مدیر فنی

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی سازمان سینمایی سوره، چهارمین شب از سلسله نشست‌های «بر سینمای ایران چه گذشت» به همت سازمان سینمایی سوره و به بهانه نمایش مجموعه مستندی به همین نام اثر شهرام میراب‌اقدم که محصول مرکز مستند سوره است، به میزبانی امیر قادری و با حضور اهالی سینما با سلیقه‌ها و گرایش‌های متنوع و گوناگون از جمله جابر قاسمعلی، عباس نادران، حجت قاسم‌زاده اصل و … پنجشنبه شب ۶ مهر ماه در سالن شهر هفتم پردیس سینمایی آزادی برگزار شد.

در این شب از نشست فریدون جیرانی، مهدی فخیم‌زاده، سیدضیا هاشمی، مهدی سجاده‌چی و سجاد نوروزی مهمان اصلی برنامه بودند.

امیر قادری در ابتدا بیان کرد: امشب آخرین جلسه از دوره اول سلسله نشست‌های «بر سینمای ایران چه گذشت» محسوب می‌شود و در آینده‌ای نزدیک چهار قسمت دوم مستند «بر سینمای ایران چه گذشت» که مربوط به دوره سازندگی است، نمایش داده می‌شود. تاکنون سینمای دهه ۶۰ را بررسی کردیم؛ دهه‌ای که من به شخصه نگاه منتقدانه‌ای به آن داشتم اما فریدون جیرانی استثنائاً نگاه عاشقانه‌ای به آن داشت.

همه چیز از خط‌کشی میان سینمای متفکر و متفنن آغاز شد

وی ادامه داد: من شخصاً در دهه ۶۰ فیلمساز نبودم و حتی دوستانی را که در آن دوران سمت داشتند، بعداً شناختم، لذا بحث شخصی در میان نیست. به عنوان یک عاشق و تماشاگر سینما همیشه احساس کردم که یک نگاه محدودکننده نظری بر تاریخ روشن‌فکری سینمای ایران حاکم بوده که بین فیلم متفکر و متفنن و ژانر سطح بالا و سطح پایین خط کشیده است. اینکه تصور می‌کرده است شاهکار توسط طبقه خاصی از فیلمسازان در یک مدل‌های متفاوتی ساخته می‌شود در حالی که تاریخ سینما اینگونه نبوده است. ما بسیار فیلم مبتذل در هر ۲ طرف تقسیم‌بندی داریم.

مجری برنامه عنوان کرد: مشکل من با دهه ۶۰ این است که این تفکر محدودکننده و حذفی که من همیشه سعی کردم روی کاغذ با آن مبارزه کنم، با یک قدرت همراه شد؛ قدرتی که تفنگ داشت و این تفکر که شاید حسن نیت داشت، به دنبال حذف شکل‌های دیگر سینما بود. من تصور می‌کنم فیلم‌های فریدون جیرانی اگر در دهه ۶۰ ساخته می‌شد یا ممنوع‌الکار می‌شد و یا مجوز نمی‌گرفت. البته ممکن بود به عنوان فیلم سطح پایین نیز قلمداد شود. من همچنان فکر می‌کنم زیربنای همه اتفاقات در سینمای ایران همان ایده‌های دهه ۶۰ است.

قادری عنوان کرد: لازم می‌دانم بگویم از آنجا که ما این شب‌ها فیلمنامه‌نویس در جمع مهمانان نداشتیم و فیلمنامه‌نویس مغز متفکر فیلمنامه محسوب می‌شود و بسیار مهم است که بدانیم روایت این قشر چیست، از مهدی سجاده‌چی دعوت کردیم که امشب مهمان ما باشد. باید از شهرام میراب‌اقدم نیز که مستند «آنچه بر سینمای ایران گذشت» را ساخته است، تشکر کنم.

