مدیر فنی

سینماپرس: فراخوان بنیاد فرهنگی هنری رودکی برای جذب نوازندگان توانمند علاقه‌مند همکاری با ارکستر سمفونیک تهران منتشر شد.

به گزارش سینماپرس، نمایندگان کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی‌ که نظارت مستقیم بر عملکرد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی‌را برعهده دارند، در نامه ای خطاب به محمدمهدی اسماعیلی وزیر ارشاد، از برگزاری موفق نمایشگاه کتاب تهران تشکر کرده‌اند. آنها در نامه خود با اشاره به اهمیت کتاب و کتابخوانی در ساختار فرهنگی کشور، آورده‌اند:

۳ خواسته و تشکر کمیسیون فرهنگی مجلس از وزیر ارشاد درباره نمایشگاه کتاب

«نمایشگاه امسال که در طول برگزاریش از کمیت و کیفیت برتری در مقایسه با ادوار پیشین برخوردار بود و اسباب خرسندی و عنایت ویژه مقام معظم رهبری را فراهم آورد و به لحاظ استقبال مردمی‌ و فروش کتاب نیز گوی سبقت را بر دوره‌های پیشین ربوده.»

اینکه نمایندگان مجلس، بخصوص کمیسیون فرهنگی اشراف و نظارت مستقیم بر عملکرد مجموعه‌های تحت نظر خود دارند، نکته قابل تأمل و شایسته تقدیری است. در طول ایام برگزاری نمایشگاه، اعضای این کمیسیون در نمایشگاه حضور یافتند و این نامه حاصل مشاهدات عینی و ملموس اعضای کمیسیون است و به همین دلیل نشان دهنده این است که این نمایندگان تنها براساس شنیده‌ها و تحلیل‌های رسانه ای درباره خوبی یا بدی نمایشگاه، به ارزیابی نرسیده اند و این امر ارزش تقدیر آنان از وزارت ارشاد را بیشتر می‌کند. نمایندگان عضو این کمیسیون در نامه خود، سه پیشنهاد مشخص هم برای «رفع کاستی‌ها، افزایش رضایت مندی مردم و ترویج فرهنگ مطالعه و کتابخوانی» ارائه کرده اند که به صورت مجزا به این سه پیشنهاد می‌پردازیم.

کاهش قیمت کتاب، ممکن است؟

نخستین پیشنهاد اعضای کمیسیون فرهنگی «تلاش و برنامه‌ریزی برای کاهش قیمت کاغذ و کتاب و با هدف افزایش توان خرید مردم» است. پیشنهادی کاملاً موجه، دقیق و درست. اما واقعیت این است که کاهش و افزایش قیمت کاغذ وکتاب، علاوه بر مؤلفه‌های فرهنگی، تأثیرپذیرفته از مؤلفه‌های ملموس اقتصادی هم هست. وقتی درصد بالایی از کاغذ مصرفی و مواد و وسایل مورد نیاز در صنعت نشر، وارداتی است و قیمت ارز در نوسان؛ افزایش قیمت کاغذ هم چاره ناپذیر است. ممکن است گفته شود راه حل افزایش تولید کاغذ داخلی است، این کار، چاره خوبی است اما با توجه به نسبت موجود میان کاغذ وارادتی و داخلی، از بین رفتن این فاصله و جایگزین شدن کاغذ داخلی به صورتی که بتواند تکانه‌های شدید قیمتی را مهار کند، در کوتاه مدت شدنی نیست.

