اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس؛ جواد شمقدری کارگردان سریال تلویزیونی «خط تماس» که همزمان با ایام دهه فجر در حال پخش از شبکه یک سیما است درباره کمیت و کیفیت سریال‌های انقلابی تلویزیون در چهار دهه گذشته گفت: از دهه ۶۰ به بعد اتفاقی افتاد که باعث شد سوژه‌های انقلاب به کنار بروند که شاید به دلیل همزمانی با جنگ ایران و عراق این اتفاق افتاد. سوژه‌های مرتبط با جنگ در این مقطع می‌توانست مخاطبان بیشتری را نسبت به این فضا اقناع کند.

وی ادامه داد: اینکه این سیاست چقدر سهوی بود و چقدر عامدانه، حرفی نداریم اما هرکسی که می‌خواست کاری برای انقلاب بسازد در آن سال‌ها باید از هفت‌خوان رستم رد می‌شد. این پروژه‌ها حمایت نمی‌شدند و یا بودجه به اندازه کافی به آنها تعلق نمی‌گرفت و همین باعث می‌شد این دیدگاه تشدید شود.

کارگردان فیلم «طوفان شن» درباره لزوم ساخت سریال‌ها و آثار نمایشی درباره انقلاب تصریح کرد: در دهه اخیر حوادث انقلاب به طور سیستماتیک تحریف می‌شود و از طریق شبکه‌های مجازی و ماهواره‌ای ابهامات و شبهاتی را وارد اذهان می‌کنند آنچنان که رهبر انقلاب گفتند جای جلاد و شهید را عوض می‌کنند که نباید اجازه دهیم این اتفاق رخ دهد.

وی اضافه کرد: اما هنوز صداوسیما به این ضرورت نرسیده است که باید به صورت منسجم در این راستا کار کند نه اینکه شاهد تک پروژه‌ها باشیم که یک نفر براساس دغدغه‌های شخصی سراغ آن رفته و سریال یا مجموعه ای را آماده کرده است.

شمقدری با اشاره به تعداد کارهای انقلابی و قصه‌های مرتبط با این حوزه عنوان کرد: کارهایی که انجام شده خیلی کم است و ما حتی سالی یک سریال خوب هم نداریم شاید نهایت ۱۵ پروژه داشته باشیم که بتوان از آن‌ها یاد کرد.

کارگردان سریال «نفوذ» با اشاره به سختی ساخت سریالی درباره چهره‌های انقلاب یادآور شد: پرداختن به سوژه‌هایی از این دست کار بسیار سختی است، پرداختن به این سوژه‌ها حاشیه دارد و شما باید الگوی خود را پیدا کنید درحالی که گاهی می‌بینیم در دنیا الگوهایی وجود دارد و اینجا هم همان را کپی می‌کنند.

وی اضافه کرد: به ویژه اینکه نگاه یا دغدغه مثبتی نسبت به اینجور سوژه‌ها در صداوسیما وجود ندارد. در واقع اگر باور و ایمان باشد مدیران نگران حاشیه‌ها هم نیستند و اطمینان دارند که از پس آنها بر می آیند.

شمقدری در بخش دیگر درباره اینکه پروژه‌های ضعیف چقدر مانع ورود دیگر کارگردانان به این حوزه‌ها می شود، گفت: همه دوست دارند کار قوی بسازند اما ممکن است خروجی کار باکیفیت نباشد اما مساله این است که در کارهای انقلابی اگر پروژه ضعیف باشد همان را چماق می‌کنند و بر سر کارگردان می‌کوبند اما اگر کار اجتماعی ضعیف باشد چنین کاری نمی‌کنند.

وی در پایان گفت: وقتی کار ضعیف را چماق کنید این مسیر را عقیم می‌کنید و اجازه داده نمی‌شود که جریان سریال سازی درباره انقلاب به راه بیفتد.

