعلام خواهد شد، مخاطبان می‌توانند سینمای دلخواه خود را جهت تماشای فیلم‌های مورد علاقه خود انتخاب کنند.

براین اساس، سینماهای پردیس ستاره باران و لاله پارک تبریز، ایران ارومیه، انقلاب اردبیل، سیتی سنتر سالن‌های ۱ و ۲ و سینما ساحل اصفهان، فرهنگ ایلام، سالن یک ساویز و اکومال کرج، شهید آوینی بوشهر، غدیر شهر کرد، آفریقا، اطلس و هویزه مشهد، گلشن و عقیق بجنورد، سالن ایثار (فردوسی) بیرجند، ساحل و هلال احمر اهواز، بهمن و روشا زنجان، هلال احمر و سینما یادمان سمنان/ اشراق و هلال احمر زاهدان/ تالار سبز اداره کل فرهنگ و ارشاد و سینما هنر شهر آفتاب ۲ شیراز، ونوس و تربیت قم، مهتاب ۱ و ۲ قزوین، سالن ۱ پردیس بهمن سنندج، مهتاب و آسیا کرمان، شهید مداحی پور جنوب کرمان، فرهنگ و آزادی کرمانشاه، سینما فرهنگ یاسوج، میرزا کوچک خان رشت، پردیس کاپری ۱ و ۲ گرگان، استقلال خرم آباد، سپهر ساری، مجتمع ستارگان اراک، ستاره شهر و ستاره جنوب بندر عباس، سینما فلسطین و قدس همدان، پردیس سینمایی تک یزد سالن‌های ۱ و ۲، سینما مهر آبادان منطقه آزاد اروند، سیتی سنتر منطقه آزاد قشم و پردیس سینمایی منطقه آزاد ارس، میزبان مخاطبان استانی جشنواره فیلم فجر خواهند بود.

نحوه بلیت فروشی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر استانی با اعلام قبلی از سوی برگزارکنندگان استانی اطلاع رسانی خواهدشد.

به گزارش سینماپرس به نقل از فیگارو، روز دوشنبه ۲۷ ژانویه اعلام شد که ساندرین کیبرلن بازیگر و خواننده فرانسوی برنده دو جایزه سزار به عنوان رییس مراسم چهل و پنجمین دوره جوایز سزار انتخاب شده است.

مراسم چهل و پنجمین دوره جوایز سزار که از آن به عنوان اسکار فرانسه یاد می شود، روز ۲۸ فوریه برگزار می شود. نامزدهای این جوایز پیش از این روز ۲۷ ژانویه اعلام شده اند.

بدین ترتیب با اعلام این خبر، ساندرین کیبرلن رسما مراسم چهل و پنجمین دوره جوایز سزار را آغاز می کند.

سال گذشته کریستین اسکات توماس بازیگر انگلیسی نامزد جایزه اسکار فیلم «بیمار انگلیسی» این سمت را برعهده داشت.

ساندرین کیبرلن که تا به حال ۸ بار نامزد جایزه سزار شده است،  بیشتر برای بازی در فیلم های «سیرانو دو برژراک»، «قهرمان خودساخته»، «آپارتمان» و «پیر بومارشه» شناخته می شود.

به گزارش سینماپرس، اکران فیلم سینمایی «مطرب» تولید ۱۳۹۷ به نویسندگی و کارگردانی مصطفی کیایی و با حضور جمعی از ستارگان سینما ایران و یک خواننده ترک‌تبار از نیمه آبان ۱۳۹۸ در سینماهای کشور شد. تاکنون نقدهای متعدد هنری- سینمایی بر این فیلم منتشر شده و در آینده نیز خواهد شد، لذا این مطلب قصد تحلیل هنری فیلم را نداشته بلکه با نگاه نقش سینما در تثبیت و ارتقاء امنیت و منافع ملی و نقش معکوس و منفی برخی از فیلم‌های ایرانی مانند «مطرب» بر اصل مهم حیثیت و امنیت ملی سخن می‌گوید. البته نباید بحث نقش سینما در امنیت ملی با سفارشی سازی نهادهای حاکمیتی و امنیتی اشتباه گرفته شود که آن موضوع نیز نکات مثبت و منفی و ملاحظات کاربردی خاص خود را دارد که در این بحث نمی‌گنجد.

