مدیر فنی

فاطمه سادات ناظمی/ «کت چرمی» عنوان یکی از معدود تولیدات عرضه شده در «بخش سوادای سیمرغ چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر» تا به امروز است که می‌توان از عنوان «سینما» برای آن استفاده نمود و نام «فیلم سینمایی» بر روی آن گذاشت. اثری که هرچند از منظر فُرم سینمایی در حداقل‌ها مانده و توانسته موضوعاتی ابتدایی همچون بازی‌گرفتن از چند بازیگر خوب و لوکیشن و … را تامین نماید؛ اما به جهت فقدان تولیدات توانمند در این دوره از جشنواره موفق شد تا رضایت نسبی مخاطبان را از صرف وقت و تماشای یک اثر سینمایی فراهم سازد. با این همه این اثر از منظر محتوا دارای ایرادات بسیاری است که شاید از مهمترین آن بتوان به نسخه‌پیچی آشکار و «تجویز آنارشیسم» (Anarchism) در «کت چرمی» اشاره نمود.

«کت چرمی» اگر چه سعی کرده تا خطاهای فیلم سینمایی «مردبازنده» را مرتکب نشود و مخاطب خود را همچون آن اثر با روایتی از هم گسیخته و مبهم و فیلمی در «ژانر جنایی و پلیسی» مواجه نسازد و با آوردن «صابر ابر» در نقش مامور اطلاعاتی و «بهزاد خلج» به عنوان مامور انتظامی تمام تلاش خود را می‌کند تا بازی نامتوازن شخصیت اصلی خود را کنترل کند و اجازه ندهد تا بیننده «کت چرمی» همچون تماشاگر «مردبازنده» با بازی به شدت ضعیف و گریم نچسب «جواد عزتی» غافلگیر و با ناراضی مطلق از سالن خارج شود و …؛ اما با این همه تمرکز و اصرار ویژه این اثر بر نشان دادن حاکمیت فساد و «ناکارآمدی سیستماتیک ساختارهای مختلف نظام» سبب شده تا مخاطب سینمایی «کت چرمی» را «مردبازنده ۲» فرض نماید.

فیلم سینمایی «کت چرمی» می‌خواهد ضمن طرح «آسیب‌های مختلف اجتماعی» به پیوند زدن آن با موضوع «مفاسد اقتصادی» فردی به نام «دکتر رفیعی» مبادرت ورزد و از این مسیر علت بروز «آسیب‌های اجتماعی» را «اقتصادی» معرفی نماید و …؛ موضوعی که سبب می‌شود تا «کت چرمی» با ترکیب آسیب‌های مختلف اجتماعی بنای روایت خود را بر این بگذارد که همه مضامین و معضلاتی که هر یک از آنها در سال‌های اخیر سوژه روایت‌گری فیلم‌های مختلف شده و به شیوه‌های مختلف و بارها و بارها در آثار گوناگون بازگو شده است را دور هم جمع کند و اینگونه است که «کت چرمی» به کلکسیونی برای ترسیم و تصویرسازی از بدبختی‌های مختلف انسان ایرانی از قصاص و معضلات اجتماعی دختران بد سرپرست و ظلم به زنان گرفته تا اعتیاد، تجاوز و … مبدل می‌گردد؛ اما در طول مسیر این هدف‌گذاری به گونه‌ای ویژه ابتر می‌ماند و شاید دلیل اصلی آن باشد که «کت چرمی» به این نکته توجه نکرده که طرح و بیان این همه معضلات آن هم در یک فیلم ۱۰۰ دقیقه‌ای اثر را دچار سرگیجه می‌سازد و در نهایت صاحبان اثر را مجبور خواهد کرد تا به سبکی از شیوه «پایان باز» برای رسیدن به تیتراژ پایانی متمسک شوند.

مدیر فیلمبرداری فیلم های سینمایی «اخراجی ها۳» و «امپراتور جهنم» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: زمانی که ایده ۵ خطی «هفت بهار نارنج» را شنیدم احساس کردم در صورت ساخت، اثری خواهد شد که جو و اتمسفر جدیدی را به لحاظ تصویری ایجاد می کند؛ احساس کردم می توانم در این فیلم تصویر جدیدی خلق کنم. همه لوکیشن های فیلم را مدت ها در ذهنم می ساختم و تصور می کردم.

