اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس، سریال «نهنگ آبی» به کارگردانی فریدون جیرانی و تهیه کنندگی سعید ملکان مراحل تصویربرداری را در تهران پشت سر می‌گذارد. ماهور الوند از جمله بازیگران این سریال است که نخستین تصویر از او رونمایی شده است. الوند در این سریال در کنار ساعد سهیلی و لیلا حاتمی به ایفای نقش می‌پردازد و نخستین تجربه حضور در سریالی برای شبکه نمایش خانگی را پشت سر می‌گذارد.

سریال «نهنگ آبی» از شهریورماه به نویسندگی بهرام توکلی وارد مرحله تولید شده و به زودی در ۳۰ قسمت  درشبکه نمایش خانگی توزیع خواهد شد.

علاوه بر سعید ملکان، شرکت هنر اول و سرویس وی او دی فیلیمو از سرمایه‌گذاران این سریال هستند و بازیگرانی چون ویشکا آسایش ، حمیدرضا آذرنگ، حسین یاری، مصطفی زمانی، مجید مظفری، فرهاد آئیش ،ماهور الوند، پریوش نظریه، آزاده صمدی، الهام کردا، ستاره پسیانی و دیبا زاهدی در این مجموعه ایفای نقش می کنند.

به گزارش سینماپرس،  حسین نوری هنرمند جانباز که با دهان نقاشی می‌کند، این بار با نویسندگی و کارگردانی یک اثر سینمایی،‌ تجربه متفاوتی را کسب کرده و در جشنواره‌ای بین‌المللی حضور یافته است.

فیلم سینمایی «پرواز دست‌های من» که برداشتی آزاد از زندگی نوری است، توسط فرزندش محمود نوری فیلمبرداری و تهیه شده است. او در این فیلم نمایشگاه نقاشی را بهترین بهانه برای دیدن پسرش که در آمریکا تحصیل می‌کند یافته است. نوری باید تعدادی تابلو را در زمانی بسیار محدود برای ارسال به آمریکا آماده کند…

این فیلم توسط شورای بازبینی سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس مورد دیده شده و مورد تمجید قرار گرفته است.

«پرواز دست‌های من» به بخش آثار سینمایی داستانی جشنواره جیپور هند راه یافته است. در گذشته هم فیلم‌هایی به نمایندگی از ایران در این جشنواره حضور داشته‌اند که می‌توان به «گلچهره» اثر وحید موساییان، «وارونگی» ساخته بهنام بهزادی و «سارا و آیدا» اثر مازیار میزی اشاره کرد.

نوری تا به حال نمایشگاه‌هایی از تابلوهای خود و همسرش نادیا مفتونی ـ دکترای فلسفه و کلام که در این فیلم هم بازی دارد ـ در پاریس، برلین، وین، بیروت، الجزایر و پکن داشته است. او به دلیل شکنجه در زندان‌های ساواک، دچار ضایعه نخاعی شده است. نوری سابقه کارگردانی تئاتر را نیز در کارنامه خود دارد.

به گزارش سینماپرس، این فیلم به اتفاقات دوران گذشته می‌پردازد که برخی محققان آمریکایی از دانشگاه شیکاگو به منظور مرمت و مطالعه نوشتارهای حک شده بر یکسری از الواح باستانی تخت‌جمشید به ایران می‌آیند و آنها را به آمریکا می‌برند، اما پس نمی‌دهند.

عطارپور درخصوص تفاوت بین مستند تلویزیونی و سینمایی گفت: اگر بخواهیم خط‌کشی کنیم و بگوییم کدام مستند تلویزیونی است و کدام سینمایی کار صحیحی نیست. مستند از سینما به تلویزیون رفت و نه برعکس. ورود قطار به ایستگاه از برادران لومیر یک مستند بود و توسط آنها ادامه پیدا کرد. بعد هم توسط کسانی که به جاهای مختلف دنیا می‌رفتند تا جذابیت‌های دنیا را که شیفته و خواهان زیادی در آن دوره اروپا داشت را ثبت و ضبط کنند و به آدم‌ها نشان بدهند. حتی اگر در سال‌های بعد تقسیم‌بندی‌های مستند را نگاه کنید که گزارشی و توصیفی و خبری و غیره هستند، باز هم می‌بینید که گونه‌هایی هستند که امروزه در تلویزیون هم می‌توانند وجود داشته باشند.

