مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، در طی چند روز اخیر ویدئویی بسیار جالب در شبکه های اجتماعی منطقه، میان کاربران عرب در حال تبادل است که به صورتی نمادین دارای پیامی جالب و شرحی از برخورد ترامپ با جمهوری اسلامی می باشد.

به گزارش سینماپرس، «اتاق ورونیکا» این‌بار به کارگردانی خانم مُنا رمضانی روی صحنه رفته است؛ نمایشنامه‌ای که در طول سال‌های اخیر با اقبال بسیاری از کارگردانان تئاتر روبه‌رو بوده و بارهاوبارها گروه‌های مختلف آن را اجرا کرده‌اند. باتوجه‌به مضمون و محور نمایشنامه، شاید بعد از چندین اجرا هم لازم باشد از خود بپرسیم که ریشه استقبال از این نمایشنامه در کجاست و به چه عواملی بازمی‌گردد؟

نمایشنامه «اتاق ورونیکا» را آیرا لوین در سال ۱۹۷۴ نوشت؛ نویسنده‌ای که تنها هفت سال قبل از آن با انتشار رمان «بچه رزماری»، سروصدای زیادی به‌پا کرد و رومن پولانسکی با ساخت نخستین نسخه سینمایی آن و ماجراهای مشهور و البته ترسناک حول‌وحوشش، بر شهرت این نویسنده و داستان‌هایش افزود. این نمایشنامه در ایران هم از چشم اهالی تئاتر دور نماند و سال ۱۳۹۶، آقای شهرام زرگر آن را ترجمه و نشر بیدگل روانه بازار کرد. از سال ۹۴ تاکنون، دست‌کم هشت کارگردان «اتاق ورونیکا» را روی صحنه برده‌اند؛ ازجمله آقایان رضا ثروتی و اسماعیل فلاح‌پور. داستان «اتاق ورونیکا» در بده‌بستان میان چهار شخصیت روایت می‌شود و مضمون اصلی آن را انحراف جنسی میان یک خواهر و برادر شکل می‌دهد.

بازهم توجیه معضلات اجتماعی؟

همین یک خط کافی است تا حساسیت هر مخاطبی را بدان برانگیزد تا به ابعاد و جزئیات داستان حساس شود؛ اما «اتاق ورونیکا» بیش از این‌ها حرف دارد. داستان مایه‌های روانشناختی دارد؛ اما نمی‌توان منکر شد که در فضای ژانر وحشت نوشته شده و در اغلب اجراها نیز این بُعد پررنگ‌تر شده است. لااقل به اعتبار دریافت دو جایزه ادگار آلن‌پو که سالانه به داستان‌های رازآلود تعلق می‌گیرد و جایزه برام استوکر که سالانه به بهترین آثار ادبی در ژانر وحشت اعطا می‌شود، آیرا لوین را باید چهره‌ای در این دسته از آثار دانست. لوین بیش از هرچیز در آثارش به‌دنبال خلق جذابیت ازطریق رازآلودگی، معما و پیچش‌های داستانی است و البته در این اثنا، به قول خودش با بسیاری از مفاهیم ایمانی و پذیرفته‌شده همچون شیطان درمی‌افتد. او نویسنده‌ای از جهانی در دوردست‌های فرهنگ ملی ماست که احتمالاً تنها به‌واسطه توجیه همیشگی «پرداختن به معضلات اجتماعی» می‌توان راه اجرای چنین نمایشنامه‌ای را از او به این جهان بازکرد.

نمایشنامه لوین روان‌شناسانه است، نه اجتماعی

بااین‌حال، متن نمایشنامه همچون رمان مشهور او، ادعایی دراین‌زمینه ندارد و سبک‌وسیاق پرداخت داستان و فضاسازی و خط قصه هم برای خواننده یا تماشاگر کوچک‌ترین تصویری از مسأله اجتماعی ایجاد نمی‌کند. اساس این مسأله به همان رویکرد روانشناختی و درونگرایانه به شخصیت‌ها بازمی‌گردد. لوین درواقع تمام تلاشش را می‌کند تا ضمن ایجاد نوعی تقابل در فضاسازی دو دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۷۰، بیشترین پیچیدگی و غافلگیری را برای مخاطب به‌ارمغان آورد و او را درگیر روایتی ترسناک با موضوعی هنجارستیز و روانپریشانه کند. تمام داستان «اتاق ورونیکا» در فضای بسته و نهایتاً دو صحنه می‌گذرد و هیچ ارتباطی با فضای خارج از خانه شیطانی خانواده برابیسانت برقرار نمی‌شود.

