اخبار سینمایی

برنامه ترکیبی «به خاطر من» عنوان برنامه‌ای ترکیبی است که با حمایت معاونت اجتماعی راهنمایی و رانندگی و به تهیه کنندگی کمال فیض آبادی و کارگردانی محمدرضا مروتی در راستای نشر فرهنگ رانندگی و کاهش تصادفات و تلفات هرر شب ساعت ۱۸:۰۰ از شبکه آموزش سیما پخش می‌شود.
مخاطبان این شبکه در راستای رویکرد آموزه‌های آموزشی در بخش‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و هنری، استقبال خوبی از برنامه به خاطر من داشته اند.

حمزه صالحی از نویسندگان موفق سینمای ایران که در این چندساله، نویسنده فیلم‌های پرفروشی در گیشه بوده است، به عنوان نویسنده در این برنامه ترکیبی حضور دارد.

صالحی نویسنده سریال هایی، چون نارگیل، دست انداز، دست به نقد، افسانه هزارپایان، خنده بازار، محله تهرونی ها، چارسو، هشتگ خاله سوسکه و فیلم‌های سینمایی پنگول، دینامیت، شکلاتی، تگزاس۲، نارگیل، انفرادی، مرده خور و فسیل بوده است.
برنامه به خاطر من نیز با رویکردی طنز تلاش می‌کند تا فرهنگ رانندگی و راه‌های کاهش حوادث جاده‌ای را به مردم آموزش دهد.

برای شرکت در پویش پیامکی این برنامه باید به عنوان یک راننده متعهد با ارسال عدد ۱ به شماره پیامکی ۰۹۱۰۸۹۹۴۵۴۲ تعهد بدهید از امروز هیچ گونه تخلف رانندگی انجام ندهید.

برای شرکت کنندگان در این پویش به قید قرعه ۲۰۰ جایزه ۲۰۰ میلیون ریالی و ۳۰ دستگاه موتور سیکلت در نظر گرفته شده است. در جشنی که این برنامه در روز عید سعید فطر برگزار خواهد کرد برندگان مشخص خواهند شد.

دیگر عوامل این برنامه عبارتند از: کارگردان تلویزیون: ابوالفضل نوروزی طهرانی، مجری:سیداحمدرضا موسوی، بازیگران: مهدی امینی خواه، سامان گوران، بیتا خردمند، فرشاد یاسر، امیر زمانی و یاسین اسدی، برنامه ریز و دستیار کارگردان: محمدحسین فیاض، تدوین و گرافیک: امین ظهراب بیگی، مدیرتولید:فرشاد یاسر، مدیر صحنه:یحیی سعیدی معین، مدیر صدابرداری:بابک نیازی، خواننده: حامد طاها، شاعر: عبدالجبار کاکایی، موسیقی: محمدرضا چراغعلی، تصویربرداران: علی سرمدی، محمد سرمدی، علی افشار، مهدی ناظمیان، محمدرضا کرمی.

مسابقه «سرنخ» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی آریا طاهری که از ۲۹ اسفند هر روز ساعت ۱۷ روی آنتن شبکه نسیم می‌رفت، از این به بعد تنها روز‌های فرد روی آنتن می‌رود و ساعت پخش آن نیز ساعت ۲۰:۳۰ خواهد بود.

در این مسابقه تاکنون به پرونده‌های قتل و سرقت پرداخته شده، اما با اقبال مخاطبان پرونده‌های جدید و متنوعی نظیر آدم‌ربایی، سرقت از موزه، جعل و کلاه‌برداری نیز به «سرنخ» رسیده است.

در این برنامه سعی بر آن بوده است که پرونده‌های واقعی پلیس آگاهی تبدیل به چالشی برای شرکت‌کنندگان به عنوان دستیار کارگاه شود و در هر قسمت دو نفر دستیار به کمک کارآگاه آمده و پس از دریافت پرونده با بازجویی منطقی متهمان بر اساس دلیل اتهام و سرنخ‌های موجود باید به پاسخ منطقی و درست دست پیدا کنند.
اجرای نقش کارآگاه و دانای کل داستان بر عهده محمدرضا رهبری است و این برنامه با مشارکت موسسه فرهنگی هنری ناجی‌هنر ساخته شده است.

