اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس، تصویر این حکم را «انتخاب» از صفحه اینستاگرام شمشادی منتشر کرده است.

دو روز پیش، مدیرکل صداوسیمای مرکز کیش و چند کارمند در پی اهمال و بی‌توجهی در نظارت به پخش یک فیلم سینمایی خارجی در مرکز کیش که منجر به انتشار تصاویر ضدفرهنگی در آن جزیره شد با دستور رییس رسانه ملی، از سمت خود برکنار شدند.

به گزارش سینماپرس، بنا به تصمیم دبیرخانه هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی «هنرجوان» تهران و برخی دیگر از مراکز استان ها میزبان کارگاه های تجسمی این رویداد فرهنگی و هنری می شوند.

کارگاه های آموزشی جشنواره هنرجوان در تهران در روزهای ۲۷ و ۲۸ دی ماه در حوزه هنری واقع در خیابان سمیه برگزار می شوند. کاظم چلیپا، مرتضی اسدی، علی وزیریان، حبیب صادقی، سیدمسعود شجاعی و دکتر محمد خزایی مدرسان این کارگاه های تخصصی هستند.

گفتنی است متقاضیان شرکت در این کارگاه ها باید ابتدا آثار خود را با مقررات اعلام شده در سایت سپهر سوره هنر به نشانی www.artfest.ir  به دبیرخانه این جشنواره ارسال کرده تا در صورت پذیرفته شدن اثرشان در این مرحله نسبت به حضور درکارگاه  اقدام کنند.

آخرین مهلت ارسال آثار برای شرکت در کارگاه ۲۰ دی اعلام شده است.

هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی «هنر جوان» به همت موسسه فرهنگی هنری سپهر سوره هنر با همکاری مرکز هنرهای تجسمی حوزه هنری بهمن ماه امسال در تهران برگزار می شود.

برنامه کارگاه‌های آموزشی و تخصصی در استان‌ها

کارگاه پوستر این جشنواره با تدریس مهدی حاجی محمدی روزهای سه شنبه ۱۸ و چهارشنبه ۱۹ دی ماه در حوزه هنری استان مازندران در شهر ساری برگزار می شود.

همچنین حوزه هنری استان سمنان روز چهارشنبه ۱۹ دی ماه میزبان هنرجویان رشته های تصویرسازی و عکس است. این کارگاه ها به ترتیب با تدریس مرتضی اسدی و مجید ناگهی برگزار می شوند.

در شهر یزد نیز روزهای ۲۷ و ۲۸ دی ماه،  صابر شیخ رضایی و حسین یوزباشی در بخش پوستر به آموزش می پردازند.

در حوزه هنری شهر زاهدان نیز محسن نوری نجفی به آموزش کاریکاتور و صابر شیخ رضایی به آموزش پوستر می پردازند. این کارگاه ها روزهای چهارشنبه ۱۲ و پنجشنبه ۱۳ دی ماه در این شهر برگزار می شوند.

در برخی دیگر از مراکز استان ها از جمله بندرعباس  و یاسوج نیز پیش از برگزاری هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی «هنر جوان» کارگاه هایی تخصصی در رشته های مختلف با حضور اساتید مطرح و علاقه مندان به هنرهای تجسمی برگزار می شود.

