اخبار سینمایی

سینماپرس: مستند «حقیقت گمشده» به کارگردانی محمدعلی فارسی داستان سرگذشت رازآمیز کتاب طلاکوب خیام در کشتی تایتانیک پنجشنبه ۲۸ اردیبهشت ساعت ۲۰ از شبکه مستند پخش می شود.

سینماپرس: مسعود فروتن کارگردان باسابقه تلویزیون معتقد است، مجموعه «آتش و باد» قصه‌ای ناشنیده و ناگفته از آدم‌ها را روایت می‌کند.

به گزارش سینماپرس، قسمت اول گفت‌وگو تسنیم با محمود سالاری معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، حول محور رویکرد و نگاه کلی این معاونت به حوزه هنر بود. از کارهایی که معاونت هنری ارشاد در یک سال و نیم گذشته انجام داده که به گفته معاون آن بیشتر ناظر بر عدالت فرهنگی بوده است که شامل مصادیقی مانند حمایت از آموزشگاه‌های هنری در مناطق کم‌برخوردار و آموزش هنر به جوانان مناطق گوناگون کشور و استان‌ها بوده تا مبنای حمایت و ارائه مجوزها به آثار هنری که شامل آثاری است که محتوای سالم داشته باشد و رویکرد ضد ملی و ضددینی نداشته باشد.

سالاری در این میان تحلیل خودش را نیز از وضعیت فرهنگی و هنری کشور ارائه داد و درباره آنچه که مدیر فرهنگی باید در مورد عدالت نسبت به هنرمندان داشته باشد گفت. در آخرین محوری که با او صحبت کردیم، توضیحات او درباره حجاب در وضعیت فعلی کشور بود. اما در قسمت دوم و پایانی این گفت‌وگو، از وضعیت هنر انقلاب و آنچه که معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد باید در قبال آن انجام دهد، پرسیدیم.

هزینه‌ای که فلان سفارت‌خانه خارجی برای یک تئاتر می‌کند از کل بودجه تئاتر ما بیشتر است

آقای سالاری، در ادامه بحثم با شما به عنوان مدیر فرهنگی و هنری، سؤالم مهم این است که بعد از این همه سال‌ از گذشت پیروزی انقلاب اسلامی، هنوز عرصه هنر انقلاب آن طور که لازم و شایسته آن است رشد نکرده است. در یک دهه گذشته شاهد افزایش چشمگیر مطالبات بخش انقلابی جامعه از هنر هستیم که با گسترش فضای مجازی به شدت رشد کرد. اما از سوی دیگر سال گذشته پدیده بزرگ سلام فرمانده به وجود آمد که به طور گسترده مورد توجه مردم قرار گرفت و نشان داد که هنر انقلابی در مواقفی می‌تواند به صورت گسترده میدان را به طور کامل از آن خود کند. آیا به عقیده شما هنر انقلاب در آستانه تحول قرار دارد و یا سلام فرمانده و مانند آن پدیده هایی هستند که یکباره رخ می‌دهند؟

چند نکته است که باید به آن بپردازیم. واقعیت این است که ما در یک جنگ نابرابریم این نابرابری هم در عِده و عُده است هم در نگاه به حوزه فرهنگ و هنر. هزینه‌ای که دشمن برای هنر می‌کند و هزینه ای که جبهه انقلاب می‌کند را ببینیم و مقایسه کنیم. ما در موارد ساده‌ای در خود کشور و مباحث هنری آن، مساله داریم در حالی که آنها برای یک نمایش از یک سفارت‌شان ۲۵۰ هزار یورو می‌دهند. این پول، کل بودجه تئاتر ما نیست. ما نمی‌توانیم با یک مداد مشکی یک نقاشی رنگی بکشیم ما این مشکل را داریم. بودجه‌مان را مقایسه کنیم با بودجه کل بخش‌های گوناگون. قول می‌دهم بودجه روابط عمومی ‌برخی از وزارتخانه‌ها از بودجه کل معاونت هنری بیشتر است. این را با علم می‌گویم و اطلاع دارم. اما من باید پاسخگو باشم، اما آنجا نیست. گردن من زیر دست مجلس است اما آن روابط عمومی‌پاسخگو نیست. اما بودجه و پول آنجا است و از ما تمکین هم نمی‌کنند. برای همین در نگاه کلان به حوزه فرهنگ و هنر باید مسأله بودجه را اصلاح کنیم. اینکه فکر کنیم خوشنویسی خودش به جلو پیش می‌رود پس آن را رها کنیم، نتیجه اش این می‌شود که ترکیه گوی خوشنویسی را می‌رباید. پس ما چه خدمتی می‌توانیم کنیم؟ وقتی از دست رفت همه صدایشان در می‌آید اما الان که داد می‌زنیم به فریادش برسیم، کسی گوش نمی‌دهد.

تمام محتوای آموزشی هنر کشور غربی است

اما گفتم که این همه ماجرا نیست. نکته دوم اینکه چقدر هنرمند در این حوزه تربیت کرده‌ایم؟ اصلا تمام هنر روی هنرمند سوار است. اصلاً آیا هنر در معنای خودش بدون هنرمند معنی می‌دهد؟ ما باید هنرمند در این سال‌ها تربیت می‌کردیم. چرا نشده است؟ پاسخ به شیوه‌های آموزشی و تربیتی ما در هنرستان‌ها و آموزشگاه‌ها برمی‌گردد. ما شیوه‌های تربیت مهندسین و علوم پایه را در هنر آوردیم حال آنکه شیوه تربیت هنرمند استاد و شاگردی است. شیوه‌ای که قرن‌ها است وجود دارد و به عنوان مثال در انجمن خوشنویسان دیده می‌شود و از آن استاد فرشچیان، استاد زاویه و در نقاشی استاد رجبی دوانی بیرون می‌آید. شیوه استاد شاگری مهم است اما در دانشگاه‌ها این گونه نیست. در موضوع شیوه این بحث است و در آموزش و محتوا نیز باید بگویم که همه دانشگاه‌ها مانند هنر و تهران محتوای کاملاً غربی را آموزش می‌دهند. این را به عنوان دانش آموخته این حوزه می‌گویم که در همین دانشگاه‌ها درس خواندم. این جنس از محتوای آموزشی، از اول ریشه‌های باور و دین را می‌خشکاند و سپس روی آن می‌خواهد بنایی را سوار کند. حالا ارشاد با این هنرمند روبروست؛ وزارت فرهنگ که آنها را تربیت نکرده است اما از قضا با آنها مواجهه پس از آموزش دارد و می‌خواهد آنها را در فضای بومی ‌بیاورد. این زحمتی است که باید قبل از ارشاد، نهادهایی که برای آموزش و تربیت هنرمند دینی ساخته شده‌اند، آن را انجام دهند.

این است که با چنین شرایطی مواجهیم اگر در این ۴۰ سال کسی تدبیری می‌کرد و می‌ایستاد پای کار هنر انقلاب و هر سال ۱۰، ۲۰ یا ۳۰ هنرمند انقلابی در هر استان تربیت می‌شد، امروز با انبوه هنرمندان انقلابی که دغدغه مندند مواجه بودیم.

ما در یک جنگ نابرابریم این نابرابری هم در عِده و عُده است هم در نگاه به حوزه فرهنگ و هنر. هزینه‌ای که دشمن برای هنر می‌کند و هزینه ای که جبهه انقلاب می‌کند را ببینیم و مقایسه کنیم. ما در موارد ساده‌ای در خود کشور و مباحث هنری آن، مسأله داریم در حالی که آنها برای یک نمایش از یک سفارت‌شان ۲۵۰ هزار یورو می‌دهند. این پول، کل بودجه تئاتر ما نیست.

این موضوع در رسانه‌های بزرگی مانند رسانه ملی نیز باید مورد توجه قرار بگیرد. باز امروز جمعی از هنرمندان حوزه‌های گوناگون را در رسانه ملی می‌بینیم اما در دوره‌های قبل رسانه ملی، هنرمندان ارزشی فقط محترم بودند اما کاری با آنها نداشتند. شما استاد عبدالحمید قدیریان را چندبار در رسانه ملی دیدید؟ آیا ایشان را در برنامه‌های پربسامد و بیننده دیدید؟ کسی با این آقایان کاری نداشت. پس جریان مرعوبی هم وجود دارد که مرعوب هنرمندانی است که آن سو تجلیل می‌شود. چون آن سو تجلیل می‌شود اینجا هم تجلیل می‌شود. اگر هنرمندی داریم که ۱۰ پله از بقیه بالاتر است اما کسی از او تجلیل نکرده است، ما هم کاری با او نداریم. اینگونه هنرمندان انقلابی مهمی که داریم هم مورد بی‌مهری قرار می‌گیرند و در نتیجه جریان هنر انقلاب مهجور واقع می‌شود.

ما هنرمند داریم که یک اثر کشیده است اما مانده است هنرمند داریم که هزار کار کشیده است اما دیده نشده است.

