اخبار سینمایی

سینماپرس: به مناسبت فرارسیدن سالروز پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و ایام‌الله فجر، نمایشگاه تصویرسازی «چهل‌چراغ» برگزار می شود.

به گزارش سینماپرس، نشست خبری فیلم «بی صدا حلزون» به کارگردانی بهرنگ دزفولی‌زاده با حضور کارگردان، مرتضی شایسته(تهیه‌کننده)، محمدرضا رهگذر (نویسنده)، هانیه توسلی، علیرضا جلالی‌تبار، مجتبی شکری بازیگران فیلم، رضا شبیری زنجانی (آهنگساز)، افسانه صمدزاده (طراح صحنه و لباس)، محمدرضا جان‌پناه (فیلمبردار)، امین انتشاری (جلوه‌های ویژه بصری)، سحر عصر آزاد (منتقد) و با اجرای منصور ضابطیان عصر امروز یکشنبه سیزدهم بهمن ماه در پردیس سینمایی ملت برگزار شد. نکته قابل توجه نشست این فیلم که مضمونی درباره ناشنوایان دارد، ترجمه همزمان آن توسط رابط ناشنوایان بود.

سحر عصرآزاد (منتقد) در ابتدای این نشست گفت: رویکرد بهرنگ درفولی‌زاده برایم بسیار اهمیت داشت زیرا در زیر مایه و متن، نقدی به بشر امروز زده می‌شود همچنین مشکلاتی که این قشر در جامعه دارند بیان می‌شود.

سحر منتقد آزاد افزود: فکر می‌کنم به تنوع مضمون و کاراکترهای نمایشی نیاز داریم، فیلم از آن فیلم‌های خوبی است که باید به آن فرصت دیده شدن داد تا بیشتر به این موضوعات پرداخته شود.

بهرنگ دزفولی‌زاده کارگردان فیلم «بی‌صدا حلزون» در ابتدای نشست با اشاره به ساختار فیلم بیان کرد: ساختار و قصه فیلم این را می‌طلبید که با ریتمی آرام به این مساله نگاه کنیم زیرا به افراد ناشنوا باید فرصتی برای دیده‌شدن می‌دادیم.

در ادامه مرتضی شایسته درباره چرایی فعالیت کم خود در سال‌های اخیر گفت: دو سال فعالیت کمتری داشتم اما از سال ۹۶،۹۷ و ۹۸ پنج فیلم تمام کردم و در حال حاضر به دنبال کارهای جدید هستم.

محمدرضا رهگذر نویسنده این فیلم عنوان کرد: ایده‌ها باید در جریان بیان قصه در کنار هم قرار بگیرند. زمانی که قتل یک شخص باعث عمل یک کودک ناشنوا می‌شود، باید به این موضوع اینگونه نگاه کرد که آیا این مرگ می‌ارزیده یا خیر.

بهرنگ دزفولی زاده درباره نحوه پرداخت این فیلم به ناشنوایان توضیح داد: از اول قصدم این بود فیلمی در این ارتباط بسازم، چون فقط در هفته‌های خاصی به ناشنوایان پرداخته می‌شود. همچنین در انتخاب بازیگران برایم مهم بود از بازیگرانی استفاده کنم که تکلفیشان با زبان بدنشان مشخص باشد.

در ادامه تصریح کرد: می‌خواستم این فیلم اکران عمومی داشته باشد تا مردم با ناشنوایان ارتباط بهتری داشته باشند و در این راه از بازیگر حرفه‌ای برای بیشتر دیده شدن استفاده کردم.

او افزود: از ابتدای نوشتن فیلمنامه به همکاری با یک بازیگر حرفه‌ای فکر می‌کردم.