سینما و تلویزیون، عرصه فرهنگ‌سازی، احیاء، تثبیت و یا تغییر ذائقه فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و … یک کشور هستند. همان‌طور که مردم‌دوست دارند نقش اول فیلم و یا هنرمند محبوبشان روی پرده نقره‌ای سینما به آرزوها و خواسته‌های دست نیافته آن‌ها، دست یابد و دقایقی حتی موقتی خود را غرق در خوشبختی و لذت او نمایند، به همان ترتیب و آرام آرام نیز ذائقه و توقع مخاطب از سطح و کیفیت زندگی خویش تغییر می‌کند. همان‌طور که کارشناسان معتقدند بخشی از تجمل‌گرایی و لوکس نشینی مردم به توقع‌سازی کاذب سینما و تلویزیون در عرضه تصاویر و زندگی‌های مرفه در فیلم‌ها و سریال‌ها مرتبط است، از سوی دیگر ساخت فیلم‌هایی که در آن توانمندی‌های یک کشور و یک ملت از بُعد علمی، اقتصادی، نظامی، امنیتی و … به درستی و هنرمندانه به تصویر کشیده شود، موجب اعتلای حیثیت و غرور ملی و افزایش خودباوری ملت‌ها می‌گردد، در نقطه مقابل نیز اگر صنعت سینما در یک کشور دست به تولید فیلم‌هایی با محتوای ضد ارزش و باورهای جامعه بزند و آن را با رنگ و لعاب‌هایی مانند دموکراسی، حقوق زنان، طنز و … بزک نماید، درنهایت منجر به آسیب‌رسانی به ذائقه، افکار، اعتقادات، روح خودباوری، عزت و حیثیت ملی مردم می‌گردد. بدیهی است، تأثیر تولیدات سوء داخلی به مراتب مخرب‌تر از فیلم‌های شناسنامه‌دار جریان صهیونیسم و هالیوود است.

فیلم مطرب با بهره‌گیری از گزاره‌های گیشه پسند رایج در چند سال اخیر مانند: لوکیشن خارج از کشور، شوخی‌های جنسی، آواز و ترانه و هنرپیشه خارجی زن با ویژگی خوانندگی و استفاده از زبان فارسی، توانسته گیشه را در تسخیر خود نگه دارد، حال‌آنکه منتقدان سینما عملکرد فنی- هنری فیلم را در ابعاد فیلم‌نامه، کارگردانی و نقش‌آفرینی بازیگران ضعیف دانسته و ضمن سرگردانی داستان، ابتذال در کلام و … مجموعا فیلم مطرب را نامناسب ارزیابی می‌نمایند. به عبارت دیگر این ملغمه، ممزوجی از فیلم‌های فارسی، هندی و سریال‌های ترکی است، حتی پوستر این فیلم مشابهت و تقلید بسیار زیاد از فیلم «دولمایت اسم من است» است.
فحوای فیلم و خروجی نهایی آن در ذهن مخاطب ترسیمی نامطلوب از جمهوری اسلامی ایران دارد. به‌دفعات، عدم پیشرفت و موفقیت شخصیت‌های فیلم مانند ابراهیم‌(پرویز پرستوی)، زیبا دختر ابراهیم (الناز شاکردوست)، فؤاد پسر ابراهیم (محسن کیایی) و مارشال (مهران احمدی) به انقلاب اسلامی ربط داده شده است و یکی از تکه کلام‌های رایج ابراهیم در فیلم این است که «اگر فقط یک ماه دیرتر، یعنی به جای بهمن، اسفند انقلاب شده بود»، موفقیت
نصیبش می‌گردید.