ما هر سفر استانی که می‌رویم و در جلسات هنرمندان پیشکسوت تلاش می‌کنیم که به این عزیزان کمک کنیم. بخشی از این بزرگواران خودشان توان ندارند ولی ما آمادگی داریم، سر می‌زنیم و با هنرمندان دیدار می‌کنیم. در سفر خوزستان با استاد شمسایی دیدار داشتم که سمفونی‌های بزرگی نوشتند و ساختند. تلاش داریم که به میدان بیایند اما برخی احساس می‌کنند که خسته اند و به خاطر کهولت سن دیگر توانایی کار ندارند.

پس عوامل مختلفی وجود دارد که وضع هنر انقلاب اینگونه باشد. در این شرایط یک سلام فرمانده رخ‌نمایی و جلوه‌گری می‌کند. اما یادمان باشد این سرود نتجیه یک فرایند و روند نیست بلکه یک رویداد است. روندی نبوده که این ثمره آن باشد.

دفتر سرود برای تقویت هنر انقلاب در زمینه موسیقی تأسیس شد

با این حساب، آیا به عنوان معاونت هنری در زمینه تربیت هنرمند ورود کردید یا خیر؟

بله، به طور مشخص اگر بخواهم مصداقی مثال بزنم، در ذیل اداره کل موسیقی دفتر سرود را تأسیس کرده‌ایم و گروه‌های خیلی خوبی در سطح کشور را شناسایی و حوزه‌های آموزش آن را فعال کردیم. مربیان سرود را آوردیم و آموزش دانشگاهی و آکادمیک به آنان می‌دهیم تا از نظر نظری و فنی نیز ارتقا پیدا کنند.

همانطور که در جشنواره موسیقی فجر سال گذشته دیدید، این اتفاق افتاد و گروه‌های سرود زیادی شرکت کردند و مورد توجه قرار گرفتند. در همین حوزه آموزش در خوزستان یکی از اساتید موسیقی خوزستان به من گفت چه کار می‌توانم انجام دهم و من گفتم به ایشان که شما ۲۰ نفر آموزش بدهید و ما هم هزینه آنها را پرداخت می‌کنیم. سازهای بومی‌ استان و باورهایی که دارید در آنها رسوخ کند؛ نفس استاد مهم است اگر او باورمند باشد شاگرد او هم باورمند بزرگ می‌شود. هنرمندی که باور نداشته باشد شاگرد او هم بی باور است. همانطور که در بخش اول صحبت‌هایم گفتم در توسعه آموزش هنر در استان‌ها و مناطق کم‌برخوردار تمام تلاشمان‌ را کردیم تا این موضوع توسعه پیدا کند. آن هم مبتنی بر خود هنر نواحی، یعنی هم سازها و هم اشعار. احساس این خلأ را داریم برای همین ورود کردیم اما تولید انبوه دانشگاه‌ها و آموزشگاه‌های آزاد و هنرستان که دارد را نمی‌توانیم داشته باشیم. ما باید تک خال هایی را بالا بکشیم و شروع کنیم.

جریان مرعوبی هم وجود دارد که مرعوب هنرمدانی است که آن سو تجلیل می‌شود. چون آن سو تجلیل می‌شود این جا هم تجلیل می‌شود. اگر هنرمندی داریم که ۱۰ پله از بقیه بالاتر است اما کسی از او تجلیل نکرده است، ما هم کاری با او نداریم. اینگونه هنرمندان انقلابی مهمی که داریم هم مورد بی‌مهری قرار می‌گیرند و در نتیجه جریان هنر انقلاب مهجور واقع می‌شود.

چطور در آن سو این مسیر تربیتی با فضایی که با دین و فرهنگ ایرانی و اسلامی‌همسو نیست با حجم بالایی هنرجوی تربیت شده همراه است؟

روند باورمند کردن انسان‌ها فرق دارد با تخریب کردن؛ تخریب کار ساده‌ای نیست اما ساختن سخت است. متأسفانه در حوزه فرهنگ و هنر در تخریب کم نیستند از ماهواره و فضای مجازی و دانشگاه بی‌دین می‌کنند تا تجمعات این جمع‌ها تا فرایندی که در مطرح کردن چهره‌ها نمی‌شود و سیاست‌گذاری روی این چهره‌های توسط برخی افراد.

فقط عیب‌های مملکت را نگوییم؛ آینه هنر را کامل و درست در مقابل جامعه بگیریم

آقای سالاری، با توجه به این شرایطی که به آن آگاهید، نحوه همکاری شما با هنر اعتراضی و هنرمندان معترض چگونه است؟ از این رو که اولاً در خود هنر انقلاب هنر اعتراضی وجود داشته است و دوم اینکه به عنوان مدیر انقلابی که البته گفتید هنر نامتعارف و ناهنجار را برنمی‌تابید، نظرتان درباره هنر اعتراضی چیست. آیا برای آن فکری دارید؟ تعامل شما با هنرمندانی که کار اعتراضی می‌کنند چگونه است؟

با یک مثال حرفم را می‌زنم؛ زمانی یک نفر آمد و یک سطل ماست را روی سر یک دختر خانم ریخت. کسی هم نمی‌داند که این کار عمدی بوده یا نه، ماجرا چیست و سر چیست، هیچ کس نمی‌داند اما حجم بالایی از دوستان ما که نام‌شان هنرمند است درباره آن پست منتشر می‌کنند. بعد جوانی با چاقو توسط ارذل و اوباش به شهادت می‌رسد اما هیج کس صدایش در نمی‌آید. اینجا معلوم است که عدالت در تشخیص و انصاف در بیان وجود ندارد چنین هنرمندی هنر اعتراضی که بخواهد بسازد عادلانه کار نمی‌کند. اما زمانی هنرمندی مانند آقای حبیب احمدزاده عیب کاری را ‌می‌گوید و هنر آن را هم می‌گوید. حتما باید بگوید. الان کسی هست که درباره مسائل بانکی بخواهد نمایشی را روی صحنه ببرد و ما جلوی او را بگیریم؟ درد ما این است چرا یک طرف غش می‌کنیم؟ این مملکت یکسری عیب دارد یکسری خوبی هم دارد فقط یک بخش را چرا می‌بینید؟ چرا خودتان را موظف می‌دانید که درباره یک بخش نظر بدهید؟ آیا داعش که بیخ گوش ما بود و تمامیت ارضی که مورد تهدید قرار می‌گیرد مسائلی نیست که مورد پرداخت هنری قرار بگیرد. موضوع بر سر انصاف است. مشکل این است که مرز ما در مواجهه با هنر اعتراضی رعایت انصاف است وگرنه کسی با هنر اعتراضی مشکلی ندارد.

با هنر اعتراضی مشکلی نداریم اما جلوی کاری که مفاهیم مستهجن دارد می‌ایستیم

پس معتقدید که هنرمند بی انصاف اثر هنری غیر منصفانه می‌سازد.

مانند آینه ای می‌شود که یا مقعر است یا محدب. آینگی آن از بین رفته است، اگر در مقدمه تئاتر می‌نویسند که تئاتر آینه است، درست است اما اگر مقعر یا محدب بود کج و نادرست نشان می‌دهد. این کج و معوجی جامعه را به ناکجا می‌برد. اما آینه باشد اشکالی ندارد. برخی از هنرمندان ما آینه را بد نگه می‌دارند.

الان هم به نظرم بیشتر کارهای تئاتری که ساخته می‌شود معترضانه است. چند درصد این نمایش‌ها درباره ارزش‌های مورد نظر انقلاب و نظام است؟ اما در حال کارند و ما هم با آنها مشکلی نداریم. اگر نظام بسته بود و همه چیز را متوقف می‌کرد پس چگونه در حال کارند؟ بحث ما درباره انصاف است. اثر هنری که اندیشه در ورای آن نیست و می‌خواهد با توسل به مفاهیم مستهجن در کلام و نمایش فروش کند، جلوی آن گرفته می‌شود. بعد می‌گوید که نمی‌گذارند حرفمان را بزنیم. تو می‌خواهی بفروشی و این کار را با کلام مستهجن ‌و تنانگی انجام دهی، منتها خودت را پشت اندیشه پنهان می‌کنی. کدام اندیشه و کدام کار انیشمندانه؟ جلوی هیچ کاری که واقعاً اندیشمندانه باشد گرفته نشده است. به دوستان مان در شورای نظارت گفته‌ام که با کار دارای اندیشه، اندیشمندانه برخورد کنید.

عمده کارهایی که ما با آنها مخالفیم کارهایی است که می‌خواهد با پز روشنفکری الکی و مخالف خوانی‌های بیهوده فروش کند. می‌خواهد بلیت بفروشد و پول درآرد. آیا کسی می‌تواند جلوی شازده کوچولو که یک کار اندیشمندانه است را بگیرد؟ این کتاب اثر اندیشمندانه است و همه جای دنیا مورد احترام است اما این دوستان می‌خواهند با مخالف‌خوانی‌هایی که مورد پسند برخی باشد و با کلام مستهجن ‌فروش کنند. اندیشه را به میان بیاورند و اثر بسازند؛ اندیشه همواره مورد احترام است.