وی تصریح کرد: سخت است که بگوییم کجا این خط فاصله وجود دارد اما می‌توانیم بگوییم فیلم‌هایی هستند که در تلویزیون ساخته می‌شوند و در تعریف گسترده سینمای مستند جا می‌گیرند اما در جشنواره‌ها و اکران سینمایی به عنوان سینمای مستند شناخته نمی‌شود یا اگر بشوند کیفیت نازلی از سینمای مستند را نشان می‌دهند. مثلا تعداد قسمت‌های یک فیلم یکی از این نقاط افتراق است. یک مستند ۱۵ قسمتی در مورد باستان‌شناسی شهر سوخته، علیرغم واجد ارزش بودن به عنوان مستند اما در محافل نخبه‌گرای جشنواره‌ها به عنوان یک اثر خلاق سینمایی قلمداد نمی‌شود. در حالی که فیلم ابراهیم گلستان در ۱۳۴۱ که در تپه‌ مارلیک ساخته شده، اثر مستند شاخص شناخته می‌شود.

این مستندساز افزود: گاهی ممکن است هردوی این آثار در تلویزیون ساخته شده باشند. اساسا تلویزیون هر دو مدل این فیلم‌ها را می‌سازد. نوع اول را برای آنتن و پخش تلویزیونی می‌خواهد که متاسفانه در ایران این مدل کیفیت نازل‌تری دارد در حالی که در خارج، کیفیت این کارها بسیار بالاست. حتی می‌توان گفت که مجموعه‌های مستند در ایران نزول دو چندانی کرده است. بنابراین اصطلاح مستند تلویزیونی به معنای پروداکشن کمتر، در ایران مثل ناسزاست در حالی که در خارج کاملا منطقی است. مستند گزارشی که می‌توانست در معنی واقعی خودش ساخته شود، مدت‌هاست جای خود را داده به مستند تلویزیونی؛ چون مستند گزارشی خوب و با کیفیت همچنان ساخته می‌شود و یکی از انواع رایج مستند است که یک خبر را بسط و گسترش می‌دهد و به حواشی آن می‌پردازد و غیره و غیره و می‌تواند جذاب هم باشد. بعضی از قسمت‌های فیلم‌های آتنبورو هم تلویزیونی است اما می‌بینید که کیفیت فوق‌العاده‌ای دارد. سِر دیوید آتنبورو کجا فیلم ‌می‌سازد؟ تلویزیون یا سینما؟ ایشان برای تلویزیون فیلم‌ می‌سازد اما آیا کیفیت مستندهایش پایین است؟ خط مرزی بین مستند تلویزیونی و سینمایی در جایی دیزالو شده است.

عطارپور ادامه داد: زیبایی‌شناسی در تلویزیون و سینما تغییر کرده و تحت‌تاثیر تغییر تکنولوژی بوده‌ است. کیفیت تصاویر بالاتر رفته ‌است یا مثلا قدرت لنزها بالاتر رفته و ماکرو و میکروهای جدید درست می‌شود. می‌شود به دشت‌های ناشناخته رفت یا روی پای پرندگان دوربین نصب کرد. این فقط در خارج از کشور نیست. در ایران هم ‌نگاه کنید می‌بینید سال‌ها پیش منوچهر انور در فیلم خود راجع به سرم‌‌سازی رازی، در اکثر فیلم (که بسیار هم خوش‌ساخت است) از نمای بسته استفاده کرده است. در فیلم آقای  اصلانی هم همین اتفاق افتاده است. این فیلم‌ها پیشتاز بوده‌اند چون خارج از تلویزیون ساخته می‌شوند. فیلم آقای شیردل نماهای بسته کمتر دارد که روایت شیرینش طلایه‌دار نوعی از مستندها بود. به نظرم تلاش برای دستیابی به یک تعریف قاطع از تفاوت مستند سینمایی و تلویزیونی، ما را به جایی نمی‌رساند؛ وقتی می‌بینیم در کن «رژه پنگوئن‌ها» جایزه می‌گیرد، در حالی که این فیلم آشکارا تقلید از تلویزیون است چون این ‌تلویزیون بوده که سال‌ها مستند حیات وحش تولید کرده است. فیلمی که ال گور معاون بیل کلینتون در مورد محیط زیست ساخت و اسکار مستند گرفت، آشکارا در بسیاری سکانس‌ها فیلمی است تلویزیونی، چون بسیاری از سکانس‌های آن سخنرانی‌های ال‌گور است که قسمت‌های آغازین ‌فیلم است.