برخی می‌گفتند مردم چرا باید سرگرم چیزی مانند سینما باشند؟

در ادامه مهدی سجاده‌چی فیلمنامه‌نویس عنوان کرد: سینمای ایران بعد از انقلاب شروع شد. اگر مشکلی وجود داشته باشد یک نوع اختلال اجتماعی است که فقط مخصوص کشور ما هم نیست. سینمای ایران بعد از انقلاب شکست چراکه با سبک زندگی کسانی که رهبران انقلاب بودند، فاصله زیادی داشت. سینما ۲ وجه داشت که مشکوک ارزیابی می‌شد؛ اول آنکه زن و مرد در سالنی حضور پیدا می‌کنند که چراغ‌ها خاموش است؛ اساساً این چه معنایی دارد. این اتفاق خطرناک ارزیابی می‌شد و دیگر اتفاقاتی بود که پیرامون سینما رخ می‌داد، یعنی آدم‌ها از چه طبقانی به سینما می‌روند و اصولاً نمی‌شود آن‌ها را کنترل کرد. سینما دست کم یک چیز خارجی و غربی بود و اگر می‌خواستیم خیلی مهربان باشم تنها شک در دلمان ایجاد می‌شد و اگر اینگونه نبود، دنبال حذف آن بودیم.

وی ادامه داد: به لحاظ بنیان‌های عقیدتی هر کاری که موجب غفلت از یاد خدا شود، به نوعی لهو و لعب محسوب می‌شود. برخی می‌گفتند مردم چرا باید سرگرم چیزی مانند سینما باشند؟ مردم باید سرگرم خدا و زندگی خود باشند.

قادری یادآور شد: البته جریان روشنفکری هم سرگرمی را حرام می‌دانست.

سجاده‌چی تصریح کرد: همینگونه است. این موارد یا از سبک زندگی می‌آید و یا از ایدئولوژی. اصولاً اینگونه نیست که عده‌ای بنشینند و فکرهای توطئه‌آمیز کنند. بدبینی نسبت به سینما از اول وجود داشته است و در آینده هم وجود خواهد داشت. این ویژه کشور ما نیست. بسیاری از افراد تصور می‌کنند سینما و تلویزیون دوپینگ حکومت‌ها برای تحمیق توده‌هاست. بسیاری از روشنفکران در سطح دنیا گوشی تلفن همراه هم ندارند. اینکه ما بیاییم برای فیلمی که از سوی نهادهای قانونی و دولتی مجوز دارد، شیشه سینما را بشکنیم و ترس ایجاد کنیم، قابل درک نیست. ما با حکومتی مواجه بودیم، که همه چیز برایش تازگی داشت. سینما اگر می‌خواست یک ذره دور از رصد باشد و نگرانی افراد نگران‌تر را کمتر و بعد به هر حال وجود پیدا کند، نیاز به این بود که با آن تفکر فعالیت کند.

وی در پاسخ به این پرسش قادری که آیا سینمای اسلامی تعریفی دارد، گفت: در دوره قدیم حوزه هنری، هم‌اندیشی‌های متعددی درباره سینمای اسلامی وجود داشت. واقعیت این است که در دهه ۶۰ ابزاری ساخته شد که قضاوت درباره آن سخت است. به یاد دارم سال ۶۶ یا ۶۷ که با آقای بهشتی دیدار می‌کردم، ادای آدم‌های متفکر را درمی‌آوردم چراکه می‌دانستم دوست دارد و خوشش می‌آید. سینما در دوره سخت دهه ۶۰ راهی پیدا کرد تا به گونه‌ای دیده و ظاهر در چشم دولتمردان شود که مشکلاتش کمتر شود و ادامه پیدا کند. بعد دوستان یادشان رفت و دچار اختلال و توهم شدند. یعنی تصور می‌کنیم دوره‌ای که برای گذار تعیین کردیم، همین است. البته تجربیات کشورهایی که ایدئولوژیک اداره می‌شدند (در رأس آن اتحادیه جماهیر شوروی) بیشترین تأثیر را روی آن داشت.

