Archives آذر 1398
استانداردِ جشنواره قصهگوییِ ایران در سطح جهانی است – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: یکی از قصهگویان بخش بینالملل که با اجرای «خورشید، ماه و دریا» در بیست و دومین جشنواره بینالمللی قصهگویی حضور دارد؛ می گوید: جشنواره قصهگویی یک رویداد کاملا حرفهای در سطح جهانی است و به نظر میرسد ایران تلاش زیادی برای داشتن این نشانِ ویژه جهانی کرده است.
به گزارش سینماپرس، کورالیا رودریگز مونتویا قصهگوی کوباییتبار ساکن اسپانیا با بیان اینکه در این جشنواره همه چیز از دکور تا اجراها برای من بسیار جذاب است، ادامه داد: یکی از مسائلی که برای من بسیار جالب توجه بوده، حضور گسترده و استقبال بچهها از اجراهاست. اینکه کودکان این قدر متمرکز به قصهها گوش میدهند و با اشتیاق تشویق میکنند. اگر جشنوارهای مشابه در یک کشور اروپایی برگزار شود، بچهها اینقدر مودبانه برخورد نخواهند کرد و اگر قصهای برایشان خستهکننده باشد، شروع به صحبت و سر و صدا میکنند. اما اینجا بچهها در مقابل هر قصهای میتوانند صبر کنند، گوش دهند و تا پایان همراهی کنند که این نشان از ادب بالای کودکان ایرانی دارد.
رودریگز مونتویا درباره اجرای خود توضیح داد: قصه «خورشید، ماه و دریا» یک افسانه قدیمی اسپانیایی است که پیامی مهم درباره دوستی دارد. در کشور ما میگویند هرکس که «دوست» دارد، انسانی ثروتمند است هر چند که پول نداشته باشد. در این قصه نمادهای طبیعی مثل دریا، خورشید و ماه و رابطه دوستی بینشان نشان داده میشود.
او که با پیشینهای ۴۰ ساله در امر قصهگویی در این جشنواره شرکت کرده، درباره حضور خود در این جشنواره گفت: از بیست سالگی وارد فضای قصهگویی شدم تا امروز که ۶۰ سال دارم. دو سال پیش یعنی سال ۲۰۱۷ یک خانم قصهگوی کوبایی که دوست من هم بود، در این جشنواره شرکت کرد و موفق به کسب جایزه شد. در کوبا یک مقاله مفصل درباره اجرای ایشان و حضور موفقشان در جشنواره قصهگویی ایران نوشته شد که بعد از آن شرکت در این جشنواره به یک رویا برای من تبدیل شد.
وی در ادامه اذعان داشت: مدتی پیش ایمیلی دریافت کردم با عنوان فراخوان شرکت در جشنواره که برای حضور در این رویداد باید دو ویدئو ارسال میکردم. پس از ارسال این ویدئوها از سوی یکی از مسئولان جشنواره دعوت شدم و برای همه هماهنگیها و استقبال بینظیری که از من شد، جا دارد تشکر ویژهای داشته باشم.
این شرکتکننده در بخش بینالملل جشنواره پیرامون مهمترین ابزار یک قصهگو برای ارتباط با مخاطب گفت: از نظر من مهمترین ابزار یک قصهگو کلامش است؛ کلماتی که خوب انتخاب شده، در جای مناسب قرار داده شدهاند و سرشار از بار احساسی و عاطفی هستند. کلمات و احساسی که برای بیان آنها به کار میرود، مهمترین عناصر در جذب مخاطب و ارتباط مناسب با وی هستند.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا قصه فقط به کودکان تعلق دارد یا میتواند بر بزرگسالان نیز تاثیرگذار باشد، افزود: خیر قصهها فقط برای بچهها نیستند و در این رابطه یک راوی فرانسوی در یک جمله حق مطلب را ادا میکند: «قصهها فقط برای خواباندن بچهها به کار نمیآیند، بلکه برای بیدار کردن بزرگترها هم هستند».
مونتویا ادامه داد: شنیدن کلمه «قصه» مرا به خانه دوران کودکی ام در کوبا میبرد و خاطره مادر و مادربزرگی که برایم قصه میگفتند را زنده میکند. چه در فرهنگ اسپانیا و چه در کوبا تلاش بسیاری شده که قصهها از بین نروند. برای این کار داستانها را به کتاب تبدیل کردهاند. در کوبا افرادی هستند که به سراغ سالخوردگان میروند تا داستانها و افسانههای قدیمی را برایشان نقل کنند و اینگونه مانعِ از یاد رفتن داستانها میشوند.