نماد ایران و انقلاب اسلامی در این فیلم در دو بُعد بصری و معنوی متجلی و در ذهن بیننده نقش می‌بندد. بُعد بصری آن، سه بخش از فیلم را شامل می‌شود: یک- صدای تیراندازی و انفجار و حضور نیروهای انقلابی در کاباره محل اجرا ابراهیم و روی زمین کشیدن وی و خارج کردنش از محل اختفاء؛ دو- مولودی‌خوانی زیبا (دختر ابراهیم) و اخذ تصمیمات فرهنگی و انتقال اطلاعات کشور توسط همسر معاونین وزرا امور خارجه، فرهنگ و ارشاد اسلامی و اطلاعات؛ سه- کارمند سفارت ایران در ترکیه که ضمن آقازاده بودن، متظاهر به آرمان‌های نظام بوده ولیکن در کنسرت‌های خوانندگان زن ترک به همراه دختران ترک شرکت می‌کند.
بُعد معنوی فیلم در خصوص ایران و انقلاب اسلامی نیز تقریبا در روح تمام صحنه‌های فیلم جاری بوده و حتی در ضمیر ناخودآگاه مخاطب می‌نشیند. القاء تضییع حقوق ابراهیم، مارشال و حتی جلوگیری از خوانندگی زنان در ایران و … در تمام فیلم به چشم می‌خورد و نقطه اوج آن، ترانه خوانی ابراهیم در کنسرت نازان (عایشه گل‌جوشکن) است که فریاد می‌زند: «این صدای منه…» که با همخوانی مخفی و گریان دخترش زیبا به عنوان نماد زن ایرانی که امکان خوانندگی در ایران را ندارد، همراه است.