«سرنخ» که در ایام نوروز هر روز ساعت ۱۷ روی آنتن شبکه نسیم می‌رفت، از امروز دوشنبه ۱۴ فروردین، به روز‌های فرد محدود خواهد شد و شب‌های یکشنبه، سه‌شنبه و پنجشنبه ساعت ۲۰:۳۰ روی آنتن می‌رود و روز‌های دوشنبه، چهارشنبه و شنبه ساعت ۷:۰۰ و ۱۴:۰۰ بازپخش می‌شود.

به گزارش سینماپرس، رضا بابک در گفت وگو با ایرنا اظهارکرد: جزو اولین آدم هایی بودم که به کمک چندتن از دوستانمان در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان گروه تئاتر کانون را تاسیس کردیم.

بازیگر مجموعه تلویزیونی قصه‌های تابه‌تا (مرضیه برومند ۱۳۷۳–۱۳۷۴) گفت: کارهایی هست که مخصوص کودک خردسال است اما جدای از آن می توان کارهایی در زمینه سینما و تئاتر ساخت که کل خانواده را به سالن بکشانید یعنی متنی نباشد که فقط به درد بزرگسال یا آدم تحصیل کرده یا دانشجو بخورد.

بابک توضیح داد: یکی از اشکالاتی که در سالهای اخیر پیش آمده این است که تئاترها از خانواده‌ها تهی شده است. مثلا فقط قشر بسیار جوان یا دانشجویان به تئاتر می روند و چون بسیاری از این تئاترها پست مدرن است، خانواده به آن صورت نمی تواند با آن ارتباط برقرار کند درصورتی که می توان اثری تولید کرد که کار باشد و زیبا باشد و کیفیت داشته باشد و به درد خانواده هم بخورد.

بازیگر مجموعه تلویزیونی آرایشگاه زیبا (مرضیه برومند ۱۳۶۹) در پاسخ به این پرسش که چرا مجموعه زیزی گولو پرمخاطب و ماندگار شد، تصریح کرد: زیزی گولو داستان خاصی بود که توانست کودکان و حتی بزرگترها را با خود همراه سازد.

وی ادامه داد: من با مرضیه برومند کارهای بسیار زیادی داشتیم و قبل از انقلاب من بیشتر می نوشتم و مرضیه لطف می کرد و برای من بازی می کرد و حتی آن زمان در تصحیح بسیاری از متن ها به من کمک می کرد چرا که زبان و نثر خوبی داشت.

بازیگر مجموعه تلویزیونی گل پامچال (محمدعلی طالبی ۱۳۷۰) تاکید کرد: ابتدا قرار بود من یکی از نقش های فرعی مجموعه تابه تا یا همان زیزی گولو را بازی کنم اما به خانم برومند پیشنهاد کردم که بگذارد تمام نقش های فرعی را من در شخصیت های مختلف بازی کنم که همین هم شد و جز یکی که گرفتار شدم و زنده یاد جمشید اسماعیل خانی به جای من رفت و نقش دزد را بازی کرد من ۷ نقش را با گریم های مختلف که خیلی سخت هم بود بازی کردم.

وی در پاسخ به این پرسش که چرا این مجموعه برای کودکان محبوب شد گفت: کودک وقتی همزادپنداری کند و مسائل خودش را در یک شخصیت عروسکی ببیند یا چیزهایی که ندارد را در تصویر بیابد و جسارت هایی را در آن شخصیت ببیند با خودش همزادپنداری می کند و به آن کاراکتر نزدیک می شود و وقتی نزدیک می شود آن را دوست خواهد داشت.

بابک در توضیح حال و احوال خود در روزهای آغاز سال جدید گفت: دو خواهر بزرگتر از خودم دارم که روز اول عید پیش آنها می روم و روز دوم می نشینم خانه و خواهرزاده هایم به دیدنم می آیند و بعضی از دوستان و بچه هایشان می آیند که عیدی بگیرند و خوشحال شوند.

بابک در پاسخ به این پرسش که به جز دید و بازدید در روزهای تعطیلات عید اوقات فراغت خود را چطور می گذراند، گفت: می نویسم، نقاشی می کشم، شعر می گویم، شعرهایم به انگلیسی ترجمه شده و صحبت کرده ام که دوزبانه چاپشان کنم.

وی ادامه داد: ۵۰ تا از اشعارم را انتخاب کرده ام که اینها ترجمه شده و اگر در دو صفحه چاپ شود یک کتاب ۱۰۰ صفحه ای می شود و طرح روی جلد را هم احتمالا خودم می دهم. اخیرا دوستی مجموعه قصه ای داشت که چون نقاشی می کنم من طرحی برای روی جلد آن دادم و خودش، دیگران و ناشر دوست داشتند؛ اسم این مجموعه قصه پدربزرگ مارمولک‌ها بود که البته برای بچه ها نبود و این تجربه من را ترغیب کرد که طرح روی جلد کتاب شعر خودم را هم خودم بکشم.