باید به این نکته توجه داشت که درباره کیفیت کاغذ تولید داخل نیز بحث‌هایی مطرح شده است. درباره کیفیت کاغذ داخلی نباید اشتباهی را که در زمینه خودروی داخلی و خارجی انجام دادیم، تکرار کنیم. تبدیل کردن بحث کیفیت کاغذ داخلی به تابو، باعث خواهد شد در صورت درست بودن برخی ایرادات کیفی این گونه تولیدات، اجازه اصلاح و بهبود کیفیت را به تولید کننده داخلی ندهیم. پیشنهاد می‌کنیم خود کمیسیون فرهنگی مجلس که ابزار نظارتی و قانونگذاری را در دست دارد، با دعوت از مسؤولان دولتی، کارخانه داران و ناشران، این مباحث را در فضایی کارشناسی و بدون شتاب‌ها و قضاوت‌های احساسی، بررسی کند و به فعالان این حوزه در صورت نیاز به حمایت قانونی، یاری برساند.

وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی‌برای افزایش توان خرید مردم، فعلاً چاره‌ای جز افزایش یارانه‌های حمایتی ندارد. نکته اصلی در این میان این است که به دلیل میزان حداقلی اعتبارات وزارت ارشاد در این حوزه، عملاً این یارانه‌ها نقش حمایتی خود را در بازار افسارگسیخته کتاب از دست داده اند. نمایندگان عضو کمیسیون فرهنگی بجاست در زمان تصویب بودجه‌ها، بیشتر از این به دنبال حمایت از بودجه ارشاد در زمینه تقویت فرهنگ کتاب و کتابخوانی باشند.

نمایشگاه‌های استانی، بازگشت به عقب؟

دومین پیشنهاد نمایندگان کمیسیون فرهنگی عجیب است. آنها خواستار «گسترش بیشتر نمایشگاه‌های کتاب استانی بر مبنای تحقق عدالت فرهنگی» شده اند. آیا نمایندگان خبر ندارند که نمایشگاه‌های کتاب استانی در دولت سیزدهم، براساس ارزیابی‌هایی که وزارت ارشاد در زمینه موفقیت یا ناکامی ‌این نمایشگاه‌ها داشته اند، دیگر برگزار نمی‌شود؟

ممکن است نمایندگان عضو کمیسیون فرهنگی، با استدلال‌های وزارت ارشاد در این زمینه مخالف باشند، چاره کار بررسی دوطرفه موضوع است ولی به نظر می‌رسد با اضافه شدن بخش نمایشگاه کتاب مجازی که گستره کشوری دارد و خدمات شرکت ملی پست، آن را برای همه دوستداران کتاب در سراسر کشور، جذاب کرده است؛ نمایشگاه‌های استانی دیگر دلیل موجهی هم برای برگزاری ندارند.

شاید حمایت بیشتر مالی و نرم افزاری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی‌برای برگزاری فصلی یا شش ماه یکبار نمایشگاه کتاب مجازی بتواند عملاً به معنای گسترش نمایشگاه کتاب در طول زمان بیشتر در سراسر کشور باشد. نمایشگاه‌های حضوری کتاب در استان‌ها در وضعیت فعلی که شاهد افزایش شدید قیمت‌های تولید و توزیع کتاب هستیم، احتمالاً دیگر جذابیت سابق را برای بسیاری از ناشران غیر استانی برای حضور در استان‌های دیگر را نداشته باشد و باید این واقعیت را در برنامه ریزی آنها در نظر گرفت.

وزارت ارشاد این پیشنهاد را جدی بگیرد

پیشنهاد سوم کمیسیون فرهنگی «اختصاص جایگاه ویژه در شأن به محصولات دیجیتال و سایبری و کتاب کودکان» است. ما به این پیشنهاد و درحقیقت تذکر، محروم شدن ناشران کتاب‌های صوتی و دیجیتالی از نمایشگاه را هم به دلیل جانمایی بد به این موارد اضافه می‌کنیم. شاید توجیه وزارت ارشاد، محدودیت‌های فیزیکی مصلای امام خمینی(ره) باشد. این توجیه، قابل پذیرش نیست چرا که این سؤال را به ذهن می‌آورد که چرا بعد از سی و چهار سال نمایشگاه کتاب تهران که این‌همه مورد تأکید و افتخار مسؤولان کشور بخصوص مسؤولان فرهنگی است، هنوز یک مکان استاندارد، قابل قبول و نمایشگاهی ندارد.