به عبارتی در این فیلم شخصیت فعلی ایران با نمادهای فوق ترسیم شده است؛ چهره‌ای خشن، متظاهر و ریاکار، ناقض حقوق افراد برای رسیدن به خواسته‌هایشان و همچنین ضد زن. این واژگان و تعابیر در هتک حیثیت ایران عینا همان وظیفه‌ای را ایفا می‌نماید که در گفتمان‌های تحریمی، قطعنامه‌ها و بیانیه‌هایی علیه ایران به‌دفعات تکرار شده است. در سینماهای انتقادی دنیا مانند هالیوود نیز ذات حیثیت ملی و خاک وطن را به چالش نمی‌کشند، مثلاً در فیلم مرد ایرلندی (Irish man) که اخیراً از روی پرده سینماهای آمریکا برداشته شده است، با اینکه در حال نمایش رسوایی‌های سیاسی تحت تاثیر مافیا است، مردمی را نشان می‌دهد که از مرگ رئیس‌جمهور متاثر شده و گریه می‌کنند یا در صحنه‌ای دیگر جان هافمن بصورت ویژه احترام و توجه تاثیرگذاری به پرچم ایالات متحده آمریکا می‌گذارد، به عبارتی نگاه و فیلم انتقادی نباید منجر به هتک حیثیت ملی، باورها و ارزش‌های اعتقادی آن کشور شود.
بخش‌هایی از فیلم مطرب که شاهد مثال این تحلیل می‌باشد به شرح ذیل است:
یک- عادی‌سازی خوانندگی زنان و عدم واکنش مردان فیلم به خوانندگی همسر، دختر، خواهر و یا عروسشان. حتی برگزاری کنسرت نازان برای ابراهیم و پسرش فؤاد غرورآفرین و کسب افتخار ترسیم شده است؛ (نتیجه: عادی‌سازی خوانندگی زنان، سبک شمردن حدود شرعی و غیرت زدایی)؛
دو-چند نوبت خوانندگی زن ترک در فیلم که بدین جهت با هم‌صدایی و اختلاط صدا همراه بود تا کارگردان بتواند پاسخگوی نقد و ممیزی احتمالی باشد؛ (نتیجه: عادی‌سازی خوانندگی زنان، سبک شمردن حدود شرعی و غیرت‌زدایی)
سه- مارشال بر روی بالکن خانه نازان با فؤاد در خصوص مهاجرت بدون بازگشت صحبت می‌کند و در پاسخ به علت عدم بازگشتش به ایران می‌گوید: من دیگر بعد از این می‌خواهم زندگی کنم. (نتیجه: خفقان‌سازی و نبودن حداقل شرایط زندگی در ایران)
چهار- مهاجرت فؤاد، علاقه‌مندی مارشال جهت مهاجرت بی‌بازگشت و همچنین انگیزه بی‌دلیل مهاجرت زیبا نشانگر بالا بودن حجم نفرت از کشور در این افراد و تمایلشان به مهاجرت بی‌بازگشت هست و در فیلم کوره امیدی نیز برای بازگشت آنان گذاشته نشده است. به عنوان نمونه در فیلم آدم برفی افراد متقاضی مهاجرت درنهایت به این درک رسیدند که زندگی در ایران و پذیرش مشکلات بهتر است از مهاجرت بی‌بازگشت و جلای وطن (نتیجه: عدم امکان زندگی در ایران و تشویق به مهاجرت بی‌بازگشت برای رسیدن به زندگی دلخواه و آزاد)
پنج- حضور کارمند سفارت (پسر سفیر) در کنسرت خواننده زن «نازان» به همراه دختر ترک و لحن صحبت کردن او با زیبا برای کمک مالی بعد از سرقت کیف، هیچ تأثیر محتوایی بر فیلم ندارد و حذف آن به هیچ وجه در سیر داستان لطمه وارد نمی‌کند، مگر آنکه هدف، به نمایش کشیدن فرد متظاهر و خوش‌گذرانی است که با پول و اعتبار جمهوری اسلامی ایران در حال عیاشی است؛ (نتیجه: سیاه‌نمایی چهره جمهوری اسلامی ایران و القاء ریاکاری نظام)
شش- فؤاد برای منصرف کردن رفتن خانواده‌اش به کنسرت می‌گوید: اینجا هم یکی را دارد که کنسرت‌ها را لغو می‌کند و به عبارتی کنایه به لغو کنسرت‌ها در ایران و علی‌الخصوص مشهد مقدس و تداعی شدن نام یک چهره مذهبی در ذهن مخاطبین را به همراه دارد؛ (نتیجه: القاء خفقان و مخالفت با شادی و آزادی و انجام اقدامات سلیقه‌ای در ایران)؛
هفت- بعد از بستری شدن ابراهیم و اعلام ممنوعیت فعالیت پراسترس توسط پزشکان، وی در صحنه‌ای احساسی از همراهی نازان برای اجرای کنسرت ناامید گردیده و سپس به خواب فرو می‌رود و در یک شرایط رویاگونه که در فیلم‌های معنوی به آن رویای صادقه و یا مکاشفه می‌گویند و فرد با حضور یک شخصیت معنوی مانند اولیاءالله و یا ائمه معصومین(ع) مورد لطف و عنایت قرار می‌گیرد، در این صحنه برای ابراهیم خواننده معروف ترک «ابراهیم تاتلیس» متجلی شده و از او می‌خواهد که برای اجرا کنسرت از بستر بیماری بلند شود. (نتیجه: تمسخر، لودگی و لوث نمودن باورهای مذهبی و اعتقادی)
هشت- افشاء اسرار کشور و اخذ تصمیمات توسط همسر معاونین وزرا در محافل زنانه که منجر به اعزام ابراهیم به ترکیه جهت اجرا کنسرت گردید. (نتیجه: القاء اخذ تصمیمات غیر کارشناسی در حوزه فرهنگ، امور خارجه و امنیت در محافل غیرتخصصی با رویه‌های اصطلاحاً خاله‌زنکی)
فیلم انتقادی و ضد میهنی مطرب سراسر نفرت و تهمت‌پراکنی علیه نظام و کشور است، البته بعضاً موضوعات حقیقی و صحیحی را نیز نمایش می‌دهد، ولیکن غالب محصول نفرت‌پراکنی و تحقیر حیثیت ایران، آرمان‌ها، باورها و اعتقادات مذهبی آن است که کارگردان و عوامل تولید در رنگ و لعاب طنز و لودگی آن را مخفی و عرضه نموده‌اند. بدون شک وظیفه دستگاه‌های نظارتی در بدو خلق چنین آثار ضد میهنی بسیار تأثیرگذار است، ولیکن همچنان یک سوال از کارگردان این اثر مطرح است، بیان نقد به چه قیمت؟ به قیمت هتک حیثیت کشور!؟