بازیگر فیلم سینمایی گربه آوازخوان (کامبوزیا پرتوی ۱۳۶۹) تصریح کرد: گام برداشتم که چند کار کودک و نوجوان اساسی انجام بدهم ولی نشد؛ یکی از کارهای سابقم را چندین سال قبل سامان احتشامی آهنگسازی کرد و من اکثر دوستان همان زمان را جمع کردم و این را به صورت صدا درآورده ام و این صدا آماده است که بتوانیم با پلی بک به صورت اجرای زنده با تن پوش یا عروسک اجرا کنیم؛ اسمش کدو قلقلی و دیو بود که جزو اولین کارهایی بود که در سالن بزرگ تئاتر شهر روی صحنه رفت و با استقبال زیادی روبرو شد.

بابک در انتها خاطرنشان کرد: این روزها بیشتر در منزل هستم. گاهی با دوستان درد دل می کنیم و گل می گوییم و گل می شنویم و از غم و غصه هایمان می گوییم. می خواهیم از شادی بگوییم و آن را با دوستانمان قسمت کنیم اما هرچه از پی شادی می رویم از ما دور می‌شود.

به گزارش ایرنا رضا فشنگچی با نام هنری رضا بابک (متولد ۱۳۲۴) دانش‌آموختهٔ رشتهٔ بازیگری و کارگردانی است. در اوایل حضور خود در سینما و تئاتر چندین بار در تئاترهای جنوب کشور و شهرهای مسجدسلیمان و آبادان حضور مستمر داشت رضا بابک فعالیت هنری خود را با بازی در تئاتر آغاز کرد و با تأسیس اولین گروه هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به اجرای نمایش پرداخت.

وی تئاتر حرفه‌ای را از دهه ۵۰ آغاز و حضور در سینما را با فیلم سینمایی چریکه تارا به کارگردانی بهرام بیضایی در سال ۱۳۵۶ تجربه کرد.

بابک همچنین قبل و بعد از انقلاب به عنوان کارگردان، نویسنده و بازیگر در تلویزیون فعالیت کرد. از جمله کارهای او به عنوان نویسنده، آقای شانس در سال ۱۳۷۳ است. سریال تلویزیونی آرایشگاه زیبا از سریال‌های سرشناس این بازیگر است.

به گزارش سینماپرس، مجید جعفری در گفت وگو با ایرنا در پاسخ به این پرسش که چرا خیلی سال است در سینما و تلویزیون نبوده است، گفت: حرفه اصلی ام تئاتر بوده است. تا ۸ سال پیش کار می کردم و آخرین آن زکریای رازی بود که در تالار وحدت اجرا شد. اتفاقا کار خیلی خوبی هم شد و بعد از آن هم تلاش کردم که چند کاری که در دست اجرا داشتم را روی صحنه ببرم می خواستم پیش تولید آن ها را بروم و طراحی هایش را انجام داده بودم اما شرایط به گونه ای شد که نمی شد کار کرد.

وی افزود: کار گران شده است و برخلاف آنچه باید در تئاتر رخ دهد (کار نباید خیلی گران باشد) دائما باید به فکر اقتصاد آن بود. وقتی برای کاری که با فکر و اندیشه سروکار دارد باید در بادی امر مدام به فکر این باشید که چگونه می توان به بازگشت سرمایه رسید، چگونه می توان کار کرد؟

وی افزود: قبلا سرمایه‌ام تماما عشق بود؛ عشق به هنر، زیبایی، محتوای عالی و این که تو نوعی نگاه داشتی که می خواستی با دیگران تقسیمش کنی. امروز همه اینها را داری و پخته هم شده ای و می دانی چه می خواهی و باید چه بگویی و چگونه بگویی اما باید فکر کنی که آیا کار به لحاظ مادی شدنی است یا خیر؟

بازیگر تئاتر قصهٔ ملکزاد به کارگردانی (احمد ناطقی ۱۳۶۶) تصریح کرد: چون کسی که سرمایه می گذارد خواهان این است که این سرمایه اش بازگردد؛ به همین دلیل ریسک این را نمی کنند که روی تئاتر سرمایه گذاری کنند. دولت هم گرفتاری های دیگری دارد و به فکر چیزهای دیگری است؛ چیزهایی که لزوما با فرهنگ و هنر سروکار ندارد.