نه مسوولان حساس‌اند، نه هنرمندان

از این گذشته، نویسنده تنها به گفتن قصه‌اش در محدوده پروراندن انحرافات جنسی شخصیت‌های داستان اکتفا می‌کند و جز یک پیوست حسی ترسناک به این شخصیت‌ها، هیچ کار اضافه‌تری برای جلوگیری از آثار سوء داستانش بر مخاطب انجام نمی‌دهد. اگر فرد کاتولیک معتقدی این داستان را می‌نوشت، همراه با شخصیت‌ها انبوهی از احساس نفرت، کراهت و تلاش برای موجزکردن مسائل و اشاره کوتاه به انحرافات را منتقل می‌کرد. بااین‌حال، به‌نظر می‌رسد پس از چندین سال اجرای بی‌مشکل و پیاپی این نمایشنامه، مسائل پیرامون آن برای وزارت ارشاد و نهادهای نظارتی آن حل شده باشد. از یک سو، نفس مجوزدادن به چنین متنی برای نهادهای مسوول محل سؤال است و از سوی دیگر، فقدان بازنویسی‌های متناسب با شرایط فرهنگ بومی ما نشان می‌دهد هنرمندان و اهالی تئاتر نیز، احتمالاً انگیزه‌ای به‌جز این ندارند که به‌سراغ موضوعی جنجالی و غیرمتعارف بروند.

حتی خودشان هم شناخت ندارند

آقایان رضا ثروتی، اسماعیل فلاح‌پور، حسین اکبرپور، کوروش ولیدی، وحید ضرابی و میلاد اتابکی و خانم‌ها مهسا نصیری و آرزو احمدیان تاکنون نسخه‌های متفاوتی از اجرای این نمایش را روی صحنه برده‌اند؛ اما به‌نظر می‌رسد غالب این اجراها هم از بنیه لازم برای ازآب‌درآوردن ابعاد روانشناختی ماجرا بی‌بهره برده‌اند. آن‌ها غالباً به ظرفیت وحشت موجود در نمایشنامه نظر داشته‌اند و البته برخی از آنان مثل نسخه مُنا رمضانی، از همین مقدار هم بازمانده‌اند. طراحی صحنه، نورپردازی، بازیگردانی و طراحی لباس، همگی ازجمله ظرفیت‌هایی هستند که در روایت رمضانی از «اتاق ورونیکا» به‌هدر رفته‌اند. اجرا نه‌تنها در انتقال لایه‌های روانشناسانه نمایشنامه الکن است؛ بلکه ابعاد ترسناک و معمایی آن را هم ناکام می‌گذارد و از وفاداری به متن هم تنها جسدی از تکرار کلمات نمایشنامه را به تماشاگر عرضه می‌کند. به‌علاوه، شاید بتوان از وجود این ضعف‌ها در کارگردانی چنین نتیجه گرفت که خود کارگردانان به‌عنوان انتخاب‌کنندگان این نمایشنامه هم شناخت چندانی از ابعاد موضوع داستان، چه در لایه‌های روانشناسانه، چه اجتماعی و چه حتی داستانی ندارند.

بیایید با خودمان صادق باشیم!

براین‌اساس، شاید بتوان گفت کارگردانان، تنها به ظرفیت دراماتیک داستان و موضوع ضدهنجار آن نظر داشته‌اند که در مدت چهار سال، نزدیک به ۱۰ روایت از آن را به‌طورپیاپی اجرا کرده‌اند. این مواجهه صادقانه با نمایشنامه «اتاق ورونیکا» و اجتناب از فرافکنی انتخاب آن بر دوش واقعیت‌های اجتماعی، شاید بهتر بتواند به مسوولان کمک کند چه چیز را در بسته فرهنگی مخاطبان تئاتر قرار دهند و چه چیز را نه؛ هرچند مخاطبانی خاص از خُرده‌فرهنگی کوچک باشند. در بسیاری از نقاط جهان در مقاطع مختلفی، آثار هنری‌ای که ضد هنجارها و سنت‌های مقبول همان جامعه بوده‌اند، مایه شگفتی رسانه‌ها و افکار عمومی را فراهم آورده و نخبگان و دلسوزان فرهنگ را به واکنش واداشته است. حالا به‌نظر می‌رسد نمایشنامه‌ای که انحرافات اخلاقی آن حتی به رابطه محارم ختم نمی‌شود و در جای‌جای آن از مسائل دیگری هم برای افزایش بار دراماتیک داستان استفاده می‌کند، سال‌هاست هیچ حساسیتی در دستگاه فرهنگی کشور برنینگیخته است.