این فیلمنامه‌نویس اظهار کرد: آن زمان ۲ اردوگاه تعریف می‌شد؛ سوسیالیسم و سرمایه‌داری. ما مسلمانان می‌خواستیم چیزی پیدا کنیم که نه سوسیالیسم باشد و نه سرمایه‌داری، ولی در نهایت الگوی سوسیالیسم به رهبران نزدیک بود.

مدیران سینما در دهه ۶۰ از ترس گروه فشار به سینماگران فشار می‌آوردند!

در ادامه نشست سیدضیا هاشمی مطرح کرد: آقای مخملباف کتابی به نام «هنر اسلامی» نوشته است که مرحوم غلامحسین ساعدی تئاتر «اتللو در سرزمین عجایب» را بر مبنای آن نوشت و در آمریکا روی صحنه رفت. هنر اسلامی از دیدگاه آن زمان آقای مخملباف یک چنین چیزی بود و تندروی داشت. سینمای اسلامی تعریف داشت اما نه به صورت جدی بلکه متأثر از اجتماع و انقلاب بود.

وی ادامه داد: واقعیت این است که آن اتفاق در حوزه هنری هم خیلی منجسم ادامه نیافت و ما با فاصله کوتاهی به سراغ آثاری رفتیم که مخاطب هم داشته باشد، مانند فیلم «بایکوت» که در عین حال با نگاه ایدئولوژیک ساخته شد. «توجیه» هم که اولین اثر حوزه بود، همین نگاه ایدئولوژیک آقای مخملباف را داشت. اثری که روشنفکران قبول نداشتند اما مردم به شدت استقبال کردند، «سفیر» و بعد «توبه نصوح» بود. استقبال از این فیلم‌ها هم بسیار بود هرچند سینمای مردمی نبود بلکه از جنس همان سینمای اتوبوسی بود که عرض کردم و مخاطبانی را که آن زمان تاکنون سینما را تجربه نکرده بودند با خود از مساجد و محله‌ها به سینما آورد.

این سینماگر با اشاره به اینکه مدیریت دهه ۶۰ از ترس گروه فشار به سینماگران فشار وارد می‌کردند، مطرح کرد: پارادوکس‌های زیادی در آن زمان وجود داشت به عنوان مثال نسبت به حجاب رفتارهایی می‌کردند که در آینده دیدیم اعتقاد خودشان هم نبود. پس بنابراین در بحث تولید نگاه خاص داشتند. همچنین با جمشید هاشم‌پور سر تراشیده به شدت مخالف بودند، جرم می‌دانستند یعنی کسی نباید به سراغ او می‌رفت. البته مدیریت ابزاری خوبی داشتند اما در تولید موفق نبودیم و نهایتاً ۵۰ اثر می‌ساختیم. اگرچه منظورم این نیست که باید اثر بیشتری تولید می‌کردیم بلکه می‌خواهم بگویم حساب شده نبود.

دهه ۶۰ برای من دهه ظلم است

در ادامه مهدی فخیم‌زاده فیلمساز و بازیگر پیشکسوت درباره روند تولید فیلم در دهه ۶۰ بیان کرد: برای من دهه ۶۰، دهه ظلم است. سینما به طور طبیعی می‌توانست راه خودش را برود اما انقلاب باعث شد برخی از سینما خود به خود حذف شوند. خیلی از هنرپیشه‌ها هم ممنوع الکار نشدند، بلکه خودشان رفتند. آقایانی که در دهه ۶۰ مدیریت سینما را برعهده گرفتند، ۲ کار انجام دادند؛ ممنوع‌الکاری که تا پیش از انقلاب آن را نشنیده بودیم و دیگری درجه‌بندی که هر ۲ از نظر من کنترل سینما بود که صدایی از کسی بلند نشود. در ممنوع‌الکاری مشخص بود که قوه قضائیه در قوه مجریه ورود می‌کند و دوستان می‌دانستند، اما آنقدر سرشان شلوغ بود که نمی‌خواستند وارد بازی شوند.