جعفری خاطرنشان کرد: این در حالی است که دولت هرکاری که بخواهد انجام دهد باید فرهنگسازی کند؛ شما برای جنایت هم باید مقدمات فرهنگ جنایت را فراهم کنید. اگر بخواهیم درباره هستی و دنیا و گذشته ها، بزرگی خدا، بزرگی انسان حرف بزنیم باید مقدمه چینی بسیاری داشته باشیم. در نهایت همه چیز به این سمت می رود که برای اجرای یک نمایش باید اول حساب و کتاب سرمایه را داشته باشم و بعد فکر کنم که چه می خواهم بگویم و در این روند افسرده می شوم

قبلا سرمایه‌ام تماما عشق بود؛ عشق به هنر، زیبایی، محتوای عالی و این که تو نوعی نگاه داشتی که می خواستی با دیگران تقسیمش کنی. امروز همه اینها را داری و پخته هم شده ای و می دانی چه می خواهی و باید چه بگویی و چگونه بگویی اما باید فکر کنی که آیا کار به لحاظ مادی شدنی است یا خیر؟

بازیگر نمایش مکبث (حسین فرخی ۱۳۸۱) ادامه داد: ما به فقر عادت کرده ایم چرا که همواره نوعی قناعت در زندگی ما هنرمندان وجود داشته است. کسی که با قناعت زندگی کند و روحیه قانعی داشته باشد سلطان و پادشاه است و هرگز برای امورات زندگی نیازمند نمی شود. برای گذران زندگی خیلی کارها می شود کرد مثلا تدریس کردن چنانچه در دانشگاه درس هم می دادم و البته آموزشگاهی را درست کرده بودم که تعطیل شد.

این هنرمند ادامه داد: کار ما عمل است. آفرینش هنری خودش خود را تعریف می کند و عملی است که باید اتفاق بیفتد. زیبایی را باید دید و شما هر مفهوم مجردی را باید به وضعیت عینی بدل کنید و خروجی آن باید مشاهده و لمس و شنیده و دیده شود. وقتی این اتفاق نیفتد چه کاری می شود کرد؟

بازیگر سریال تلویزیونی شمارش معکوس (محرم زینال زاده ۱۳۷۴) در پاسخ به این پرسش که طی چند سال گذشته آیا کاری کرده است گفت: بله شده است و یکی را انجام دادم. نقشی در شبکه مخفی زنان (افشین هاشمی ۱۴۰۱) داشتم که نقش پررنگی نبود اما خوب بود؛ در واقع حضورم در این سریال هم به این دلیل بود که دوستانم آنجا بودند و وقتی از من خواستند حضور یابم نتوانستم نه بگویم.

وی افزود: به لحاظ فیزیکی می توانم کار کنم اما به لحاظ روحی دوست ندارم بازی کنم، غصه می خورم، چرا که فکر می کنم روش ما در جایی غلط است و نوع برخورد ما با مقولات فرهنگی و هنری ایرادی دارد که دیگران از ما جلو می زنند. سینماهای ما یکی یکی تعطیل می شوند برای این که به آن رسیدگی نشده است. یادم هست زمانی فیلم به امارات می دادیم که در کپر با دوربین های پیش پا افتاده نمایش می دادند دستگاه های امروز ما همان است که آن زمان داشتیم اما در امارات هر ۶ ماه یکبار تمام سیستم فیلم عوض می شود، آنها پیشرفت کردند و ما متوقف شدیم.

بازیگر فیلم سینمایی بی‌خداحافظی (احمد امینی ۱۳۹۰) اظهار داشت: ترکیه سریال های ما را نشان می داد و امروز سریال هایش را در جهان نمایش می دهد.

جعفری یادآور شد: کارها، نقش و پولش خوب است اما سناریو ندارد. من اگر بخواهم بازی کنم باید بدانم که چه کنم. شخصیت راه و روش دارد و خلق کردن و به نمایش گذاشتن این شخصیت راه دارد. چرا اجازه داده می‌شود کسی فیلم بسازد آن هم در حالی که سناریواش آماده نیست اما به دیگرانی که سناریوشان آماده است اجازه نمی دهند فیلم بسازند؟

کارهایی که در تئاتر کارگردانی کرده ام حتی یک دانه نیست که دوستش نداشته باشم چون همه را با عشق انتخاب کرده ام

بازیگر فیلم تلویزیونی کیمیا (احسان صادقی ۱۳۹۲) در پاسخ به این پرسش که از میان کارهایش کدام را بیشتر دوست دارد بیان کرد: کارهایی که در تئاتر کارگردانی کرده ام حتی یک دانه نیست که دوستش نداشته باشم چون همه را با عشق انتخاب کرده ام و از سوفکل، آشیل، شکسپیر، آرتور میلر و یوجین اونیل تا نمایش نامه های ایرانی و یا چیزی که خودم می نوشتم و کار می کردم را با عشق انتخاب و کار می کردم و باور و فکر برایشان داشتم.