برای هر مخاطبی همواره این سوال وجود دارد که در مواجهه با اثر یک کارگردان فیلم‌اولی چگونه باید واکنش‌هایش (غالبا واکنش‌های منفی) را تعدیل کند و معیارهای سینمایی‌اش چطور با اثرات غیرقابل اجتناب «بی‌تجربگی» منطبق شود. مخاطب چنین فیلم‌هایی مدام از خودش می‌پرسد باید چه انتظاری از کار اول یک کارگردان داشته باشد و پیوسته به خودش یادآوری می‌کند که ارزیابی کار اول یک کارگردان ۳۰ ساله، با کار بیستم یک کارگردان پیشکسوت متفاوت است و نمی‌شود هر دو را به یک چشم نگاه کرد و برای هر دو به یک میزان مته به خشخاش گذاشت. این مساله البته جای سوال ندارد؛ واضح است که سطح انتظارات از اسمی که هنوز شناخته نشده و «مخاطبان»ش هنوز تبدیل به «سینه‌چاکان»ش نشده‌اند، خیلی پایین‌تر است و مخاطبان معمولا با در نظر گرفتن فرض «البته کار اولشه» در قبال چنین فیلمی سهل‌گیرتر می‌شوند و سعی می‌کنند تولید نمونه‌هایی مثل «ابد و یک روز» و «ایستاده در غبار» را هم نادیده بگیرند یا به شرایط خاص تولیدشان ربط بدهند. اما این چیزی که گفته شد مختص مخاطب است. یعنی فقط مخاطب است که مجاز است پای این سهل‌گیری را وسط بکشد. به اندازه همان مورد قبلی، واضح است که چنین رویکردی برای فیلمساز ویرانگر است. اتفاقا پیش‌فرض فیلمساز درباره اثر اولش باید دقیقا در نقطه مقابل مخاطبش باشد. یعنی باید فیلم اول خودش را به عنوان سکوی پرتابی ببیند که قرار است عامل «اثبات» او شود و ادامه راهش را هموار کند. پس قاعدتا باید سختگیری ویژه‌ای نسبت به آن داشته باشد.

مشکل اما در این است که انگار دارد همان ذهنیت قبلی به فیلمسازها هم سرایت می‌کند. نمونه‌ جدیدش همین فیلم «بی‌نامی» است که انگار کاملا با یک نگاه حداقلی ساخته شده. انگار فرض کرده‌اند همین که شخصیت‌ها در یک کافه جمع شوند و با هم حرف بزنند و مشخص باشد که چه کسی در کدام کنج کافه نشسته و دقیقا دارد با کی حرف می‌زند، یعنی فضای صحنه شکل گرفته و میزانسن و دکوپاژ درستی اجرا شده و فعلا همین کافی است! و دیگر اهمیتی ندارد که این حرف‌ها، این آدم‌ها، این صحنه‌های مکرر و این میزانسن و دکوپاژ «درست»، دقیقا دارند چه اطلاعات خاصی را به مخاطب می‌دهند و قرار است چه تاثیری بر او بگذارند. مساله این است که قبل از همه این حرف‌ها آنچه که اهمیت دارد «جذابیت» است و این دقیقا عنصر گمشده «بی‌نامی» است.

معلوم نیست چرا مخاطب باید این صحنه‌های کم‌تحرک را پی بگیرد و مثلا بخواهد سرانجام کسی را دنبال کند که از ابتدای فیلم تا انتها از اینکه «همه آدما دروغ می‌گن» غمگین است و مهم‌ترین کنشش «آن‌لایک‌کردن» پست‌هایی است که قبلا در اینستاگرام لایک کرده. در فیلم اول، مساله این است که اگر این «جذابیت» وجود داشته باشد، مخاطب ایرادهای ریز و درشت دیگر را احتمالا نادیده می‌گیرد اما وقتی که فیلمساز قید این جذابیت را بزند، دیگر دلیلی وجود ندارد که مخاطب هم بر همان سهل‌گیری قبلی بماند و هیچ بعید نیست که بازی‌های غیرقابل تحمل بازیگران نقش‌های فرعی و دیالوگ‌های بی‌ظرافت و ارجاع‌های ادبی و سینمایی نچسب فیلم هم برایش آزاردهنده شود.  اتفاقا در پی همین جابه‌جایی پیش‌فرض‌هاست که استعدادهای جدید، عملا قبل از ورود جدی به عرصه حذف می‌شوند و فیلم‌های اولی که مخاطبان را به وجد می‌آورند به تعدادی انگشت‌شمار و آثاری مثل «در دنیای تو ساعت چند است؟» که خارج از حالت متعارف تولید شده‌اند، محدود می‌شوند و این نتیجه طبیعی سینمایی است که در آن فیلمی مثل «بی‌نامی» می‌تواند به عنوان اثر یک کارگردان تازه‌کار و به عنوان معرف او، جذب سرمایه کند، این عوامل را راضی به همکاری کند، ساخته شود و در نهایت (هرچند بعد از مدتی طولانی) به اکران برسد، بدون اینکه ذره‌ای تلاش برای جذب مخاطب و اثبات و شناساندن صاحبش در آن دیده شود.

