مدیر فنی

سینماپرس: استیو کوگان، جایزه چارلی چاپلین را از جوایز بریتانیا دریافت می‌کند.

سینماپرس: بخش «یک گذر یک خاطره» این هفته «شب سینما» به بزرگداشت استاد علی نصیریان اختصاص یافته است.

به گزارش سینماپرس، «هفته فیلم ازدواج» که به همت وزارت ورزش و جوانان از ۱۱ مردادماه در باغ کتاب تهران آغاز شده بود، شامگاه سه‌شنبه ۱۵ مردادماه با نمایش فیلم «در آرزوی ازدواج» ساخته اصغر هاشمی و برگزاری جلسه نقد و بررسی این فیلم به کار خود خاتمه داد.

جلسه نقد و بررسی فیلم «در آرزوی ازدواج» با حضور فریدون جیرانی یکی از دو فیلمنامه‌نویس این فیلم، امیر پوریا منتقد و کارشناس سینمایی و ناصر قاسم‌زاد برگزار شد.

 اواخر دهه ۶۰ سال‌های تنفس در سینمای ایران است/ آزادی نسبی در سینما

در ابتدای این نشست فریدون جیرانی درباره شرایط ساخت این فیلم در سال‌های پایانی دهه ۶۰ بیان کرد: اواخر دهه ۶۰ سال‌های تنفس در سینمای ایران است، زمانی که جنگ تمام شد و دوران ریاست جمهوری آیت‌الله هاشمی رفسنجانی شروع شد که با افزایش اختیارات رییس جمهور همراه بود و شعار جامعه نیز شعار ساختن و سازندگی بود و به این ترتیب، در این شرایط یک آزادی نسبی وارد سینما شد.

جیرانی با اشاره به این آزادی‌های نسبی در سینما یادآور شد: در آن سال‌ها، مسیولان وزارت ارشاد وقت تصمیم گرفتند که تصویب فیلمنامه را محدود به فیملسازانی کنند که درجه «ج» گرفته‌اند و به فیلمسازانی که درجه «الف» و «ب» گرفته‌اند این اجازه را دادند که بدون تصویب فیلمنامه، فیلم‌هایشان را بسازند.

ساخت فیلم همراه با تأییدنامه

این فیلمساز در ادامه گفت: وقتی این درجه‌بندی صورت گرفت، در اواخر سال ۶۷، مدیران تصمیم گرفتند که بر اساس این درجه‌بندی، تصویب فیلمنامه را آزاد کنند یعنی فیلم درجه «ب» می‌تواند نامه‌ای با امضای سه فیلمساز شاخص درجه اول داشته باشد، این مجوز و معیاری برای تصویب فیلمنامه‌های فیلمسازان شد و دیگر نیازی به نظر شورا نبود. ما هم برای فیلم «در آرزوی ازدواج» از داوودنژاد و فخیم‌زاده و یک نفر دیگر که خاطرم نیست، نامه تایید گرفتیم. فیلمسازان درجه «الف» هم اصلا نیازی به تصویب فیلمنامه خود نداشتند و می‌توانستند فیلمشان را بسازند.

وی افزود: حاصل این برنامه‌ها، اتفاق خوبی بود که تا سال ۱۳۷۱ ادامه داشت و به اعتقاد من شاخص‌ترین فیلم‌های دهه ۶۰ در همین سال‌های ۶۸ تا ۷۱ ساخته شدند، از «هامون» گرفته تا «دندان مار»، «مادر» و «کلوزآپ» که هر کدام یک سرفصل از تاریخ سینما هستند و در سینمای اجتماعی ایران نیز نظیر «زیر بام‌های شهر»، «در آرزوی ازدواج»، «نرگس» و … ساخته شد. سال ۷۱ پایان این دوره است که «همسر» ساخته شد و در انتهای این سال وارد دوران دیگری شدیم که محدودیت‌ها برای تصویب فیلمنامه برگشت و این فضا تا سال ۷۶ ادامه داشت. دو فیلم «نرگس» و «در آرزوی ازدواج» حاصل این سال‌ها در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ است.

جای روانشناسان در سینمای اجتماعی خالی است

در ادامه این جلسه، ناصر قاسم‌زاد درباره فیلم «در آرزوی ازدواج» بیان کرد: در جوامع پیشرفته، سینما بیانگر نیازهای اصلی جامعه است و روانشناسان اجتماعی بخش مهمی از همراهان یک گروه سینمایی را تشکیل می‌دهند چرا که جامعه و دردهای آن را به خوبی می‌شناسند، جای این کارشناسان و روانشناسان اجتماعی در سینمای ما خالی است.

سینمای ما امید و انگیزه را به جامعه تزریق نمی‌کند

وی با اشاره به تلخی فیلم «در آرزوی ازدواج» و مسایل و مشکلات مردم در دهه ۶۰ و ۷۰ و تشابه و تفاوت آن با مسایل و مشکلات امروز مردم در جامعه اظهار کرد: در اواخر دهه ۶۰ تلاش مسیولان بر این بود که امید و انگیزه را به افراد جامعه منتقل کنند و آنها را به سمت حل کردن مسایل ازدواج سوق دهند، اما امروز که تغییرات روانشناختی و جامعه‌شناسی در کشور ما در فاصله این دهه‌ها رخ داده است، باز هم هیچ امید و انگیزه و آینده بهتری را در فیلم‌های سینمایی شاهد نیستیم.

اکران اولین فیلم با پایان تلخ در سینمای ایران/ اولین تصویرها از مدیران دولتی ریاکار

در ادامه امیر پوریا از جیرانی خواست درباره پایان تلخ فیلم «در آرزوی ازدواج» توضیح دهد و جیرانی گفت: تا قبل از این فیلم، هیچ فیلمی پایان تلخ را در زندگی طبقه متوسط  به تصویر نکشید و این اولین فیلم با پایان تلخ است که در سال‌های پایانی دهه ۶۰ اجازه اکران گرفت.