زمانی یک نفر آمد و یک سطل ماست را روی سر یک دختر خانم ریخت. کسی هم نمی‌داند که این کار عمدی بوده یا نه، ماجرا چیست و سر چیست، هیچ کس نمی‌داند اما حجم بالایی از دوستان ما که نام‌شان هنرمند است درباره آن پست منتشر می‌کنند. بعد جوانی با چاقو توسط ارذل و اوباش به شهادت می‌رسد اما هیج کس صدایش در نمی‌آید. اینجا معلوم است که عدالت در تشخیص و انصاف در بیان وجود ندارد چنین هنرمندی هنر اعتراضی که بخواهد بسازد عادلانه کار نمی‌کند.

ما با هیچ کس مخالف نیستیم و نمی‌گوییم که کسی کار نسازد. نگفتیم که بقیه بروند خانه نشین بشوند هرکس می‌خواهد کاری بسازد در معاونت هنری به روی او باز است.

اما در عین حال ما با جریانی مواجهیم که معاند است و جریانی هم که با حرف زدن می‌توان مسائل میان‌مان را با او حل کنیم؛ برخی از چهره‌های هنری به همین دفتر می‌آیند و می‌گویند که در هیچ جریان سیاسی نیستند اما برخی معاندند و می‌خواهد با عناد کار کند زیرا تعهداتی در جاهای دیگر دارد. اما هنرمندان دیگری هم با من و هم با معاونین و حتی خود شخص وزیر دیدار صورت گرفته است اما رسانه ای نشده است. اما اینکه کسی بیاید و بگوید که یا حرف ما را گوش می‌دهید یا چی، نشان می‌دهد که اهل گفتگو نیست. برخی از هنرمندان می‌گویند که حرف ما را گوش ندادند، نخیر گوش دادند، گفتگو بود، چیزی را شما گفتید و شما هم حرفی زدید و به نتیجه خاص خود می‌رسد. اما برخی اصرار دارند که هرچه آنها گفتند همان شود. این که آداب گفتگو نیست.

اما صد در صد در تعامل و گفت‌وگو با هنرمندان هستیم. شب عید به خانه تئاتر رفتم که در پاسخ به حضور آنها در چند ماه قبل بود که به دفتر من آمدند. با هم حرف زدیم اما در انتها جشنواره فجر برای همه است ما که نمی‌توانیم آن را تعطیل کنیم. بله در جشنواره برخی از دوستان تئاتری همکاری نکردند. برخی هم فکر می‌کنند دولت خودپرداز بانک است وقتی پول می‌خواهیم سراغ آنها برویم. خب این خوب نیست من پول چه چیزی را باید بدهم؟ ارتباط دو طرفه است.

قطار هنر کشور نمی‌ایستد

امسال را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ جشنواره‌های فجر چگونه شکل خواهد گرفت؟

ما کار خودمان را انجام می‌دهیم چون معتقدیم به کاری که می‌کنیم؛ زیرا می‌گوییم تئاتر برای همه هنرمندان کشور است نه قشر خاص. معتقدیم که هرکسی کار تئاتر می‌کند محترم است و اینکه بخواهیم برای کسی رانت ایجاد کنیم یک سفره خاص پهن کنیم غیر از این است. قطار هنر ممکلت را نمی‌توان متوقف کرد، هرکسی رسید سوار شد و هرکسی نرسید این قطار می‌رود؛ این قطار متوقف نیست.

به اجراهای تئاتر و موسیقی در همین ماه‌ها و ماه‌های آینده نگاه کنیم، می‌بینیم کسانی بودند که می‌گفتند از موسیقی بروم بیرون و خوانندگی نکنم، در این کشور دیگر کار اجرا نمی‌کنم، بعد همین فرد تا الان چند کنسرت اجرا کرده است! اینها معنی دارد.

رپ را با شعر انقلابی نمی‌شود به خدمت گرفت

یکی از همین انواع موسیقی اعتراضی “رپ” است. واقعیت این است که این موسیقی مورد توجه برخی از نوجوانان و جوانان است. آیا امکان اینکه این موسیقی جواز بگیرد هست؟ برای آن چه فکر و تحلیلی دارید؟

اولا می‌دانید که رپ یک سبک زندگی است و یک موسیقی ساده و معمولی نیست. یک پیوستار است که اگر بخش‌های جانبی‌اش از آن گرفته شود، دیگر تنها یک شکل خام از موسیقی‌اش باقی می‌ماند. آنچه در حال حاضر در موسیقی زیرزمینی از آن به عنوان “رپ” یاد می‌شود، “رپ” نیست یک موسیقی کاریکاتوری از “رپ” است. اما رپ واقعی فرم پوشش، سبک زندگی، تفکر و… دارد. اینکه چقدر می‌توانیم به این نوع رپ در جامعه بها بدهیم و رسمیت بدهیم، به یک بحث روانشناسی، جامعه شناختی و هنری نیاز دارد.

بحث ما درباره انصاف است. اثر هنری که اندیشه در ورای آن نیست و می‌خواهد با توسل به مفاهیم مستهجن در کلام و نمایش فروش کند، جلوی آن گرفته می‌شود. بعد می‌گوید که نمی‌گذارند حرفمان را بزنیم. تو می‌خواهی بفروشی و این کار را با تنانگی انجام دهی، منتها خودت را پشت اندیشه پنهان می‌کنی. کدام اندیشه و کدام کار انیشمندانه؟ جلوی هیچ کاری که واقعاً اندیشمندانه باشد گرفته نشده است. به دوستان مان در شورای نظارت گفته‌ام که با کار دارای اندیشه، اندیشمندانه برخورد کنید.

در واقع به یک پژوهش بزرگ نیاز دارد.

بله واقعاً به یک پژوهش نیاز دارد، فواید و مضرات این کار چیست و کدام قسمت از زندگی فردی و اجتماعی آدم را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بعد به آن پرداخته شود. اما اینکه چون از آن استقبال می‌شود پس ما هم آن را به رسمیت بشناسیم، دلیلی نمی‌شود. خیلی چیزها در جامعه یا دنیا هست که از نظر فرهنگی و دینی ما موردپسند نیست حال باید آن را به رسمیت بشناسیم.

اینکه برخی می‌گویند که با رپ کار انقلابی و دینی هم خوانده می‌شود، مانند فرمی ‌می‌ماند که با محتوای خود کاملاً ناسازگار است. این دوستان که می‌گویند رپ را به خدمت می‌گیریم رپ را به خوبی نشناختند. قصه آنان ماجرای این مثل است که : ‌شد غلامی‌که آب جوی آرد؛ جوی آب آمد و غلام ببرد. این دوستان فکر می‌کردند که می‌توانند رپ را مدیریت کنند اما آیا واقعاً‌ این اتفاق افتاد یا رپ کار خودش را کرد و اثراتش را برجای گذاشت. من خودم در خودم این توان را نمی‌بینیم که رپ را بیاورم و آن را خودی کنم. هرکسی که می‌تواند این کار را إن شاءالله بکند. من معتقد نیستم که موسیقی رپ خودی می‌شود. اینکه شعرش را بردایم و دوتا مرگ بر آمریکا و زنده باد انقلاب بگذاریم، معنی آن این نیست که رپ انقلابی می‌شود. این سادگی است که فکر کنیم با عوض کردن شعر رپ می‌توان آن را انقلابی و ملی کرد.

باید عطش و ذائقه فرهنگی جوانان را جبران کنیم

اما این هم مهم است که بتوانیم با نسل جدید با زبان خودشان ارتباط بگیریم. نباید بگذاریم میان این نسل و نظام فاصله ایجاد شود و هرکدام کار خودمان را بکنیم. البته هم نمی‌گویم که به هر قیمتی.

بله البته جریان‌های فرهنگی ما باید بتوانند ذائقه و عطش فرهنگی جوانان را جبران کنند و جایگزین داشته باشیم. آموزش و پرورش ما باید به میدان بیاید مراکز اجتماعی ما مانند معاونت اجتماعی وزارت کشور باید جایی که موظف هستند به میدان بیاینند. همه باید به میدان بیایند. نسل نویی که دارد می‌آید همه جانبه به حمایت نیاز دارد از لباس و پوشاک تا منظومه ارزشی و… اینکه فکر کنیم که فقط جایی مانند معاونت هنری وزارت ارشاد باید این کار را انجام دهد درست نیست. یک مجموعه عوامل باعث می‌شود که اتفاقاتی رقم بخورد. در دهه ۶۰ آقای آهنگران و آقای کویتی پور اگر مطرح و برجسته شدند، اتفاقی که نبوده است. آنان ذائقه عمومی ‌را ساختند چون خلأ وجود داشت و شرایط و بستر وجود داشت. این اتفاقات و مجموعه عوامل و حوادث سیاسی مقصر است. میزان و نوع ارائه محصول فرهنگی و هنری مهم است.