*صبح نو

به گزارش سینماپرس، حیدری خلیلی معاون توسعه مدیریت و منابع انسانی سازمان سینمایی با بیان اینکه سال گذشته ۶ شهر از ۶ استان کشور را به عنوان پایلوت برای این طرح انتخاب کردیم اظهار کرد: شهر ایلام در استان ایلام، ایرانشهر در سیستان و بلوچستان، گناوه در بوشهر، بانه در کردستان، ماکو در آذربایجان غربی و اندیمشک در خوزستان که امضا ی تفاهم نامه و انتخاب زمین در همه موارد انجام شد و در مرحله تهیه نقشه و طراحی سازه و انتخاب پیمانکار قرار دارد.

وی ادامه داد: میناب در هرمزگان، تربیت حیدریه در خراسان رضوی، یاسوج در کهکیلویه و بویراحمد، بم در کرمان، طبس درخراسان جنوبی از جمله شهرهایی هستند که شهرداری های آنها اعلام آمادگی کردند و طی هفته آینده سفرهایی به این شهرها خواهیم داشت تا هماهنگی لازم برای بازدید زمین و مبادله تفاهم نامه صورت گیرد.

حیدری خلیلی خاطرنشان کرد: همچنین مراغه در آذربایجان شرقی، شهر خلخال در اردبیل، فارسان در چهارمحال و بختیاری، شیروان در خراسان شمالی، مرودشت در فارس، جیرفت در کرمان جنوب، اسدآباد در همدان و در مازندران ۳ شهرتنکابن، نکاو گلوگاه که قرار است توسط ارشاد استان بررسی شود و یک شهر که آمادگی شهرداری وجود دارد، انتخاب شود جزء شهرهایی هستند که بررسی های اولیه در آنها درحال انجام است تا پس از اعلام آمادگی شهرهای مذکور، برنامه ریزی لازم برای مبادله تفاهم نامه صورت گیرد.

وی افزود: این طرح در شهرهای پرجمعیتی که در مراکز استان سینما ندارند و شهرداری ها آماده برای مشارکت در احداث سینما در پارک مرکزی شهر هستند اجرا خواهد شد و در هر استان یک شهر انتخاب می شود. اگر ۲۰ شهر در ۲۰ استان در اجرای طرح مشارکت کنند حداقل ۶۰ سالن سینما در ۲۰ شهر اضافه خواهد شدکه پیامد مثبت آن افزایش توان زیرساختی سینمای ایران و افزایش دسترسی عمومی و بهبود کسب و کارهای سینمایی است

به گزارش سینماپرس دبورا یانگ منتقد ارشد هالیوود ریپورتر که چندی پیش یکی از مهمانان جشنواره جهانی فیلم فجر به دبیری سیدرضا میرکریمی بود، بلافاصله پس از دریافت جایزه «قصر شیرین» در چین، در یادداشتی نوشت: «این فیلم مناسب ترین اثر برای حضور در اسکار است»!

سوأل اینجا است به این منتقد چه ارتباطی دارد که یک فیلم از سینمای ایران را به اسکار ربط دهد؟ مگر وی همه فیلم های اکران شده سینمای ایران طی سال گذشته را دیده که این طور صریح از حضور «قصر شیرین» در اسکار حمایت می کند! آیا اگر جشنواره جهانی فجر و دعوت از وی نبود باز هم همین عقیده و نظر را داشت؟

از سوی دیگر در همین جشنواره جهانی، بخش مروری بر سینمای چین برگزار  شد و کاملا به طور اتفاقی همه چیز دست در دست هم داد و راه حضور جهانی برای فیلم دبیر جشنواره جهانی فجر در چین فراهم آمد.