وی با نقل قول از یک محقق بزرگ آفریقاییتبار در این زمینه گفت: هر بار که یک انسان مسن از بین میرود، گویی یک کتابخانه در آتش میسوزد. چه در سرزمین مادری ام کوبا و چه در اسپانیا که در آن زندگی میکنم بسیار تلاش میشود که فرهنگها و سنن در هیچ زمینهای اعم از موسیقی، نمایش، قصهگویی و … فراموش نشود و برای حفظ و حراست آن تلاش میکنند.
او با اشاره به آیینهای ماندگار ایرانی اضافه کرد: طبق آنچه مطالعه کردهام، در ایران نیز همینگونه است و داستانهای قدیمی و فولکلور سینه به سینه حفظ میشوند. سنت «شب یلدا» نیز تلاشی بر حفظ همین پیشینه غنی است یا کسانی که با نقالی و روایت داستانهای حماسی شاهنامه سعی در زنده نگه داشتن سنت قصهگویی دارند.
این قصهگو در پایان گفت: اجراهایی که دیدم برایم بسیار لذتبخش بود، اما نکته زیباتر حضور خانمهای قصهگو در این جشنواره است. مشارکت زنان قصهگوی ایرانی از اقوام مختلف برایم بسیار جالب بود. از کارمندان کانون تا مترجم، ستاد خبری و حتی خبرنگاری که با من مصاحبه میکند، خانم هستند و این نشان از سهم بالای حضور زنان در این جشنواره دارد. فعال بودن زنان ایرانی و تنوع فرهنگی کشور ایران برایم بسیار دیدنی و جالب توجه بود.
پای خروجی کار فیلم «لاله» ایستادهام – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: کارگردان «لاله» اعتقاد دارد ایستادن پای این پروژه و ۷سال صبر برای حل مشکلات در راه ساخت این فیلم ارزشش را داشته و او به عنوان یک کارگردان حرفهای نمیخواسته کار نیمهتمامی در کارنامهاش داشته باشد.
به گزارش سینماپرس، پروژه «لاله» از همان ابتدای منعقد شدن قراردادش در میان رسانهها و خبرنگاران سینمایی حاشیهساز و البته کنجکاویبرانگیز شد. پروژهای که قرار بود با کارگردانی ایرانی که سالها در هالیوود کار کرده بود و براساس فیلمنامهای از یک فیلمنامهنویس هالیوودی ساخته شود. این پروژه که بعدها حتی لقب «ترکمانچای سینمایی» هم گرفت اما در نهایت پس از بیش از ۶سال وقفه، ساختش به پایان رسید و حتی گفته شده فرم حضور در جشنواره فیلم فجر را هم پر کرده است. پروژهای که ۷۰درصد از کار ساخت آن تا سال ۹۲ انجام شده بود و بقیه پروژه بعد از یک خواب بلندمدت در ماههای گذشته ساخته شد. محمد حمیدیمقدم رئیس مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در گفتوگو با خبرآنلاین هزینه ۳۰درصد باقیمانده را حدود دومیلیارد و ۴۰۰میلیون تومان اعلام کرد. رقمی که با جمع هزینههای پروژه پیش از توقف تولید، رقمی بیش از ۹میلیارد تومان میشود اما حمیدیمقدم معتقد است «لاله» در اکران داخلی و بینالمللی پتانسیل برگرداندن هزینهای که برایش خرج شده را دارد. این نکتهای است که اسدالله نیکنژاد کارگردان پروژه هم روی آن صحه میگذارد و میگوید پای خروجی این کار ایستاده است.
گفتوگوی خبرآنلاین با اسی نیکنژاد کارگردان فیلم سینمایی «لاله» را در ادامه بخوانید.
پروژه «لاله» الان در چه وضعیتی است؟
این کار در آغاز ۱۵۸صفحه فیلمنامه بوده. ما یک سری صحنههای اتومبیلرانی پیست مسابقات داشتیم که این مسابقات را ما در ۲۰روز فیلمبرداری کردیم. یعنی مجموع فیلمبرداری که باقی مانده بود ۲۰ روز بود. منتهی صحنههایی باقی مانده که ما به اصطلاح به آنها «پیک آپ شات» میگوییم. مثلا یک صحنه پرده سبز داریم. یک مسابقه رالی شمال به جنوب مانده که باید گرفته شود. چند صحنه تکمیلی دیگر هم باید گرفته شود.