بالاخره یک نفر از مسئولان باید پاسخ بدهد که شهر نمایشگاهی شهر آفتاب، کی قرار است برای برگزاری نمایشگاهی در حد و اندازه نمایشگاه کتاب تهران، آماده شود؟ مصلای تهران که هنوز دهه‌هاست آماده نشده است، آیا این شهر نمایشگاهی هم قرار است به وضعیت مصلا دچار شود؟ اگر هم این شهر نمایشگاهی آمادگی لازم برای برگزاری نمایشگاه را دارد، چرا وزارت ارشاد در برابر این امر مقاومت می‌کند؟ به نظر می‌رسد کمیسیون فرهنگی باید در فرآیند تصمیم گیری برای مکان برگزاری نمایشگاه، از نقش انفعالی خارج شود و در این زمینه حضور فعال تر و ملموس تری داشته باشد تا بعداً نیازی به ارائه پیشنهاد خشک و خالی به وزیر ارشاد نداشته باشد.

*تسنیم

سینماپرس: وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از اتمام ساخت حریم تئاتر شهر در سال جاری خبر داد.

سینماپرس: پروانه نمایش «آه سرد» صادر شد و این فیلم سینمایی آماده اکران است.

به گزارش سینماپرس، مهوش افشارپناه بازیگر باسابقه سینما، تئاتر و تلویزیون در گفتگو با مهر درباره فعالیت‌های این روزهای خود توضیح داد: در حال حاضر در هیچ پروژه‌ای حضور ندارم. البته پیشنهادهایی برای کار داشته‌ام اما اول به دلایلی شخصی و دوم به این دلیل که کیفیت کارهای به نظرم مناسب نبود، ترجیح دادم آن‌ها را نپذیرم.

وی درباره احوالات خود در روزهای دوری از فعالیت هنری هم گفت: من در مقطعی هر سال حداقل یک نمایش تئاتر را روی صحنه داشتم تا اینکه بحران کرونا پیش آمد و شرایط فعالیت در این حوزه به‌طور کامل تغییر کرد. به همین دلیل نزدیک دو سال از صحنه تئاتر دور بودم. به‌صورت پراکنده در فیلم‌ها و سریال‌ها هم حضور داشته‌ام و در این مدتی که بیکار هستم هم واقعاً احساس ناراحتی ندارم. منتظرم تا شرایط خوبی برای کار کردن پیش بیاید و تا زمانی که شرایط دلخواهم وجود نداشته باشد، ترجیح می‌دهم کار نکنم.

این بازیگر ادامه داد: در این مدت چند پیشنهاد داشتم که برخی از آن‌ها در شهرستان بود و به دلیل شرایط شخصی خودم نمی‌خواستم آن‌ها را بپذیرم و باقی پیشنهادها هم از جنسی بود که من دوست نداشتم. شاید برخی از همکاران من کار در پروژه‌های شهرستانی را بپذیرند و خودم هم پیش‌تر خیلی کار در لوکیشن‌های شهرستان‌ها داشته‌ام اما در حال حاضر شرایطم به‌گونه‌ای است که امکان حضور طولانی‌مدت در یک شهرستان برای کار کردن را ندارم. نه خودم توانش را دارم نه شرایط زندگی شخصی‌ام این امکان را به من می‌دهد. بالاخره ما هم در زندگی مسئولیت‌هایی داریم. حداقلش این است که دلم برای نوه عزیزم تنگ می‌شود. (با خنده می‌گوید نوه‌ام الان و حین همین مصاحبه در کنار من است.)