*کیهان

به گزارش سینماپرس، آخرین یادگاری سیدضیاءالدین دری کارگردان و نویسنده سریال‌های کلاه پهلوی و کیف انگلیسی، متن‌های سریال «سنجرخان» را به طور کامل و در ۲۶ قسمت نوشته بود، اما متأسفانه اجل به او مهلت نداد و تهیه کننده سریال را به کارگردان دیگری واگذار کرد. بعد از کش و قوس‌های زیادی که هنوز هم پا برجاست و به بودجه این سریال تلویزیونی برمی‌گردد، محمدحسین لطیفی کارگردانی این مجموعه را برعهده دارد.

کاری که در کردستان تصویربرداری می‌شود و لطیفی چندی پیش به این نکته اشاره کرد منتظرم حسین جلالی تهیه‌کننده “سنجرخان” به تهران بیایند و حرف آخرمان را بزنیم. مسئله مالی حل شود به سمت پیش تولید می‌رویم؛ امیدوارم امسال کلید بخورد و البته باز هم به حل مشکل بودجه سریال دارد.

پیش از این در گزارش‌های دیگر به جزئیات این سریال پرداختیم که متن‌های سریال توسط  مرحوم ضیاالدین دری به نگارش درآمده است و با تعدادی بازیگران برای ایفای نقش‌های اصلی و فرعی نیز صحبت شده است، اما هنوز با هیچ کدام از این بازیگران قراردادی نبسته‌اند و حدود ۱۰ لوکیشن اصلی سریال در کردستان بازسازی شده است.

سنجرخان اصالتاً اهل سنندج بوده است و اتفاق‌های مهم زمان او در کردستان رخ داد، به همین دلیل لوکیشن اصلی این سریال در کردستان خواهد بود؛ گروه تولید قصد دارند تا حد امکان به خارج از کردستان نروند.

علی دارابی معاون امور استان‌های صداوسیما از شروع پیش‌تولید این سریال خبر داد و به خبرنگار خبرگزاری تسنیم،   گفت: پیش‌تولید سریال “سنجرخان” شروع شده و محمدحسین لطیفی کارگردان این سریال برای آماده کردن مقدمات فیلمبرداری به کردستان رفته‌اند. ساخت این سریال دو سال طول می‌کشد و ابتدای سال ۱۳۹۹ کلید می‌خورد. امیدواریم کارها خوب جلو برود و سریالی ماندگار و تماشایی را مردم شاهد باشند.

شاید از سریال‌های دیگر استان‌های صداوسیما می‌توان به سه‌گانه سعدی، حافظ و خواجوی کرمانی اشاره کرد که تحقیق‌ و پژوهش‌هایش آماده شده‌اند و منتظر عمل به تعهد اسپانسرهایش است. سریال دیگر “مادر ایران” ۳۰۰ قسمتی است که فریدون حسن‌پور کارگردانی می‌کند؛ ۶۷ قسمت آن نوشته شده و به تعبیر معاون امور استان‌ها، بودجه آن تأمین شود؛ در واقع سهم مشارکت سازمان برنامه و بودجه که تعهد کرده پرداخت شود فصل اول سریال شروع می‌شود.