*مهر

به گزارش سینماپرس؛ علی مغازه‌ای پژوهشگر موسیقی اقوام ایران با اعلام این خبر افزود: استاد گیلان خان خوش نواز از هنرمندان بسیار ارزشمند نقاره نواز قوم گیل و دیلم بود که سه شنبه شب شانزدهم بهمن ماه در سن ۹۵ سالگی دار فانی را وداع گفت. این هنرمند طی سال‌های گذشته ساکن روستای «بیدرون» منطقه سیاهکل بود که متاسفانه در سکوت و انزوا درگذشت. این هنرمند گیلانی به واقع یکی از هنرمندان خوش نواز موسیقی اقوام گیلان بود که توانسته بود به عنوان یکی از هنرمندان خوش نام سرشار از آرامش و خوبی به جامعه موسیقی معرفی شود.

وی ادامه داد: این استاد بدون اینکه هنرش را در غوغا و جنجال ارائه کند همواره به این موضوع اصرار داشت که هنر را از هنر نخواهد. او از جمله هنرمندانی بود که کمتر در جشنواره و رویدادی حضور پیدا می‌کرد و ارتزاق خود را با فعالیت دیگری انجام می داد. این هنرمند نمونه شاخصی از هویت و ارجمندی موسیقی اقوام ایران بود که رفتن مظلومانه و مهجورانه‌اش نشان‌گر این موضوع است که در هر حالی موسیقی اقوام همواره ارجمند بوده و آنچه از گذشته رسیده همواره تاکید بر بودنِ در جریان زندگی بدون قیل و قال بوده است.

این پژوهشگر در پایان گفت: به اعتقاد من موسیقی قومی را این افراد نگه داشته‌اند که پس از درگذشت آن‌ها ممکن است ساختارش تغییر کرده و به شکل دیگری به کارخود ادامه دهد.  

*مهر

به گزارش سینماپرس «احضار» اولین سریال ایرانی است که در کنار مایه های ملودرام، روایتی ترسناک از ارتباط با ماوراء ارائه می‌کند.

«احضار» را رامین عباسی‌زاده کارگردانی و تهیه کرده است. امیرشیبان خاقانی تدوین سریال را برعهده داشته و شهاب کاظمی مجری طرح «احضار» بوده است.

الهه جعفری، شهریار ربانی، کیمیا ملایی، بنیامین پیروانی، حسین سیفی، ریحانه رضی، یاسمن همتی، نرگس امینی، نوش آفرین رحمانی، شیما مرزی، بهار خانی، محمد توکلی و با هنرمندی سلیمه رنگزن بازیگران این سریال هستند.  

سریال «احضار» از طریق گلرنگ‌رسانه به شبکه خانگی عرضه شده است و امکان تماشای آن از طریق سامانه فیلیمو هم برای مخاطبان فراهم است. مدیریت تبلیغات و اطلاع‌رسانی سریال،  مدیاژورنال است.

در قسمت پنجم «احضار» گذشته گیسو و اتفاقات خانه دکترسینا زیر ذره بین میرود و با ورود نیروهای اهریمنی به ماجرا متوجه میشویم چگونه پای گیسو به میز احضار و ارتباط با ماوراءالطبیعه باز شده است…

به گزارش سینماپرس، در هفتمین روز از سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر ۶ فیلم سینمایی در بخش آرای مردمی با یکدیگر رقابت می‌کنند.

فیلم های «ماجرای نیمروز: رد خون» محمدحسین مهدویان، «شبی که ماه کامل شد» نرگس آبیار، «متری شیش و نیم» سعید روستایی، «سرخپوست» نیما جاویدی، «بیست و سه نفر» مهدی جعفری، «غلامرضا تختی» بهرام توکلی همچنان در لیست بیشترین آرای مردمی قرار دارند.

«جان دار» حسین امیری دوماری و پدرام امیری از فهرست روز گذشته این بخش حذف شده است.

به گزارش سینماپرس؛ میلاد جباری مولانا با اعلام این خبر گفت: قصد داریم نخستین موزه زنده ایران را با اجرای نمایش زمان در حبس قصر و با موضوعیت انقلاب اسلامی و رنج هایی که زندانیان سیاسی در بند رژیم طاغوت در این مکان متحمل شدند،اجرا کنیم و بسیار خوشحالیم که حاصل تلاش های ما در بخش چهل سالگی جشنواره تئاترفجر نیز پذیرفته و مورد پسند ستاد دبیرخانه جشنواره واقع شد.