وی در ادامه صحبت‌های خود گفت: من فیلم‌هایت را جوری می‌سازم که همه فهم باشد. آقای اصلانی بخشی از سینمای مستند ایران هستند. بخشی از سینمای مستند تجربه‌گراست،‌ بخشی شاعرانه است، بخشی انتزاعی و تجریدی است. کارهای آقای اصلانی در دوره خودش کارهایی بود که از نظر کار با دوربین و به ویژه در «جام حسنلو» کارهایی عالی و شجاعانه بودند. آوردن فرم و بافت تصویر در سینمای مستند و مهمتر از آن باب کردن آن در سینمای مستند کار بزرگی است. ایشان شکل روایت دیگری را می‌پسندند.

عطارپور درباره‌ی ساخت «پرسپولیس- شیکاگو» هم گفت: سال‌ها دنبال این‌ مساله بودم؛ از سال ۸۹ که قرارداد این کار بسته شد. متاسفانه تلویزیون بعد از دو سه‌ سال به دلیل اینکه به نظرشان دوز ایران‌دوستی و تاکید بر گذشته ایران در آن زیاد بود، آن را متوقف کرد و به همین دلیل تا سال ۱۳۹۷ که همین ‌امسال باشد، تولید فیلم طول کشید. طرحی هم دارم که ۲۰ سال است دنبالش هستم اما به دلیل اینکه سرمایه‌گذار پیدا نشده هنوز ساخته نشده‌ است، اما موضوع دائما در ذهن من است. در حال جمع‌آوری اسناد و مدارک هستم و منتظرم که وقتی فیلم سرمایه‌گذار پیدا کرد، آن را بسازم.

وی تاکید کرد: بارها شده که تصویری را پیدا کردم که با پیدا کردنش شگفت‌زده شدم و نمی‌دانستم وجود دارد. در همین فیلم «پرسپولیس-شیکاگو» این اتفاق چندین بار افتاد. طبیعتا یک  بخش روایت بر مبنای آن چیزی است که در دست دارم. سینمای مستندی که در آن بازسازی نیست همیشه باید به واقعیت‌هایی که رخ می‌دهد تن دهد. در سینما وریته حتی نمی‌دانید چه واکنشی در انتظار شما است.

 

کارگردان مستند «شمارش معکوس» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: بزرگترین مشکل مستندسازان به خصوص مستندسازان حوزه اجتماعی این است که تهیه کنندگان حرفه ای سینمای مستند راضی به تولید آثار مستند اجتماعی نیستند چرا که این موضوعات مورد پذیرش بسیاری نهادها و… نیست و آن ها ورود به این مقوله را برای خود ریسک تلقی می کنند؛ از سوی دیگر شبکه مستند تلویزیون جایگاهی برای فیلم های مستند اجتماعی در نظر نمی گیرد و فقط مستندهایی خاص بر اساس سیاست های از پیش تعیین شده خود را نمایش می دهد و همین امر باعث می شود تا مستندسازان اجتماعی یک پتانسیل مهم که تلویزیون است را از دست بدهند.

وی ادامه داد: این در حالی است که باید فضا به سمتی پیش برود تا برای همه آثار سینمای مستند در هر حوزه و با هر رویکردی به صورت مساوی و عادلانه امکان نمایش فراهم شود نه اینکه تنها از برخی مستندهای خاص و یا افراد خاص حمایت صورت گیرد.

حناچی سپس با بیان اینکه مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی هم مدت ها است تنها به عنوان سرمایه گذار برخی از آثار مستند را حمایت می کند اظهار داشت: در واقع مرکز تهیه کنندگی آثار را بر عهده نمی گیرد و همچنین مانند تلویزیون از برخی از سوژه ها برای تولید یک اثر مستند حمایتی نمی کند این اتفاق در حالی است که مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به عنوان یک نهاد دولتی و نهادی که بودجه بسیار خوبی در اختیار دارد باید به همه مستندسازان به شکلی عادلانه حمایت کند.