وی افزود: حرفه من بازیگری در سینما و بازی و کارگردانی تئاتر است و به همین دلایل کمتر سراغ تلویزیون می روم.

بازیگر مجموعه نیمهٔ پنهان ماه (مجید جعفری ۱۳۷۳) در توضیح آثار محبوب در کارنامه کاری خود بیان کرد: مرغ حق (حسین مختاری و مسعود فروتن ۱۳۶۵) اثری تلویزیونی و فیلم های سینمایی پرواز پنجم ژوئن (علیرضا سمیع نژاد ۱۳۶۸) و ساحره (داوود میرباقری ۱۳۷۶) آثاری بود که دوستشان داشتم. آنها هرکدام در زمان خودشان شاخص بودند و بارها و بارها نشان داده شدند. کارگردانی بازی نیمه پنهان ماه خیلی خوب بود چون یک فضای بسیار خوب برای کار بود و همه اهل کار و همه آدم های بزرگ، شاخص و برجسته ای بودند.

سینماپرس: «ریوئیچی ساکاموتو- Ryuichi Sakamoto» موسیقی‌دان و هنرپیشه ژاپنی برنده اسکار برای فیلم «آخرین امپراتور» در ۷۱ سالگی درگذشت.

سینماپرس: ادامه فصل اول مسابقه «شهروند و مافیا» از ۱۴ فروردین از شبکه نسیم پخش می‌شود.

به گزارش سینماپرس، به واسطه فعالیت‌های خانه موسیقی طی ماه‌های اخیر حالا مهر به سراغ حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی رفته و با او گفتگو نموده که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

* بد نیست در ابتدای گفتگو و با توجه به اینکه از آخرین مصاحبه بنده با شما نزدیک به ۲ سال می‌گذرد، گزارشی از آنچه در دوره مدیریتی جنابعالی در خانه موسیقی روی داده، ارائه کنید. شرایطی که طبیعتاً مشتمل بر دوران پسا کرونایی و شرایط ویژه سال گذشته هم می‌شود و می‌تواند دربرگیرنده تجربه متفاوتی برای شما و خانه موسیقی باشد.

همان طور که قبلاً هم گفته بودم، ما در دوران کرونا سعی کردیم بیشتر حوزه‌های امدادرسانی و حل مشکل معیشتی هنرمندان فعالیت کنیم. شرایطی که طبیعتاً بخش زیادی از جامعه موسیقی را تحت‌تاثیر داد و ما را ملزم کرد تا در این زمینه از هر کمک و حمایتی که می‌توانیم، دریغ نکنیم. پس از این فرآیند بود که از اواخر سال ۱۴۰۰ فعالیت‌های موسیقایی تا حدی آغاز شد و با کم شدن پروتکل‌های بهداشتی می‌رفتیم که شاهد رونق دوباره اجراها و تولیدات موسیقایی باشیم.

به همین منظور ما در خانه موسیقی هم در شرف برنامه‌ریزی و تدارک برگزاری جشن خانه موسیقی و معرفی همزمان برگزیدگان بخش کتاب و آلبوم بودیم که حتی داوری‌های آن نیز انجام گرفته شد. اما متاسفانه در نیمه دوم سال ۱۴۰۱ اتفاقات و التهابات جامعه منجر به توقف این فرآیند شد. چرا که ما هم نمی‌توانستیم همانند دیگر صنوف فرهنگی و هنری نسبت به این شرایط بی‌تفاوت باشیم. چارچوبی که برای تعدادی از اعضای خانه موسیقی هم تبعاتی داشت که خانه موسیقی موظف به رسیدگی آنها بود.

در این راستا رسیدگی اداری و حقوقی به ماجرای هنرمندان بازداشت‌شده، محدودشده‌ها و ممنوع‌الخروجی‌ها بخش اعظمی از فعالیت‌های ما را در این موقعیت زمانی تشکیل به خود اختصاص داد. فضایی که منجر به تعطیلی دوباره کنسرت‌ها و فعالیت‌های موسیقایی شد و شرایطی را ایجاد کرد که ما از اواخر تابستان تا اسفندماه سال گذشته غیر از آموزش عملاً شاهد فعالیت اجرایی در موسیقی نباشیم.