به گزارش سینماپرس، با حضور محمد سرشار مدیر شبکه کودک، مهندس عربیون و دیگر مدیران این شبکه، تکمیل چرخه داخلی اچ‌دی ویدئو در شبکه کودک جشن گرفته شد.

سرشار در رژی این شبکه به خبرنگار روابط عمومی رسانه ملی گفت: امروز پس از یک تلاش یک ساله برای به‌سازی فرآیند تامین، تولید و آرشیو شبکه کودک، کل چرخه داخلی ویدئو در این شبکه اچ‌دی شد و از این پس، کلیه فایلهای تحویلی به مدیریت پخش شبکه کودک، با کیفیت بالای اچ‌دی خواهد بود.

وی ازبه روزرسانی همه سخت افزارهای این شبکه  برای پردازش محتوای HD خبر داد و گفت: گام بعدی شبکه کودک برای ارتقای فنی، حرکت به سمت صدای استریو خواهد بود.

سرشار در انتها افزود: شبکه کودک در سالهای گذشته، بالاترین حد نصاب کیفیت تصویر و صدا را میان شبکه‌های تلویزیونی معاونت سیما داشته است و تلاش می‌کند با کمک معاونت فنی سازمان، این برتری را حفظ نماید.

به گزارش سینماپرس و به نقل از روابط عمومی  سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر، هیات انتخاب بخش مستند متشکل از مرتضی رزاق کریمی، سلیم غفوری و آرش لاهوتی پس از بازبینی 45 فیلم مستند بلند متقاضی حضور در بخش مستند، 5 فیلم زیر را به ترتیب حروف الفبا برای حضور در جشنواره فیلم فجر برگزیدند:

«بهارستان خانه ملت» به تهیه کنندگی و کارگردانی بابک بهداد

 «تمام چیزهایی که جایشان خالی است» به تهیه کنندگی و کارگردانی زینب تبریزی

 «خانه ای برای تو» به تهیه کنندگی مهدی شا محمدی و کارگردانی مهدی بخشی مقدم

 «دلبند» به تهیه کنندگی الهه نوبخت و کارگردانی یاسر طالبی

 «نت های مسی یک رویا» به تهیه کنندگی مرتضی شعبانی و کارگردانی رضا فرهمند.

حسین پارسایی، مدیرکل دفتر شبکه نمایش خانگی، مستند و کوتاه سازمان سینمایی است که این روزها هم به خاطر نمایش‌اشرافی و مبتذل «بینوایان» و هم به دلیل صدور مجوز انتشار آثار غیراخلاقی و ضدخانوادگی در شبکه نمایش خانگی، مورد انتقاد بسیاری از هنرمندان و کارشناسان فرهنگی قرار گرفته است، او گفت مستند «هاشمی زنده است» مجوز ندارد و در هیچ جایی نمی‌تواند به نمایش دربیاید! وی تأکید کرده این مستند حتی به صورت تک سانس هم حق اکران در جایی را ندارد! جای سؤال است، مسئولی که خودش متهم به ترویج ابتذال و ‌اشرافی‌گری است و همچنین در مرکز تحت مدیریت خود بارها به آثار بی‌محتوا مجوز داده بود، حالا چرا این‌گونه علیه یک فیلم با رویکرد انقلابی، فضاسازی می‌کند؟ شاید هم مخالفت کارگردان نمایش‌اشرافی با این مستند به خاطر محتوای ضداشرافی «هاشمی زنده است» باشد و او خود و آثارش را مصداق انتقادات مستند مذکور می‌پندارد.