در سفر تاجیکستان عشق فراوان مردم آنجا را به فرهنگ و زبان ایران دیدم

بخش دیگر سؤالات من درباره همکاری با کشورهای خارجی برای کارها و فعالیت‌های هنری است و حضور معاونت هنری در فستیوال‌ها و رویدادهای هنری.

البته در این زمینه دوستان ما در سازمان فرهنگ و ارتباطات همکاری دارند و کارهای بسیار خوبی انجام داده‌اند. اما به خاطر بالا رفتن هزینه ارز ما با مشکلات زیادی روبرو شدیم و روی فعالیت‌های ما اثرگذار است. هزینه اعزام گروه‌های هنری که بالا می‌رود، زیاد می‌شود. اما با اولویت کشورهای هم‌زبان و هم‌کیش ما هستند این کار را انجام می‌دهیم. درباره اینکه هفته‌های فرهنگی را احیا می‌کنیم با سازمان فرهنگ و ارتباطات ارتباط خوبی داریم که لااقل اهالی یک کشور بتوانند با فرهنگ و هنر ما آشنا باشند. صنایع دستی ما را بشناسد. سال گذشته در هفته فرهنگی تاجیکستان که شرکت کردم اقبالی که مردم تاجیکستان به ایران و هنر ایران دارند وصف ناشدنی است. ما ساعت ۳ قرار بود در سالنی برنامه داشته باشیم ساعت ۱ سالن پر بود. این اقبالی است که وجود دارد و باید به این اقبال پاسخ بدهیم. امیدوارم که بضاعت سیاسی فراهم شود تا بتوانیم این روند را در کشورهای گوناگون توسعه بدهید و در جشنواره‌های مهمانان خارجی داشته باشیم تا به شناخت فرهنگ ما کمک کند.

برای خلق آثار فاخر هنری باید خطر کرد اما هزینه آن را نمی‌پردازند

سؤال دیگرم ناظر به مشکلاتی است که در شکل اجرا و وحدت رویه نهادها و متولیان فرهنگی و هنری دیده می‌شود. بارها دیده شده است که هرکدام از آنها یا موازی کاری می‌کنند یا مانند توپخانه‌ای که هرکدام نقطه‌ای را هدف گرفته باشد، شلیک می‌کنند. علت این موضوع را به عنوان یکی از مدیران ارشد هنری کشور چه می‌دانید؟

ما در حوزه امنیت و آموزش و پرورش و فرهنگ، شورا داریم اما آن اقتدار و حمایتی که از شوراها باید دیده شود یکسان نیست. ما در هنر هووهای فرهنگی داریم. همه خودشان را صاحب نظر می‌دانند. اما در فضای نظامی ‌اینگونه نیست، در فرهنگ همه خود را صاحب‌نظر می‌دانند. برخی تصورات غلط از حوزه‌های دیگر را به فرهنگ تسری می‌دهند فکر می‌کنند فرهنگ مانند کارخانه ای است که از این سو خمیر می‌ریزیم و از این طرف بیسکوئیت تحویل می‌گیریم. فکر می‌کنند عده‌ای را حذف کنیم و از این سو عده‌ای را تربیت کنیم. اینگونه نیست که از میان ۱۰۰ شاگرد هنری همگی شاعر و هنرمند درست انقلابی شوند. این نگاه باید درست و اصلاح شود. ما باید ۱۰۰ خواننده تربیت کنیم تا یک موذن زاده داشته باشیم. اما برخی از مسئولین ما می‌خواهند با کمترین هزینه‌ها بیشترین خروج را داشته باشیم.

در مانور نظامی ‌آن همه ادوات نظامی ‌به کار گرفته شود تا در جای خود به کار آید. این کارها باید انجام شود تا امنیت کشور تقویت شود و آن را همه قبول داریم و درست است اما این رویکرد را در حوزه فرهنگ نداریم. اگر بگوییم چند میلیارد بدهید تا چندین سمفونی و تئاتر فاخر بسازیم که یکی از آنها سلام فرمانده یا سمفونی ایثار شود، می‌گویند چرا و چطور؟ با شاید که نمی‌شود و… اگر می‌توانید بسازید بدهیم، اگر شک دارید ندهیم.

ما باید هزینه‌های جانبی هنر را بپذیریم. باید ۲۰۰ تا تئاتر تولید کنیم یک اثر خوب دربیاید. هزار سرود تولید کنیم تا یک سلام فرمانده از آن درآید. این خطر را کسی نمی‌پذیرد. اما باید این رویه را داشته باشیم. به درستی و به حق در حوزه نظامی ‌می‌پذیرند که ۱۰۰۰ تا موشک ساخته شود تا آن یک موشک مورد نظر را نتیجه دهد. در مانور نظامی ‌آن همه ادوات نظامی ‌به کار گرفته شود تا در جای خود به کار آید. این کارها باید انجام شود تا امنیت کشور تقویت شود و آن را همه قبول داریم و درست است، اما این رویکرد را در حوزه فرهنگ نداریم. اگر بگوییم چند میلیارد بدهید تا چندین سمفونی و تئاتر فاخر بسازیم که یکی از آنها سلام فرمانده یا سمفونی ایثار شود، می‌گویند چرا و چطور؟ با شاید که نمی‌شود و… اگر می‌توانید بسازید بدهیم، اگر شک دارید ندهیم. کسی این خطر را قبول نمی‌کند. این مسائل خودش را در هنر نشان می‌دهد.

به زودی شاهد رخ‌نمایی هنرمندان جدید مناطق گوناگون کشور در صدر عرصه هنری کشور خواهیم بود

در پایان این مصاحبه و با توجه به مشکلاتی که درباره هنر گفتید، فکر می‌کنید وضعیت هنری ما در پیش رو چگونه خواهد بود؟

ما با احیای جریان تئاتر مناطق چهره‌های خوبی از مناطق را پیدا کردیم که دیده نمی‌شدند؛ اینها انگیزه پیدا کردند که کار تولید کنند. طبیعتا این جشنواره آرام آرام خودش را در سطح اول کشور نشان می‌دهد و ما شاهد هنرمندان خوبی در سطح بالای هنر کشور خواهیم بود. در جشنواره نگارگری که بعد از ۸ سال انجام شد، باز چهره‌های نو دیدیم که جوانند. این روند کمک می‌کند به اینکه مسیر بهتری داشته باشیم. ما باید به سمت پیدا کردن چهره‌های گوناگون جوان کل کشور در تمام حوزه‌های هنری برویم و از تک چهره‌های سلبریتی و سلبریتی زدگی فاصله بگیریم. این مسیر رسانه‌ها را به مدد می‌طلبد و صداوسیما و روزنامه‌ها و بخش خبری و … را می‌طلبد که اگر فردی را در جشنواره دیدیم جایزه گرفته است، بپرسند که چرا جایزه گرفته ای. اما این پیوست وجود ندارد.

در روزهای پایانی اردیبهشت ماه فیلم های جدید سینمایی از قاب شبکه های سیما تماشایی می شوند که این فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی و انیمیشن جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه از شبکه‌های سیما روی آنتن می‌رود.

شبکه یک سیما

فیلم سینمایی «پیمانکار» به کارگردانی «طارق صالح»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۶ از شبکه یک سیما پخش خواهد شد.
در خلاصه داستان فیلم با بازی کریس پاین، جیلیان جیکوبز و بن فاستر آمده است: جیمز هارپر که به طور غیرارادی از نیرو‌های ویژه ارتش ایالات متحده اخراج می‌شود، در کنار بهترین دوستش و تحت فرمان یکی از کهنه کار‌ها به یک سازمان پیمانکاری خصوصی ملحق می‌شود تا از خانواده اش حمایت کند. در خارج از کشور در یک ماموریت مخفی، هارپر باید از کسانی که قصد کشتن او را دارند فرار کند که …

 شبکه دو سیما

فیلم تلویزیونی «تا مدار ده درجه» به کارگردانی «مهرداد خوشبخت»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۰۰:۲۵ دقیقه بامداد از شبکه دو سیما پخش می‌شود.
در خلاصه داستان فیلم آمده است: پارسا یاور، فیلم‌ساز جوانی است که پدرش به‌عنوان ناخدا در یک نفت‌کش نیروی دریایی عازم خلیج عدن است. او برای فیلمبرداری از انتقال نفت توسط یک نفت‌کش به کشور‌های خارجی به‌همراه دستیار خود سوار کشتی می‌شود. ناخدا یاور که به‌خاطر مقتضیات شغلی اکثر اوقات در خانه نبوده رابطه صمیمانه‌ای با پارسا ندارد. مدتی پس از حرکت کشتی و ورود به آب‌های آزاد، دزدان دریایی به نفت‌کش حمله می‌کنند. آن‌ها پارسا و دستیارش را گروگان گرفته و از ناخدا یاور می‌خواهند که با سران نیروی دریایی تماس گرفته و از آن‌ها تقاضای پول نماید.
در این فیلم، داریوش فرهنگ، زنده یاد حسن جوهرچی، محمود عزیزی، حسین مهری و افشین نخعی هنرنمایی کرده‌اند.