به جشنواره میرسد؟
من فقط دارم کار را انجام میدهم، تصمیم اینکه به جشنواره برسد یا نرسد، فرمش پر شود یا نشود و … با خود صاحبان فیلم است. من زیاد در این تصمیمات دخالت نداشتم و ندارم.
شما ایران نبودید؟
من در تمام این ۶سال ایران بودم و شبانهروز برای این پروژه جنگیدم. تا سال ۹۶ که با مرکز گسترش به یک تفاهم رسیدیم. از سال ۹۶ مرکز گسترش در تدارک این بود که بتواند این فیلم را با همین رقمی که باقی مانده تمام کند.
هزینه این ۲۰درصد باقی مانده با هزینههای قبلی برابری میکند؟
من چون نه آن زمان در مسائل مالی بودم و نه الان، زیاد نمیدانم چقدر خرج شده. البته این به خاطر ادب من است ولی به عنوان یک آدم حرفهای خیلی راحت باید درباره این مسائل حرف بزنند. من نمیدانم که میشود این مسائل را گفت یا نمیشود، من نمیدانم. به من چیزی نگفتند ولی میدانم که سال ۹۶ که با مرکز تفاهم کردیم، قرار بر این بود که با یکی، دومیلیارد این فیلم را تمام کنیم.
در یکی دو ماه آینده فیلم تمام میشود؟
من به عنوان خالق اثر و با دینی که به مردم داشتم و احساس مسوولیتی که نسبت به پول مردم بود باید کارم را انجام میدادم. خیلیها با عناوین مختلف آمدند و رفتند ولی من باید میماندم و مسوولیتم را تمام میکردم و به عنوان یک فیلمساز از این بابت سرافراز هستم که در مقابل مردم شرمنده نیستم.
این پروژه خیلی هم حرف و حدیث برایتان ایجاد کرد. شما از سینمای هالیوود آمدید و خیلی برای این پروژه به گذشتهتان برگشتند و یا گفتند در این پروژه خیلی خورده و برده شده و … الان فکر میکنید ارزشش را داشت؟
آن مسائلی که میگویید خورده و برده شده، یک عده تنورش را گرم نگه داشتند و بعدا میفهمیم که منافعی داشتند برای اینکه این تنور کی خورده و کی برده را گرم نگه دارند. به هر حال مملکت خوشبختانه براساس موازین قانونیش، خودم خواستم که دیوان محاسبات و بازرسی کل کشور و … بیایند و حساب کنند و خوشبختانه به یک جایی رسیدند که تمام شایعات مزخرف بوده و یک عده منافعی داشتند. تا الان هم آقای حمیدی مقدم خیلی شفاف عمل کردند و از این بابت خیلی خوشحال هستم چون این تفاهمی بود که در سال ۹۶ با شخص آقای طباطبایینژاد انجام شد. من از زحمات ایشان هم تشکر میکنم گرچه در ابتدا با هم مقداری درگیر شده بودیم ولی در نهایت به تفاهم رسیدیم و ایشان به دنبال این بود که بتواند منابعی را تعیین کند که فیلم را تمام کند. امروز من خوشحال هستم که در مقابل فیلمهایی که امروز میبینی حداقل هفت، هشت میلیارد خرج میشود، این فیلم با همه پروداکشنی که دارد وقتی مبلغ را میبینی، میبینی که واقعا خیلی هم زیاد نیست و بیشتر بوق و کرنا بوده.
الان فکر میکنید خروجی کار ارزشش را دارد که اسی نیکنژاد راضی باشد؟
این دیالوگی که از من میپرسید دیالوگی است که پایان فیلم من خبرنگار از لاله شخصیت داستان میپرسد و واقعیتش این است که بله، ارزشش را داشت. اول به خاطر اینکه پول بیتالمال وسط بود. من برای این پول باید میجنگیدم. خیلیها دوست داشتند این فیلم بخوابد و برایشان مهم نبود که این پول بخوابد ولی برای من مهم نبود. دوم اینکه من به عنوان یک آدم حرفهای هرگز نمیخواستم کار نیمهتمام در کارنامهام داشته باشم. سوم هم اینکه بعضی وقتها در مقابل بیعدالتی ایستادن قیمت ندارد.