دزفولی‌زاده در پاسخ به این سوال که آیا این فیلم تبلیغی برای عمل کاشت حلزون است، توضیح داد: من می‌خواستم اطلاعاتی درباره ناشنوایان و اینکه آیا این عمل را انجام دهند یا خیر را مطرح کنم. من هیچ گونه تبلیغی برای این عمل نکرده‌ام. بلکه برای درک بیشتر افراد ناشنوا در جامعه تلاش کردم.

او همچنین در پاسخ به چرایی استفاده از درام برای بیان این معضل توضیح داد: با توجه به فیلمنامه احساس کردم باید به این شکل داستان را روایت کنم و در این بستر نگاهی به مشکلات ناشنوایان داشته باشم. بیست سال است که در این‌باره فیلمی ساخته نشده و با این درام می‌توانستم مردم را با معضلات ناشنوایان آشنا کنم.

وی ادامه داد: کاشت حلزون بخشی از فیلمنامه بود و اصلا قصد تبلیغ نداشتم، درام قصه باعث شد به این موضوع بپردازم.

هانیه توسلی بازیگر نقش الهام درباره این فیلم گفت: اولین چیزی که درباره این نقش وجود داشت این بود که  باید همزمان هم با زبان ناشنوایان آشنا شوم و هم روی حرف زدنم به عنوان یک نیمه شنوا آمادگی پیدا کنم. رسیدن به این مهم نیاز به تمرین زیادی داشت و حدودا دوماه قبل از فیلمبرداری تمرین کردم.

توسلی درباره نقش خود توضیح داد: با چندین نفر برای یادگیری زبان ناشنوایان تمرین می‌کردم حتی صدای نیمه شنوا در تلفن همراهم ذخیره کرده بودم و سعی می‌کردم آن را بازی کنم. در حین فیلمبرداری من با این عزیزان همزبستی داشتم و در جمعی بودم که تعدادی شنوا و ناشنوا حضور داشتند. چیزی که برایم‌جای تعجب داشت این بود که بسیاری از خانواده‌های ناشنوا علاقه ندارند فرزندشان کاشت حلزونی داشته باشند.

بهرنگ دزفولی‌زاده با اشاره به تحقیق‌هایی که پیش از فیلمبرداری انجام داده گفت: هم‌زیستی و هم فکری خوبی با آقای رهگذر داشتم، او نیز بر قصه‌ای که نوشته بودیم تاکید داشت. زمانی که فیلمنامه را نوشتیم از کانون ناشنوایان با ما تماس گرفتند و گفتند می‌توانید کاشت حلزونی را به نمایش بگذارید.

دزفولی‌زاده با اشاره به سرمایه‌گذاران فیلم «بی صدا حلزون» گفت: پولی که برای ساخت فیلم مصرف می‌شود باید پاک و درست باشد، بعضی از سرمایه‌داران دانش کمتری درباره سینما داشتند. در آخرین مرحله زمانی که سمعک پاسخگو نباشد آن فرد ناشنوا به سمت کاشت حلزون توسط پزشکان سوق داده می‌شود.

او همچنین درباره آهنگسازی این فیلم عنوان کرد: یک سری ذهن‌ها هستند که تصاویر بهتری تولید می‌کنند و نگاه کلیشه‌ای ندارند، آهنگساز این فیلم انگیزه و سواد خوبی داشت و بین باقی آهنگسازان از همه بیشتر برایم جذاب بود.

رضا شبیری زنجانی اهنگساز فیلم  درباره حس و حالش برای اولین حضورش در جشنواره گفت: بسیار خوشحالم که امشب اینجا حضور دارم و از آقای دزفولی‌زاده تشکر می‌کنم. این فیلم اولین تجربه ساخت فیلم سینمایی من است.

او همچنین افزود: سعی کردم در این فیلم به خاطر موضوع از یک سری المان‌ها استفاده کنم و موسیقی را از گوش یک فرد ناشنوا بشنویم برای همین خودمان صدا به فیلم اضافه کردیم تا به نقش‌ها بیشتر نزدیک شویم.