انیمیشن سینمایی «نبرد خلیج فارس» به کارگردانی «فرهاد عظیما»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۸ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.
در این فیلم نبردی فرضی بین یک ناو جنگی ایرانی به نام ناو ولایت و تعداد زیادی از ناو‌های جنگی آمریکا در خلیج فارس می‌پردازد. در این نبرد، در ابتدا تمامی موشک‌هایی که ناو ایرانی به سمت ناوگروه آمریکایی شلیک می‌کند منهدم شده و به اهداف اصابت نمی‌کند. فرمانده ناو ایرانی درمی یابد برای از بین بردن سپر دفاعی ناو‌های آمریکایی باید سامانه دفاعی آن‌ها توسط روبات‌های تک تیرانداز از کار بیفتند. در همین راستا تعدادی از روبات‌های تک تیرانداز ساخت ایران این مأموریت را به انجام می‌رسانند و با از کار افتادن سیستم دفاعی ناو‌ها تعدادی از آن‌ها مورد اصابت موشک قرار می‌گیرد که …

فیلم تلویزیونی جدید «هدیه» به کارگردانی «مسعود فرخنده»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۸:۰۰ از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.
داستان این فیلم درباره حسن پسر نوجوانی است که بسیار علاقه دارد برای خانم معلمش که به عنوان معلم نمونه انتخاب شده هدیه بزرگی بخرد. این در حالی است که پدر حسن به دلیل شکستگی پا خانه نشین شده و خانواده آن‌ها در شرایط اقتصادی سختی به سر می‌برند. حسن که به خاطر چشم و هم چشمی با همکلاسی اش می‌خواهد کادوی بهتری به معلم بدهد، با سختی فراوان موفق می‌شود پول خرید یک جفت کفش را فراهم کند که آن را به معلم بدهد. اما …
حمید ابراهیمی، بیتا خردمند، مجتبی بیطرفان و شهرزاد کیانی در فیلم تلویزیونی «هدیه» بازی کرده اند.

شبکه سه سیما

فیلم سینمایی «پاگنده به هنگ کنگ می‌رود» به کارگردانی «استانو»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۰ به روی آنتن شبکه سه سیما می‌رود.
در خلاصه داستان فیلم با بازی انزو کاناوالی، باد اسپنسر و ال لیتیری آمده است: کاپیتان ریتسو در پی دستگیری عامل مافیا در ناپل سر از هنگ کنگ و تایلند در می‌آورد از طرفی رابرت و بر از طرف اداره مبارزه با موادمخدر امریکا همکار وی می‌شود و …

فیلم سینمایی جدید «مردی از تورنتو» به کارگردانی «پاتریک هیوز»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۴:۳۰ از شبکه سه سیما پخش می‌شود.
در این فیلم با بازی کوین هارت، کالی کوکو، الن بارکین و وودی هارلسون خواهیم دید: تدی جکسون جوان سیاهپوست ساده دلی است که در امور شخصی و شغلی اش، چندان موفقیتی نداشته و تنها شانس بزرگ زندگی اش، وجود همسری مهربان و دوست داشتنی به نام لوری است. تدی برای جبران محبت لوری، برای سالروز تولد او، یک کلبۀ جنگلی رزرو می‌کند؛ اما جوهر پرینتر کمرنگ است و باعث می‌شود، تخمین یک عدد پلاک به اشتباه، اتفاقات مهمی را رقم بزند! تدی زودتر از یک مزدور حرفه‌ای که به نام مردی از تورنتو شناخته می‌شود، وارد ویلای تبهکاران شده و مجبور می‌شود مأموریت اعتراف گیری از یک محقق تسلیحات را انجام دهد! در واقع سرهنگ مارین درصدد است تا با خرابکاری و انفجار در سفارت خانۀ تازه تأسیس ونزوئلا، بحران ایجاد کند. او به دنبال استفاده از بمبی ارتعاشی است که توسط دو محقق تسلیحاتی تولید شده و تنها با رمز مخفی یکی از آن دو نفر و اثر انگشت شست دیگری فعال می‌شود. از آنجا که تبهکاران گمان کرده اند تدی، همان مردی از تورنتوست، او ناچار می‌شود با اجبارِ پلیس اف بی آی به مأموریت عجیب خود ادامه داده و جلوی این خرابکاری را بگیرد. از طرفی مردی از تورنتو نیز از طریق سرپرست خود که یک پیر زن و واسطۀ سفارشات تبهکاران به اوست، از ماجرا آگاه شده و به تعقیب سایه به سایۀ تدی برمی آید که …

شبکه چهار سیما

فیلم سینمایی «فرزند چهارم» به کارگردانی «وحید موسائیان»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه چهار روی آنتن می‌رود.
داستان فیلم روایت زنی است که بنا بر دغدغه‌های شخصی و انسان‌دوستانه خود به عکاسی روی آورده و برای پیگیری همین سنخ دغدغه‌ها، به موگادیشو مرکز کشور آفریقایی سومالی رهسپار می‌شود. در ابتدا اوضاع آرام است، اما کمی بعد داستان غم انگیز کشتار مردم آواره در اردوگاه‌های پناهندگی شروع می‌شود. رویا اسفندیاری به همراه دکتر ابراهیم و مسعود مظفر که همراه سازمان هلال احمر جمهوری اسلامی ایران قصد کمک به مردم بیچاره را دارند دچار مشکلات فراوانی می‌شوند که …
مهدی هاشمی، مهتاب کرامتی و حامد بهداد در فیلم سینمایی «فرزند چهارم» هنرنمایی کرده اند.

شبکه پنج سیما

انیمیشن سینمایی جدید «گروه فک‌های تکاور» به کارگردانی «روئل رینه»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۹ از شبکه پنج پخش می‌شود.
در این انیمیشن با بازی آنجلی بهیمانی، بیل فارمر و باب برگن خواهیم دید: کوین که یک فوک دریایی است و با بنجی دوستان صمیمی هستند و همیشه در اب‌های آزاد با هم خوش می‌گذرانند، گیر یک کوسه قوی و سمج می‌افتند و فرار می‌کنند. ولی بنجی گیر می‌افتد و خورده می‌شود. کوین که پلاک گردن او را در دهان کوسه می‌بیند مطمئن می‌شود که بنجی کشته شده است و به کشتی برمی گردد. در آنجا با همه دوستانش و یک کاپیتان کشتی تصمیم می‌گیرند که کاری کنند که حساب کوسه‌های طماع را برسند و آن‌ها را از آب‌های آزاد بیرون کنند که …

فیلم سینمایی جدید «نیمی از من» به کارگردانی «توکا تمونن»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۳:۳۰ از شبکه پنج پخش می‌شود.
داستان فیلم با بازی آنو سینی سالو، اینکا کالن و ایلونا چواکووا؛ درباره یانا زن جوانی است که یک سوار کار ماهر است. او و همسرش مارکو دو دختر دارند. یانا سر از کار مارکو در نمی‌آورد و رفتار‌های خشن او یانا را آزار می‌دهد. یانا سعی دارد که با ملایمت و مهربانی زندگیش را آرام نگه دارد. او با دستگیری مارکو توسط پلیس متوجه می‌شود که مارکو خلافکار بوده است. یانا با مربی اش آندره و دوستش ماریوت برای شرکت در یک مسابقه رفته اند که یانا دچار حادثه شده و قطع نخاع می‌شود. او مدتی را در بیمارستان می‌گذراند و بعد از اینکه از نظر روحی آماده می‌شود به خانه می‌رود. مارکو از او می‌خواهد که تقاضا نماید که به خاطر وضعیتش به او آزادی مشروط بدهند و یانا این کار را می‌کند، ولی رفتار‌های مارکو با او تند و غیر اخلاقی است. یانا محل کار‌های خلاف مارکو را به پلیس گزارش می‌دهد و مارکو به زندان می‌افتد، یانا از او جدا می‌شود و سعی دارد که زندگیش را خودش بسازد، اما …

شبکه نمایش

فیلم سینمایی «سرقت از برینک» به کارگردانی «ویلیام فریدکین»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱ بامداد از شبکه نمایش پخش می‌شود.
داستان این فیلم با بازی پیتر فالک، پیتر بویل، آلن گارفیلد، وارن اوتس، گنا رولندز و پاول سوروینو؛ بر اساس سرقت مسلحانه‌ای که در ساختمانی در بوستون در سال ژانویه سال ۱۹۵۰ اتفاق افتاد، ساخته شده است …