کار سینمایی و تلویزیونی هر دو برایم تجربه است، تفاوتی ندارد

افشارپناه درباره تعداد بالای تجربه‌های تلویزیونی در کارنامه‌اش در قیاس با کارهای سینمایی هم گفت: هر دوی این حوزه‌ها برای من حکم تجربه را دارد و هر کاری که به من پیشنهاد می‌شود، فارغ از اینکه سینمایی باشد یا تلویزیونی من به‌عنوان یک تجربه به آن نگاه می‌کنم. تئاتر هم جایگاه خودش را داشته و کارهای بسیاری در آن کرده‌ام. اینگونه نبوده است که تمرکز خاصی روی کارهای تلویزیونی داشته باشم و حضور در این عرصه را بیشتر انتخاب کنم.

وی ادامه داد: شاید یکی از دلایل حضور کم‌رنگ‌ترم در سینما این بود که به‌خصوص از دهه ۸۰ به بعد فیلم‌ها فضایی جوانانه پیدا کردند و دیگر نقش‌هایی متناسب با سن و سال ما در فیلم‌ها نبود. در برخی فیلم‌هایی هم که نقش‌هایی با این سن و سال وجود داشت، غالباً شخصیت‌هایی به‌دردنخور بود! اگر قرار بود در یک فیلم فقط چای بیاورم و هر از گاهی بچه‌ام را صدا بزنم، ترجیح می‌دهم در خانه خودم این کار را بکنم که بابتش از من تشکر هم می‌کنند!

این بازیگر تأکید کرد: اگر نقش خوبی در سینما پیشنهاد شده باشد حتماً پذیرفته‌ام کمااینکه تا همین امروز هم تجربه‌های خوبی در سینما داشته‌ام برای دو فیلمی هم که در جشنواره فیلم فجر داشتم حتی کاندیدای بهترین بازیگر زن شدم. در عین حال اگر پیشنهادی که می‌شود مناسب نباشد آن را نمی‌پذیرم. مدت زیادی است که از سینمای بلند فاصله دارم و در این مدت تنها حضورهایی کوتاه در دو فیلم از محمدهادی کریمی داشتم که به دلیل علاقه‌ام به او این نقش‌ها را پذیرفتم. هم در «امشب شب مهتابه» و هم در «کمدی انسانی» نقش‌های کوتاهی ایفا کردم و از آنجایی که از جریان سینما فاصله دارم نمی‌دانم چه شرایطی در آن حاکم است.

تا نوبت به نقش زن جنوبی می‌رسد یاد اسم افشارپناه می‌افتند!

وی افزود: در سینمای ایران کافی است در یک نقش موفق عمل کنی تا همه همان انتظار را از تو داشته باشند و با خودشان بگویند این خود جنس است! من دو تجربه موفق در نقش زن جنوبی داشتم و از آن به بعد همه برای کاراکترهای جنوبی، قبل از هر چیز اسم افشارپناه به ذهن‌شان می‌آمد! فکر می‌کردند من جنوبی هستم. یک بار به یکی از کارگردان‌ها گفتم، وقتی من به‌عنوان یک آذری که زبانم ترک است، توانستم آن نقش جنوبی را به بهترین شکل ایفا کنم و بابت آن کاندیدای سیمرغ بازیگری هم شده‌ام، این یعنی من توانایی‌اش را دارم که نقش‌های دیگری را هم ایفا کنم، چرا همه از من همان نقش جنوبی را می‌خواهید!؟

در میان فیلم‌های سینمایی‌ام «به خاطر هانیه» ساخته کیومرث پوراحمد هم بسیار موردتوجه بوده است. هر از گاهی هم بابت آن نقش‌آفرینی از من تجلیل هم می‌شود اما در تمام این سال‌ها هر بار سیمرغ خواسته روی شانه‌ام بنشیند، یکی آن را کیش کرده و پریده است

افشارپناه ادامه داد: باور نمی‌کنید من در این مدت چقدر نقش زن جنوبی داشته‌ام و رد کرده‌ام صرفاً به این دلیل که نمی‌خواستم در این نقش تبدیل به کلیشه شوم.