وی با اشاره به نمایش تصویری از مدیران دولتی ریاکار در این فیلم تصریح کرد: برای نخستین بار بود که در سینما تصویری از مدیران دولتی ریاکار اجازه نمایش پیدا می‌کرد که عملی کردن آن هم بسیار سخت بود و ما تصور می‌کردیم که فیلم گرفتار سانسور شود، اما خوشبختانه سانسور نشد و هیچ اصلاحی هم در آن صورت نگرفت.

«نرگس» و «در آرزوی ازدواج» متاثر از سینمای ایتالیاست

جیرانی با بیان این که دو فیلم «نرگس» و «در آرزوی ازدواج» متأثر از سینمای نئورئالیست ایتالیاست، یادآور شد: همیشه بعد از پایان جنگ‌ها که جامعه در حال ترمیم و جبران خرابی جنگ است، سینمای اجتماعی هم در آن جا شکل می‌گیرد و در ایران نیز سینمای اجتماعی با پایان  جنگ تحمیلی شکل گرفت.

«نرگس» با ۱۶ پایان مختلف/ پایان «نرگس» متاثر از فیلم الیا کازان

فیلمنامه‌نویس فیلم «نرگس» درباره این فیلم هم گفت: برای فیلم «نرگس» که آن هم پایان تلخی دارد، ۱۶ پایان در نظر داشتیم و حدود یک ماه درباره صحنه پایان آن فکر می‌کردیم که در نهایت پایان آن متأثر از فیلم بسیار خوب الیا کازان با عنوان «شکوه علفزار» شکل گرفت.

کارگردان فیلم «قرمز» شخصیت آفاق در فیلم «نرگس» را اولین زن بزهکار سینمای ایران ذکر کرد که تماشاگر با او همدلی دارد.

سینما باید به رفع مشکلات اجتماعی جامعه کمک کند

قاسم‌زاد در ادامه این بحث با اشاره به وظایف سینما تصریح کرد: سینما باید بتواند با جریان عمومی جامعه هم‌اندیشی داشته باشد.

وی با ارائه آماری از آسیب‌های اجتماعی و روانی در سطح جامعه بیان کرد: بر اساس آمارها، در جامعه بیش از چهار میلیون نفر بیکار داریم. از هر ۱۰ جوان، یک نفر شکست مطلق عشقی را تجربه می‌کند که خروجی آن برای هر دو نفر این ماجرا حداقل اضطراب، افسردگی و در نهایت بیماری روانی است و از هر سه ازدواج یک مورد به طلاق می‌انجامد. بنابراین اگر چه سینما باید چنین مشکلاتی را در جامعه نشان دهد، اما انتظاری که از سینما می‌رود این است که بتواند برای رفع این آسیب‌ها به بخش دولتی کمک کند و اگر نمایش دردها و تلخی‌های جامعه لازم است، راهکار برون‌رفت از این مشکلات هم لازم است.

امیر پوریا هم با بیان این که کار هنر پرسیدن است، نه پاسخ دادن، یادآور شد: سینما می‌تواند بدون پرداخت شعارگونه، نوع دیگری از نگریستن به مسایل و مشکلات را هم ارائه کند. همان‌طور که شخصیت نرگس در فیلم «نرگس» رویکرد متفاوتی داشت.

آخرین نفس‌های گفتمان چپ در سینما

در ادامه، فریدون جیرانی فیلم «نرگس» و «در آرزوی ازدواج» را حاصل آخرین روزهای حضور بقایای گفتمان چپ در سینمای اجتماعی ایران ذکر کرد و افزود: بقایای گفتمان چپ که در فیلم‌های «گوزن‌ها»، «قیصر»، «کلاغ» و… حضور دارد، آخرین نفس‌های این گفتمان را در فیلم «نرگس» و «در آرزوی ازدواج» شاهدیم. همان‌طور که این گفتمان به تدریج در دنیا از بین می‌رود در سینمای اجتماعی ایران نیز به تدریج تمام می‌شود و از دوره اصلاحات، گفتمان جدیدی وارد سینمای اجتماعی ایران می‌شود که گفتمان مبتنی بر لیبرالیسم است و در آن گفتمان دیگر نگاه‌های فردی، شخصی و جمعی مطرح نیست و از دل آن فیلم‌های شاخصی هم بیرون می‌آید.

جیرانی تأکید کرد: فیلم‌های «نرگس» و «در آرزوی ازدواج» مربوط به همان شرایطی است که حال و هوای آن در فیلم دیده می‌شود و سازندگان فیلم متأثر از شرایط جامعه فیلم خود را ساخته‌اند.

از قدرت سینما به درستی استفاده نشده است

قاسم‌زاد نیز با اشاره به رسالت سینما و تأثیرگذاری آن بر عامه مردم بیان کرد: سینما جریانی است که مردم به آن اقبال بیشتری دارند، اما سینما با همه قدرت و توانمندی که دارد، نتوانسته اثرات سازنده خود را در لایه‌های جامعه بر جای بگذارد و معتقدم از قدرت سینما در این راستا به درستی استفاده نشده است.

وی افزود: ما از سینماگران انتظار داریم مصلح اجتماع باشند اما اگر «قیصر» زمانی در سینمای ایران الگوی میلیون‌ها ایرانی می‌شود، حتما کاراکتری است که گمشده مردم بوده و توانسته مردم را جذب کند و امروز جای این موارد در سینمای ایران خالی است.