کارگردان فیلم «بی‌صدا حلزون» درباره بازیگران این فیلم توضیح داد: در سینمای ایران انتخاب بازیگر بسیار مهم است. در این فیلم انتخاب بازیگر چهار ماه طول کشید زیرا می‌خواستیم از کسی استفاده کنیم که بتواند از عهده بازی در این فیلم بربیاید. صدای هانیه توسلی زیر است و بیننده را نمی‌ترساند، صدای او باعث ناراحتی مخاطبان نمی‌شود و می‌توانند با این کاراکتر همراه شوند.

وی ادامه داد: فیلم درباره حق‌خواهی است که امیدوارم با مطالبی که شما درباره آن می‌نویسید این صدای حق‌خواهی و فیلم شنیده شود. فکر نمی‌کردم فیلمم در بخش سودای سیمرغ نباشد و زحمت دوستانم نادیده گرفته شود اما باز با این حال به انتخاب داوران احترام می گذارم.

سینماپرس: فیلم «خون شد» به کارگردانی مسعود کیمیایی در سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

به گزارش سینماپرس، «خروج» فیلم سختی است. دوربینش ساکت و گوشه‌نشین نیست. انگار ابراهیم حاتمی‌کیا این چند ساله قرار نیست فیلم راحت بسازد. او این بار قصه اعتراضش را به دل جاده و شهرهایی غیر از تهران برده است. با تعدادی از عوامل فیلم «خروج» گفت‌وگو کردیم تا قطعات پازل بیستمین فیلم حاتمی‌کیا کنار هم چیده شوند.

علیرضا صالحی، برنامه‌ریز و دستیار کارگردان:

لحن متفاوت حاتمی‌کیا مخاطب را غافلگیر می‌کند

هر مطلبی که در مورد «خروج» تا الان شنیده‌اید، همه گمانه‌زنی است و نزدیک به قصه نیست. باید بگویم این فیلم متفاوت از همه آثار حاتمی‌کیاست و اصلا شبیه سه فیلم قبلی او نیست. «خروج» لحن دیگری از سینمای حاتمی‌کیا را نشان می‌دهد. یک غافلگیری برای مخاطب، همین لحن متفاوت خواهد بود. به عقیده من، «خروج» حرف امروز جامعه‌ای است که در آن زندگی می‌کنیم. فیلمبرداری این کار از گچساران شروع شد و ویژگی‌ای که این فیلم نسبت به فیلم‌های دیگر حاتمی‌کیا دارد، انتخاب بازیگران آن است. بازیگران این فیلم از بین افرادی انتخاب شده‌اند که شاید به حق یا ناحق مدتی با سینما قهر کرده‌اند یا اینکه سینما با آنها قهر بوده است. بازیگرانی انتخاب شده‌اند که طی این سال‌ها، آنها را کمتر روی پرده سینما دیده‌ایم. البته که این کار سختی‌هایی هم داشت. سن و سال حدود ۱۲ نفر از این بازیگران، حداقل بالای ۶۰ سال بود. از طرفی یکی از اجزای اصلی این فیلم، «تراکتورسواری» است. خیلی‌ها قبل از اینکه به سمت آن بروند فکر می‌کنند یک وسیله نقلیه‌ای است که روی دنده می‌گذارند و راه می‌رود، اما متاسفانه خیلی از دوستان بازیگر، چه خانم‌ها و چه آقایان، موقع آموزش تراکتورسواری از کار در این انصراف دادند، به این دلیل که وقتی یکی‌دو دور با تراکتور کار کردند دیدند نمی‌توانند و بدن آنها به لحاظ جسمی جواب نمی‌دهد. بخش عمده‌ای از فیلم ما هم تمرکز روی تراکتورسواری در جاده و در حرکت است. به عقیده من این سخت‌ترین بخش کار فیلم «خروج» بود، چالشی که در انتخاب بازیگر داشتیم و اینکه بتوانند به راحتی از تراکتور استفاده کنند و برای خودشان شود.