به گزارش سینماپرس، عبدالعلی علی عسگری رئیس سازمان صداوسیما به همراه مجید زین‌العابدین رئیس شبکه یک سیما امروز از لوکیشن لانه جاسوسی سریال «نفوذ» جواد شمقدری بازدید کرد.

گفتنی است، در جریان بازدید رئیس رسانه‌ملی از مجموعه تلویزیونی «نفوذ» شمقدری توضیحاتی درباره روند تولید سریال ارائه داد.  ساوه یکی از لوکیشن‌های این سریال است و تدوین و تری دی نیز به صورت همزمان انجام می‌شود. برخی بازیگران این سریال اسکاتلندی انگلیسی هستند که در نقش‌های مختلفی بازی می‌کنند، از جمله کارمندان سایت جاسوسی کبکان، سفیر و معاون سفیر در سفارت آمریکا.

داستان این سریال ۳۰ قسمتی به سال ۵۷ مربوط می‌شود و به مدت ۸ ماه در مقطع انقلاب، نفوذ آمریکایی‌ها را در عرصه‌های مختلف نظام پهلوی و بحث قانون کاپیتولاسیون نشان می‌دهد. در مجموع این سریال دخالت‌های آمریکا در ایران را نشان می‌دهد و قانون کاپیتولاسیون را زیر سوال می‌برد که این چه قانونی بود که به نفع آمریکایی‌ها تصویب شده بود که هر کاری می‌خواستند در کشور انجام می‌دادند. تمام مباحث مطرح شده در سریال بر اساس مستندات تهیه شده است. دو قشر در انقلاب اسلامی ایران تاثیر بسیاری داشتند جوانان و دانشجویان که در این سریال در قالب ملودرام و داستان‌های مجزا به آنها نگاه خاص و ویژه‌ای شده است. این احتمال وجود دارد تا نسخه سینمایی این اثر هم تولید شود. 

«نفوذ» در سه فاز پیش‌بینی شده، فاز یک از پیش از انقلاب شروع می‌شود و تا تسخیر لانه جاسوسی را روایت می‌کند. فازهای بعدی هم به حوادث حین گروگانگیری تا کودتای نوژه و آغاز جنگ تحمیلی که با حمایت آمریکا صورت گرفت، می‌پردازد و تولید فاز اول دو سال به طول می‌انجامد. تصاویر مربوط به فاز اول در تهران، فاز دوم در روستای قرق آباد، فاز ۳ در خجیر، فاز ۴ در گنبد و مشهد و همچنین فاز ۵ در تهران ضبط خواهد شد. سری دوم این سریال هم قرار است ساخته شود و در این سری داستان از تسخیر لانه جاسوسی آغاز شده و تا پایان جنگ تحمیلی ادامه دارد.

امین اسکندریان (مهدی نقش اول سریال)، کیمیا اکرمی (محبوبه نقش اول زن)، احمد نجفی (پرویز)، حمید گودرزی (نفیسی)، رحیم نوروزی (سُرخو)، علیرام نورایی (بکتاش)، صالح میرزا آقایی (سرهنگ شریف زاده)، شهره لرستانی (مادر محبوبه)، زهرا سعیدی (مادربزرگ مهدی)، حجت‌الاسلام سیدمحسن هاشمی (استاد حوزه علمیه و نماینده امام خمینی)، جلیل فرجاد (دانشفر)، ماشاله شاه مرادی (حاج عرفان)، کاوه سماک باشی (سروان عباسی)، امیرمحمد زند (حجت الاسلام سید عباس موسوی قوچانی)، یلدا افشاری‌نیا (مهناز)، شیوا بلوچی (شهره)، نجوا صاحب الزمانی (ثریا)، فاطمه بیگی (ناهید)، محمد جواد جعفرپور (قاسم)، جلال فاطمی (سرهنگ دیویس) بازیگران ایرانی این سریال و فیلیپ ساترکین (مایکل مترینکو)، سامی بابو (چارلز جونز) از بازیگران خارجی این سریال هستند. صالح میرزا آقایی، حمید گودرزی نقش نفیسی، رحیم نوروزی صلح‌گو، جلیل فرجاد در نقش روحانی، علیرام نورائی، احمد نجفی نقش پرویز و … نقش‌هایی بازی می‌کنند که اینها عینا واقعی است. 