کارگردان مستند «قصه دختران فروغ» خاطرنشان کرد: نیم نگاهی به محوریت تولیدات مرکز گسترش نشان می دهد که دست اندرکاران آن روی چه نوع فیلم هایی سرمایه گذاری می کنند و بیان چه موضوعاتی برایشان اهمیت دارد! متأسفانه این نهاد هیچ توجهی به موضوعات حاد اجتماعی ندارد و اصولاً طرح هایی در این زمینه را نمی پذیرد و هیچ نوع حمایتی از این آثار به عمل نمی آورد چرا که آن ها هم مانند تهیه کنندگان حرفه ای سینمای مستند ورود به این حوزه را برای خود ریسک تلقی می کنند.

این سینماگر تصریح کرد: زمانی که تنها نهاد رسمی سینمای مستند در ایران به این روش و شیوه با برخی مستندها و مستندسازان برخورد می کند ما هم به ناچار مجبور می شویم فیلم های مان را برای اولین نمایش به فستیوال های خارجی بفرستیم و این در حالی است که مایل بودیم فیلم های مان که برای مردم همین دیار ساخته شده اند برای اولین بار در ایران به نمایش درمی آمدند اما چون نمی توانیم فیلم های مان را در کمد نگهداری کنیم و مایلیم آثارمان دیده شوند آن ها را به جشنواره های خارجی می فرستیم چرا که حداقل امکان نمایش آثارمان در آن جشنواره ها وجود دارد.

حناچی تأکید کرد: من امیدوارم  شرایطی به وجود آید تا همه مستندسازان با هر نگرشی بتوانند آثارشان را در کشور خودمان به نمایش درآوردند و مسئولان از آثار آن ها به هر طریق ممکن حمایت داشته باشند. یک مستندساز به خصوص یک مستندساز اجتماعی برای آگاهی مردم مبادرت به تولید اثرش می کند و ما مایل هستیم مردم با دیدن آثارمان به این آگاهی برسند.

به گزارش سینماپرس، مجموعه تلویزیونی «الف دزفول» از سفارش های مرکز سیما فیلم به تهیه کنندگی محسن علی اکبری در ۴۰ قسمت توسط مرجان اشرفی زاده در دست نگارش است.

کارگردانی این سریال را نیز اشرفی زاده برعهده دارد.

«الف دزفول» پس از تصویربرداری «ماه و غزل» دیگر پروژه در دست تهیه محسن علی اکبری وارد مرحله پیش تولید می شود. مقاومت مردم دزفول از سال ۵۹ تا ۶۸ خط روایی این مجموعه تلویزیونی است.

به گزارش سینماپرس، «زینب تقوایی» تهیه کننده سابق سریال «الف ویژه» به کارگردانی محمدرضا هنرمند،  درباره واگذاری این سریال به گروهی دیگر گفت: از ابتدا قرار بود تا سریال «الف ویژه» را به همراه آقای هنرمند تولید کنیم، اما از آنجایی که سازمان صداوسیما تمایل داشت که تا این سریال در رمضان ۹۸ پخش شود ما از تولید انصراف دادیم.

وی ادامه داد: آقای کمال تبریزی و محمد مسعود کارگردانی و تهیه کنندگی این سریال را به عهده دارند. 

تهیه کننده سریال «مدینه» با اشاره به دلیل این واگذاری بیان داشت: طبق فیلم‌نامه‌ای که دو سال درگیر آن بودیم حداقل زمان برای تولید «الف ویژه» یک سال تخمین زده شده بود و ما نمی‌توانستیم در مدت زمان کمتری چنین کاری با چنین پروداکشنی را به تولید و پخش برسانیم. 

تقوایی در ادامه افزود: هدف تولید کار با کیفیت و خوب و در شأن مخاطب تلویزیونی است و برای ما فرقی ندارد که کدام گروه و کدام سازنده این سریال را می‌سازد. کما اینکه کمال تبریزی بهترین گزینه برای کارگردانی الف ویژه است.

