نمایش “دروغ”
نمایش “دروغ “
: فلوریان زلر
: آریان رضایی
: افشین هاشمی، لادن مستوفی، ارسطو خوش رزم، مژگان خالقی
بازی جذاب و انرژیک جناب هاشمی شوخی های به موقع و ری اکشن های مناسب خانم مستوفی در طول کار بیننده را ترغیب به دیدن ادامه نمایش میکند .
بازی جناب خوش رزم و خانوم خالقی هم دست کمی از بازی آقای هاشمی و خانم مستوفی ندارد ولی جالب ترین بخش نمایش از نظر من سوژه نمایش می باشد.
شما در آخر نمایش هم چنان در گیر این موضوع هستید که بالاخره این داستان به چه نتیجه ای رسید؟حقیقت ماجرا کجا بود؟
و در گیر چالش های نا خواسته ای خواهید شد که نتایج جالبی را به دنبال خواهد داشت.
نمایش در ابتدا با یک سوژه بسیار معمولی شروع میشود، یک میهمانی دوستانه بین چهار نفر دوست قدیمی که قرار هست شامی را در خانه یکی از زوج ها صرف کنند.
جریان نمایش شما را نرم و آرام به سمتی که نویسنده تمایل دارد سوق میدهد،در اواسط نمایش شما هم شروع به حرص خوردن خواهید کرد و در انتهای نمایش در گیر ای موضوع خواهید بود که بالاخره نتیجه چه شد.
کارگردانی جناب رضایی و هنر بازیگری بازیگران البته بیش از همه افشین هاشمی باعث شده که تماشاگران ناراضی سالن این نمایش را ترک نکنند.
به این عزیزان خسته نباشید میگوییم.
تمام
سرگرد نعمت جاهد (نوید محمدزاده) رئیس زندان،مردی جا افتاده و کاربلد با دیسیپلینی خاص…اونیفرم مرتب و موهای آراسته…موهای سفید در بناگوش…استایل نظامی بخصوص موقع راه رفتن…یک فرد سازمانی به تمام معنا و جویای نام،کوشا و جهد کننده اما در زندانی فرسوده و کلنگی …کاراکتری جذاب از سناریویی(نیما جاویدی) قصه محور و درماتیک… شادی وصف ناپذیر ترفیع ریاست شهربانی در پستو و خلوت خود با شنیدن خبر فرار سرخپوست می ماسد …درام واقعی شکل گرفته و با گره های مختلف به ابعاد و زوایای مختلف شخصیتی سرگرد پی می بریم…او بدنبال ناجی است بارها در طول فیلم صدایش می کند…زندان بانی است که درون خود از جمله عشق و آزادی را به بند کشیده از بروز آن ممانعت می کند…به دنبال سرخ پوست می گردد نمادی از طبیعت و آزادی…رهایی…زندانی که در مسیر باند پرواز قرار گرفته که باید فروریزد…عاشق مددکاریست(پریناز ایزدیار) که به مدد آزادی سرخ پوست برخواسته…زندان بانی است که خود واقعی اش را زندانی کرده است و از نظر او عدالت برگرداندن سرخپوست به زندان است بدون تحلیل بدون تفکر ولو اینکه بی گناه باشد…قورباغه ای تشنه در آرزوی برکه پشت دیوارهای زندان و لیوان آبی در دست سرگرد،جان می سپارد …تقابل عقل وعشق …چالشی بزرگ برای سرگرد در جامعه ای که سرخپوست (آزادی) اگر دستگیر شود اعدام خواهد شد و اگر در زندان بماند زیر آوار جان می دهد…تنها نعمت جاهد می تواند سرخپوست را آزاد کند…آزادی که در زیر چوبه دار فرسوده پنهان شده است…سکانسی در سلولی از زندان خود گرفتار می شود در اتفاقی بسته شده گیر می کند نقاشی خود را روی دیوار می بیند حلقه طناب دار دور گردنش با فریاد ناجی را صدا می زند به زحمت خلاص می شود،زمین می خورد و اونیفرمش کثیف شده با لباس سفید معمولی عوض می کند…مددکار«اینجوری بیشتر بهت میاد»