در روزهای اخیر موجی از اعلام انصراف از حضور در سی‌وهفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به راه افتاده است؛ موجی که «رحمان ۱۴۰۰» نیز با آن همراه شد تا جمع فیلم‌های انصرافی از جشنواره جمع‌تر شود. هیچ کدام از مدیران جشنواره از ابراهیم داروغه زاده دبیر سی‌وهفتمین دوره جشنواره فیلم فجر گرفته تا مدیران دبیرخانه و روابط عمومی این رخداد سینمایی، واکنشی در قبال موج انصراف‌ها نداشته‌اند.

کاهش میل به حضور در جشنواره فجر و از رونق افتادن مهم‌ترین رخداد سینمایی کشور می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد، از جمله مدیریت غلط جشنواره‌ای که قرار است ویترین سینمای ایران باشد. این موج باعث ترغیب فیلمسازان بیشتری برای حضور نیافتن در فجر شده است.

از رونق افتادن فجر به نفع کیست؟!

اهمیت جشنواره فیلم فجر به این است که تولیدات سالانه سینمای ایران در آن جشنواره رونمایی می‌شود. تازه بودن آثار به نمایش درآمده که می‌تواند پتانسیل سینما را در سال آینده به نمایش بگذارد، رغبت منتقدان و اهالی رسانه را برای حضور در جشنواره بیشتر می‌کند، اما زمانی که از حجم آثار مهم سینمایی در این جشنواره کاسته شود و فیلم‌ها بدون دیده‌شدن در فجر، از اکران سر درآورند، بخش قابل ملاحظه‌ای از جذابیت فجر کاسته می‌شود. در مقابل این کاسته شدن از اهمیت فجر، «جشن خانه سینما» که داوری آن ساختاری تقریبا مشابه ساز و کار آکادمی اسکار دارد، اهمیت پیدا می‌کند، زیرا همان فیلم‌هایی که در فجر حضور نداشته‌اند، بعد از اکران عمومی در صف حضور در جشنی قرار می‌گیرند که قرار است از طرف صنوف سینمایی برگزار شود. کاسته شدن از اهمیت فجر، به طور مستقیم باعث داغ شدن برگزاری جشن خانه سینما می‌شود؛ اقدامی که در سال‌های اخیر به نوعی از سوی مدیران سازمان سینمایی مورد حمایت قرار گرفته است. تأکید بر تقویت صنوف سینمایی و اهمیت دادن به جشن خانه سینما در زمانی که فجر با بی‌مهری روبه‌رو می‌شود، این شائبه را به وجود می‌آورد که قرار است جشنی که ساختار اسکار دارد جای جشنواره‌ای که سیمرغ می‌دهد را بگیرد. دیدگاه دوم که کمی سختگیرانه‌تر هم است اینکه خاستگاه فجر بر اساس انقلاب اسلامی است و حتی در پوسته ظاهری هم باید به آرمان‌های انقلاب وفادار باشد و این موضوع به مذاق بخشی از سینمای ایران که وجه لیبرال دارند خوشامد نیست.

دور زدن فجر برای نقد نشدن!