طبیعتاً وقتی اجرایی نیست، به تبع آن تولید هم نداریم. باید بپذیریم در آن برهه زمانی جامعه خیلی پذیرای فعالیت موسیقایی در آن جنب و جوشی که ما توقع داریم، نبود. اگر هم تولیدی بوده معطوف به اتفاقات اخیر بوده است. بنابراین ما خیلی فعالیت روتین موسیقی نداشتیم که بخواهیم در این چارچوب فعالیت‌های صنفی داشته باشیم مگر در همان چارچوبی که به آن اشاراتی داشتم.

* اساساً جنابعالی و خانه موسیقی به‌عنوان یک نهاد صنفی با رویکردهایی که موجب توقف اجراهای زنده موسیقی شد، موافق بودید؟

ببینید موضع ما خیلی مهم نیست چرا که خانه موسیقی مجری موسیقی نیست. اما توقفی که شما به آن اشاره دارید، فرآیندی است که طی ماه‌های اخیر روی آن بحث‌های زیادی صورت گرفته است. بالاخره هنرمند در جامعه زندگی می‌کند. پس باید ببیند که اندیشه و تفکر جامعه هدفش در کدام سمت و سو قرار گرفته است.

من معتقد به تعطیلی کنسرت‌ها نیستم. من معتقدم هنرمند باید در هر شرایطی بتواند حرف مناسب مدنظر خود را بزند. این هم راهکارهایی دارد. البته این نکته را هم باید در نظر داشت زمانی که فضای جامعه اساساً فضای شادمانی و شادمانگی نیست، هنرمند هم نمی‌تواند آهنگ شاد اجرا کند تا به امروز دو رویکرد در این زمینه وجود داشته است. رویکرد اول این است که بالاخره انتظار از هنرمندان این است که صدای جامعه باشند و ببینند جامعه هدفش چه می‌خواهند و چون هنرمندان صدای بلندتری دارند، بنابراین همان تعداد مخاطبی که از هنرمند مورد نظرشان حمایت می‌کنند، انتظار دارند در چنین مواقعی صدای آن‌ها باشند. رویکرد دیگر هم معتقد است بالاخره اعتراض و انتقاد سر جای خود هست، ولی همه مردم به کارشان مشغولند. پس چرا بخش فرهنگ و هنر کارش را انجام ندهد و در تعطیلی به سر ببرد؟

به هر حال باید بپذیریم که طی مدت زمانی که درباره آن صحبت می‌کنیم، جامعه واقعاً پذیرای فعالیت‌های فرهنگی هنری نبود. بله سینماها و تئاترها باز بود ولی آمارها نشان می‌دهد که مخاطبان این فعالیت‌ها هم بسیار کم بوده است. در واقع می‌توان گفت مردم خیلی در اولویتشان نبود که بخواهند به تماشای سینما، تئاتر یا کنسرت بروند. طبیعتاً در این روند هم هنرمندان تابعی از خواست مردم هستند.

* ولی باید بپذیریم که غیر از معدود هنرمندانی که به لحاظ مالی دارای پشتوانه‌های محکمی هستند، بسیاری از اصناف حوزه موسیقی هم در شرایط بسیار نابسامان مالی قرار گرفتند که این روند در حوزه‌هایی غیر از موسیقی پاپ هم برجسته‌تر شد و ایجادکننده شرایطی بود که برخی از هنرمندان برای امرار معاش حتی اقدام به فروش سازهای خود می‌کردند. حالا پرسش من از شما نه به عنوان یک مدیر صنفی که به‌عنوان یک هنرمند این است که با در نظر گرفتن همه شرایط موجود و البته پیش‌بینی ایجاد چنین فرایندی که ممکن است بازهم موجب تعطیلی کنسرت‌ها شود، چه پیشنهاد سازنده‌ای را می‌توانید ارائه دهید؟

من معتقدم هنرمند در هر زمانی می‌تواند حرف مناسب خود را بزند. کما اینکه برخی از هنرمندان هم در همین اثنا انتقادات و اعتراضات خود را انجام دادند. حتی برخی از هنرمندان شناخته شده نیز گفتند که فعالیت‌های هنری را به هیچ عنوان تعطیل نکنید. گرچه در آن سوی آب‌ها هم کنسرت‌هایی برگزار شد که به محض اینکه تلقی از شاد بودن و شاد کردن به میان آمد، با واکنش‌های بسیار منفی روبه‌رو شدند.