وی درخصوص جزییات این نمایش گفت: این نمایش به صورت تئاترکاربردی  و دیگر گونه اجرایی در بخش چهل سالگی انقلاب جشنواره سه اجرا خواهد داشت و  از ۲۰ بهمن ماه به مدت یک ماه در باغ موزه قصر واقع در خیابان دکتر علی شریعتی خیابان پلیس  با اجرای عمومی میزبان علاقمندان خواهد بود. وی به دلیل وقوع نمایش در محل زندان قدیم قصر و باغ موزه قصر فعلی و ایجاد حس واقعی  رده سنی مخاطبان این نمایش را بالای دوازده سال اعلام کرد.

دیگر عوامل این نمایش عبارتند از:

طراح نویسنده و کارگردان:میلاد جباری مولانا / دستیاران کارگردان: محمد یوسفی ، منصور خوندل، مهرداد مقرب / مدیر تولید:محمد جباری مولانا/ برنامه ریز:هانیه رحیمی/طراح نور:پدرام رضوانی/نورپرداز: منصور خوندل/رهبر گروه کر و موسیقی: بردیا یوسفی/ عکاس:اردلان قنبری، آذین طالع ماسوله/ طراح صحنه و لباس:میلاد جباری مولانا/ساخت تیزر: مهرداد مقرب/ طراحی پوستر:علی علیجان زاده/ مدیر روابط عمومی و امور رسانه:جواد تمدنی/مدیر صحنه:منصور خوندل/منشی صحنه : شهناز نوری آذر دریانی/ کاری از:گروه فرهنگی هنری نقاره خانه

بازیگران

محمد جباری مولانا/مصطفی گلی/مهران نیکزاد طالمی/پوریا خشابی زاده/محسن محمودیان/فرزاد خان پور/علی فرجی/رضا ایزد خواه/حامد آرامی/علی رضا اسفند یار/محمد نوروزی/حجت الله مروجی/مسعود شیرانی فرد/سبحان بابائی/شهاب درفشدار/سجاد صفایی/محمد مهدی غروی/محمد کشاورز/هانیه رحیمی/زهرا زارع/عاطفه توکلی/نرگس احسان پور/ارغوان حامدی/فاطمه حسن زاده/الهه ادبی/مژده عباسی/پریا ابراهیمی/طیبه پاکدل/مهسا احمدی/راحله مجیدی/مهدیه یوسفی/آتنا صداقت/فاطمه سیاوشی/مهرنوش باقری منفرد/الهه نورانی/سیمین رضا زاده/فاطمه نعیمی/مائده شریعت وبازیگر خردسال: حلماایمانی

به گزارش سینماپرس؛ روح الله عبداللهی تهیه کننده برنامه دفترچه خاطرات در مصاحبه با خبرنگار داخلی شبکه امید گفت: به مناسبت ۴۰ سالگی پیروزی انقلاب اسلامی برنامه دفترجه خاطرات با همکاری رادیو دری واحد برون مرزی مرکز خراسان رضوی برای مخاطبان کشورهای افغانستان و پاکستان از ۱۲ بهمن همزمان با آغاز دهه فجر تا پاپان بهمن سال جاری هر روز از ساعت ۹ تا ۱۲  پخش می شود.

تهیه کننده برنامه دفترچه خاطرات همچنین یادآور شد: فصل ۲ برنامه دفترچه خاطرات با عناوین مختلف و به مناسبت روز خاص و همچنین با دعوت از کارشناسان حوزه های مربوطه به زودی روی آنتن شبکه امید پخش خواهد شد

 وی گفت :عناوینی همچون روز قدس،روز دانش آموز،روز قانون اساسی،قیام مردم قم،قیام مردم آمل،روز فناوری هسته ای ،روز بازگشت آزادگان به میهن اسلامی،روز بزرگداشت فرماندهان شهید و …از مهمترین قسمت های فصل ۲ برنامه دفترچه خاطرات خواهد بود.

فصل یک برنامه دفترچه خاطرات در ۲۶ قسمت۳۰ دقیقه ای  از ۲۶ دی تا روز ۲۲ بهمن هر روز ساعت ۱۹ از شبکه امید پخش می شود.بازپخش این برنامه هر روز ساعت ۱۱ می باشد.