مطرح شدن فیلم «قصر شیرین» در فضاهای جهانی که به نظر می رسد از نتایج فضای رسانه ای جشنواره جهانی فجر است در حالی اتفاق می افتد که نه تنها این اثر به لحاظ محتوایی مناسب نمایش جهانی نیست، بلکه آثار شایسته تری در تولیدات سال گذشته سینمای ایران هستند که قطعاً حضور آبرومندانه تری برای جمهوری اسلامی ایران خواهند داشت.

هرچند که استفاده از قدرت رسانه ها، رفتاری مرسوم در جهان امروز است اما استفاده از بیت المال (حتی اگر ناخواسته باشد!) برای منافع شخصی کار شایسته ای نیست! حال بماند که تبریک رئیس سازمان سینمایی به میرکریمی هم جای تامل دارد، چرا که بارها دیده شده آثار متعددی از سینمای ایران در جشنواره های بین المللی جایزه می گیرند اما هیچ تبریکی به آن ها گفته نمی شود! این اتفاق این شائبه را به وجود می آورد که سازمان سینمایی تحت تاثیر همان فضای مخشوش رسانه ای قرار گرفته است!

هنوز یادمان نرفته درحالی که رئیس جدید سازمان سینمایی به صراحت روی آنتن زنده از لزوم ادغام دو بخش جشنواره فیلم فجر سخن گفت میرکریمی در نشست جشنواره جهانی از اعتقاد وافر ایشان به ۲ پاره بودن فجر گفت و هر بار که اهالی رسانه از وی درباره تأکید رئیس سازمان سینمایی مبنی بر ادغام پرسیدند همچنان میرکریمی بر علاقه ایشان به جشنواره تحت امرش سخن راند.

در انتها چند سوال نیز بی پاسخ می ماند. اول آنکه سرمایه گذار فیلم پرهزینه «ما همه با هم هستیم» به تهیه کنندگی رضا میرکریمی، از کجا و با چه مناسباتی به سینما راه یافته است؟! و دوم آن ‌که چرا در جشنواره جهانی فیلم فجر دو جایزه مهم از آن فیلمی می شود که سرمایه گذارش، در تولید فیلم «ما همه با هم هستیم» هم به عنوان سرمایه گذار حضور داشته است؟!

به گزارش سینماپرس، جشنواره بین‌المللی Queen Palm پالم اسپرینگ در کالیفرنیای آمریکا برگزار شد و به کار خود پایان داد.

بنابر اعلام این رویداد جهانی، مهدی رحمانی کارگردان فیلم سینمایی «کارت پرواز»، موفق به دریافت جایزه طلایی بهترین کارگردانی و امیر عربی، مهدی رحمانی و بابک میرزاخانی موفق به دریافت جایزه طلایی بهترین فیلمنامه در بخش مسابقه اصلی فیلم‌های سینمایی این جشنواره شدند.

همچنین ندا جبرییلی بازیگر زن اصلی فیلم «کارت پرواز» موفق به دریافت جایزه نقره بهترین بازیگر زن از این جشنواره شد و جایزه طلایی بهترین بازیگر زن این جشنواره به Sarah Booth برای فیلم Last Call تعلق گرفت.

فیلم سینمایی «کارت پرواز» در پنج رشته اصلی این جشنواره نامزد دریافت جایزه شده بود.

اکران فیلم سینمایی «کارت پرواز» به تازگی در گروه سینمایی «هنر و تجربه» آغاز شده است.

منصور شهبازی، ندا جبرئیلی، محمدعلی نجفی، اصغر رفیعی جم، شیرین یزدانبخش، طلا معتضدی، امین قوامی و علی کلانتری بازیگران این فیلم هستند.

«کارت پرواز» محصول مهدی رحمانی و بهمن کامیار در مقام تهیه‌کننده است.

عوامل این فیلم عبارتند از کارگردان: مهدی رحمانی، نویسنده: امیر عربی، مهدی رحمانی و بابک میرزاخانی، مدیر فیلمبرداری: محمد رسولی، تدوین: محمدرضا موئینی، آهنگساز: بابک میرزاخانی، طراح صحنه و لباس: ویدا روشنی، طراح گریم: محسن دارسنج، صدابردار: امیر نوبخت حقیقی، صداگذار: امیرحسین قاسمی، طراح جلوه‌های بصری: امیر سحرخیز، مدیر تولید: سعید شرفی‌کیا، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا، تهیه‌کننده: مهدی رحمانی و بهمن کامیار.