من همیشه مثالی که به بازیگران می‌زدم این بود که این تراکتور برای شماست، باید همانند اسب زورو باشد که سوت می‌زد و اسب می‌آمد. به هر حال کار در گرمای ۶۰ و ۶۵ درجه در رطوبت بالا و گرمای زیاد برای این دوستان با سن و سال بالا، فیلم سختی بود ولی همه از جان مایه گذاشتند و با جان و دل پای کار ایستادند. با وجود اینکه در مراحل صداگذاری، موسیقی و تدوین، کار نصفه‌ونیمه است ولی هر کسی که فیلم را دیده، یکی از ویژگی‌های شاخص فیلم را بازی بازیگران آن می‌داند. اینکه در این فیلم بازی بازیگران خوب از آب درآمده به این خاطر است که آنها پس از سال‌ها دوری به سینما آمده بودند و همین ‌انگیزه‌شان را مضاعف کرده بود تا یک اثر ماندگار از خود به جای بگذارند. یکی دیگر از مشکلات ساخت فیلم این بود که برای ضبط صحنه‌های مهم مربوط به حرم حضرت معصومه(س) به مشکل برخوردیم و دوستان به‌رغم قولی که داده بودند، عمل نکردند و مجبور شدیم لوکیشن را عوض کنیم، اما تصویربرداری مابقی صحنه‌هایی که می‌خواستیم در قم ضبط شود، به خوبی و طبق برنامه انجام شد. لوکیشن ریاست‌جمهوری را هم در همان شهر قم درست کردیم.

کامبیز دیرباز،   بازیگر:

وسترن ایرانی در «خروج» حاتمی‌کیا

کامبیز دیرباز آخرین بازیگری بود که همزمان با اتمام پروژه «خروج» نامش به‌عنوان بازیگر این فیلم برده شد. با او گفت‌وگویی قبل از شروع جشنواره داشتیم و حالا با شروع فجر سی‌وهشتم و اکران این فیلم در سینماهای مردمی، این گفت‌وگوی کوتاه را می‌خوانید.

«طبیعتا نباید خیلی در مورد فیلم صحبت کنم، اما به‌عنوان یک دوستدار سینمای حاتمی‌کیا باید بگویم که او یک شاهکار جدید را رقم زده است. در فیلم «به نام پدر» هم که بازی کردم، تقریبا چنین چیزی را شاهد بودیم. آن موقع اعتراض به وضعیت بازماندگان جنگ و اثرات مخربی که جنگ داشت، بود، اما فیلم «خروج» به وضعیت فعلی و اعتراضی که مردم، مخصوصا قشر آسیب‌پذیرتر مانند کشاورز دارند، است. آخرین سکانس فیلم را هم گرفتیم اما نمی‌شود در مورد آن صحبت کرد. اما مطمئنا راهکاری برای این موضوع دارند و راه‌حلی هم برای رفع اعتراض فیلم. حاتمی‌کیا همیشه در فیلم‌هایش قهرمان دارد. قهرمانی که جامعه به آن نیاز دارد.

من کارهای قهرمان‌محور را دوست دارم و فکر می‌کنم که مردم به این مدل سینما احتیاج دارند، اما چندین سال است که سینما به سمت چندین نقش اول رفته است، مثلا فیلمی را می‌بینید که مردم هم آن را دوست دارند اما چندین نقش اصلی دارد ولی من کمی سلیقه‌ام به سمت تک‌قهرمانی است، برای همین چند سالی است که ایده‌آل‌هایم را در متن‌های سعید نعمت‌الله پیدا می‌کنم و بازی کردم. حاتمی‌کیا همیشه فیلم‌هایش قهرمان دارد، طبیعتا یکی از شاخص‌ترین و برجسته‌ترین قهرمان‌هایش، حاج کاظم آژانس شیشه‌ای است که به نظرم خیلی قهرمان جذابی است و می‌توانم بگویم که هنوز هم بهترین قهرمان فیلم‌های حاتمی‌کیاست. اما نظرم در مورد «خروج» متفاوت است، اسم قهرمان فیلم رحمت بخشی است و به نظرم قابل مقایسه با هیچ‌کدام از فیلم‌های حاتمی‌کیا نیست. می‌توانم بگویم یک وسترن ایرانی است.