نسل جدید و نگاه تازه فیلمسازان ایرانی/ گفتمان‌ها پیش‌برنده سینمای اجتماعی ایران هستند

جیرانی در ادامه درباره تفاوت نگاه نسل تازه فیلمسازان سینما با کهنه‌کاران این عرصه بیان کرد: به نظر من از زمان ورود اصغر فرهادی به سینمای ایران، تاریخ و تفکر دیگری در سینمای ایران شروع شده است، امروز آزادی‌های فردی مهم‌تر از عدالت اجتماعی است و مسئله امروز سینما مسئله گفتمان‌هاست که سینمای اجتماعی ایران را نیز گفتمان‌ها جلو می‌برند.

وی با طرح دو سوال از روانشناس این جلسه ادامه داد: این که چگونه می‌شود تلخی جامعه را دید و همراه با این تلخی امید هم به جامعه تزریق کرد، باید ابتدا پرسید که آیا نسل امروز ما رویای ملی دارد؟ آیا نسل امروز ما در آینده زندگی می‌کند؟

 وجه تمایز تلخی و پوچی در آثار سینمایی

در ادامه امیر پوریا با بیان اینکه پایان فیلم «نرگس» علیرغم تلخ بودن، نوعی نگاه امیدوارانه دارد، تصریح کرد: باید وجه تمایزی میان تلخی و پوچی در نوع نگاه فیلم به شرایط انسان در جامعه و در پهنه حیات وجود داشته باشد.

قاسم‌زاد هم در ادامه گفت: حضور یک روانشناس در کنار همه تیم‌های ورزشی که میلیاردها هزینه می‌کنند، الزامی است، همان‌طور که در میان روسای دولتی، وزیران، مدیران میانی و سینماگران حضور روانشناسان و مشاوران روانشناسی اجتماعی لازم است و شاید اگر از حضور یک مشاور روانشناس در برخی فیلم‌ها استفاده می‌شد، به ایجاد امید به آینده به دور از هرگونه شعارزدگی کمک می‌کرد.

وی در پایان تصریح کرد: به هر حال مشکلات در همه جوامع دنیا وجود دارد اما مهم این است که در کنار نشان دادن آسیب‌های اجتماعی در سینما، راهکار عملی و پذیرش رنج و سازگاری را هم به مخاطب نشان دهیم.

در پایان این جلسه، لوح تقدیرهای حاضران در جلسه را نبئی معاون دفتر برنامه‌ریزی و توسعه  اجتماعی جوانان وزارت ورزش و جوانان و نجابتیان مدیر گروه مشاوره این دفتر اهدا کردند.

«هفته فیلم ازدواج» برای اولین بار و به همت دبیرخانه ستاد ملی هفته ازدواج با همکاری اداره کل ورزش و جوانان استان تهران و باغ کتاب تهران برگزار شد.

این برنامه همزمان با هفته ازدواج از روز جمعه ۱۱ مرداد آغاز شد و تا روز سه‌شنبه ۱۵ مرداد ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۱:۳۰ در سالن شماره ۸ باغ کتاب ادامه داشت.

در این برنامه ۵ فیلم «ازدواج به سبک ایرانی» ساخته حسن فتحی و «همسر» ساخته مهدی فخیم‌زاده با حضور کارگردانان این آثار، «نرگس» ساخته رخشان بنی‌اعتماد با حضور عاطفه رضوی بازیگر نقش نرگس، «عروس» ساخته بهروز افخمی با حضور عبدالله اسکندری طراح چهره‌پردازی فیلم و «در آرزوی ازدواج» ساخته اصغر هاشمی با حضور فریدون جیرانی فیلمنامه‌نویس این اثر به نمایش در آمد و پس از اکران، با حضور امیر پوریا منتقد و نویسنده سینما و ۵ روانشناس و کارشناس علوم اجتماعی و امور خانواده تحلیل و بررسی شد.

سینماپرس: در آستانه برگزاری پنجمین جشن عکاسان سینما پوستر جشن با طرحی از علی باقری رونمایی شد.

سینماپرس: تیتراژ پایانی سریال «بوی باران» از امشب با صدای محمد اصفهانی روی آنتن می رود.

سینماپرس: برنامه «چترنجات» این هفته به موضوع مهارت های امنیتی مرتبط با اسکان در هتل ها می پردازد.

سینماپرس: «بنفشه افریقایی» به کارگردانی مونا زندی حقیقی، تابستان امسال در قالب جشنواره فیلم های ایرانی متروپولیتن به آمریکا خواهد رفت.

به گزارش سینماپرس، همین چند شب پیش بود که رئیس اتحادیه بوتیک‌داران تهران عنوان کرد لباس‌های نامتعارف، از ۹۰ درصد مغازه‌های پایتخت جمع‌آوری شده یا به صاحبان آن اماکن اطلاع داده شده است که نسبت به جمع‌آوری‌شان اقدام کنند. رسانه ملی هم در بخش‌های مختلف خبری، این قضیه را پوشش داد. حتی زیرنویس یک گزارش در یکی از بخش‌های خبری نوشته شده بود: «لباس‌های نامتعارف توسط دستفروش‌ها و سلبریتی‌ها به مردم معرفی می‌شوند.» این نوع گزاره‌ها بی‌ارتباط با خبری نیست که چند روز پیش از سوی یکی از مقامات انتظامی اعلام شد. چند روز پیش سخنگوی نیروی انتظامی، از تذکر چندین‌باره به سلبریتی‌ها بابت پوشش آنها سخن به میان آورده بود.

بحث بر سر پوشش سلبریتی‌ها به‌خصوص در جشن‌ها و جشنواره‌های سینمایی، سال‌هاست سوژه مردم و رسانه‌ها بوده و هست، تا جایی‌که علاوه‌بر این تذکر، حضور گشت امنیت اخلاقی در روزهای برگزاری جشنواره فجر در برج میلاد نیز به‌نوعی واکنش صریح و علنی پلیس درمورد برخورد با پوشش‌های نامتعارف سلبریتی‌ها بود.