آی‌فیلم۲ که در دهه فجر ۱۰ فیلم سینمایی برای مخاطبانش نمایش می‌دهد، فیلم‌های سینمایی «تاراج»، «تشکیلات» و «سناتور» را از امروز تا پنجشنبه روی آنتن می‌برد.

«رضا درستکار» گفت: فضای جشنواره فیلم فجر امسال، متفاوت از سال‌های پیش است. به نظر می‌رسد که این رویداد؛ به‌عنوان بزرگترین رویداد سینمایی کشور؛ در سال‌های گذشته، برنامه‌ریزی و اهدافی مشخص‌تر داشت.

وی ادامه داد: امسال در جشنواره فیلم فجر فضایی به وجود آمده که خیلی شفاف نیست. جشنواره را فاقد استراتژی مشخص می‌بینم و باید پرسید که برنامه‌ریزی‌ها چه بوده که به چنین سینمایی پریشان و ساکن رسیده‌ایم.

درستکار تصریح کرد: مدیران به‌طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شوند؛ دسته اول، مدیرانی که برای کارشان «برنامه» دارند و دسته دوم کسانی که برای انجام کارشان «ماموریت» دارند. به نظرم و البته با یک نگاه خطاپوش به جشنواره امسال، باید گفت که مدیران حوزه سینما، به‌طور کلی فاقد برنامه‌ بوده‌اند.

وی افزود: آشفتگی و گسیختگی در فیلم‌ها و محصولات کاملا مشهود است. البته در نهایت سه چهار فیلم قابل مراجعه وجود دارد، اما به نظرم در جشنواره امسال، فقدان شفافیت در مرحله انتخاب آثار، درجا زدن و بعد هم فضای گسترده خودنمایی‌ها حرف اول را می‌زند.

با نخستین حضور در سینما نقشی را بازی کرده است که شاید دیگر تا سال‌ها به سراغش نیاید. آرمین رحیمیان که چندین سال در عرصه تئاتر فعال بود، با فیلم «شبی که ماه کامل شد» وارد سینما شد و نقش «عبدالمالک ریگی» را بازی کرد؛ شخصی که سال‌ها در شرق ایران به شرارت پرداخت و درنهایت با وجود پشتیبانی‌های امنیتی آمریکا، توسط سربازان گمنام امام‌زمان (عج) دستگیر شد. بازیگر جوان سینمای ایران به قدری خوب نقش این جنایتکار را بازی کرده که هم‌اکنون اهالی سینما او را یکی از امیدهای اصلی سیمرغ می‌دانند. او در نخستین گفت‌وگوی مطبوعاتی خود با روزنامه «صبح‌نو» از سختی‌های کار در فیلم نرگس آبیار می‌گوید.

شما نخستین تجربه سینمایی خود را داشته‌اید و بیشتر در تئاتر فعال بودید. چند سال در تئاتر مشغول بوده و چه کارهایی را انجام داده‌اید؟
در سال ۹۰ از مشهد به تهران آمدم. فارغ‌التحصیل مؤسسه کارنامه هستم و کار در تئاتر را از همان زمان شروع کردم. با اصغر خلیلی و سعید بهنام فعالیت تئاتر را شروع کردم. در ادامه جشنواره تئاتر فجر را تجربه کردم.

چطور با گروه خانم آبیار آشنا شدید؟
ابتدا از طریق یکی از دوستان مطلع شدم. چون قرار نبود فراخوانی داده شود و گروه فیلم افراد مختلف را از طریق دیدن تئاترها رصد می‌کردند. یکی از دوستان به من گفت که یک فیلمی قرار است در این فضا رقم بخورد و ما خیلی بی‌سروصدا این کار را می‌خواهیم انجام دهیم و جالب اینجاست که بعد از وارد شدن به گروه، دوست من خیلی اصرار داشت که به کاراکتر نمی‌خورم، اما تست دادم و قبول شدم.

از ابتدا می‌دانستید که قرار است این نقش خاص را بازی کنید؟
نه، نمی‌دانستم، اما طی چند روز متوجه شدم. به من گفتند که نمی‌توانند بگویند کار چیست، فقط در جریان باش که کار خانم آبیار است. بعد از چند روز به این نتیجه رسیدند که برای این نقش مناسب هستم. پیش از آن یک مرحله حذفی داشتیم، ولی درنهایت انتخاب نهایی برای ایفای نقش عبدالمالک شدم.