سوژه فیلم بعد ده سال نسوخته؟
آنقدر این قصه تازه است که فکر میکنی ماجرا برای همین دیروز است. اصلا تایم ندارد. یک فیلمهایی را میگویند تاریخ مصرف دارد ولی این فیلم اینطور نیست. همین که برای من بگویند دستت درد نکند برایم کافی است.
با توجه به برخوردهایی که در جشنواره با کارگردانها میشود، فکر میکنید خروجی کار طوری است که انتقادهای تند نداشته باشد؟
من پای خروجی کارم ایستادم و آن چه را که توان داشتم و امکانات در اختیارم بوده این فیلم را ارائه دادم خوب و بدش برای شما. واقعیت همین است که شما باید تشخیص بدهید. من براساس احساس مسوولیتم باید کار را تمام میکردم و مهم هم نبود چقدر برایم خرج برداشته. این اواخر هم روز اول فیلمبرداری یک براده توی چشمم رفت و شبکیه چشمم آسیب دید و الان چشمم لکهدار شده. همه این کارها را کردم برای اینکه دو روز دیگر کسی نگوید پول بیتالمال را آوردند و نیمهتمام رها کردند. ارزشگذاری کار ما هم با خدا.
شما الان برای این کار به آمریکا برنگشتید؟
به هر حال ایران مملکت من است و من سر و جانم برای این مملکت است. این چیزی نیست که بخواهم دربارهاش حرف بزنم.
شرکت فیلمسازیتان را آن طرف دارید؟
به هر حال بیزینس سینما مکان که نمیشناسد. شما به عنوان یک فیلمساز میتوانی امروز در ایران فیلم بسازی فردا در آفریقا و دو روز بعد در آمریکا. این کار لوکیشن نمیشناسد. ما یاد نگرفتیم برای خودمان مقر و کاخی درست کنیم و بنشینیم حکمرانی کنیم. ما فیلمساز هستیم. امروز شما از ما دعوت میکنید و فردا در چین دعوت میکنند و … هر کس که هر جا دعوت میکند من میروم فیلمم را میسازم.
*خبرآنلاین
«زخم اسماعیل» روی آنتن شبکه سه سیما – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: مستند «زخم اسماعیل» درباره خاطرات امیرحسین حاجی نصیری است که امشب ساعت ۱۸ روی آنتن می رود.
به گزارش سینماپرس، مستند «زخم اسماعیل» درباره خاطرات امیرحسین حاجی نصیری با نام جهادی اسماعیل است که امروز ۳۰ آذر از شبکه سه سیما روی آنتن می رود.
این مستند به کارگردانی حسین نوری ساخته شده و کاری از ستاد سوریه صداوسیماست و در تولید آن گفته شده است که: «پیشکشی است به شهدا و جانبازان عملیات خان طومان که در شب یلدای سال ۹۴ به شهادت رسیدند. (شهدای یلدا)»
مستند «زخم اسماعیل» امشب ساعت ۱۸ روی آنتن می رود.
برگزیدگان تئاتر استانها در تهران گردهم میآیند – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: گروههای نمایشی منتخب سراسر کشور در چهارمین همایش برگزیدگان جشنوارههای تئاتر استانی، شرکت میکنند.
به گزارش سینماپرس، چهارمین همایش برگزیدگان جشنوارههای تئاتر استانهای کشور از ۵ تا ۱۰ دی در تهران برگزار میشود.
این همایش ۵ روزه که به همت دبیرخانه سی و هشتمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر برنامهریزی و اجرا میشود، میزبان نویسندگان و کارگردانان ۶۰ گروه نمایشی از ۳۴ استان و منطقه کشور است.
برگزاری کارگاهها و نشستهای تخصصی، دیدار با دبیر جشنواره و مدیران مرکز هنرهای نمایشی، دیدار و گفتگو با داوران بخش برگزیدگان جشنوارههای تئاتر استانی از جمله برنامهریزیهای صورت گرفته برای اعضای این گروههای نمایشی در ایام برگزاری همایش است.
همچنین از میان برگزیدگان جشنوارههای استانی، تعداد ۸ تا ۱۲ گروه برای حضور در بخش رقابتی جشنواره سی و هشتم انتخاب خواهند شد.
سی و هشتمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر ۱۰ تا ۲۰ بهمن امسال برگزار خواهد شد.