وی افزود: درباره مساله درجه‌بندی نیز باید بگویم که فیلم در هر لحظه و به هر دلیلی می‌توانست حذف شود. من فیلم «خواستگاری» را به عمد ساختم و الان بعد از سال‌ها حاضر نیستم یک پرده از آن را ببینم. فیلم را به سبک آن‌ها ساختم و درجه «ب» هم گرفت. فراموش نکنیم سینما مثل سیاست محل اختلاف و مانند رنگین‌کمان است. از سوی دیگر در سینمایی که ۱۰۰ فیلم دارد، می‌توان ۱۰ فیلم خوب پیدا کرد اما در سینمایی که ۲۰ فیلم دارد، ۲ فیلم خوب نمی‌توان پیدا کرد، پس کمیت و کیفیت باهم در ارتباط هستند. تا به امروز هر زمان اسم درجه‌بندی آمده است، بدن من به لرزه می‌افتد چراکه ظلم به سینماست.

قادری درباره درجه‌بندی فیلم‌ها تصریح کرد: نکته مهم این است که چه کسانی برای درجه‌بندی آثار تصمیم می‌گیرند؟ معیار در هنر را چه کسی تعیین می‌کند؟ این طبقه‌بندی ریشه یک تفکری دارد و این تفکر همچنان در سینما باقی مانده است که اگر قدرت پیدا کند می‌تواند روی سرنوشت علاقه‌مندان به سینما و سینماگران تأثیر بگذارد.

فخیم‌زاده توضیح داد: دوستان کاری می‌کردند که فیلمی با درجه «ج» با شکست روبرو شود. کاری هم برای فیلم «الف» نمی‌توانستند انجام دهند و تماشاگر هم نمی‌آمد اما ۵ هفته سینمادار را وادار می‌کردند که با سالن خالی این فیلم پیش برود. دوستان یک عده کارگردان «الف» ساز و یک عده کارگردان «ج» ساز درست کردند. تفکر «ج» سازی باعث شد عده‌ای سینما را رها کنند اما من به اصطلاح رویم را سفت کردم و ایستادم چراکه این تفکر را از ریشه قبول نداشتم و معتقد بودم آقایان نوعاً اهل سینما نبودند. اولین سالی که آثار را درجه‌بندی کردند، من تنها کسی بودم که گفتم این کار غلط و مصیبت است.

سجاده‌چی در ادامه با اشاره به اینکه اهریمنی کردن یک دوره کاری اشتباه است، تاکید کرد: من از منتقدان سیاست‌های دهه ۶۰ هستم و به نظر من اشکالات زیادی داشت و نباید این تفکر برای خود امکان بقا و جستجو پیدا می‌کرد، اما شاید بتوان گفت اینکه به گونه‌ای صحبت کنیم که سینما در دهه ۶۰ تحت فشار بوده است، اشتباه است. ما یک سیستم سیاسی داشتیم که نسبت به مقوله فرهنگ مشکوک و نگران تئاترها، کتاب و … بوده است. هرچیزی که توجه عوام و توده مردم را به خود جلب می‌کرده است، طبیعتاً با حساسیت بیشتری همراه بوده است.

قادری درباره این موضوع گفت: البته من معتقدم که این مساله ربطی به مشکوک بودن ندارد. این یک تفکر از دهه ۴۰ بوده است. این فقط مساله شک حاکمیت نبوده بلکه فکر محدودکننده بوده است. از سوی دیگر گاهی مواقع درباره سیستم گروه فشار، اغراق می‌شد که سیاست‌ها پیش برود.