به گزارش سینماپرس، سیدعلی احمدی تهیه‌کننده برنامه «خندوانه» درباره برخی خبرهای منتشرشده در فضای مجازی درباره سرانجام ادامه تولید و پخش برنامه «خندوانه»، به مهر گفت: قرار ما با شبکه «نسیم» شروع فصل هفتم پس از ماه‌های محرم و صفر بوده و این قرار کماکان به قوت خود باقی است.

وی افزود: اراده‌ای برای حذف «خندوانه» در رسانه ملی وجود ندارد بنابراین از رسانه‌ها درخواست می‌کنم ضمن رعایت اخلاق حرفه‌ای به این خبر خلاف واقع دامن نزنند.

تهیه‌کننده «خندوانه» درباره نبود بازپخش این برنامه و «قاچ» در کنداکتور تابستانی شبکه «نسیم» هم اظهار کرد: پخش نشدن تکرارهای «خندوانه» و «قاچ» با هماهنگی بوده است و این درخواست در روزهای مابین همه فصل‌های «خندوانه» وجود داشته است.

احمدی در پایان تأکید کرد: اصولاً معتقدیم برای دوری از تکرار، با توقف بازپخش برنامه، باید به مخاطب فرصت استراحت و به گروه «خندوانه» فرصت بازیابی و نوآوری بدهیم.

به گزارش سینماپرس، حمید بهمنی، کارگردان سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با خبرگزاری «حوزه»، با بیان این‌که صدا و سیما قرار بود دانشگاه باشد، اظهار کرد: امام راحل فرمودند تلویزیون باید دانشگاه باشد. این کلام از آنجا نشأت می‌گرفت که بنیان‌گذار انقلاب اسلامی به اهمیت و جایگاه این رسانه واقف بودند و می دانستند جریان‌سازی تلویزیون حتی قادر است از بسیاری از ابزارهای تبلیغی، کارکرد بیشتر داشته باشد، اما متاسفانه بعد از چهار دهه که از پیروزی انقلاب اسلامی می‌گذرد، ما چنین ویژگی را در رسانه ملی مشاهده نمی‌کنیم، حتی باید گفت خلاف این رویه عمل نیز کرده‌ایم.

وی افزود: رسانه ملی هم اکنون محلی شده تا در سلبریتی‌ها خودنمایی کنند، درصورتی‌که این روش رویکردی است که در تفکر غربی وجود دارد و می‌خواهد به هر طریق ممکن مخاطب را جذب خود کند، البته جذب تماشاگر به خودی خود اتفاقی بدی نیست، اما این روش انتظار می‌رود به اشکال دیگر نیز رخ دهد. لازم به ذکر است که من با حضور چهره‌های معروف و مجبوب در تلویزیون مشکلی ندارم، چون در سینما با آنها کار می‌کنم، ولی وقتی شعار حمایت از سبک زندگی ایرانی – اسلامی را سر می‌دهیم با این روش(استفاده از سلبریتی‌ها) نمی‌توانیم به اهداف خود برسیم.

این کارگردان در پاسخ به این سوال که در سریال سازی به چه دست آوردهای رسیده‌ایم، تصریح کرد: در عرصه کارهای نمایشی به نظرم ما به شدت ضعف داریم. این اتفاق هم در بحث معنا مصداق پیدا می‌کند هم در ساختار. در حوزه مفهوم متاسفانه در سال‌های اخیر شاهد رواج خشونت در برنامه‌سازی سیما هستیم. این خشونت نیز از جنس خشونت فیلم‌های آمریکایی نیست، چون اجازه چنین کاری را به فیلمسازان نمی‌دهند، ولی در ادبیاتی که استفاده می‌کنیم خشونت به خوبی قابل رویت است.