در فیلم خروج کاملا با مولفه‌های فیلم وسترن روبه‌رو هستیم. فیلم بسیار جذابی است، مدت‌هاست فیلم‌های ما در مورد شهرنشینی است و لوکیشن‌ها اکثرا داخل تهران و نهایتا حول‌و حوش جنوب تهران است. اما در این فیلم دوربین حاتمی‌کیا به یک شهرستان رفته است. کاراکتر آقای قریبیان در این فیلم خیلی کاراکتر خاصی است و شبیه هیچ‌کدام از قهرمان‌های قبلی حاتمی‌کیا نیست.»

محمد فیلی، بازیگر:

باید ۱۰ سال پیش این فیلم را بازی می‌کردم

من و دوستانم در این فیلم همگی روستایی هستیم. روستاییان کشاورزی که از قومیت‌های مختلف اعم از آذری زبان، لر، فارس و… هستند. البته قرار نبود من لری صحبت کنم چون ممکن بود با توجه به اینکه ممکن است تسلط کافی به زبان لری نداشته باشم، یک جاهایی اشتباه کنم و برای مخاطب برخورنده باشد. اما لحن و آهنگ خاصی بود که همه می‌فهمند چه گفته می‌شود، درواقع واژه‌های غلیظ لری نبود. ته لهجه کمی که مشخص کند این لر است اما لباس من دقیقا لباس لر بختیاری بود، به علاوه تفنگ، فشنگ، دوربین و هر چیزی که همراه من بود. همه پشت تراکتورها به سمت تهران می‌آمدیم که به خواسته خود برسیم. من خیلی کار اعم از سریال و فیلم داشتم، اما فکر می‌کنم کار حاتمی‌کیا مخصوص خود ایشان است و تا امروز این چنین ندیده بودم که با دوربین مخصوصی که وجود داشت دکوپاژ کند و پلان‌هایی که می‌خواهد انتخاب کند. ما چندبار تمرین می‌کردیم و تمرین‌ها تمرین خطی بود که ایشان دکوپاژ می‌کرد و پلان‌هایی که مدنظر داشت به منشی صحنه می‌گفت و او یادداشت می‌کرد. بعد هم دوربین را می‌گذاشت و کار راحت‌تر می‌شد.

این مدل کارگردانی از یک جهت خوب بود ولی سختی‌های خودش را هم داشت. من هیچ‌وقت دو سه ماه در هیچ‌کاری هر روز آفیش نبودم اما این تنها کاری بود که هر روز ساعت ۶ آفیش می‌شدیم و اگر روز بود تا زمانی که نور بود و اگر شب بود تا زمانی که تاریکی بود، فیلم می‌گرفتیم. ما از گرمای ۴۷ درجه گچساران کار را شروع کردیم. به لحاظ گرما خیلی شرایط سختی بود، دستان من سوخته بود و فکر می‌کردم همانند جزامی‌ها تاول زده است. فکر کنید ساعت‌ها پشت تراکتور نشستن در بیابان و حرکت کردن باعث شده بود خیلی اذیت شویم. بعد از گچساران دو روز در تهران بودیم استراحت کردیم. بعد از دو روز به قم رفتیم. آنجا برف آمده بود و هوا به‌شدت سرد بود. یعنی در فاصله بسیار کم از یک گرمای شدید به سرما ‌آمدیم و این خیلی آزارمان می‌داد. یک‌سری از بازیگران گرمایی بودند و در گچساران اذیت شدند و برخی نیز سرمایی بودند و در سرمای قم اذیت می‌شدند. احتمالا نظر خود حاتمی‌کیا هم همین باشد که این سخت‌ترین کاری بود که انجام دادیم. ابتدا ۱۳ نفر آدم هستیم و بعد به مرور حرکت می‌کنیم ۵ نفر از گروه کم می‌شود و ۸ نفر به سمت تهران حرکت می‌کنیم و در قم می‌مانیم و از آنجا با ملاقاتی که می‌شود به سمت روستا و ولایت خود باز می‌گردیم ولی این مدت به‌شدت سخت می‌گذشت.