سپس هاشمی با اشاره به اینکه ظلمی که آقای فخیم‌زاده درباره آن حرف زد، بسیار زیاد بود، مطرح کرد: این افراد قدرت کامل داشتند. میرحسین موسوی نخست‌وزیر وقت، به دوستان اختیارات کامل داده بود. آقای خاتمی وزیر ارشاد پشت مدیران وقت بود و دوستان هر کاری دوست داشتند، انجام می‌دادند. این ظلم‌ها واقعی بوده است. من به یاد دارم که سال ۶۳ یا ۶۴ وقتی در حوزه هنری از این مساله عصبانی بودیم، به دیدار نخست وزیر رفتیم و گفتیم ما فیلم می‌سازیم اما دیگر پروانه نمی‌گیریم. حوزه هنری آن زمان آنقدر قدرت نداشت و حتی فیلم زیادی هم تولید نمی‌کرد اما تا دلتان بخواهد جوانانی با اراده و پررو بودیم. دوستان دست به اقداماتی می‌زدند که اعتقادی به آن نداشتند اما برای بقای خود مجبور بودند، چنین کنند. در حال حاضر به نظر می‌رسد ممنوع‌الکاری زیاد است و دلایل سیاسی هم دارد اما مدلی که آن زمان داشتیم، عجیب بود و اصلاً نمونه‌های امروزی به اندازه ابعاد حذف آن دوره نیست.

در سال ۶۲ به دنبال تبدیل سینما به مسجد بودند!

ادامه نشست به صحبت‌های فریدون جیرانی اختصاص داشت، وی بیان کرد: دهه ۶۰، یک دست نیست. سال ۶۰ تا ۶۲ بحران سیاسی ایران است، در دهه ۶۰ حزب جمهوری اسلامی منفجر می‌شود و رئیس جمهور و نخست‌وزیر در انفجار شهید می‌شوند. سال ۶۱ نیز بنی صدر برکنار می‌شود و اختلافات درون نیروهای سنتی اوج می‌گیرد. سپس ۲ دسته تفکر در جمهوری اسلامی شکل می‌گیرد، دسته به شدت محافظه‌کار و دسته‌ای که به رایکال‌های سنتی نزدیک می‌شوند و بعدها به ترتیب به راست و چپ تبدیل می‌شوند.

وی ادامه داد: در سال ۶۲ تفکری وجود دارد که می‌گوید سینما باید تبدیل به مسجد شود. آقایان رخ‌صفت و رضا تهرانی نماینده روشنفکری مسلمانی بودند که بعدها از حوزه هنری به کیهان رفتند و کیهان فرهنگی را راه‌اندازی کردند. از آخر ۶۱، آقای خاتمی می‌آید و به روایت آقای بهشتی، از ایشان می‌خواهد که معاون سینمایی شود. آقای بهشتی می‌گوید اگر از من کسی بهتر است آن را دعوت کنید که بعدها آقای انوار معرفی می‌شود. آقای بهشتی با دست‌اندرکاران حرفه‌ای سینما از جمله مهدی فخیم‌زاده، داوودنژاد و سیروس الوند از نسل دوم شروع به راه‌اندازی سینمای جدید ایران می‌کنند. البته دوستان دیگری هم در این مسیر حضور دارند.

جیرانی عنوان کرد: فکر ممنوعیت فیلم خارجی که مانع رشد سینما بوده است و همچنین عوارض از دل بخش حرفه‌ای سینمای ایران بیرون می‌‎آید. آقایان بهشتی و انوار آن زمان عوارض را کم کردند و انحصار ورود فیلم خارجی را از انجمن واردکنندگان می‌گیرند. ناگفته نماند که انجمن واردکنندگان بعد از انقلاب آشفته شد، نیروهای جوان در ساختمان آلومینیوم آمده بودند و آثار را به شکل خاصی بدون رایت درست و اکران می‌کردند. حتی پایان یک فیلم خارجی را در اول فیلم دیگری می‌گذاشتند. آن زمان من در مقاله‌ای که در مجله فیلم منتشر شد، درباره فیلمسازی خارجی در ایران نوشتم و اشاره کردم که دوبله و نریشن را تغییر می‌دادند.