کارگردان فیلم دفاع مقدسی «گلوگاه شیطان» تاکید کرد: برای درک بهتر موضوع، سریال «برادر جان» را مثال می‌زنم که طبق نظرسنجی‌های سیما بیشترین میزان تماشاگر را داشت. این سریال به نظرم گواه بارز کارهایی هستند که در آنها خشونت کلامی و رفتاری مشاهده می‌شود. نکته جالب اینجاست که این سریال در ظاهر قرار است منادی خانواده ایرانی – اسلامی باشد، اما راهی را که برای بیان این خواسته انتخاب کرده کاملاً متفاوت با واقعیت است. در این مجموعه هیچیک از افراد حرمت یکدیگر را نگاه نمی‌دارند و دائم در حال تهدید یکدیگر هستند. در چنین شرایطی چگونه قادر است همبستگی خانواده را ترسیم کند. جدا از بحث کلامی خشونت رفتاری هم در این کار دیده می‌شود. برای مثال به راحتی چاقو زدن برادر به برادر در این سریال نشان داده می‌شود!

این فیلمساز درباره رواج لمپنیزم در این سریال گفت: ما پیشکسوتانی در سینما داشته‌ایم که در ادبیات گفتاری خود، لحنی را به نمایش می‌گذارند که امروز در بین توده مردم مشاهده نمی‌شود، به نحویکه بابت همین موضوع فیلمسازانی که اینگونه کار می‌کنند دائماً با انتقاد مواجه هستند. در چنین شرایطی نویسنده و کارگردان «برادر جان» آمده‌اند از کسانی تقلید می‌کنند که به آنها انتقاد فراوانی می‌شود! در این رابطه باید تاکید کنم که لمپنیزم فرهنگ ناپسند است که در خود بزهکاری به همراه دارد، اولین قدم هم در این رابطه ادبیات و لحن است، پس چرا ما باید خودخواسته در رسانه ملی مروج چنین ادبیاتی باشیم.

بهمنی تصریح کرد: چندی پیش رهبر معظم انقلاب در بیانات خود به روی ادبیات تاکید ویژه داشتند و گفتند ما در گفتار خود باید اصول فرهنگ فارسی را به خوبی رعایت کنیم، اتفاقی که اگر رخ می‌داد ما روزگار بهتری را در رسانه ملی شاهد بودیم. با تمام انتقاداتی که مطرح شد، حال ممکن است این سوال پیش آید که راهکار رهایی از این وضعیت چیست. من دو محور را در این رابطه پیشنهاد می‌کنم. ابتدا باید از حضور هنرمندان متعهد استفاده شود. برای این خواسته هم به هیچ وجه محدودیت نداریم تنها کافیست چشمان خود را باز کرده تا آنها را ببینیم، اما در گام بعدی باید مدیران و مسئولانی را برای کار کردن انتخاب کنیم که دغدغه آنها میز نباشد، بلکه افرادی برگزیده شوند که تحت هر شرایطی عزت ایران اسلامی برای آنها در درجه اول اهمیت باشد.

وی در پاسخ به سوالی دیگر مبنی بر این‌که وی به عنوان یک فیلمساز چه قدمی در جهت ارتقای فرهنگی ایرانی – اسلامی برداشته است، گفت: به کارنامه من اگر دقت کنید متوجه خواهید شد من هیچگاه آرمانهای خودم را فدای گیشه نکرده‌ام، والا فیلم تجاری ساختن راحت‌ترین کار ممکن است که می‌تواند برایم دست آورد مادی فراوانی به همراه داشته باشد، همیچنین به عنوان فیلمساز سعی کرده‌ام به فرهنگ و مردمی بپردازم که جان و مالشان را برای حفظ انقلاب داده‌اند. جدا از این نظرات و انتقادات خودم را هم به گوش مدیران رسانده‌ام، اما افسوس که این توصیه هیچ نتیجه‌ای به همراه ندارد.

بهمنی در پایان تاکید کرد: من طرح‌های بسیاری دارم که هر یک از آنها به گوشه‌ای از افتخارات این سرزمین پرداخته شده است. برای مثال فیلمنامه‌ای آماده دارم درباره عملیات «تام گت». این سناریو به جاهای مختلف از جمله ارتش ارائه کردم، اما به دلیل هزینه‌هایی که این کار دارد، هنوز هیچ سازمانی سرمایه‌گذاری در این سریال را تقبل نکرده است، اما امیدوارم به زودی مشکلات پیش روی این سریال از بین رود.