همیشه به دوستان می‌گفتم در «مختارنامه» ۶ سال کار کردم ولی به این سختی نبوده که این‌طور باشد و هر روز بیاییم و در گرما و سرما کار کنیم. این برای من سخت‌ترین کار بود ولی جذاب بود. باید تجربه می‌کردیم و این کار هم تجربه خوبی برای من بود که این‌گونه کار کنم. تازه فهمیدم پیر شده‌ام و در طول کار همیشه فکر می‌کردم باید ۱۰ سال پیش این فیلم را بازی می‌کردم که آنقدر اذیت نشوم. این کار در ۷۰ سالگی برای من خیلی سخت بود. امیدوارم که مخاطب کار را بپسندد تا همه خستگی‌ها از تن بین برود. پیچیدگی کار حاتمی‌کیا در فیلم خروج بسیار زیاد است. تا روز آخر او برای ما قصه را بازگو نکرد که قرار است چه اتفاقی بیفتد. اما مطمئنم که مخاطب جذب این فیلم خواهد شد. چون برای تک‌تک صحنه‌های فیلم سختی زیادی کشیده‌ایم.

محمد برادران، مدیر جلوه‌های ویژه:

تراکتورهایی شبیه اسب‌های وسترن

ابراهیم حاتمی‌کیا در فیلم‌های اخیرش همچون «چ»، «بادیگارد» و «به وقت شام» از جلوه‌های بصری ویژه‌ای بهره برده است. او اعتماد خاصی به جوان‌های ایرانی در تولید جلوه ویژه بصری دارد و برای فیلم جدیدش «خروج» هم به سراغ محمد برادران رفته است. محمد برادران از جلوه‌های ویژه بصری در فیلم جدید حاتمی‌کیا این گونه گفت:

«یک نکته مهم در مورد فیلم خروج این بود که جدا از بحث جلوه‌های ویژه که دست جوان‌ها بود، اکثر عوامل فنی کار هم جوان بودند. میانگین سنی بچه‌هایی که برای جلوه‌های بصری این فیلم کار کردند، به ۲۵ سال نمی‌رسد و به جرات بتوان گفت سخت‌ترین و بیشترین جلوه‌های ویژه‌ای که تا الان فیلم‌های سینمایی در ایران به خود دیده در فیلم خروج است. این پروژه ۴۸۰ پلان داشت. شاید بالای ۵۰ دقیقه از این فیلم جلوه‌های ویژه بصری است. تاکنون در سینمای ایران چیزی به اسم آب در جلوه‌های ویژه نداشتیم چون شبیه‌سازی آب و رودخانه جزء سخت‌ترین شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای است. در این فیلم ۱۲ یا ۱۸ پلان داریم که پلان‌های سیل و آب است. همه کامل شبیه‌سازی شده و خدا را شکر کار خوب از آب درآمده است. دقیق نمی‌توانم بیان کنم چون آمار دقیقی ندارم ولی بیشتر از ده‌ها هزار فریم در گچساران که لوکیشن اولیه فیلم بود، عکاسی کردیم. از قریبیان تا بازیگرانی که در سکانس جاده مرگ هستند، همه اسکن تری‌جی شدند و در جاده مرگ همه ماشین‌ها و… اسکن شده و واقعی است. باید فیلم را ببینید تا موضوع مشخص شود. حجم زیادی روتوسکوپی داشتیم. ۴۸۰ پلان سنگین داشتیم که شاید نزدیک به ۲۵۰ اسکن تری‌جری بود. قرار است در خروج یک وسترن جاده‌ای را ببینیم و خود حاتمی‌کیا نیز همین نیت را داشت. از ابتدا همیشه می‌گفت این تراکتورها اسب‌های وسترنی هستند. حاتمی‌کیا فضای وسترن را دوست دارد و به نظرم به آنچه می‌خواست بسیار نزدیک شد و در حجم زیادی از پلان‌ها همین وسترن را می‌بینیم. البته این نظر من است و نمی‌توان قطعی گفت این فیلم وسترن است ولی با توجه به بحث صحنه و محیط و المان‌ها و نوع تصاویر و زاویه‌های دوربین می‌توانم بگویم خیلی به این مساله نزدیک شدیم.*»