فیلم سینمایی «سفر لورین» به کارگردانی «راندال استیوِنز»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۹ از شبکه نمایش پخش می‌شود.
در خلاصه داستان فیلم با بازی شانی اسمیت، پامِلا رِد و شان کریستین آمده است: لورین پس از سی سال زندگی در خانه‌ای سازمانی مجبور به ترک آنجا شده و قصد دارد به خانه سالمندانی نقل مکان کند. پسرش فیل، به همراه همسرش جوی و دو فرزندشان برای کمک به او آمده اند. جوی زنی فعال است که کار‌های زیادی برای انجام دادن دارد، اما امیدوار است بتواند به سرعت وسایل لورین را جمع کرده و به سر کارش برگردد، اما متوجه می‌شود، لورین، بلیط هواپیمایش را از دست داده و برای سرعت بخشیدن به کارها، تصمیم می‌گیرد، خودش لورین را به خانه سالمندان برساند…

فیلم سینمایی «خانم پاتر» به کارگردانی «کریس نونان»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۲۱ از شبکه نمایش پخش می‌شود.
در این فیلم با بازی رنه زلوِگر، اِوان مک گرِگور و امیلی واتسون خواهیم دید: بئاتریکس پاتر زن جوان و خوش ذوقی است که به نوشتن داستان‌های مصور برای کودکان علاقه زیادی دارد و بیشتر اوقات فراغت خود را به طراحی شخصیت‌های کارتونی برای داستان هایش می‌گذراند. وی به نوعی غرق در دنیای داستان هایش است و با شخصیت‌های این داستان‌ها به گفتگو می‌پردازد. نورمن مردی است که به کار انتشار کتاب اشتغال دارد و با دیدن طرح‌ها و داستان‌های بئاتریکس، تصمیم می‌گیرد در چاپ آن‌ها به او کمک کند.

فیلم سینمایی «فرار هیولا» به کارگردانی «هنری وانگ»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۲۳ از شبکه نمایش پخش می‌شود.
در این فیلم با بازی شان یی، جسی لی و کالا وای خواهیم دید: جیمو دختری است که از کودکی می‌تواند هیولا‌ها را ببیند و این موضوع برای مادرش که فکر می‌کند او دچار توهم است بسیار سخت است. مادر جیمو او را به یک آسایشگاه روانی می‌سپارد و جیمو بعد از مدتی تظاهر می‌کند که دیگر هیولا‌ها را نمی‌بیند و از آسایشگاه بیرون می‌آید. تا اینکه مردی به نام مینگ را می‌بیند که شکارچی هیولا‌ها است. او متوجه می‌شود که وقتی هیولایی شکار می‌شود یک کریستال از او باقی می‌ماند که شکارچی‌ها به دنبال ان‌ها هستند. برادر مینگ یک شکارچی بزرگ بوده که یک کریستال بزرگ به دست آورده و آن را نزدیک دروازه هیولا‌ها گذاشته که عده‌ای به خاطر نیروی آن به دنبالش هستند. زنی به نام لوتوس که نگهبان دروازه هیولاهاست به دنبال از بین بردن جیمو است که …

شبکه کودک

فیلم تلویزیونی «فرزانه» به کارگردانی «مهدی محمدی»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۴ از شبکه کودک پخش خواهد شد.
داستان فیلم در مورد فرزانه دختر کوچکی است که چادر نمازش را گم کرده است. او برای جشن عبادت نیاز به چادر نماز دارد، ولی مادر و پدرش مشغول کار هستند و نمی‌توانند در خرید چادر به او کمک کنند. فرزانه با کمک نظافتچی خانه شان به بازار رضا می‌رود. او پارچه چادری می‌خرد و به دنبال خیاط می‌گردد. فرزانه از پسری که در بازار دستفروشی می‌کند آدرس خیاطی را می‌پرسد، اما ماموران شهرداری به دنبال پسر می‌افتند و فرزانه هم با پسر فرار می‌کند. بعد از رفتن ماموران پسر فرزانه را به خانه شان می‌برد تا صاحب خانه شان که خیاطی می‌کند برای فرزانه چادرش را بدوزد. صدیقه خانم می‌خواهد که چادر فرزانه را بدوزد، ولی یک بار چرخش خراب می‌شود و بار دیگر یکی از همسایه هایشان سکته می‌کند و …
شیده یزدانی، حسین طاهری، روشنک سه قلعگی، امیر حسین رفیعا و حمید جانباز در فیلم تلویزیونی «فرزانه» بازی کرده اند.

شبکه امید

فیلم سینمایی «شمشیر باز» به کارگردانی «کلوس هارو»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۸ از شبکه امید پخش خواهد شد.
در خلاصه داستان فیلم با بازی کیریل کارو و لیمبیت اولفساک آمده است: یک شمشیرباز جوان استونیایی که از دست پلیس روسیه فرار می‌کند، مجبور می‌شود به وطن خود بازگردد. در کشورش شروع به آموزش گروهی از کودکان و نوجوانان در هنر شمشیربازی می‌کند. با این حال گذشته او را رها نمی‌کند و اندل باید بین ناامید کردن شاگردانش یا به خطر انداختن زندگی‌اش یکی را انتخاب کند که …

 شبکه افق

فیلم سینمایی جدید «ده قهرمان» به کارگردانی «لی جیان فنگ»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۰ از شبکه افق پخش خواهد شد.
در این فیلم با بازی آدام هی، ون دانگ جان و لیو کای خواهید دید: در اواخر سلسله چینگ در چین، کشور‌های خارجی به فکر حمله و تسخیر چین می‌افتند. انگلیسی‌ها که بسیار طمع کار بوده به فکر حمله به گوان ژو افتاده و با کمک ژاپنی‌ها به گوان ژو حمله می‌کنند. انگلیسی‌ها با کشتی از دریا به سمت شهر به راه افتاده اند و مبارزان ژاپنی در سطح شهر برای تسخیر شهر تلاش می‌کنند و منتظر رسیدن کشتی‌های انگلیسی هستند. از طرفی فرماندار شهر متمایل به تسلیم و همکاری با آن‌ها هستند. این شهر دارای توپخانه دفاعی در ساحل بوده و برای باز کردن و استفاده از آن نیاز به ۹ کلید سری دارد. ده مبارز با یکدیگر همراه می‌شوند تا متجاورزان را از شهر دور کنند. برای این کار آن‌ها ۹ کلید سری را که کلید ورود به توپخانه دفاعی شهر است را پیدا کرده و …

فیلم سینمایی «کمی دورتر» به کارگردانی «مجید اسماعیلی»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱۷ از شبکه افق پخش خواهد شد.
این فیلم درباره فرخ و منیر زوج سالخورده‌ای است که سال‌ها در ایستگاهی دور افتاده سوزنبان قطار هستند. منیر در شب تولد حضرت معصومه (س) خوابی می‌بیند که سر آغاز اشتیاق او برای زیارت حرم ایشان در قم است. به فکر تهیه تحفه‌ای برای حضرت است. اما هر چه فکر می‌کند کمتر پیدا می‌کند. منیر شیفته و واله رخت زیارت بر تن می‌کند و.
ثریا قاسمی و مهدی فقیه در فیلم سینمایی «کمی دورتر» هنرنمایی کرده‌اند.

شبکه فراتر (۴k)

فیلم سینمایی «مرد مورچه‌ای» به کارگردانی «پیتون رد»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۱:۳۰ بامداد از شبکه فراتر پخش خواهد شد.
در این فیلم با بازی کوری استول و مایکل دوگلاس خواهید دید: دکتر هنک رییس یک شرکت تولید تکنولوژی پیشرفته بود و به راه حلی دست یافته که می‌تواند انسان‌ها را بسیار کوچک و سپس به اندازه اولشان بازگرداند. او این تکنولوژی را در قالب یک لباس مخصوص درآورده، ولی معاون او قصد دارد این تکنولوژی را نظامی کرده و به عنوان سلاح بفروشد! با دسیسه‌ای او را از شرکت اخراج می‌کند و سعی در پیدا کردن فرمول او دارد. او درمی‌یابد که معاون سابقش دارن، بسیار به این هدف نزدیک شده است.

انیمیشن سینمایی «لک لک‌ها» به کارگردانی «نیکولاس استولر»، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه ساعت ۲۲ از شبکه فراتر پخش خواهد شد.
در این انیمیشن خواهید دید: لک لک‌ها دیگر به‌جای نوزادان، وظیفه‌ی تحویل محصولات اینترنتی را به‌عهده دارند، اما وقتی که به‌صورت اتفاقی یک سفارش نوزاد از راه می‌رسد، بهترین و سریعترین لک‌لک تصمیم می‌گیرد که نوزاد را به خانواده‌اش برساند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مشاور رسانه‌ای بیتافیلم، فیلم سینمایی «رویای کاغذی» به کارگردانی علی عطشانی و سرمایه‌گذاری و تهیه‌کنندگی صدرا درودیان همایونی و کسری درودیان همایونی در چهل و چهارمین حضور بین‌المللی خود، برنده جایزه بهترین فیلم شانزدهمین دوره جشنواره «تولیدکنندگان مستقل این دی» رومانی شد.