وی درباره استفاده گروه جدید از لوکیشن‌هایی که برای این سریال ساخته شده بود،‌گفت: بخشی از لوکیشن‌های این سریال در گرمدره ساخته شده است و قرار است تا آقای مسعود و گروهشان بنا به استراترژی و نگاهی که به فیلم‌نامه این سریال دارند از همان لوکیشن‌ها استفاده کنند. 

این تهیه کننده درباره تغییر متن این سریال نیز گفت: از آنجایی که نویسنده همان نویسنده قبلی است و تغییر نکرده نمی‌دانم تا چه میزان از متن دستخوش تغییرات خواهد شد. 

لوکیشن اصلی، قصری مربوط به زمان امیرنصر سامانی در قرن ۴ هجری است که در باغی حوالی کرج ساخته شده است و تمامی لوکیشن‌ها در تهران و اطراف تهران هستند. «الف ویژه» سه بازیگر اصلی دارد که هر سه مرد هستند و با اینکه مرد محور نیست، ‌ اما سوژه کار طوری است که ایجاب می‌کند کاراکترهای اصلی مرد باشند. این سریال زائیده تخیل نویسنده است و در زمان حال اتفاق می‌افتد، ‌ اما سوژه بک گراندی در تاریخ دارد که مخاطب را با فلش بکی به گذری تاریخی می‌برد. ژانر سریال نیز کمدی است. 

«الف ویژه» به نویسندگی حامد افضلی سریالی ۲۶ قسمتی است که قرار است رمضان ۹۸ از شبکه یک سیما پخش شود.

*فارس

به گزارش سینماپرس، مسعود نجابتی دبیر کل پنجمین جشنواره «هنر مقاومت» با انتشار یادداشتی از تعهد و دغدغه مندی مرحوم احمدرضا دالوند نسبت به جبهه هنر انقلاب اسلامی و برخی بی مهری ها با وی به سبب این همکاری سخن گفت.

مرحوم دالوند دبیر بخش علمی پژوهشی این جشنواره بود که روی کتابی پژوهشی با هدف معرفی جریان ها و افراد هنرمند نسل جدید هنر انقلاب اسلامی کار می کرد و با وجود بیماری و مشکلات ناشی از بیماری دیابت، کار را به پایان رساند.

دالوند همچنین سردبیر نشریه هور (هنر و رسانه انقلاب) بود که سه شماره آن با همت انجمن هنرهای تجسمی انقلاب و دفاع مقدس و با همکاری مرکز هنرهای تجسمی حوزه هنری در بنیاد فرهنگی روایت فتح منتشر شد.

متن این یادداشت را در زیر می خوانید:

«پیامی برای ثبت در تاریخ

هو العزیز

شهامت استاد احمدرضا دالوند ستودنی بود. رُک و با صراحت سخن می گفت و این اواخر در تاختن به هنرمندان غربزده و ادا و اطوارهای روشنفکرانه و رشد قارچ گونه گالری ها، لحظه ای آرام نداشت. بسیار مؤدب بود و زبانش از خشونت عاری، اما برای بسیاری تلخ و گزنده. رفاقت ما از همین جا آغاز شد، هر چند از سال ها پیش او را می شناختم. ابتدا به عنوان طراح و نقاش و سپس در کسوت تصویرگر مطبوعاتی و گاهی طراح گرافیک و البته بیشتر نویسنده و منتقد. به طبع آزمایی در یک رشته هنری اکتفا نکرد و به عنوان یک انسان فرهنگی و با فطرتی بیدار وارد فضای جنگ نرم شد و با عشق به حقیقت به جریان هنر انقلاب و مقاومت پیوست و این اواخر در تولید نشریه هنر و رسانه انقلاب (هور) به عنوان سردبیر و نویسنده مسئولیت پذیرفت. نشریه ای که در بنیاد فرهنگی روایت فتح و با همکاری حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی و همراهی استاد شجاعی طباطبایی، سه شماره انتشار یافت و در مواجهه با مشکلات اقتصادی و بیماری ایشان، ناگزیر تن به تعطیلی داد. اندوه تعطیلی هور که شاید یگانه رسانه هنر مقاومت در شرایط فعلی بود، کمتر از اندوه بیماری و سایر مشکلاتش نبود و البته این در مقابل اندوهش از هنر منحط و غرب زده، هیچ نبود. کراهتش از آنچه دیرزمانی تجربه کرده بود و رغبتش به فضای هنر متعهد، به ذائقه برخی خوش نیامد و همکاریش با جبهه فرهنگی انقلاب را برنتافتند و او را به انزوا کشاندند. امیدوارم رسانه های کوچک و محدود دوستان واقعی اش اندیشه های این مرد آرمیده در خاک را به جامعه فرهنگی و هنری بر عهده گیرند و نام و یادش را زنده نگه دارند.  