این بازیگر باسابقه درباره واکنش‌های مردمی در کوچه و خیابان و اینکه بیشتر با کدام نقش‌آفرینی‌هایش از سوی مردم شناخته می‌شود، گفت: آدم‌های مختلف معمولاً واکنش‌های مختلفی هم دارند و نقش خاصی را هم به یاد می‌آورند اما حس شخصی‌ام این است که طیفی از مخاطبان هنوز اولین نقش‌آفرینی سینمایی من در فیلم «خانه در انتظار» به کارگردانی منوچهر عسگری‌نسب را در حافظه خود دارند. سریال‌های دیگری هم داشته‌ام که در حافظه مردم مانده است. این روزها یکی از سریال‌هایم با نام «تصمیم نهایی» در حال بازپخش از تلویزیون است و برخی از شهرستان با من تماس می‌گیرند که بگویند چقدر این نقشت خاطره‌انگیز است.

وی افزود: در میان فیلم‌های سینمایی‌ام «به خاطر هانیه» ساخته کیومرث پوراحمد هم بسیار موردتوجه بوده است. هر از گاهی هم بابت آن نقش‌آفرینی از من تجلیل هم می‌شود اما در تمام این سال‌ها هر بار سیمرغ خواسته روی شانه‌ام بنشیند، یکی آن را کیش کرده و پریده است (می‌خندد).

گفتم خب ما هم آدمیم، مریض می‌شویم!

افشارپناه گفت: اصولاً مردم نسبت به بازیگران جوان به‌گونه‌ای برخورد می‌کنند اما نسبت به پیشکسوت‌ها معمولاً احترام بیشتری قائل هستند. ما را که در خیابان می‌بینند جلو می‌آیند و بعد از سلام و علیک کلی تعریف می‌کنند و لطف دارند و می‌گویند بازیگرانی مثل شما دیگر در عرصه نیستند و چرا کار نمی‌کنید. معمولاً از این ابراز لطف‌ها دارند. حدود ۱۵ یا ۲۰ سال پیش بود که برای آزمایشی به مطب دکتر رفته بودم، آقایی جلو آمد و گفت خانم افشارپناه شما اینجا چه‌کار می‌کنید؟ گفتم خب ما هم آدمیم و مریض می‌شویم! او ولی برایش عجیب بود که ما هم نیازمند دکتر می‌شویم. (می‌خندد)

بازیگر فیلم سینمایی «به خاطر هانیه» در بخش دیگری از این گفتگو با ذکر یادی از مرحوم کیومرث پوراحمد گفت: واقعاً هم هنوز برایم سخت است باور درگذشت این کارگردان. در ارتباطی که سال‌ها باهم داشتیم اصلاً انتظار چنین پایان ناگهانی‌ای را برایش نداشتم و نمی‌دانم چه بر او گذشت که اینگونه او را از دست دادیم. او همواره امید داشت که بتواند کار تازه‌ای بسازد و چند پیشنهاد همکاری هم داشتیم که به دلایلی به سرانجام نرسید.

افشارپناه در پایان گفت: ما بازیگرانی هستیم که از سال‌های قبل از انقلاب تا همین امروز در این حوزه فعالیت داشته‌ایم و همواره تلاش کرده‌ایم تا جایی که می‌توانیم و در توانمان هست، کارهای خوبی را برای ارائه انتخاب کنیم. در عین حال که بالاخره ما هم آدمیم و امکان اشتباه هم داریم. خود من هم در زمینه حضور در برخی پروژه‌ها اشتباه‌هایی هم داشته‌ام و از حاصل آن کارها هیچ‌گاه راضی نبودم. سالیان سال است که در این عرصه زحمت کشیده‌ایم و این روزها هم در قالب یک مؤسسه آموزشی همچنان با هنرجویان در ارتباط هستم و امیدوارم بتوانیم هنرمندان خوبی را هم پرورش بدهیم.