وی افزود: آقای انوار ورود فیلم خارجی را در اختیار گرفت و با ۶۳-۶۲ سالن، سینما را راه انداخت. دوستان معتقدند بین سال ۶۲ تا ۶۴ که راه‌اندازی سینما بود این مدیریت اشکالی ندارد. در اینجا نسل سوم وارد سینما شد؛ از دل دانشکده هنرهای دراماتیک، دانشکده هنرهای زیبا و از دل سینمای آزاد که چهره شاخص آن کیانوش عیاری با «تنوره دیو» و رخشان بنی‌اعتماد است. نسلی که تحت تأثیر سینمای روشنفکری دهه ۴۰ بودند. آن زمان یک اتفاق افتاد، یک فیلم در کانون پرورش آن زمان با نام «دونده» ساخته شد، به خارج از کشور رفت، جایزه گرفت و مدیریت دهه ۶۰ را متوجه یک نوع فیلم دیگر کرد که می‌تواند در جاهای دیگر جایزه بگیرد. راه‌اندازی سینما با تفکر دیگری قاطی شد که بنیاد سینمایی فارابی بخش بین‌الملل ایجاد کرد و بعداً این بخش، بسیار قدرتمند و تعیین‌کننده در اواخر دهه ۶۰ شد.

ماجرای ورود فیلم‌های روشنفکری به جشنواره پنجم چه بود؟

این سینماگر با بیان اینکه سال ۶۴ چند فیلم مانند «مادیان»، «تنوره دیو» و … بیرون آمد، مطرح کرد: من تصورم این است که بهرام بیضایی در «مادیان» نقش داشته است. در «مادیان» شخصیت زن سرپایی به نام «رضوانه» داشتیم و قبل از آن هم فیلم «گل‌های داوودی» بیرون آمده بود که زنی با نام «عصمت» در آن بود و معتقدم پروانه معصومی با نگرش شخصی خود، شخصیت را در اجرا عوض کرد. اینها تأثیری روی سینما و تفکر مدیریت گذاشت. بعد داریوش مهرجویی «اجاره نشین‌ها» را کار کرد و «ناخدا خورشید» در اواخر ۶۴ کار شد. این سمت در حوزه هنری نیز تغییراتی در حال رخ دادن بود. در حقیقت از مخملبافی که «استعاذه»، «توبه نصوح» و … را ساخته بود تبدیل شد به «بایکوت» که اثری اکشن بود که از نظر من تحت تأثیر فرج حیدری بوده و حتی بیشتر او آن فیلم را ساخته، اگرچه قصه برای خود مخملباف است.

جیرانی ادامه داد: در جشنواره پنجم شاهد ورود چند فیلم روشنفکری هستیم. فیلم «گزارش یک قتل» با شخصیت محوری زن به جشنواره راه پیدا می‌کند؛ اتفاقی که قبل از این نداشتیم. «ثریا» در فیلم «گزارش یک قتل» که هما روستا نقش آن را ایفا می‌کند، روی تفکر آقای بهشتی و دیگران اثرگذار است. در پایان سال ۶۵ آقای بهشتی در مصاحبه‌ای بسیار مفصل با مجله فیلم می‌گوید ما سینما را راه‌اندازی کردیم و می‌خواهیم به سمت کیفیت حرکت کنیم. از اواخر سال ۶۵ تفکر درجه‌بندی بیرون می‌آید که اوایل «الف»، «ب»، «ج» و «د» بود.

وی یادآور شد: فیلم‌هایی که درجه‌بندی «الف» و «ب» داشتند، اکرانشان در سینماها باز بود و آثاری با درجه بندی «ج» اکرانشان محدود و فیلم‌هایی با درجه‌بندی «د» اصلاً در سینماها اکران نمی‌شدند. خیلی از فیلم‌ها «د» گرفتند. سینمای تجاری ایران در این درجه‌بندی، درجه پایین می‌گیرد و اولین اختلاف‌ها آغاز می‌شود. تا جایی که به یاد دارم درجه‌بندی فیلم‌های «اجاره‌نشین‌ها»، «ناخدا خورشید» که از نظر من بسیار فیلم زیبایی است، «طلسم» و «گزارش یک قتل»، «الف» بود و فیلم‌هایی که با سرمایه‌گذاری بخش خصوصی ساخته شده بودند، در درجه‌بندی «ب» و «ج» قرار گرفتند. ما در اواخر سال ۶۵ کاشت اولین نطفه اختلاف‌ها را داریم.