وی ادامه داد: قصه خیلی معمولی و ساده بود اما ما حدود یک سال با آقای احمد رفیع زاده که نویسنده کار بودند جلسات متعددی برگزار کردیم و ریز به ریز فیلمنامه را تغییر دادیم؛ فیلمنامه «هفت بهار نارنج» ویژگی اش این است که ظاهری ساده دارد اما به شدت پیچیده و مفهومی است! شاید باور نکنید وقتی خودم برای اولین بار فیلمنامه را خواندم در نهایت به خودم گفتم چقدر عجیب!

گل سفیدی با بیان اینکه فیلمنامه ناب «هفت بهار نارنج» باعث شد تا پس از سال ها که دغدغه کارگردانی در سینما را داشتم مجاب شوم که این بار در مقام کارگردان اثری را خلق کنم اظهار داشت: مدت ها با احمد رفیع زاده در مورد جزئیات فیلم و چرایی نگاه و تصورش صحبت می کردم و از او می پرسیدم که چگونه به این داستان و این فضای خاص رسیده است.

این سینماگر سپس در رابطه با انتخاب بازیگران این فیلم خاطرنشان کرد: نقش اصلی «هفت بهار نارنج» بر عهده استاد علی نصیریان است و من با ایشان جلسات مختلفی داشتم و نظرات شان را شنیدم. ایشان نقش یک استاد دانشگاه بازنشسته و تنها را در این فیلم بازی می کنند و از آنجا که اغلب در تنهایی هستند ما باید لوکیشنی را پیدا می کردیم که با تنهایی ایشان وجه اشتراک داشته باشد و این کار را بسیار سخت می کرد.

وی یادآور شد: سرانجام پس از مدت ها گشتن توانستیم لوکیشن خوبی را پیدا کنیم و در آنجا ساخت و سازهای مربوط را انجام دهیم اما متأسفانه فصل را از دست دادیم و افزایش بیماری کرونا در کشور باعث شد کارمان برای مدتی متوقف شود اما با این همه اردیبهشت ۱۴۰۰ شرایط مهیا شد که فیلم را کلید بزنیم و خردادماه آن را به اتمام برسانیم.

مدیر فیلمبرداری فیلم های سینمایی «هلن» و «هاری» با تأکید بر اینکه روی پلان به پلان «هفت بهار نارنج» با وسواس فراوان کار کردم تصریح کرد: شاید باور نکنید که تدوین این فیلم بیش از یک سال زمان برد. در واقع ما ۸-۹ بار فیلم را تدوین مجدد کردیم چرا که من سر جزئیات وسواس بسیار عجیبی گرفته بودم و خوشبختانه کار نهایی به گونه ای شد که بسیار از آن راضی هستم.

این سینماگر سپس به موسیقی فیلم اشاره کرد و گفت: ساخت موسیقی «هفت بهار نارنج» بیش از ۷ ماه زمان برد و پیام آزادی به بهترین نحو ممکن موسیقی فیلم را به سرانجام رساند؛ استاد علی نصیریان نیز در این فیلم بسیار متفاوت با آنچه از ایشان سراغ داشتیم بازی کرده و بدون اغراق می گویم که بهترین بازی استاد نصیریان را در این فیلم شاهد هستیم.

گل سفیدی یادآور شد: زمان تولید «هفت بهار نارنج» من با چالش های زیادی دست و پنجه نرم کردم؛ خودم در این فیلم علاوه بر کارگردانی، فیلمبردار بودم، نورپرداز بودم و حتی طراحی صحنه را انجام دادم. شاید باورش سخت باشد که من حتی فوکوس من هم نداشتم و خودم فوکوس کشی می کردم البته از سال ۱۳۸۰ به این طرف در هر فیلمی کار کردم حتی در یک پلان فوکوس من نداشتم چه فیلم هایی که دوربین روی دست بودم چه آثاری که با سه پایه فیلمبرداری می کردم.

وی افزود: استاد نصیریان از اینکه من خودم وظیفه کارگردانی و فیلمبرداری را همزمان بر عهده داشتم بسیار استقبال کردند و این در حالی بود که بسیاری از دوستان مرا از این کار منع می کردند و می گفتند بهتر است حتماً یک فرد دیگری فیلمبرداری کارت را انجام دهد؛ اما من خودم این دو وظیفه را در کنار هم انجام دادم و خوشحالم که نهایتاً با یک یا دو برداشت همه پلان ها را گرفتیم و هیچ وقت حتی به برداشت سوم نرسیدیم!