انتشار بخشی از پیام های او را طبق درخواستش در بیمارستان، به بعد از زمان حیاتش موکول کردم. پیام هایی که این اواخر بین ما رد و بدل می شد و سابقه آن موجود است…

«بسم الله. سلام. مدتی است متوجه واکنش های منفی از سوی برخی اهل رسانه نسبت به خودم شده ام. برخوردهای سرد. بی اعتنایی و برائت از دالوند را دارم به عینه می بینم … 

در جنگ نرم آبرو که سهل است هر آنچه لازم است تقدیم انقلاب می کنم. اما اینان که اهالی رسانه اند و اغلب دانسته و گاهی ندانسته در شمار خائنان صف می بندند، سعی دارند تا مرا به انفعال بکشانند.  

نمی دانند که هر روز به درگاه خداوند تکرار می کنم: صراط الذین انعمت علیهم غیر المغضوب علیهم و الضالین. توکل به خدای بزرگ. »

شادی روحش فاتحه ای نثار کنید. »

به گزارش سینماپرس، مجموعه مستند تلویزیونی «به نام خلق» که به روایت اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق از ابتدای شکل‌گیری تا امروز آن می‌پردازد از شنبه ۲۴ آذر هرشب ساعت ۱۸ از شبکه سوم سیما پخش خواهد شد.

این مجموعه مستند ۲۸ قسمتی  به کارگردانی و تهیه‌کنندگی ایمان گودرزی، تصویربرداری احمد گودرزی، وحید نجف‌زاده ؛ نویسندگی سیدحامد قریشی؛ گویندگی داود نماینده و تدوینگری کوروش نمازی است.

این مستند که تولید آن ۲ سال زمان برده است محصول مشترک مرکز مستند سوره حوزه هنری و بسیج سازمان صدا و سیما است.

به گزارش سینماپرس، ۵ فیلم برتر از نگاه تماشاگران جشنواره سینماحقیقت تا پایان روز سه شنبه ۲۰ آذر ماه اعلام شد که بدین شرح است:

رتبه اول: «جوکر(سیاه زخم)»، کارگردان: سجاد ایمانی، تهیه‌کننده: سجاد ایمانی، رضا شریفی

رتبه دوم: «آنجا که باد می وزد»،  کارگردان و تهیه‌کننده: مینا مشهدی‌مهدی

رتبه سوم: «آواز جغد کوچک»، کارگردان: مهدی نورمحمدی، تهیه کننده: مهدی نورمحمدی و صدیقه خدایی

رتبه چهارم: «در قلمرو افعی دم عنکبوتی» کارگردان: فتح الله امیری، تهیه‌کننده: محمد علاء

رتبه پنجم: «اسرار دریاچه»، کارگردان و تهیه کننده: آرمین ایثاریان

این نتایج مجموع آرای تماشاگران طی سه روز ابتدایی جشنواره است.

جایزه تماشاگران سینماحقیقت از سوی انجمن صنفی تهیه‌کنندگان سینمای مستند ایران و با نظارت نماینده خانه سینما به بهترین فیلم از نگاه تماشاگران اعطا می‌شود.

گفتنی است؛ صرفاً فیلم‌های بخش مسابقه ملی جشنواره سینماحقیقت در این نظرسنجی مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت.

دوازدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» تا ۲۵ آذرماه ۱۳۹۷ به دبیری «سیدمحمدمهدی طباطبایی‌نژاد» در پردیس سینمایی چارسو ادامه دارد.