به همین منظور از تکتم رضایی که یکی از مهم‌ترین طراح‌های لباس سلبریتی‌هاست و البته دو مزون‌دار دیگر که نخواستند نام‌شان رسانه‌ای شود، دعوت کردیم تا به پرسش‌های ما پاسخ دهند.

  آیا واقعا لباس سلبریتی‌ها در یک جشن، خارج از عرف است؟

این نخستین پرسش مورد چالش سلبریتی‌ها و طراح لباس‌های آنان با منتقدان است. پیش از آنکه این پرسش را با خانم رضایی مطرح کنیم، باید به این مهم توجه داشته باشیم که بخش زیادی از بازیگران، به‌خصوص آقایان، طراح لباس ندارند و خودشان به‌صورت مستقل نسبت به نوع پوشش‌شان تصمیم می‌گیرند. این را هم باید به یاد داشته باشیم که پوشش هنرمندان طی دهه‌های گذشته هم برای مردم کنجکاوی‌های بسیاری داشته است؛ این مهم تنها مختص ایرانی‌ها هم نیست. تا بوده اگر بازیگری کلاه به سر می‌گذاشت، به نقطه توجه مردم تبدیل می‌شد. حالا اگر همان کلاه بر سر یک فرد عادی در خیابان باشد، کمتر کسی به او توجه می‌کند. یا اگر فلان بازیگر مرد، یک پیراهن آبی جیغ بپوشد، رنگ آن پیراهن، به سوژه اول رسانه‌ها و فضای مجازی تبدیل می‌شود، حال آنکه شاید ما همان رنگ پیراهن را بر تن آدم‌های بسیاری در کوچه و خیابان ببینیم و بی‌تفاوت از کنارشان رد شویم.

این تصور خاص بودن پوشش هنرمندان، مورد تایید خانم رضایی نیست. وی می‌گوید: «خیلی از سلبریتی‌های ما ساده می‌پسندند. الزاما لباس یک سلبریتی با رنگ خاص یا مدل خاص همراه نیست. همان تعریفی که برای فلسفه پوشش هر فرد عادی جامعه مطرح است، برای سلبریتی‌ها هم مطرح است. هر کسی درخور شخصیت خودش لباس می‌پوشد. بعضی سلبریتی‌ها خیلی ساده‌پوش هستند و از مردان و زنان جامعه ساده‌تر می‌پوشند و بعضی‌ها هم می‌خواهند لباس جشن و میهمانی‌شان، خیلی تک باشد یا المان خاصی داشته باشد. بیشتر به این بستگی دارد که آن لباس قرار است در کجا استفاده شود. من بر این اصل اعتقاد دارم که نباید روی پوشش سلبریتی‌ها زوم کرد. آنها از جامعه خود می‌آیند و خارج از عرف جامعه عمل نمی‌کنند.»

این سخن رضایی، قطعا مورد تایید منتقدان این نوع پوشش نیز هست، اما کج‌روی از آنجا آغاز می‌شود که سلبریتی‌ها در تعمیم این نوع پوشش در جامعه نقش کلیدی دارند و خیلی از طرفداران آنها، برای همگرایی هم که شده، به سمت آن نوع پوشش متمایل می‌شوند.

رضایی در این باره می‌گوید:  «هرکسی فارغ از اینکه آدم معروفی باشد یا ساده، یک سلیقه شخصی دارد. واقعا به تعداد آدم‌ها، سلیقه وجود دارد. من اگر استایلی را دوست دارم، نباید مورد انتقاد قرار بگیرم. مردم ما می‌گویند چون این خانم یا آقا، سلبریتی است، باید حواسش به پوشش خود باشد، چون به چشم می‌آید، اما هرکسی یک سلیقه‌ای دارد و پوشش هم امری کاملا شخصی است. اینکه گفته می‌شود پوشش سلبریتی‌ها خارج از عرف است، حرف نامعقولی است. هیچ هنرمندی، خودش را زیر سوال نمی‌برد که بیاید و یک لباس نامتعارف بپوشد. من خودم یکی از کسانی هستم که برای طراحی لباس، مخصوصا برای خانم‌ها، روی این موضوع توجه دارم که لباس، پوشیده و بلند باشد.»

  ملاک طراحی لباس‌ها چیست؟

پس از صحبت در مورد واقعیت نامتعارف بودن لباس‌ها، به این بحث ورود کردیم که ملاک طراحی این لباس‌ها از کجا می‌آید. این پرسش از آن باب مهم است که به اعتقاد بسیاری، خط و ربط طراح‌ها به مدل‌های غربی مورد استفاده توسط سلبریتی‌های هالیوودی برمی‌گردد که عینا کپی‌برداری شده و حالا این نوع پوشش با فرهنگ ملی – میهنی ما همخوانی ندارد و به همین دلیل هم مورد انتقاد بسیاری قرار می‌گیرد.

البته باید اعتراف کرد که همواره این کپی‌برداری‌ها، جنبه‌های منفی ندارد. مثلا در جشن حافظ امسال، دو بازیگر خانم جوان، با ایجاد تغییراتی در لباس‌های کمی قدیمی‌تر خود، به کمپین جهانی «مد یا مصرف‌گرایی» پیوستند. این کمپین پیش‌تر توسط چهره‌هایی چون مریل استریپ، کیت بلانشت، جسیکا آلبا و حتی میشل اوباما نیز دنبال شده که در اعتراض به مصرف‌گرایی پدید آمده است.