فرهیختگان

به گزارش سینماپرس به نقل از هالیوود ریپورتر، جشنواره فیلم ساندنس جایزه بزرگ داوران در بخش سینمای آمریکا را به لی ایزاک چانگ برای فیلم «میناری» اهدا کرد و در بخش بین‌المللی فیلم «یلدا» مسعود بخشی را به عنوان بهترین فیلم انتخاب کرد. به صدف عسگری نیز برای «امتحان» به کارگردانی سونیا حداد جایزه ویژه هیات داوران برای بازیگری فیلم کوتاه اهدا شد.

فیلم «میناری» فیلمی نیمه خودزندگینامه‌ای نگاهی به زندگی کارگردان کره‌ای آمریکایی دارد.

ایتن هاوک و اعضای هیات داوران وی در بخش رقابت فیلم‌های دراماتیک آمریکا شامل جوروس واش وست‌مورلند و رودیگو گارسیا جایزه بهترین کارگردان را به رادا بلنک برای فیلمی با عنوان «نسخه ۴۰ ساله» اهدا کردند.

در تمجید از این فیلم داوران عنوان کردند: با این فیلم تصور می‌کنید که که یک رپر، یک پدر یا مادر و یک کارگردان چهل و چند ساله در وجودتان دارید.

در عین حال ۴ جایزه ویژه داوران این بخش برندگانش را شناخت و به گروه بازیگران فیلم «پادشاهان شهر افسون» درباره دوچرخه‌سوارانی که در خیابان‌های شهر بالتیمور کارهای خطرناک می‌کنند، جایزه داد. الیزا هیتمن کارگردان «هرگز به ندرت گاهی اوقات همیشه» هم برای نئورالیسم فیلمش برنده شد و جوزفین دکر جایزه مولف را برای «شرلی» دریافت کرد. جایزه فیلمنامه‌نویسی والدو سالت هم به ادسون اودا برای «۹ روز» اهدا شد.

در بخش مستند آمریکایی نیز جایزه بهترین کارگردان به گرت بردلی برای «زمان» رسید که نگاهی به خانواده‌ای است که با حکم زندانی ۶۰ ساله از هم پاشیده می‌شود. این فیلم با فیلمبرداری در طول ۲۰ سال ساخته شده است.

لیست کامل برندگان فستیوال ساندنس امسال در ادامه آورده شده است:

رقابت دراماتیک آمریکا

جایزه بزرگ هیات داوران دراماتیک آمریکا: «میناری» به کارگردانی لی ایزاک چانگ

جایزه مخاطبان آمریکا: «میناری»

جایزه کارگردانی: رادا بلنک برای «نسخه ۴۰ ساله»

جایزه فیلمنامه‌نویسی والدو سالت: ادسون اودا برای «۹ روز»

جایزه ویژه هیات داوران برای گروه بازیگران: «پادشاهان شهر افسون»

جایزه مولف ویژه هیات داوران: «شرلی» به کارگردانی جوزفین دِکِر

جایزه ویژه هیات داوران برای نئورالیسم: الیزا هیتمن «هرگز به‌ندرت گاهی اوقات همیشه»