سریال “بانوی سردار” دیگر مجموعه تلویزیونی است که چندی پیش از شبکه سه سیما پخش شد و حالا فصل دوم این سریال به جریان افتاده و سعید سلطانی نویسنده و کارگردان این بخش “بانوی سردار” خواهد بود. فصل دوم بیشتر به سردار شیرعلی مردان‌خان می‌پردازد و شاید نام فصل دوم، سریال شیرعلی مردان‌خان شود و شاید برای حفظ برند، “بانوی سردار”۲ شود. قرارداد نگارش بسته شده و تا خردادماه سال آینده طول می‌کشد و مباحث بودجه‌ای و اسپانسری‌اش حل شود تابستان سال آینده تولیدش را آغاز می‌کند. این توضیحاتی است که رئیس سیمای استان‌ها در اختیار خبرنگار خبرگزاری تسنیم  قرار داد.

علی دارابی معاون امور استان‌های صداوسیما در خصوص ادامه یا شروع برنامه جدیدی همچون “من و شما” در شبکه شما  گفت: بنا نداریم از شبکه‌های سراسری کپی‌برداری کنیم و همیشه دوست داریم برنامه‌هایمان متناسب با فضای شبکه‌های استانی ساخته و پرداخته شوند. الان برنامه “زنده‌رود” در اصفهان و “خوشا شیراز” در استان فارس را داریم که از شبکه شما هم بازپخش می‌شوند. برنامه “من و شما” در مقطعی از شبکه شما پخش شد و مخاطبان خوبی هم داشت. این نیاز بوجود آمد که تجدیدنظر اساسی شود. دوستان ما در شبکه شما فرصتی را فراهم کردند این‌ها رابطه و نسبت‌شان را با این فضا تعریف کنند. تا امروز برنامه‌ای همچون “من و شما” طراحی نکرده‌ایم و البته بنا شده طرحی بیاورند و کاری ساخته شود. ناگفته نماند گروهی بر مجله فرهنگی هنری کار می‌کنند که همه فعالیت‌های فرهنگی هنری استان‌ها اعم از صداوسیما، سینما، تئاتر، موسیقی و شعر و ادبیات در استان‌ها را پوشش می‌دهد.

او درباره ساخت سریال “حاج قاسم سلیمانی” در تلویزیون، گفت: در سفری که با رئیس صداوسیما داشتیم ایشان گفتند که سریال فاخری برای شهید سلیمانی در صداوسیما ساخته شود که محور اصلی معاونت سیما خواهد بود و ما هم کمک خواهیم کرد. زیرا در استان کرمان و شبکه‌های استانی ظرفیت خوبی وجود دارد که می‌توانیم از آن بهره ببریم؛ همان‌طور که امروز در استان کرمان سریال “شهید باهنر” را جلو می‌برند. طبیعتاً حاج قاسم، متعلق به یک استان و کشور نیست و الان متعلق به جهان بشریت و مستضعفان عالم و آزادگان جهان است؛ هرچه قدر در این زمینه و قالب‌های برنامه‌ای و نمایشی کار شود، کم است. ما در بخش ویژه جشنواره استان‌های صداوسیما که سال آینده اردبیل برگزار خواهد شد را به حاج قاسم سلیمانی اختصاص دادیم. دوستان ما در صداوسیمای خوزستان هم جشنواره دفاع‌مقدس و مقاومت را با جایزه ویژه حاج قاسم سلیمانی تدارک دیده‌اند.