در همین جشن حافظ هم بازیگر خانمی حضور داشت که لباس او کپی صددرصدی لباس «جنل مونی»؛ خواننده آمریکایی در مت گالا ۲۰۱۹ بود؛ لباسی که اگرچه برهنگی نداشت، اما جزء پوشش‌های متعارف جامعه محسوب می‌شود. رضایی درباره‌انگیزه سلبریتی‌ها از انتخاب لباس خود برای جشن‌های سینمایی می‌گوید: «درمورد برخی سلبریتی‌ها مهم است که وقتی برای بار اول می‌خواهند این لباس را بپوشند، باید طوری باشد که جایی دیده نشده باشد. بعضی‌ها خودشان می‌گویند ساده، کوتاه یا بلند باشد. برخی هم مدل دارند و می‌گویند فلان مدل را اجرا کن و بعضی هم می‌گویند لباسی را که خاص باشد و کمتر دیده شده، از صفر تا صد برایم طراحی کن.»

  هزینه این لباس‌ها چقدر است؟

یکی از مهم‌ترین بحث‌هایی که در مورد پوشش هنرمندان مطرح است، اینکه آنها تا چه میزان برای لباس خود هزینه می‌کنند؟ بحث هزینه، همواره پاشنه‌آشیل همان بحث تبعیض سلبریتی‌ها و مردم است. مردم عامه تصور می‌کنند لباس آنها بسیار گرانقیمت است؛ تصوری که اصلا بی‌راه نیست. گزارش ما اما از چند مزون معتبر در سطح شهر تهران، به نتیجه عجیبی رسید.

باور اینکه یک سلبریتی برای لباسی که تصور می‌شود بیش از ۱۰ میلیون خرج روی دستش گذشته، حتی یک ریال هم پرداخت نمی‌کند، بسیار سخت است. اما کنکاش ما از چند مزون معتبر پایتخت که سابقه تهیه لباس برای چندین سلبریتی را دارند نشان می‌دهد که بالغ بر ۹۰ درصد سلبریتی‌ها، هیچ هزینه‌ای برای پوشش خود در جشن‌ها و جشنواره‌های سینمایی پرداخت نمی‌کنند.

یکی از این مزون‌دارها که علاقه‌ای به رسانه‌ای شدن نامش نداشت، در این‌باره می‌گوید: «هیچ دستمزدی بابت هیچ لباسی از جانب سلبریتی‌ها پرداخت نمی‌شود. مزون‌های متعدد به سلبریتی‌ها، آفرهای اختصاصی می‌دهند. مثلا فرض کنید من یک برند نوپا هستم که برای دیده شدن لباس و طرح‌هایم، به فلان خانم سلبریتی، آفرهایی ویژه می‌دهم که لطفا برای مراسم بعدی خودت، از لباس من استفاده کن. پس می‌بینید که هزینه‌ای نشده، چون آفر زیاد است، اما این انتخاب را خودشان می‌کنند. چون آنها می‌گویند آن برند، آیا در حدی هست که ما از آن استفاده کنیم یا خیر. همین که خانمی مثل فلان هنرپیشه معروف این افتخار را به من می‌دهد که یک لباس از برند ما انتخاب کند، قطعا ما دیگر به سود کار توجه نمی‌کنیم.»

البته باید به یاد داشته باشیم که در عمده موارد، آن لباسی که برای فلان سلبریتی تهیه می‌شود، نمونه خارجی نداشته و در نتیجه، تنها یک نمونه از آن لباس تولید می‌شود که سبب می‌شود تا کار به تیراژ بالا نرسد، بنابراین با اصل قرار دادن این مهم که سلبریتی‌ها، هزینه‌ای برای لباس خود پرداخت نمی‌کنند، می‌توان به یک معامله فرعی در ذیل این همکاری رسید؛ عدم دریافت دستمزد از سلبریتی در قبال تبلیغات.

به عبارتی یک مزون‌دار و طراح لباس، برای یک دست لباس خود، از آن سلبریتی هزینه‌ای دریافت نمی‌کند، اما با تبلیغ آن سلبریتی، ده‌ها مشتری به مزون آن خانم طراح سرازیر می‌شوند که سبب می‌شود هزینه لباس آن سلبریتی، در سود خوب آن مشتری‌ها سرشکن شده و در نتیجه ضرر و خسارتی متوجه آن طراح نباشد.

  هزینه‌ای که بابت تبلیغات به سلبریتی‌ها پرداخت می‌شود چقدر است؟

با توجه به روشن شدن ابعاد این همکاری، حالا باید به زیرکی طراحان لباس ایمان آورد. آنها اگر بخواهند تبلیغی در صفحه مجازی فلان سلبریتی داشته باشند، باید رقمی بین ۱۰ تا ۳۰ میلیون تومان هزینه کنند، حال آنکه آنها همین تبلیغ را از طریق دوخت لباس فلان سلبریتی تامین می‌کنند؛ یک دست لباس رایگان می‌دهند و در مقابل، علاوه‌بر اینکه تبلیغات خود را در صفحات دنیای مجازی آن سلبریتی دارند، از سفارش‌های حضوری آن سلبریتی به دوستان خود نیز بهره‌مند می‌شوند.

یکی دیگر از مزون‌داران شهر تهران که وی هم نخواست نامش اعلام شود، در گفت‌وگو با ما اعلام کرد: «مزون‌ها برای طراحی و تهیه لباس فلان سلبریتی، پولی نمی‌گیرند، ولی پولی هم بابت تبلیغات توسط آن سلبریتی پرداخت نمی‌کنند. البته این شامل مزون‌دارهای حرفه‌ای است. بعضی از برندهای تازه‌کار، علاوه‌بر تهیه لباس آن سلبریتی، یک پولی هم به آنها می‌دهند تا تبلیغ کارشان را کند. یک برند تازه‌کار، یک محصول را تولید می‌کند و می‌گوید آقای بازیگر، بیا این ۱۰ میلیون را بگیر و کفش من را بپوش.»