به هر ترتیب من معتقد به تعطیلی کنسرت‌ها نیستم. من معتقدم هنرمند باید در هر شرایطی بتواند حرف مناسب مد نظر خود را بزند. این هم راهکارهایی دارد. البته این نکته را هم باید در نظر داشت زمانی که فضای جامعه اساساً فضای شادمانی و شادمانگی نیست، هنرمند هم نمی‌تواند آهنگ شاد اجرا کند. از سوی دیگر تعطیلی چندباره کنسرت‌ها هم خیلی قابل ادامه نیست. شما فرض کنید این جریان‌ها بخواهد ماه‌ها ادامه داشته باشد؛ بالاخره باید چه کرد؟ باید برویم در سالن‌های کنسرت را ببندیم؟ به نظر من کنسرت هم می‌شود برگزار کرد اما با سمت و سوی درست حرفمان را هم بزنیم.

* آقای نوربخش به نظر می‌آید بعد از فوت مرحوم مرادخانی (معاون اسبق امور هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی) و فعالیت‌های مرتبط با دفتر موسیقی ارشاد در دوره ایشان، خانه موسیقی فاصله خود را از بدنه دولتی حوزه موسیقی دورتر کرده است. آیا شما این نظر را تایید می‌کنید یا معتقدید این تعامل در وضعیت کنونی، در مسیر دیگری قرار گرفته است؟

وقتی شما به دوره آقای مرادخانی اشاره می‌کنید، طبیعتاً ماجرا شامل چهار سال دوم دولت آقای روحانی هم می‌شود. چرا که ما در دوره دوم آقای روحانی هم اساساً با بدنه دولت خیلی ارتباط تنگاتنگی نداشتیم. در این مورد هم دلایل مختلف و اختلاف نگاه دخیل بود که ابداً هم جنبه دشمنی و عداوت نداشت. ما کار خودمان را می‌کردیم و دوستان هم کار خودشان را انجام می‌دادند.

زمان آقای مرادخانی هم به این جهت روابط بیشتری برقرار بود چون خودِ ایشان تمایل داشتند که اصناف هنری کارهایی را انجام دهند. شرایطی که به عنوان نمونه منجر به حضور بنده در سه دوره مدیریت جشنواره موسیقی فجر شد اما متاسفانه یا خوشبختانه به جایی رسید که من هم کنار رفتم. پس از این مسیر فضا هم به گونه‌ای نبود که بخواهیم باهم قهر باشیم. فقط خیلی باهم تنگاتنگ کار نکردیم اما قطعاً قهری در کار نبود و نیست.

مگر ما در شرایط فعلی چقدر بستر فعالیت‌های موسیقایی در کشور داریم که بخواهیم همین مجال‌های اندک را هم نداشته باشیم؟ به نظر من با نبودن در این رویدادها ما خودمان را تحریم کردیم نه جشنواره را! * البته به نظر می‌آید یکی از دستاوردهای مثبتی که در ساختار موسیقی وزارت فرهنگ تبلور پیدا کرد، حضور شما در قالب نماینده صنف، به عنوان دبیر سه دوره جشنواره موسیقی فجر و طراحی جایزه باربد توسط شما و گروه مشاوران جشنواره بود. فضایی که انصافاً یادگاری خوبی را هم برای این رویداد ملی به جای گذاشت. از این منظر آیا تصور نمی‌کنید، نزدیکی و رفاقت بیشتر صنف موسیقی با دفتر موسیقی ارشاد می‌تواند در هرچه بهتر برگزار شدن، رویدادهای موسیقایی چون جشنواره موسیقی فجر و سایر فعالیت‌ها نقش موثری ایفا کند؟

ببینید موضوعی که در واقع شکل گرفته، شرایط قابل تاملی است که باید راجع به آن بررسی‌های متعددی صورت پذیرد. به هر حال بحث تحریم جشنواره موضوعی است که باید روی آن تمرکز بیشتری می‌داشتیم. مگر ما در شرایط فعلی چقدر بستر فعالیت‌های موسیقایی در کشور داریم که بخواهیم همین مجال‌های اندک را هم نداشته باشیم؟ به نظر من با نبودن در این رویدادها ما خودمان را تحریم کردیم نه جشنواره را.