این فیلمبردار سینما سپس در مورد سرمایه گذار این فیلم توضیحاتی ارائه کرد و گفت: ۸۰ درصد سرمایه گذاری این فیلم را خودم انجام دادم و از ماحصل کار راضی هستم؛ کار برای من بسیار سخت و حسی بود. تجربه حضور در بیش از ۳۰۰ پروژه به کمکم آمد تا توانستم به فضل الهی کار را به نحو احسن پیش ببرم و امروز از دکوپاژ، میزانسن و… راضی باشم. من در «هفت بهار نارنج» خودم را سنجیدم و تجربه های جالبی به دست آوردم که یکی از آن تجربه ها کار کردن با حیوانات بود و این برای من که چندان علاقه ای به حیوانات ندارم و همیشه از آن ها گریزان هستم تجربه ای فوق العاده محسوب می شود.

به گزارش سینماپرس، سارا حاتمی در گف و گو با ایرنا و با تاکید بر اینکه با پارتی وارد سینما نشده‌است، اظهار داشت: نخستین کارم در سریال زخم کاری بود و توسط آموزشگاه بازیگری برای تست معرفی و انتخاب شدم. در دومین کارم هم برای بازی در «کت چرمی» از تعداد زیادی تست گرفتند و در نهایت من انتخاب شدم.

وی درباره شخصیتی که در فیلم «کت چرمی» ایفا کرده نیز توضیح داد: کاراکتری است که دوستش دارم و فکر می‌کنم مدت‌ها آن را دوست داشته باشم، زیرا زندگی کردن با این نقش باعث شد، چیزهای زیادی بیاموزم و من را تحت تاثر خود گذاشت. به همین دلیل نقشی است که در قلب من باقی می‌ماند.

بازیگر ۱۷ ساله مجموعه «زخم کاری» با بیان اینکه برای رسیدن به نقشی که در فیلم «کت چرمی» داشت، سبک زندگی‌اش را برای مدتی تغییر داده‌است، ادامه داد: اعتیاد بخش کوچکی از کارهایی بود که این دختر انجام می‌داد، به همین دلیل به کمپ ترک اعتیاد رفتم و حتی بیرون از کمپ با این افراد هم صحبت شدم و از مدل زندگی کردنشان اطلاعاتی به دست آوردم. زیرا دامنه تحقیقات در اینترنت محدود است. از دور همیشه تصور عجیبی از معتادها داشتم و بعد دیدم این انسان‌ها اصلا عجیب نیستند و با کمک عوامل توانستم نقش را بازی کنم.

فیلم پایان‌بندی خوبی دارد

حاتمی درباره تجربه همکاری با جواد عزتی توضیح داد: او در تک‌تک مراحل کار به من کمک کرد. قبل از هر سکانس تمرین و درباره شخصیت این آدم صحبت می‌کردیم. همچنین درباره شخصیت افرادی که این سبک زندگی را دارند صحبت کردیم.

این بازیگر با بیان اینکه پایان فیلم «کت چرمی» را دوست داشت، افزود: اتفاق‌هایی که در طول داستان می‌افتد باعث می‌شود مدل زندگی و طرز فکر او تغییر کند. و به‌همین دلیل است که فیلم پایان‌بندی خوبی دارد.

او درباره الگویش در بازیگری توضیح داد: بازیگران ایرانی و غیرایرانی زیادی هستند که بازی آنها را دوست دارم و دنبال می‌کنم، اما نمی‌توانم نام فردی را به عنوان الگویم در بازیگری بیان کنم.

حاتمی پیش‌بینی در خصوص دریافت سیمرغ نقش یک زن را غیرممکن دانست و ادامه داد: نمی‌توانم پیش‌بینی کنم که سیمرغ نقش یک زن را دریافت می‌کنم یا نه، زیرا اظهار نظر افراد چه خوب و چه بد درباره خودشان کاری دشوار است و باقی افراد باید دراین‌باره صحبت کنند.

این بازیگر با اشاره به بازخوردهای خوب و انتقادهای مثبت درباره نقشش در فیلم «کت چرمی» بیان کرد: قطعا اینکه بازی من دیده شود و مورد استقبال قرار بگیرد خواسته هر بازیگری است و در نهایت هر فردی دوست دارد به این نتیجه برسد.