این جشنواره ۱۲ تا ۱۵ می در شهر بخارست کشور رومانی برگزار شد و شب گذشته در مراسم اختتامیه علی عطشانی جایزه و تندیس بهترین فیلم این دوره از جشنواره را دریافت کرد.

فیلمنامه «رویای کاغذی» را جابر قاسمعلی بر اساس ایده‌ای از علی عطشانی نوشته و کامران تفتی، مینا وحید، زینب (نگار) ملاکی و امیرحسین رضازاده نقش‌های اصلی این فیلم را ایفا کرده‌اند.

مجید مهین دوست و نازیلا باباپور از دیگر بازیگران این فیلم هستند.

عوامل فیلم سینمایی «رویای کاغذی» عبارتند از کارگردان: علی عطشانی، سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده: صدرا درودیان همایونی و کسری درودیان همایونی، مدیر فیلمبرداری: محمود عطشانی، تدوین: علی عطشانی، مدیر تولید: سعید دلاوری، طراح چهره‌پردازی: امید گلزاده، چهره‌پرداز: فرزانه زردشت، فائزه سادات موسوی، طراح صحنه و لباس: آبتین برقی، طراح لباس: ملیکا سادات اسماعیلی، مدیر صدابرداری: مسعود شاهوردی، امور بین‌الملل و زیرنویس: امیدعلی چوگانی، مدیر تدارکات: امیر جهانبخش، محمود الوندی، موسیقی متن: شهاب شرفی، صداگذاری و ترکیب طراحی صدا: سید محمود موسوی‌نژاد، عکاس: محمد طالبی، دستیار تدوین: احسان اکبری، گروه تهیه کنندگان: مهدی منصوری، حسین بلاش، احسان ولی پورزند، پخش‌کننده بین‌المللی: امریکن برایتلایت فیلم پروداکشنز، مدیر روابط عمومی و مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا.

به گزارش خبرگزاری مهر، فیلم «بدون تاریخ، بدون امضاء» محصول سال ۱۳۹۵ به کارگردانی وحید جلیلوند و تهیه کنندگی علی جلیلوند، در شبکه نمایش خانگی عرضه شد. این فیلم، دومین ساخته سینمایی جلیلوند پس از «چهارشنبه، ۱۹ اردیبهشت» محسوب می‌شود. فیلمنامه «بدون تاریخ، بدون امضاء» را جلیلوند به همراه علی زرنگار نوشته است.

فیلم «بدون تاریخ، بدون امضاء» ماجرای یک کارمند پزشکی قانونی به‌نام دکتر کاوه نریمان را روایت می‌کند که حین رانندگی با موتورسیکلتی تصادف می‌کند که یک خانواده سوار آن بودند، اما هیچ اتفاقی برای آنها نمی‌افتد ولی در کمال تعجب، فردای آن روز با جسدی در پزشکی قانونی مواجه می‌شود که پسر همان خانواده است و این شروع ماجرا است.

امیر آقایی، هدیه تهرانی، نوید محمدزاده، سعید داخ، زکیه بهبهانی و علیرضا استادی در «بدون تاریخ، بدون امضاء» ایفای نقش کرده‌اند.

«بدون تاریخ، بدون امضاء» نماینده سینمای ایران در بخش بهترین فیلم خارجی‌زبان در جوایز اسکار سال ۲۰۱۹ بود.

این فیلم در اکران عمومی هم توانست با فروشی بالغ بر ۴ میلیارد تومان به سومین فیلم غیرکمدی پرفروش سال ۱۳۹۶ تبدیل شود.

«بدون تاریخ، بدون امضاء» در پلتفرم فیلم‌نت قابل تماشا است.

به گزارش خبرگزاری مهر، به نقل از روابط عمومی پروژه، تصویربرداری فیلم کوتاه «عصر تقلید» به پایان رسید.

این فیلم که به طور کامل به زبان انگلیسی تولید شده، تلفیقی از هوش مصنوعی، فلسفه و زندگی مدرن امروزی است.

کارگردان و نویسنده در این فیلم به دنبال طرح این هستند که «آیا انسان در حال تقلید خودش است؟»

در ساخت فیلم «عصر تقلید» سعی شده است از تکنولوژی‌ها و تکنیک‌های روز سینما استفاده شود.

عوامل این فیلم عبارتند از: کارگردان: ایمان هنرکار، نویسنده و مشاور کارگردان: خشایار کمالی، تهیه‌کننده: سامان بهرام‌پور، دستیار تهیه‌کننده: مهشید بهرام‌پور، مدیر تولید: داوود لاسانی، مجری طرح: موسسه رهیافت هنر آریا، مدیر فیلم‌برداری و نورپردازی: علی‌رضا گُلی، مدیر صدابرداری: خشایار کمالی، بوم‌من: امیرحسین چهاردوری، منشی صحنه و دستیار کارگردان: صحرا غلامی، طراح گریم: علیرضا غدیری، مجری گریم: محمد یادگاری، الهام بختیاری، طراح لباس: سحر بابایی، طراح صحنه: حمیدرضا رحمانی، طراحی و اجرای اکشن: گروه بدلکاران هنرکار، بدلکار: علی‌رضا افتخاری، عکاس و فیلمبردار پشت صحنه: الهام بختیاری، نازگل مافی، مترجم و مشاور زبان انگلیسی: سیامک کمانگیر، طراحی و میکس صدا: خشایار کمالی، تدوین و اصلاح رنگ: خشایار کمالی، دستیار تصویر: علی‌رضا افتخاری، مجری هنرهای تجسمی و طراح گرافیک: فاطمه بهمن‌سیاه‌مرد، آهنگ‌ساز و تنظیم‌کننده: خشایار کمالی، دستیار آهنگ‌ساز: سروش بهمنی، اسپانسر: شرکت مِکاترونیک آریا و پاک پویان بهداشت البرز، بازیگران: سامان بهرام‌پور، سیامک کمان‌گیر، بهشته آلیان، مهدی توکلی‌نیا.

عباس صالح‌مدرسه‌ای کارگردان مستند بلند «۱۲ نفر» همزمان با عرضه این مستند در سایت عماریار، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره این مستند و سوژه خاص آن توضیح داد: حجت‌الاسلام محمد مسلم وافی یزدی حدود ۱۰ سال پیش که من با او آشنا شدم، یکی از جوان‌ترین پدران ایرانی بود که ۱۰ فرزند داشت. پدر او البته ۲۲ فرزند داشتند و پدربزرگ‌شان هم ۱۴ فرزند. به‌صورت خانوادگی در این فضای فکری بودند که خانواده باید پرفرزند باشد.

وی ادامه داد: در یک بررسی اولیه متوجه شدیم که طی یک قرن گذشته این رسم در خانواده وافی برقرار بوده و همه خانواده‌ها پرجمعیت بوده‌اند. حتی در سال‌های دورتر که به‌طور معمول خانواده‌ها ۸ تا ۱۰ فرزند داشتند، این خانواده بالای ۱۴ فرزند داشتند. خود آقای وافی که سوژه اصلی مستند ما بودند و در زمان ساخت مستند ۱۰ فرزند داشتند، امروز تعداد فرزندان‌شان به عدد ۱۴ رسیده و آخرین فرزندشان همین روزها پا به جهان می‌گذارد. این طلبه دهه شصتی امروز از ازدواج دو دخترش، ۵ نوه هم دارد. خودش هم در ۱۶ سالگی ازدواج کرده است. در حال حاضر از تک همسرش ۱۴ فرزند دارد و اتفاقاً همسرشان هم در سلامت کامل هستند.

این مستندساز افزود: ساخت این مستند دو سال طول کشید و در خلال ساخت همین مستند بود که تعداد فرزندان این خانواده از عدد ۸ به ۱۰ رسید. همه این‌ها این سوژه را برای ما تبدیل به یک فرد خاص کرده بود. به این دلیل که سال‌ها در این کشور تبلیغات بسیاری را برای جا انداختن فرهنگ، فرزند کمتر و زندگی بهتر داشتند و وزارت بهداشت هم به‌صورت مستقیم روی این موضوع تأکید داشت. در مقطعی حتی این شعار روی برخی محصولات غذایی و بهداشتی در کنار قیمت آن محصول درج می‌شد! کار به مرحله‌ای رسیده بود که حتی تأکید بر روی دو فرزند هم باب شده بود. در سال‌های اخیر هرچند این فشار تبلیغاتی کمتر شده بود اما همین آقای وافی برای بیمه فرزندان‌شان با محدودیت‌هایی مواجه بودند و از برخی خدمات اجتماعی متعارف محروم شدند که این موارد مربوط به همین سال‌های ابتدایی دهه ۹۰ است.