به گزارش سینماپرس، سینمای ایران، امسال با حاشیه‌های بیشتری به استقبال جشنواره فیلم فجر می رود. حاشیه‌هایی که اغلب، زاییده عدم انسجام راهبردی و فقدان هویت در این رویداد است. بارزترین نشانه بی‌هویتی و نبود راهبرد در برگزاری جشنواره فجر این است که این جشنواره هنوز به شکل مشخص و معینی از برگزاری دست پیدا نکرده است. یکی دیگر از حاشیه‌های ثابت جشنواره فجر، انتخاب و گزینش جنجالی فیلم ها و همچنین داوری غیر استاندارد و متزلزل است؛ به گونه‌ای که هر سال، اعتراضات فراوانی به انتخاب فیلم ها، نامزدهای معرفی شده و برگزیدگان جشنواره صورت می‌گیرد و شاید کمتر کسی از نتایج جشنواره فجر راضی باشد.

جشنواره فیلم فجر همواره تابع و نمودار وضعیت سینمای کشور بوده است. همچنان که در فضای عمومی کشورمان، سینمای مردمی و انقلابی در چالش با دو جریان فیلم فارسی‌های مبتذل و آثار شبه روشنفکرانه جشنواره‌ای قرار دارد، در جشنواره فیلم فجر نیز این گونه است. هر چند فضای عمومی سینما و به ویژه رسانه‌ها و منتقدان، همواره در خدمت آثار و فیلمسازهای خنثی و غربگرا هستند؛ اما قابلیت‌های سینمایی تولیدات بچه‌های انقلاب نیز به گونه‌ای است که سبب شده، نتوان این آثار را نادیده گرفت. به طور مشخص، طی چند سال اخیر، این فیلم‌های ارزشی و متعهد بودند که آبروی جشنواره فجر را خریدند و نگذاشتند تا این جشنواره از مسیر حقیقی خودش به طور کامل خارج شود.

همچنان که در دوره پیش نیز آثاری چون «به وقت شام»، «فیلشاه»، «۲۳ نفر»، «ماجرای نیمروز» و… توانستند خودنمایی کنند و نشان دهند سینمای انقلاب، هنوز هم اصلی‌ترین حافظ اعتبار جشنواره فجر است. هر چند با تساهل مدیران سینمایی و شعبده‌بازی داوران، بخش زیادی از جوایز و سیمرغ‌ها در خدمت فیلم‌های مغایر با منافع ملی قرار می‌گیرد. براساس شنیده‌ها، تعدادی از فیلم‌های مهم سی‌وهفتمین جشنواره فجر، آثار متعلق به فیلمسازهای انقلابی است؛ فیلم‌هایی چون «خروج»، «درخت گردو»، «لباس شخصی»، «روز صفر» و … حتی تعریف‌های خاصی هم از برخی از فیلم ها شنیده می‌شود. مثلا، از فیلمسازی که هیچ کس از او انتظار ندارد و گفته می شود که فیلمی ضدِترامپ ساخته است.

به این ترتیب، این دوره از جشنواره فجر نیز نمایش‌دهنده یک مبارزه نرم سینمایی بین جریان‌های مختلف خواهد بود. خواهد بود. مبارزه‌ای که از دوازدهم بهمن آغاز می‌شود و در کنار هجوم فیلم‌های سیاه و شبه‌روشنفکرمآبانه، درخشش‌هایی را هم به منصه ظهور خواهد رساند. مبارزه‌ای که با ورود نیروهای تازه‌نفس و همچنین تجدید قوا و احیای فیلمسازهایی با انگیزه‌های والا و ارزشمند داغ‌تر از گذشته شده است. جنگی که یک طرف آن را کاسبان سیاسی و اقتصادی سینما تشکیل داده‌اند؛ همان‌هایی که سینما را محل عقده‌گشایی و کینه‌توزی خود می‌دانند و شأن و شرافت هنر را زیر پا می‌گذارند. طرف مقابل هم هنرمندان مستقل و دارای نگاه انقلابی حضور دارند که امید اصلی جشنواره امسال هم به آنهاست.

*کیهان