*حوزه

به گزارش سینماپرس، فیلم سینمایی «کار کثیف» به نویسندگی و کارگردانی خسرو معصومی از چهارشنبه هفته آینده ۱۲ تیرماه در گروه سینمایی فرهنگ روی پرده می‌رود. با قطعی شدن زمان اکران، اولین تیزر رسمی این فیلم که توسط بهزاد طهماسبی ساخته شده است، رونمایی شد.

پخش تیزرهای تلویزیونی این فیلم نیز ظرف چند روز آینده آغاز می‌شود.

در «کار کثیف» بازیگرانی نظیر پدرام شریفی، الهام نامی، شاهرخ فروتنیان، زنده یاد لوون هفتوان، خیام وقار، مهران نائل، رضا فیاضی، سام ولی‌پور، اکبر معززی، پیام احمدی، مسعود فروتن، علی بهمنش، مهرداد فلاحتگر، علی محمدی، رضا یوسفی، ابراهیم عمادی، هوشنگ رضایی، حماسه دولتشاهی، امیر پاسبان، سیمون باغداساریان، وحید حبیبیان، مهدی میراکبری، امیرحسین آصفی، مهدی جمشیدی، رضا احمدپور، احمد احمدپور، سیامک نیازی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

داستان «کار کثیف» درباره جوان تحصیل کرده‌ای با بازی پدرام شریفی است که پس از ناامیدی از پیدا کردن کاری مناسب در داخل کشور تصمیم به مهاجرت می‌گیرد…

پخش این فیلم برعهده موسسه رسانه فیلمسازان قرار دارد.

سایر عوامل این فیلم سینمایی عبارتند از تهیه‌کننده: خسرو معصومی، مجری طرح: عباس نصیری، مدیر فیلمبرداری: نادر معصومی، تدوین: حسین زندباف، موسیقی متن: حسین علیزاده، طراحی لباس و صحنه: هومن معصومی، طراحی و ترکیب صدا: بهروز شهامت، صدابردار همزمان: سیامک نیازی، جلوه‌های ویژه بصری: امیر سحرخیز، کامران سحرخیز، مدیر تولید بخش ایران: علی همت، مدیر تولید بخش ترکیه: الیف دمیرلی، دستیار و برنامه‌ریز: غزل معصومی، دستیاران کارگردان: علی محمدی، مانی معصومی، عکاس: مونا تهرانی‌موید، مدیر تدارکات: مهدی جمشیدی، منشی صحنه: هدیه نصیری، گروه فیلمبرداری: حمید محمدقلی، مهدی گلچین، کاوه حاج رمضانی، رامین فرزانه، هلی شات: شهروز کیایی، گروه صحنه و لباس: رحیم حاجی‌تبار، اسماعیل خلیلی، نجمه نقدعلی، داوود سیاحت، دستیار صدابردار: میلاد شیاسی، دستیار تدوین: مهدی ایروانی، گروه تدارکات: مهرداد شاه‌میرزایی، رضا یوسفی، یعقوبی، سینه موبیل: میرعلی میرحسینی، رنگ بندی: کامران سحرخیز، فربد جلالی، امور صدا: استودیو روشنا، امور تدوین: استودیو راش، سرمایه‌گذار: عباس نصیری، خسرو معصومی، با مشارکت بنیاد سینمایی فارابی.

به گزارش سینماپرس، آرش خوشخو ، با بیان این که جامعه ی امروز ما با چالش ها و بحران های قابل توجهی مواجه است، به خبرگزاری «حوزه» اظهار داشت: از مسایل مرتبط با حوزه ی محیط زیست و آب و هوا گرفته تا مباحث اجتماعی و فرهنگی همچون فقر و اعتیاد و تضعیف بنیان خانواده و طلاق و …، همه این ها مسایلی است که باید به آن ها توجه کرد و به خصوص فعالان عرصه هنر و رسانه می بایست در این باره دغدغه مندی لازم را داشته باشند.

وی افزود: در این میان مشخص است که سینما باید نمایه ای از اجتماع باشد، اما با این حال به نظر بنده سینما در این خصوص و در پرداختن به واقعیت های اجتماعی، غلو می کند به طوری که گاه برخی فیلمسازان در آثار خود طوری شرایط را به تصویر می کشند که گویا همه چیز به بن بست خورده و حال آن که واقعاً این گونه نیست و این رویکرد مبالغه آمیز باید اصلاح شود.