صالح‌مدرسه‌ای درباره مذاکره با این روحانی برای ساخت مستند هم توضیح داد: از آن جایی که آقای وافی خودش یک فرد رسانه‌ای است، به محض طرح سوژه از آن استقبال کرد. البته نه برای تبلیغ خودش بلکه با هدف ترویج فرهنگ فرزندآوری و این نوع از سبک زندگی. هم خودش و هم همسرش اعتماد بسیار زیادی به تیم ما کردند و اجازه دادند در همه ساعات و بدون هیچ محدودیتی در منزل آن‌ها و در سفرها با دوربین همراهی‌شان کنیم.

در سبک زندگی امثال آقای وافی، دختر و پسری که باهم ازدواج می‌کنند، به نوعی دارند در کنار یکدیگر بزرگ می‌شوند و به همین دلیل در بزرگسالی اختلافات میان آن‌ها بسیاربسیار ناچیز است. من به شخصه روی این موضوع پژوهش کرده‌ام و اینگونه نبوده که به عنوان یک مستندساز، دوربینم رو روشن کنم و سراغ این سوژه بروم

وی در ادامه درباره سنت ازدواج در سنین پایین در خانواده وافی گفت: دختر این خانواده در سن ۱۴ سالگی ازدواج کرده است اما با این حال باید بگویم من علاوه‌بر مستندسازی، در داستان‌نویسی هم علاقه‌مند به سوژه‌های اجتماعی هستم اما فراموش نکنیم که آقای وافی یک فرد یزدی است و فارغ از رسوم این خانواده، ازدواج در سنین پایین در یزد هم مرسوم است. این خانواده هم تلاش کرده‌اند به سنت‌های خانوادگی خود پایبند بمانند. واقعیت هم این است که در جامعه امروز وقتی دختر و پسری به سن بلوغ می‌رسند باید پاسخ جسمی و روحی درخوری دریافت کنند و نمی‌توان نیازهای آن‌ها را نادیده گرفت.

صالح‌مدرسه‌ای افزود: در سبک زندگی امثال آقای وافی، دختر و پسری که باهم ازدواج می‌کنند، به نوعی دارند در کنار یکدیگر بزرگ می‌شوند و به همین دلیل در بزرگسالی اختلافات میان آن‌ها بسیاربسیار ناچیز است. من به شخصه روی این موضوع پژوهش کرده‌ام و اینگونه نبوده که به عنوان یک مستندساز، دوربینم را روشن کنم و سراغ این سوژه بروم. روی همه اعضای این خانواده تحقیق کردیم و متوجه شدیم آنها کمترین و جزئی‌ترین اختلافات را با همسران خود دارند. برای افراد متعددی که در گروه فیلمبرداری خود ما حضور داشتند، این شرایط جالب بود و کنجکاو بودند بدانند اعضای این خانواده چگونه زندگی می‌کنند.

این مستندساز درباره شرایط اقتصادی این خانواده با ۱۴ فرزند و کیفیت مدیریت مالی این شرایط هم توضیح داد: واقعیت این است که تعاریف ما از فقر و شرایط تنگ اقتصادی می‌تواند متفاوت باشد. شرایط یک زندگی شاید برای فردی معنای فقر را داشته باشد و برای فردی دیگر یک زندگی کاملاً معمولی محسوب شود. آقای وافی در خانه‌های مختلفی مستأجر بوده‌اند و ما در همین مستند حضور آن‌ها در یک خانه را ثبت کردیم. در زندگی این فرد وسایلی مانند تلویزیون ال‌ای‌دی و مبل نمی‌بینید و این شاخصه این سبک زندگی است. ما وقتی به منزل پدر آقای وافی هم رفتیم شاهد همین شرایط بودیم.

وی تأکید کرد: بسیاری از ما خیلی از این وسایل را داریم اما به اندازه خانواده وافی از داشته‌هایمان لذت نمی‌بریم. مهمترین ویژگی این خانواده این است که به معنای واقعی از داشته‌های‌شان لذت می‌برند و این نکته بسیار مهمی است. خیلی از همکاران ما در ساخت همین مستند از مواجهه با میزان رضایتمندی اعضای این خانواده متعجب می‌شدند.

صالح‌مدرسه‌ای افزود: آقای وافی به‌عنوان یک طلبه این باور را دارد که روزی فرزندانش را خدا می‌رساند و هیچ‌گاه بابت تأمین روزی آن‌ها محتاج نخواهد ماند. این باور هم باور درستی است. به‌خصوص که شخص آقای وافی هم یک انسان بسیار پرتلاش و دونده است و تلاش بسیاری برای تأمین زندگی می‌کند.

این مستندساز در پایان با اشاره به فعالیت‌های تبلیغی حجت‌الاسلام وافی و همسرش برای ترویج فرزندآوری هم گفت: ما همین امروز افراد بسیاری را حتی در میان خانواده‌های مذهبی داریم که با این سبک زندگی مخالف هستند. این خانواده اما مستند به تجربه خود دارند این سبک زندگی را ترویج و تبلیغ می‌کنند. من طی ۲ سال فیلم‌برداری ساعت‌ها تصویر از زندگی این زوج دارم و می‌توانستم حتی آن را تبدیل به یک سریال مستند کنم اما ماحصل آن را در نسخه ۸۵ دقیقه‌ای آماده کردم که همین نسخه ۶۷ دقیقه‌ای آن از تلویزیون پخش شد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی موزه سینما، عصر روز جلسه دوم «خلق ایده؛ ساخت فیلمنامه» با حضور علی‌اکبر قاضی نظام برای اعضاء باشگاه مخاطبان موزه سینمای ایران برگزار شد.

علی اکبر قاضی نظام فیلمنامه نویس و استاد دانشگاه با بیان اینکه نویسنده مستمر باید درحال فعالیت باشد، گفت: تا کسی مطلبی ننویسد قطعاً نویسنده نمی‌شود و این نوشتن باید مداوم باشد. تمام نویسندگان با هر میزان سابقه‌ای وقتی مدت طولانی ننویسند قطعاً دوباره نوشتن برایشان سخت می‌شود.

وی ادامه داد: در اطراف همه ما قصه‌های فراوانی وجود دارد که می‌تواند تبدیل به یک فیلمنامه شود اما مهم این است که ما چشم و گوش یک فیلمنامه نویس را داشته باشیم. چشم و گوش و ذهن یک فیلمنامه نویس دائم به دنبال پژوهش و جرقه‌زدن است. زنده یاد عباس کیارستمی می‌گفت حافظه من پر از داستان‌هایی است که هنوز فرصت نکرده‌ام از آن‌ها فیلم بسازم زیرا در مقطعی هر یک از این داستان‌ها شکل می‌گیرند اهمیت پیدا می‌کنند و یکی از آنها موضوع فیلم می‌شود.

این استاد دانشگاه با اشاره به تفاوت نگاه افراد عادی و هنرمندان به اتفاقات بیان کرد: یک اتفاق برای یک فرد عادی و یک هنرمند به یک شکل رخ می‌دهد اما فرد عادی از آن به سادگی می‌گذرد ولی هنرمند و فیلمنامه نویس به کوچک‌ترین جزئیات آن اتفاق نیز توجه می‌کند و آن زمان است که می‌گوییم هنرمند چشم و گوش فیلمنامه نویسی را پیدا کرده است.

قاضی نظام هنر را شامل سه ضلع تجسم، تخیل و تفکر دانست و افزود: اثر هنری هر هنرمندی در هر رشته‌ای از جمع سه ضلع تفکر، تخیل، تجسم ایجاد می‌شود. هنرمند باید تخیلش را آزاد بگذارد و بعد به آن فکر کند و اگر کسی تخیل نکند هرگز فیلمنامه نویس نمی‌شود.

وی با اشاره به دلایل موفقیت یک فیلمنامه گفت: فیلمنامه‌ای خوب دیده می‌شود که متفاوت باشد و برای متفاوت نوشتن باید متفاوت اندیشید و متفاوت نوشت.

قاضی‌نظام توضیح داد: لازمه موفقیت در هر کاری ممارست و تمرین است تا تمرین نکنیم اتفاقی که مورد نظر ما است رخ نمی‌دهد و ما به عنوان فیلمنامه نویس باید آنقدر بنویسیم تا سرانجام آن اتفاق خوب یعنی فیلمنامه مطلوب محقق شود.

این مدرس سینما هر طرح داستانی را به سه بخش آغاز، میانه و پایان تقسیم کرد و افزود: اولین بخش هر فیلمنامه‌ای طرح آن است و تا زمانیکه طرح فیلمنامه کامل نشده باشد نمی‌توان کلیت فیلمنامه را بنا کرد.

شایان ذکر است، جلسه سوم «خلق ایده؛ ساخت فیلمنامه» با حضور علی اکبر قاضی نظام چهارشنبه دوم اردیبهشت ماه در سالن تمدن موزه سینمای ایران برگزار می‌شود.