فروش بالای «تاراج» باعث ممنوع‌الکاری ایرج قادری شد!

جیرانی در ادامه با بیان اینکه کسانی که در بنیاد سینمایی فارابی سرکار بودند، جزو دسته روشنفکران دینی محسوب می‌شدند، بیان کرد: سال ۱۳۶۴ در شوروی گراسیاس پرسترویکا ایجاد و این سَمت اولین ترجمه کتاب «جامعه باز و دشمنان آن» منتشر می‌شود و آرای آل پوپر مورد توجه قرار می‌گیرد. آن زمان مهمترین مقالاتی که روشنفکری دینی را متحول می‌کند، منتشر می‌شود. همه این موارد در گذرگاه سال ۶۵ تا ۶۶ که تحولات غریبی داریم، روی دوستان اثر می‌گذارد. در این میان بهرام بیضایی و مسعود کیمیایی آثاری می‌سازند که قهرمان آن زن است. پیش از اینها مهدی فخیم‌زاده در «میراث من جنون» زن را به تصویر کشیده بود، اما از آنجا که این اثر در زمانی ساخته شده بود که حجاب آزاد بود، سال ۶۰ و پس از انقلاب به سختی اکران شد.

وی تاکید کرد: در حوزه هنری هم با تحولات غریبی مواجه می‌شویم یعنی آقای مخملباف کم‌کم از «بایکوت» به «دستفروش» می‌رسد و مصاحبه می‌کند و می‌گوید که «حلبی‌آبادها هنوز هست!». نتیجه این اتفاقات در سال ۶۷ تبدیل به فیلم‌های تند سیاسی مانند «عروسی خوبان» می‌شود و دعوای اصلی از همینجا شروع می‌شود. در اوایل سال ۶۷ مجمع تولیدکنندگان سینمای ایران به وجود می‌آید و تمام دست‌اندرکاران سینمای حرفه‌ای دور هم جمع می‌شوند و نسل سوم را که کیانوش عیاری می‌شود، جذب می‌کنند. در حقیقت همه تفکرات کنار هم قرار می‌گیرند.

این سینماگر تصریح کرد: آقای انوار بارها گفته است که «ما مخالف سینمای تفنن و بازاری بودیم و معتقدیم آن سینما مبتذل است و باید سینمای اندیشمند را راه بیندازیم». از دل مدیریت سال ۶۵ به بعد سینمای متفکر در ایران رشد می‌کند اما سینمای صنعتی ایران به دلیل نگاه معیوب به داستانگویی در سینما دچار نابودی می‌شود. به عنوان مثال وقتی فیلم «تاراج» می‌فروشد، دوستان نگران و ایرج قادری ممنوع‌الکار می‌شود. ناگفته نماند که ایرج قادری را علی لاریجانی زمانی که وزیر ارشاد شد از ممنوع‌الکاری خارج کرد.

«خانه دوست کجاست» نمونه روشن تفکر روشنفکری دینی است

جیرانی تاکید کرد: اگر بخواهیم بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران را نام ببریم، از سال ۶۵ تا سال ۷۱ ساخته شده است. جلوی رشد سینمای صنعتی ایران نیز گرفته شد اما بعداً می‌بینیم که آقای فخیم‌زاده در دوران علی لاریجانی «همسر» را می‌سازد. دوره مدیریت دهه ۶۰ پُرتناقض است. از یک طرف با سینمایی به اصطلاح رو پا روبرو هستیم؛ «دندان مار»، «هامون». گرایش اصلی آقای بهشتی «خانه دوست کجاست» بود، ایشان در جلسه خصوصی به عباس کیارستمی می‌گوید فیلم را تو بساز. در حالی که فرهاد شیبانی قرار بود کارگردانی کند.