بنابراین آن‌طور که پیداست، واقعیت ماجرا با آن چیزی که همه تصور می‌کنند، تفاوت‌های بسیاری دارد. سلبریتی‌ها نه‌تنها پول‌های میلیونی برای پوشش خود نمی‌پردازند، بلکه در تعاملی دوطرفه، پولی پرداخت نمی‌کنند و در مقابل، تبلیغات آن مزون را انجام می‌دهند که سبب می‌شود مشتریان بسیاری به آن مزون مراجعه کرده و محصولاتی را سفارش و خریداری کنند.

این، اعتباری است که مزون‌دارها به آن احتیاج دارند. آوردن نام مزون و طراح لباس توسط سلبریتی‌ها یا انداختن چندین عکس دونفره، خود می‌تواند به‌تنهایی، اعتباری هنگفت برای آن مزون به همراه بیاورد، حال آنکه در این میان، سخنی از کیفیت محصول به میان نمی‌آید، چون مردم صرفا به این مورد بسنده می‌کنند که وقتی فلان سلبریتی شیک‌پوش از محصولات این برند استفاده کرده، پس آن برند از کیفیت‌های لازم برای تولیداتش برخوردار است.

رضایی درباره اعتباری که از طریق تبلیغ سلبریتی‌ها برای یک مزون به دست می‌آید، می‌گوید: «قطعا تاثیر دارد؛ چون وقتی برای یک برند مشتری می‌آید، آن برند می‌تواند بگوید خانم بختیاری، خانم رهنما، خانم گودرزی و… مشتری ما هستند، بنابراین آن مشتری خیلی راحت‌تر با شما کنار می‌آید، چون می‌بیند که چندین سلبریتی، آن برند را انتخاب کرده‌اند. از طرف دیگر هم این اعتبار خیلی مهم است. وقتی ۲۰ طراح در صف هستند که مثلا به خانم رهنما لباس بدهند و ایشان لباس من را می‌پوشند، طبیعتا این اعتبار من است.»

  چند طراح یا مزون لباس برای سلبریتی‌ها فعال هستند؟

با مشخص شدن سازوکار پوشش سلبریتی‌ها، می‌توان دلیل رشد افسارگسیخته مزون‌ها را متوجه شد؛ یک کار پردرآمد که نیاز به هزینه هنگفتی ندارد. بیشترین هزینه‌ای که باید شود این است که یک دفتر شیک در منطقه‌ای خوب داشته باشید. به همین دلیل است که بیشتر مزون‌هایی که توسط سلبریتی‌ها معرفی می‌شود، دفترشان در منطقه یک تهران است. برای این مزون، دم و دستگاهی شیک و البته یک طراح خوشفکر و تعداد محدودی دوزنده نیاز است تا از این طریق حالا به ادامه راه فکر کنید.

دیگر روزگار اجاره بیلبورد و بنر در خیابان‌ها و اتوبان‌های شهر سپری شده؛ بهترین راه تبلیغ برای یک مزون تازه‌کار در حجم انبوهی از مزون که روزانه سر درمی‌آورند، جذب یک سلبریتی است. وقتی مزونی سلبریتی‌ای را جذب می‌کند، مسیر جذب مشتری و حتی سلبریتی‌های بیشتر توسط او راحت می‌شود.

تکتم رضایی در پاسخ به این پرسش که چه تعداد مزون حرفه‌ای در این زمینه فعال هستند، معتقد است: «برندهای مطرح، تعداد محدودی هستند، ولی خیلی از مزون‌های تازه کار در تلاش هستند تا محصولات‌شان را ارائه دهند.»

اینکه فلان بازیگر در چند روز حضور خود در جشنواره فجر، چندین دست لباس متفاوت می‌پوشد یا خواننده‌ای که لباس او طی دو سانس اجرای یک شب، با یکدیگر تفاوت دارد، دست و دلبازی یا سلیقه منحصربه فرد او را نمی‌رساند. سلبریتی‌هایی که لباس خود را به دست طراح می‌سپارند، یک معامله دوطرفه عالی را آغاز می‌کنند؛ نه پولی می‌دهند و نه عموما پولی می‌گیرند و در نتیجه آنچه خالی می‌شود، نه جیب آن سلبریتی است که تصور می‌شود برای یک شب لباس خود، بیشتر از ۱۰ میلیون هزینه کرده و نه آن طراح لباس که تصور می‌شود برای جذب سلبریتی، مجبور شده آن لباس را به رایگان در اختیار آنها قرار داده و پولی نگیرد. این جیب مردم و مشتریانی است که به‌واسطه معرفی فلان سلبریتی، به یک مزون رفته و برای «خاص‌بودن» هزینه می‌کند، بنابراین نه پولی از جیب سلبریتی می‌رود و نه از جیب مزون دار، بلکه پول‌ها از جیب مردمی می‌رود که پیش از آن به عکس خندان سلبریتی و طراح لباس نگاه کرده بودند.

به گزارش سینماپرس، سعید اوحدی در آیین گرامی‌داشت روز خبرنگار با اشاره به تغییر سیاست‌های فرهنگ‌سرای رسانه و شبکه‌های اجتماعی، از تبدیل این فرهنگ‌سرا به پایگاه تبیین جایگاه رسانه در بیانیه گام دوم انقلاب و مرکزی برای آموزش خبرنگاران خبر داد.

به گزارش رسانه خبری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، مراسم ویژه گرامی‌داشتِ روز خبرنگارِ سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، عصر سه‌شنبه ۱۵ مرداد ماه، با حضور سعید اوحدی رییس این سازمان، غلامحسین محمدی مشاور رییس مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری تهران، معاونان و مدیران سازمان فرهنگی هنری، و جمعی از خبرنگاران فرهنگی و هنری در باغ کتاب تهران برگزار شد.

سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در سال‌های اخیر از هیچ رسانه‌ای شکایت نکرده است

در ابتدای این نشست مهدی محمدی مدیرکل روابط‌عمومی و امور بین‌الملل سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، ضمن خیر مقدم و تبریک روز خبرنگار گفت: مهم‌ترین اتفاقی که در این سال‌ها رعایت کرده‌ایم، نوع تعامل و نگاهی است که ما و همکاران‌مان در سازمان فرهنگی هنری به حوزه رسانه و کار حرفه‌ای خبرنگاری داریم.

وی افزود: ما در طول این سال‌ها و به ویژه در یکی دو سال اخیر و مدیریت جدید سازمان، نوع ارتباط و مواجهه‌مان با رسانه‌ها مبتنی بر تعامل، مدارا و یک ارتباط منطقی بوده است.

محمدی با تاکید بر اینکه هیچ‌گاه سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران از هیچ رسانه‌ای شکایت نکرده است، گفت: سازمان فرهنگی هنری هر جا که با نقدی مواجه شده و موضوعاتی که حتی خیلی اندک منصفانه هم نبوده، روش ما و روش ارتباطی ما آگاهی‌بخشی، تعامل مناسب و ارائه توضیح بوده است. هیچ‌گاه ما در هیچ مواجهه‌ای با عزیزانی که در رسانه‌ها فعالیت می‌کردند دچار جدل یا نگاه‌هایی که در برخی از روابط عمومی‌ها وجود دارد نشدیم.

سرپرست فرهنگ‌سرای رسانه و شبکه‌های اجتماعی ادامه داد: با کسب اجازه از آقای اوحدی این را بگویم که در آینده هم به همین شکل است و ما در فضای ارتباطی‌مان با رسانه‌ها، هیچ وقت به سراغ روش‌هایی غیر از روش‌های فرهنگی و ارتباطی و روش‌های مرسوم حرفه‌ای، نخواهیم رفت.

مدیرکل روابط‌عمومی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در پایان اضافه کرد: این نگاه در همه ارکان سازمان فرهنگی هنری وجود دارد؛ چرا که این سازمان، خود یک رسانه است و همه اجزای آن به نوعی درک رسانه‌ای دارند و حدود دو هزار و چند صد نفری که در این سازمان مشغول به خدمت هستند، به نوعی یا سبقه خبرنگاری دارند یا آگاهی مناسبی از روزنامه‌نگاری و فعالیت حرفه‌ای رسانه‌ای دارند.

تهران باید از شهرِ سازه‌محور به شهرِ انسان‌محور تغییر کند

غلامحسین محمدی مشاور شهردار و مدیر ارتباطات و امور بین الملل شهرداری تهران، دیگر سخنران این مراسم بود. وی با تبریک روز خبرنگار و با یادی از شهدای خبرنگار صحبت‌های خود را آغاز کرد و گفت: امیدواریم در مسیر آنها، مسیری که بیان حق، و عمل به حق است، فعالیت کنیم. در شهرداری تهران و همه بخش‌هایی که متولی اطلاع‌رسانی و روابط عمومی هستند، شاهد شکوفایی نیروهای جوان و با انگیزه‌ای هستیم که در این مسیر گام بر می‌دارند.

وی افزود: شهرداری تهران در دوران مختلف فعالیت خود، تجارب کار با رسانه‌ها و خبرنگاران را داشته است. زمان‌هایی که برنامه‌های شهرداری از جنس سازه‌ای و عمرانی بوده، انتظار می‌رفته تا خبرنگاران در پوشش آن در قالب گزارش عملکرد نقش جدی ایفا کنند. اما زمان‌هایی که ما در شهرداری تهران نیاز به تغییر رویکردها داریم، نقش رسانه متفاوت خواهد شد.

غلامحسین محمدی ادامه داد: اگر فعالیت شهرداری تهران پس از انقلاب را به دو دسته دهه اول و دهه‌های دوم تا چهارم تقسیم کنیم، نقطه تمایز فعالیت‌های شهرداری در این دو دوره، در منابع درآمدی و عملکری شهرداری است. در ۱۰ سال ابتدایی پس از انقلاب، شهرداری‌ها رسمی نشده بودند و از بودجه دولت ارتزاق می‌کردند. بعد از آن، شهرداری‌ها آرام‌آرام مستقل شدند.

مدیر ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری تهران افزود: بنای امروز شهرداری که مبتنی بر درآمدهای عموماً غیرپایدار است، در ۳۰ سال اخیر گذاشته شده و در تمام این سال‌ها شهرداری تهران با درآمدهای ناپایدار اداره می‌شود که این درآمدها به توسعه شهر ضرباتی وارد کرده است.

وی ادامه داد: ما در شهرداری مجبوریم با فروش تراکم، فروش زمین و فروش امکاناتی که می‌تواند در دست مردم و برای استفاده از عموم باشد، شهر را اداره کنیم. این روند قابل ادامه نیست. نمی‌دانم چند درصد از شما رمان «رهش» نوشته رضا امیرخانی را خوانده‌اید. در این کتاب آقای امیرخانی شرحی از وضعیت امروز تهران آورده و آن را این‌گونه بیان کرده که اگر بخواهیم این روند را ادامه دهیم، زندگی و کیفیت آن را از دست می‌دهیم.

غلامحسین محمدی با اشاره به اینکه در ۱۰ سال گذشته، همه در پی آن بوده‌اند که این رویکرد را تغییر بدهند، گفت: همه می‌خواهند رویکرد از کمی‌گرایی به کیفی‌گرایی تغییر کند؛ تهران از شهرِ سازه‌محور به شهرِ انسان‌محور تغییر کند. برنامه‌ریزی برای مردم، به برنامه‌ریزی با مردم تغییر کند و شهری که محلات در آن هویت ندارند، به شهر محله‌محور تغییر پیدا کند.