مواجهه اولیه خودتان به انتخاب برای این نقش چه بود؟
من واقعاً متوجه نمی‌شدم عبدالمالک چه می‌گوید، اما تلاش کردم که جهان را از زاویه دید او ببینم، به‌دلیل اینکه حرف‌هایش شعاری است و کلی حرف می‌زند و خیلی همه چیز را محکم می‌گوید. من خیلی برایم سؤال شده بود که چطور وارد فضای او شوم که هم از فیلم بیرون نزند و هم موفق باشد، چون نمی‌توانستم کاراکتر را عوض کنم، باید مثل او می‌شدم.
فیلم‌های خانم آبیار هم ظرافت زیادی دارد و باید سعی می‌کردم از فیلم بیرون نزنم. من در آن بین پدیده‌ای بودم که خود یک پدیده بزرگ‌نمایانه بود و نمی‌دانستم با آنچه کار کنم. تلاش کردم جهان را از زاویه آن ببینم. تصمیم گرفتم هیولا نسازم، وقتی که فیلم‌های آرشیوی ریگی را دیدم، متوجه شدم این هیولا در ظاهر بسیار آرام و در برخورد با اطرافیانش مهربان است و به همین دلیل است که اطرافیانش آنقدر دوستش دارند و لقب مالک را به او داده اند. در یک لحظه‌هایی دیدم با انصارش مهربان است و فکر کردم این وجه درستی است که باید تلاش کنم این آرام بودن در شخصیت‌پردازی تنیده شود و آن لحظه‌هایی که نیاز است آن هیولا بیرون بیاید، مثل جایی که در گوش عبدالحمید و دایی نورالدین زد. من سعی کردم کار به این شکل باشد، مگر اینکه خلافش باشد.

اتفاقاً این آرام بودن در بازی شما نشسته است و وقتی که خشم شخصیت نشان داده می‌شود و سر می‌برد مخاطب به شوک می‌رود!
احساس کردم که این نقطه جذب است، چون همه چیز فیلم به‌شدت ظریف بود و جایی برای کوچکترین اشتباهی وجود نداشت که زحمات دوستان را از بین می‌برد؛ البته همیشه هم به این شکل نبود، ولی یک میانگین آرامی داشت.

برای اینکه به این شخصیت نزدیک شوید و روحیاتش را بدانید، به غیر از فیلم‌های آرشیوی، از فیلم‌های بازجویی‌های این آدم هم چیزی دیدید؟ آیا تحقیقات میدانی هم داشتید؟
فقط مستندی را که شبکه «پرس‌تی‌وی» به زبان انگلیسی درباره ریگی داشت، دیدم و بیشترین اطلاعات را از آنجا داشتم. به صورت مستقیم و غیر مستقیم که برخورد با مردم سیستان داشتم، متوجه شدم که چقدر مردم از او ناراحت‌اند که این شخص از آن‌هاست، چرا که خیلی از آن‌ها از افراد طایفه بزرگ ریگی بودند و می‌گفتند رفتار این شخص به پای ما نوشته می‌شود. من به این نتیجه رسیدم که چقدر خانم آبیار درست سراغ این موضوع رفته که طایفه این فرد باید از او جدا می‌شد. من این را شخصاً تجربه کردم که چقدر ناراحت بودند.

به‌عنوان یک مخاطب نظرت درباره کلیت فیلم چیست؟
فیلم بسیار سرزنده و منصفی است؛ من دریچه‌ای را که خانم آبیار از آن نگاه کرد، خیلی دوست دارم و همان روز اول که فیلم را دیدم، همین حس را داشتم. وقتی خانم آبیار نگاه یک زن را به کسی که به او عشق می‌ورزد، بین خودش، همسرش و نگاه مادرانه می‌گذارد تازه آن وقت قصی‌القلب بودن دیده می‌شود و من این را دوست داشتم. ما اگر عشق را حذف کنیم و بخواهیم بین دو راهی ایدئولوژی افراطی و عشق انتخابی داشته باشیم، می‌بینیم که حتی اگر خودمان هم به این رضایت نداشته باشیم، این کار را انجام می‌دهیم و قاطی این ماجرا می‌شویم و تنها چیزی که نابود می‌شود عشق است.