کمال تبریزی چندی‌پیش گفت: «پیشنهاد من این است که اگر فیلم‌هایی همچون مارمولک یا مارموز ساخته می‌شود که بعضا موضوعات حساسی دارد، اصلا در جشنواره‌های فیلم فجر یا جشنواره‌های دیگر نمایش داده نشود و مستقیم از تولید به نمایش برسد. به فیلمسازان نیز توصیه می‌کنم اگر فیلمی ساختند که تصور می‌کنند که برای گرفتن پروانه نمایش دچار مشکل می‌شوند بهتر است قید حضور در جشنواره فیلم فجر را بزنند و فیلمشان را مستقیم اکران و جشنواره را فراموش کنند.» این پیشنهاد به ظاهر خیرخواهانه در روزهای اخیر با همراهی کارگردانان متعدد روبه‌رو شده است، از سعید سهیلی که اعلام کرد از حضور فیلمش در جشنواره فجر انصراف داده است تا مسعود ده نمکی که «زندانی ها» را به جشنواره نداد و «رحمان ۱۴۰۰» که اعلام شد در فجر حضور نخواهد داشت. این فیلم‌ها همگی می‌خواهند در اکران سینمایی موفق شوند؛ همان طور که سال گذشته ابوالحسن داودی فیلم «هزارپا» را به فجر سی و ششم نداد، اما توانست در اکران عمومی رکورد فروش سینما را جابه جا کند. این کارگردان‌ها به خوبی متوجه شده‌اند که هرچقدر فیلم برای رسانه‌ها ناشناخته بماند، کمتر برای اکران به مشکل برمی‌خورد و همان طور که تبریزی توصیه کرده امکان جلوگیری از اکران فیلم‌های حاشیه دار کمتر می‌شود، به عبارت دیگر رسانه‌ها به عنوان وجدان بیدار جامعه، در برابر پلشتی و حاشیه‌های اخلاقی و سیاسی فیلم‌ها در زمان اکران، دست بسته خواهند بود. در میان آثار انصرافی از جشنواره فیلم فجر، فیلم‌های کمدی انصرافی وزنه بیشتری نسبت به دیگران دارد، همان طور که رامبد جوان به سرعت «قانون مورفی» را به اکران عمومی رساند، دیگر فیلم‌ها هم به دنبال اکران عمومی هستند که بتوانند از دوره رونق فروش آثار کمدی نهایت استفاده را کنند.

دلیل این مسئله هم می‌تواند به کم اقبال شدن چند ساله فیلم‌های کمدی در جشنواره فیلم فجر مربوط باشد، با این حال عملا دستاوردی برای سینمای کمدی در جشنواره فجر دیده نمی‌شود.

سینما را باید خلع سلاح کرد

موج اعتراض سینماگران به عدم تحقق وعده‌های انتخاباتی رئیس دولت دوازدهم، فضای منفی را برای دولت به وجود آورده است. دولت در دوره انتخابات بر رأی آوردن از طریق کمپین‌هایی که اهالی سینما به راه انداخته بودند حساب می‌کرد و به نتیجه هم رسید، اما بعد از آن با موج انتقادهایی که سینماگران به خاطر خلف وعده دولت داشتند، روابط دولت با سینما دوره ماه عسل خود را پشت سر گذاشت. دولت در این سال‌ها برنامه مدون و مشخصی برای رشد کیفی سینما از خود ارائه نداد و صرفا تلاش کرد از این اهرم به نفع جذب آرا در انتخابات سود ببرد. جشنواره فیلم فجر، اما در این وضعیت در سالی که چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی است نیازمند شکوه بیشتری است و انتظار می‌رفت این رویداد هنری مهم انقلاب اسلامی با درایت و تدبیر بهتری برگزار شود.

یک فعال فضای مجازی در توئیتر فیلمی از اظهارات تکان دهنده ابوالقاسم طالبی کارگردان سینما در تلویزیون را به اشتراک گذاشت.