او ادامه داد: این روشی است که در همه‌ جای دنیا پیش برده‌اند و موفق هم شده‌اند که شهرها را تبدیل به محیطی برای زندگی انسان‌ها کنند. این اتفاق نیاز به تغییر گفتمانی دارد. من فکر می‌کنم بزرگترین شریک شهرداری در پارادایم‌شیفت یا تغییر گفتمان، رسانه‌ها هستند.

راهکارِ مشکلات تهران پل و سازه نیست، مشارکت گرفتن از مردم است

مدیر ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری تهران افزود: جنس این کار، نرم‌افزاری و گفتمانی است. باید مردم اقناع شوند. باید رسانه‌ها در ترویج این موضوع کمک کنند. تا زمانی که مردم ما حاضر نیستند خودروهایشان را به مرکز شهر نیاورند، نمی‌توانیم آلودگی هوا را کنترل کنیم. ۲۰ درصد از مساحت لندن معبر است و تهران که از شبیه‌ترین شهرها به لندن است، ۲۵ درصد معبر دارد. ترافیک و آلودگی هوای ما با آنها قابل مقایسه نیست. پس راهکار، معبرگشایی نیست، راهکار پل و سازه نیست، راهکار مشارکت گرفتن از مردم است.

این مدیر فرهنگی در پایان گفت: در همه حوزه‌ها به خصوص در حوزه‌های فرهنگی و اجتماعی، شکوفایی اهمیت پیدا می‌کند. این اتفاق در فرهنگ‌سراهای ما چگونه رخ می‌دهد؟ اینها با «برنامه‌ریزی با مردم» رخ می‌دهد و مهم‌ترین حاملان این گفتمان، اهالی رسانه هستند. ما چاره‌ای نداریم جز اینکه با استفاده از این ابزار، اندیشه‌ای را ترویج کنیم که حتما باعث خواهد شد امروزِ ما با گذشته تفاوت داشته باشد. خوشبختانه دوستان ما در سازمان فرهنکی هنری به بهترین شیوه این کار را انجام می‌دهند؛ امیدوارم با حمایت شما عزیزان، گام‌هایی را به سمت شکوفایی مردم برداریم.

اهمیت جایگاه خبرنگاران به عنوان مسئولیتی پیچیده، فنی و علمی

سخنران پایانی این مراسم، سعید اوحدی رییس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران بود که سخنان خود را با تبریک روز خبرنگار آغاز کرد. وی در ابتدای صحبت‌های خود با گرامی‌داشت یاد شهدای خبرنگار گفت: امروز در جامعه از خبرنگار به عنوان یک جایگاه بسیار پیچیده و فنی و حرفه‌ای و علمی نام می‌برند که در حوزه آکادمیک، جایگاه تخصصی به این رشته اختصاص داده‌اند. امروز رفتار با رسانه بحث بسیار مهمی است، مخصوصاً با توجه به تحولات رسانه‌ای که از جمله در فضای مجازی شاهدش هستیم.

اوحدی در مورد اهمیت خبرنگاران در جامعه گفت: خبرنگار حلقه واسطه بین مردم و مسئولان هستند. در جریان پیدا کردن پیکر پاک شهدای منا، که یکی از خبرنگاران بااخلاق، آقای حسینی هم در آنجا شهید شدند، اگر خبرنگاران و ارتباط موثر آنها با رسانه‌ها و مردم نبود، معلوم نبود فرایند جست‌وجو و تحویل پیکر شهدای ایرانی، به چه شکل پیش می‌رفت.

فرهنگ‌سرای رسانه به پایگاه تبیین جایگاه رسانه در بیانیه گام دوم انقلاب تبدیل می‌شود

رییس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران ادامه داد: افتخار می‌کنیم که فرهنگ‌سرایی را با کمک شهرداری تهران و آقای محمدی رییس مرکز ارتباطات به نام فرهنگ‌سرای رسانه داریم. افتخار می‌کنیم که فرهنگ‌سرای رسانه پایگاه تبیین جایگاه رسانه در بیانیه گام دوم انقلاب، با هماهنگی معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باشد. افتخار می‌کنیم که از ۲۲ مدیر فرهنگی هنری مناطق شهرداری تهران، ۱۵ نفر به طور مستقیم در رسانه‌ها مشغول بوده‌اند؛ یا سردبیر روزنامه بوده‌اند، یا مدیرمسئول بوده‌اند یا مدیر و سردبیر سایت‌های خبری بوده‌اند.

اوحدی در پایان گفت: امیدواریم این ارتباط بسیار خوبی که با رسانه‌ها داریم و همیشه یار ما بوده‌اید و نقش بسیار بزرگی در اطلاع‌رسانی برنامه‌های ما به مردم داشته‌اید و در ارتقای سطح کیفی فرهنگ مردم نقش‌آفرین بوده‌اید، این نقش شما مثل گذشته همچنان باکیفیت، برجسته و موثر باشد.

در پایان این مراسم، با حضور سعید اوحدی رییس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، غلامحسین محمدی رییس مرکز ارتباطات شهرداری تهران و مهدی محمدی مدیرکل روابط عمومی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و سرپرست فرهنگ‌سرای رسانه و شبکه‌های اجتماعی، از سینا صارمی فرزند شهید محمود صارمی تجلیل شد. همچنین نفیسه سهرابیان خبرنگار شبکه خبر، محبوبه بابارحیم خبرنگار باشگاه خبرنگاران جوان، فرهاد شرف‌پور خبرنگار خبرگزاری ایرنا و صادق خسروی خبرنگار روزنامه همشهری به منظور حضور موثر در مناطق سیل‌زده، تحت قرارگاه فرهنگی حمایت از سیل‌زدگان تقدیر شدند.