کار کردن با خانم نرگس آبیار چطور بود؟ چطور خودت را با نگاه زنانه کارگردان هماهنگ کردی؟
نگاه زنانه چیز عجیبی نیست. برای من خیلی عجیب است که چطور حتی خبرنگاران خانم به‌صورت تعریف و تمجید می‌گویند چقدر خوب که یک کارگردان زن این کار را انجام داده است. به نظر من این دیالوگ حتی از نظر تأیید و تحسین درست نیست؛ یعنی کلاً خانم‌ها نمی‌توانند، مگر اینکه خلافش ثابت شود! مثلاً ساخت این فیلم‌ها مردی خیلی قوی می‌خواهد. خانم آبیار در درجه اول فیلم سختی را ساخته است، در هیچ جای دنیا نمی‌بینیم که با کارگردان‌های زن مثل کاترین بیگلو اینطور برخورد کنند. اتفاقاً نگاه خانم آبیار خیلی اوقات سختی‌های کار را تسهیل می‌کرد، به‌عنوان مثال اگر کلافه می‌شدیم فقط کافی بود که به ایشان مراجعه کنیم تا آرامش و صبرشان را ببینیم و آرام شویم. سخت گذشت ولی اصلاً بد نگذشت.

فضای کار در خارج از کشور چه بود؟
در آنجا خیلی سخت بود چون عادت نداشتیم. بعد از اینکه از بنگلادش برگشتیم من، هوتن شکیبا، فرشته صدرعرفایی و بانیپال شومون سه هفته درگیر دکتر بودیم. بسیار شرایط سختی بود و در همان دالان‌هایی که خانم عرفایی و شاکردوست می‌روند، دولت بنگلادش گفت امنیت شما را تضمین نمی‌کنم و این چیزهایی بود که به گوش من می‌رسید. ما با توجه به این شرایط سخت پناه می‌بردیم به آقای قاسمی و خانم آبیار، ولی تحت هر شرایطی خیلی به ما خوش گذشت و ذره‌ای سختی‌ها تبدیل به بداخلاقی نمی‌شد. به دلیل دینی که به خانم آبیار داشتیم اجازه این کار را هم نمی‌دادیم.

بازی خوب شما در این فیلم همه را به این نتیجه رسانده که شما یکی از شانس‌های اصلی دریافت سیمرغ هستید. خودت به سیمرغ فکر می‌کنی؟
برای اینکه دروغ نگویم می‌گویم من هم به سیمرغ فکر می‌کردم؛ البته تا قبل از نخستین اکران عمومی. چون برای نخستین‌بار که وارد سالن شدم تا فیلم را با تماشاچی ببینم، با توجه به نقش مهمی که داشتم، به قدری استرس داشتم که نمی‌دانستم بازخورد تماشاچی چیست. در آن لحظه به این نتیجه رسیدم که به سیمرغ نمی‌توانم فکر کنم و مهم‌تر نگاه مردم است، چون اگر مردم من را دوست نداشته باشند سیمرغ به درد نمی‌خورد. هرچه جلو رفت استرس من بیشتر شد و بیشتر هم می‌شود. وقتی ۲۰ کامنت مثبت دریافت می‌کنم، اگر یکی‌اش خوب نباشد، با خودم می‌گویم آن چیزی نیست که من فکر می‌کنم. برای همین تلاشم این است مردم را راضی کنم. دروغ نمی‌گویم به سیمرغ هم فکر می‌کنم، چه کسی است دوست نداشته باشد، چون یکی از بخش‌های اصلی جشنواره سودای سیمرغ است و همه سودای سیمرغ در سر داریم. اگر این اتفاق بیفتد خیلی خوشحال می‌شوم، اما الآن دوست دارم در بدو ورودم مردم قبولم کنند تا به خانواده سینما وارد شوم.