منتقد سینمای ایران همچنین گفت: به عنوان مثال در سال های اخیر می بینیم که فروپاشی خانواده به یکی از مضامین کلیدی سینما تبدیل شده و این اتفاق البته بازمی گردد به سال های میانی دهه ۷۰ که به تدریج نویسندگان و فیلمسازان سینمایی ایران درباره فروپاشی خانواده، فیلمنامه نوشته و یا فیلم می ساختند.

مدیر مسئول و سردبیر روزنامه هفت صبح اضافه کرد: البته قبول داریم که بحران های مربوط به خانواده چه در طبقه متوسط و چه حتی در طبقه سنتی وجود دارد اما این طور نیست که برخی درباره اش فیلم می سازند بلکه فراتر از این مسایل، سینمای ایران در پرداختن به بحران های اجتماعی می بایست وظیفه خود را به عنوان یک تسلاگر و نجات بخش به درستی انجام دهد و اگر هشداردهنده هم عمل می کند، نباید طوری عمل کند که گویا همه ی روزنه ها بسته شده و هیچ راه امیدی به اصلاح وضعیت وجود ندارد.

خوشخو ادامه داد: در همین قضیه آمار طلاق باید توجه داشت که هنوز طلاق در کشور ما به نسبت دیگر کشورهای منطقه از جمله ترکیه و لبنان و پاکستان و غیره کمتر است و ما به معنای واقعی کلمه دچار بحران نیستیم، هر چند با چالشی مواجه می باشیم که متاسفانه رو به رشد است.

وی ابراز داشت: به عنوان کسی که چه به عنوان روزنامه نگار و چه منتقد و پیگیر سینما، محصولات هنر هفتم وطنی را دنبال کرده و می کنم باید بگویم که این وضعیت غلوآمیز در بحث سینمای اجتماعی به خصوص در دهه ۸۰ رشد پیدا کرد و نسبت به تشکیل خانواده حتی در آثاری نگاه بدبینانه وجود داشت، هر چند در دهه ۹۰ به تدریج شاهد تغییر و تعدیل این دیدگاه بودیم.

کارشناس و منتقد سینمای کشور همچنین در ادامه با اشاره به این که برخلاف برخی نظرها، سبک زندگی طبقه متوسط ایران را در کلیت سبک زندگی موفقی می دانم، گفت: بخش هایی از سبک زندگی سنتی با مدرن تلفیق پیدا کرده و به طور کلی این ترکیب شکل جالبی یافته و این طور نیست که فکر کنیم حالا طبقه متوسط ما به معنای واقعی کلمه سبک زندگی غربی یافته و از سنت ها و ارزش های دینی به طور کلی فاصله گرفته است.

وی افزود: البته ناگفته نماند که ما هم اکنون در دوران حمله تجدد و غرب زدگی هستیم و زیر بمباران فرهنگ غربی قرار داریم و از سویی شاید بخشی از مشکلاتی که در این عرصه ها شاهدیم، ریشه در نارضایتی طبقه متوسط از وضعیت اقتصادی و فرهنگی داشته باشد که در این خصوص حاکمیت می تواند با اصلاح برخی سیاست ها و روش ها نقش خود را به درستی ایفا کند.

خوشخو بیان داشت: در مجموع طبقه متوسط ایرانی، زندگی نسبتاً سالم تری دارد و لذا این چیزهایی که گاه در سریال های شبکه نمایش خانگی و یا فیلم های سینمایی مبنی بر طلاق و خیانت و غیره ترویج و تبلیغ می شود، چندان درست و مطابق با واقعیت نیست.

مدیر مسئول روزنامه هفت صبح در خاتمه گفت: جالب این که در خود هالیوود همچنان تشکیل خانواده با قدرت و قوت تبلیغ می شود به طوری حتی در فیلم‌هایی که به نظر ما با معیارهای اخلاقی ما ناهمخوان است، بازهم یکی از پایان‌های پرطرفدار فیلم هایشان رسیدن مرد و زن داستان به یکدیگر و تشکیل خانواده و برپایی مراسم عروسی است و این وضعیت در حالی است که گاهی چنانچه در پایان فیلم های ایرانی ازدواجی صورت بگیرد، فیلمساز مورد نقد قرار می گیرد.

*حوزه