رقابت مستند آمریکا

جایزه بزرگ هیات داوران مستند آمریکا: «دولت پسران» به کارگردانی

جایزه مخاطبان: «اردوگاه کریپ» به کارگردانی

جایزه کارگردانی مستند آمریکا: گرت بردلی برای «زمان»

جایزه ویژه هیات داوران برای فیلمساز نوظهور: آرتور جونز برای «مرد حس خوبی دارد»

جایزه ویژه هیات داوران برای فیلمساز با نگاه اجتماعی: الیسه اشتاین‌برگ، جاش کریگمان، ادی دسپرس برای «نبرد»

جایزه ویژه هیات داوران برای تدوین: تیلر اچ. واک برای «به چچن خوش آمدید»

جایزه ویژه هیات داوران برای نوآوری در داستان‌گویی غیرداستانی: کرستن جانسون برای «دیک جانسون مرده است»

رقابت دراماتیک سینمای جهان

جایزه بزرگ هیات داوران: «یلدا، شبی برای بخشش» به کارگردانی مسعود بخشی

جایزه کارگردانی: مایمونا دوکور برای «عیارها»

جایزه مخاطبان: فرناندا والادز برای «شناسایی ویژگی‌ها»

جایزه ویژه هیات داوران برای بهترین فیلمنامه: فرناندا والادز و آتسرید روندور برای «شناسایی ویژگی‌ها»

جایزه ویژه هیات داوران برای فیلمسازی خلاقانه: لموآنگ جرمیا موسس برای «این یک خاکسپاری نیست، یک رستاخیز است»

جایزه ویژه هیات داوران برای بازیگری: بن ویشاو برای «شکر»

رقابت مستند سینمای جهان:

جایزه بزرگ هیات داوران: «اپی‌سنترو» به کارگردانی هوبرت ساپر

جایزه مخاطبان: جری راتول برای «دلیل که پریدم»

جایزه کارگردانی: ایرینا تسیلیک برای «جهان مثل یک پرتقال آبی است»

جایزه ویژه هیات داوران مستند سینمای جهان برای داستان‌سرایی خلاقانه: بنجامین ری برای «نقاش و دزد»

جایزه ویژه هیات داوران مستند سینمای جهان برای فیلمبرداری: میرسا توپلنو و رادو سیورنیسیوس برای «خانه من، آکاسا»

جایزه ویژه هیات داوران برای تدوین: میلا اونگ-توین، سم سوکو و ریان مولینس برای «ضعیف»

بخش نکست:

جایزه مخاطبان نکست: «من تو را با خودم حمل می‌کنم»

جایزه نوآوری نکست: «من تو را با خودم حمل می‌کنم»

جایزه ویژه:

جایزه فیلم بلند آلفرد پی. اسلوآن: مایکل آلمیریدا برای «تسلا»

جوایز هیات داوران فیلم کوتاه

جایزه بزرگ هیات داوران: سوفییا آلویی برای «اگر بزها بمیرند»

فیلم داستانی آمریکا: ترنس دیز برای «کشتی: یک شعر بصری»

داستان بین‌المللی: دیلن هولمز ویلیامز برای «هارمونی شیطان»

غیرداستانی: متیو کیلیپ برای «جان داشت سعی می کرد با بیگانگان ارتباط برقرار کند»

انیمیشن: داریا کاشچوا برای «دختر»

جایزه ویژه هیات داوران برای بازیگری فیلم کوتاه: صدف عسگری برای «امتحان» به کارگردانی سونیا حداد

جایزه ویژه هیات داوران برای کارگردانی فیلم کوتاه: مایکل ارکاس برای «روز بیرون والریو»

سینماپرس: جشنواره مردمی فیلم عمار مسابقه و فراخوان سراسری «حاج قاسم؛ شهید بی مرز» را برگزار می‌کند.