یک نکته را هم بگویم اسم «جشنواره» بعضی وقت‌ها گویا نیست. مثلاً ما در حال حاضر رویدادی به نام «جشنواره موسیقی جوان» داریم که به اعتقاد من اصلاً جشنواره نیست. اما ما اسم آن را جشنواره گذاشتیم. اصلاً چه چیزی از این رویداد شبیه جشن یا جشنواره است؟ به نظر من این رویداد یک «آزمون» است. رویدادی که پیش از پیروزی انقلاب مشابه آن به نام «آزمون باربد» فعالیت می‌کرد. بنابراین اگر بخواهیم اسم دیگری را برای این رویداد انتخاب کنیم می‌توانیم «فستیوال» یا «آزمون» را برای آن انتخاب کنیم.

این مثال را زدم تا بگویم شاید بعضی‌ها با این کلمه «جشنواره» در شرایط فعلی مشکل داشتند که به جشنواره نیامدند. شرایطی که در سال ۱۴۰۱ بیشتر به چشم آمد و منجر به حضور نیافتن تعدادی از هنرمندان شد. البته راجع به این موضوع می‌توان ساعت‌ها صحبت کرد، اما من همان طوری که خودم مسئولیت همین جشنواره موسیقی فجر را به عهده داشتم، قائل به این موضوع بودم که ما بایستی از همه ظرفیت‌های در کشور پیرامون موسیقی وجود دارد باید به نفع موسیقی استفاده کنیم. هنوز هم قائل به این نظر هشتم. چون واقعیت این است که ما نباید به خودتحریمی برسیم.

* این پرسش را به این دلیل مطرح کردم چون به نظر می‌آید در این سال‌ها عدم همراهی مجموعه‌های صنفی حوزه موسیقی به ویژه خانه موسیقی در کنار سیاستگذاری‌های دفتر موسیقی به شدت احساس می‌شود، شرایطی که در ظاهر ماجرا نشان از دوری زیاد خانه موسیقی از این هم جواری دارد.

اولاً من این را بگویم که آقای دکتر اله یاری از زمانی که در دفتر موسیقی وزارت فرهنگ حضور پیدا کرده، بیشترین حمایت را از ما داشته است. او در اواخر دولت گذشته به دفتر موسیقی آمد و بعد هم در دولت جدید با پیگیری، مشاورت و خواست ما مجدداً به دفتر موسیقی بازگشت. من او را بسیار انسان سلیم‌النفس و مدیر خوبی ارزیابی می‌کنم که انسانی بی‌غرض، مدیری باتدبیر و عاقل است که سمت و سو و رویکردی ندارد تا بگوییم این رویکرد نگران‌کننده است. من فکر می‌کنم ایشان اکنون محبوبیت خوبی هم دارد و طیف‌های مختلف حوزه موسیقی در اکثریت می‌خواهند که وی همچنان در این منصب حضور داشته باشد.

تا آنجا که بنده اطلاع دارم بسیاری از اهالی موسیقی اذعان دارند که جناب اله یاری مدیر خوش نفس، نیک پندار و نیک عملی است که خیرخواه بوده و در جهت حل مشکل حرکت کرده و می‌کند و سعی دارد تا با اهالی موسیقی کمترین چالش را داشته باشد. به همین جهت در رابطه با خود دفتر موسیقی این را بگویم که ما جناب اله یاری را واقعاً حمایت کردیم.

سینماپرس: تعدادی از هنرمندان پیشکسوت و برجسته سینما، تلویزیون و تئاتر کشور همزمان با نوروز ۱۴۰۲ در خصوص اهمیت پاسداشت آیین های ایرانی و اسلامی در سینما و تلویزیون متذکر شدند: فقدان آگاهی در میان مدیران فرهنگی باعث بی توجهی به آیین و سنن ملی در سینما و تلویزیون شده است؛ این هنرمندان تصریح کردند: مدیران تنها نظاره گر آن هستند که بیگانگان فرهنگ خود را از طریق کالای به اصطلاح فرهنگی و هنری وارد کشور ما کرده و جوانان ما را به سمت فرهنگ خودشان سوق دهند و به جای ترویج فرهنگ و سنن ملی در پی ترویج نافهمی و لمپنیسم هستند!

سینماپرس: «بار دیگر، مردی که دوست می‌داشتیم» روایتی از زندگی نادر ابراهیمی نویسنده، روزنامه نگار، فیلم ساز، ترانه سرا و مترجم ایرانی دوشنبه ۱۴ فروردین ساعت ۲۱ از شبکه مستند پخش می‌شود.