شما با فیلم مهمی وارد سینما شدید و به‌زودی بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرید. نگاه شما برای ادامه حضور در سینما چیست. آیا دنبال نقش‌های خاص هستید؟
اقتضای سینمای ماست که چه باشد و چه نباشد. بخشی هم شانس است. ما بازیگرها کمی رؤیاپردازیم. احساس می‌کنم نقش‌ها ما را انتخاب می‌کنند، برای همین فکر می‌کنم زمان باید بگذرد و ببینم چه مسیری مناسب‌تر است. در طول جشنواره چند پیشنهاد داشتم، ولی نمی‌خواهم تا سال‌ها دیگر نقشی شبیه به عبدالمالک بازی کنم. بزرگ‌ترین آرزوی من این است که با کارگردان‌هایی در اندازه خانم آبیار و بهرام توکلی و اصغر فرهادی کار کنم چون آن‌ها را دوست دارم. می‌خواهم نقشی را بازی کنم که فاصله زیادی با نقش‌های موجود داشته باشد، چون دلم می‌خواهد همیشه خودم را وارد چالش کنم و هر لحظه که هر یک از کارگردان‌های خوب ما به من آن نقش خاص را پیشنهاد دهد، امکان ندارد بازی نکنم.

به گزارش سینماپرس به نقل از هالیوود ریپورتر، فیلم «برادران سیسترز» به کارگردانی ژاک اودیار دیشب در مراسم اهدای جوایز لومیر فرانسه که از سوی انجمن مطبوعات خارجی فرانسه اهدا می‌شود و هم‌تای گلدن گلوب آمریکاست، موفق به کسب جایزه اصلی شد.

این وسترن انگلیسی زبان سه جایزه شامل جایزه بهترین کارگردانی برای اودیار، فیلمبرداری برای بنوا دبی و جایزه بهترین فیلم جشنواره را از آن خود کرد.

اودیار گفت همه این افتخار را تقدیم خواکین فینیکس و جان سی. رایلی بازیگران نقش‌های اصلی فیلمش می‌کند.

این مراسم ادای احترامی نیز برای جین بیرکین کرد. این بازیگر بریتانیایی که در دهه ۱۹۶۰ به شهرت رسید و هم‌بازی سرگی گینزبورگ بود روی صحنه آمد و از  پی‌یر گریمبلات که او را برای بازی در فیلم «شعار» در سال ۱۹۶۹ در کنار گینزبورگ انتخاب کرد تشکر کرد.

همچنین کلود للوش در این مراسم تجلیل شد و اولین تصاویر از فیلم در دست اکران وی با عنوان «بهترین سال‌های زندگی‌های ما» به نمایش درآمد. او بازیگران ۵۰ سال پیش خود را در این فیلم دوباره در کنار هم آورده است.

در مراسم اهدای جوایز لومیر جایزه بهترین بازیگر مرد به الکس لوتز برای بازی در فیلم «گای» رسید که داستان یک خواننده پاپ پا به سن گذاشته را روایت می‌کند. لوتز نویسنده فیلمنامه و کارگردان فیلم هم بود. این فیلم همچنین جایزه بهترین موسیقی را برای ونسان بلانشا و رومن گرافی به ارمغان آورد.

الودی بوشه نیز برای بازی در فیلم «در دستان امن» جایزه بهترین بازیگر زن را کسب کرد. او در همین بخش نامزدی سزار ۲۰۱۹ را نیز کسب کرده است.

جایزه بهترین فیلم نخست نیز به خاویر لوگراند برای درامی با عنوان «بازداشت» رسید. «بازداشت» موفق به کسب جایزه شیر نقره‌ای جشنواره ونیز امسال نیز شده است. این فیلم نامزدی ۱۰ بخش از جوایز سزار را نیز به دست آورده است.

«دختر» ساخته لوکاس دونت از نتفلیکس نیز که در کن موفق ظاهر شد و جازه بهترین فیلم فلمیش را برد به عنوان بهترین فیلم خارجی انتخاب شد.

جایزه بهترین فیلم‌نامه به پی‌یر سالوادوری، بنوا گرافین و بنجامین کاربیت برای «دردسر با تو» اهدا شد و جایزه بهترین فیلم مستند نیز به «جاده سامونی» ساخته استفانو ساوونا رسید.

«دیلیلی در پاریس» ساخته میشل اوکلو به عنوان بهترین فیلم انیمیشن انتخاب شد.