وی با بیان اینکه آقای بهشتی در مصاحبه اخیر خود با روزنامه شرق دقیقاً روی «خانه دوست کجاست» تاکید کرده و گفته است که با این فیلم فهمیده که سینمای انسانی چیست، بیان کرد: «خانه دوست کجاست» نمونه روشن و مشخص تفکر روشنفکری دینی در نیمه دهه ۶۰ است. مخملباف از «توبه نصوح» به «شب‌های زاینده رود» می‌رسد که «سایه» دختر محمد علاقه‌مند، استاد مردم‌شناسی، می‌گوید که «من نمی‌خواهم زن باشم. زن‌ها در این جامعه آزاد نیستند. مردها هم می‌توانند زن داشته باشند و هم معشوقه اما زن اینجا آزاد نیست» و محمد علاقه‌مند آخرین جمله‌ای که در کلاس می‌گوید این است که «باید به مردم به گونه‌ای نگاه کنیم که در حال تغییرند». این جمله از مقالات بسط و تئوریک آقای سروش بیرون می‌آید.

مخاطب خرج این سینما را نمی‌دهد!

در ادامه نشست، سجاد نوروزی، کارشناس و منتقد سینما در تحلیل خود از مدیریت سینما در سال‌های پس از انقلاب اظهار کرد: آن چیزی که من به عنوان متولد دهه ۶۰ به نظرم می‌رسد این است که قبل از انقلاب سینما به عنوان یکی از نهادهای نظم مدنی و فرهنگی از جانب مردم و طیف انقلابیون تندرو مورد حمله قرار می‌گرفته و سینماها را آتش می‌زدند. بعد از انقلاب حساسیت تا حدی شاید منطقی باشد چراکه سینما نماد پهلوی و نظم مدنی گذشته شناخته شده بود. اما چه چیزی غیرمنطقی است؟ به نظر من حلقه مفقوده این مباحث و انشعاباتی که از سندیکا بیرون آمد تا تحولات دهه ۶۰ و ۷۰ که فیلم «بازمانده» به صورت غیررسمی توقیف می‌شود و «از کرخه تا راین» که سر آن جنجال و بعد با ورود رهبری مشکلش حل می‌شود، همچنان «مخاطب» است، یعنی انگار چیزی به عنوان مخاطب وجود ندارد و تنها توده‌ای متراکم و غیرمشخص است.

وی ادامه داد: شما ببینید ۸۰ میلیون قطعه بلیت در سال ۶۵ تا ۶۶ در سینمای ایران فروش رفته است، در حالی که جمعیت کشور ۳۵ میلیون نفر بود. در حال حاضر اگر فیلمی ۶ میلیون مخاطب داشته باشد، جای ذوق دارد. اساساً چرا این اتفاق افتاده است و ما مخاطبی را که به سینما معنا می‌دهد، در نظر نمی‌گیریم؟ آن چیزی که من از دهه ۶۰ متوجه می‌شوم این است که در برخی مسائل چرخ را دوباره اختراع کردیم؛ مسأله‌ای که در ادوار مختلف بعد از انقلاب قابل مشاهده است.

مدیر پردیس سینمایی آزادی با اشاره به اینکه اساساً جعل برخی عناوین و یا اختراع مجدد چرخ فقط مختص وزارت ارشاد نبوده بلکه در صنوف مختلف اینگونه بوده است، گفت: همین الان یک گرایش جدی فیلمسازی وجود دارد؛ اینکه دوستان یک فیلم لوباجت با حداقل هزینه تولید می‌کنند و بعد به دنبال سود هستند، بدون اینکه به مخاطب توجه کنند. در حقیقت مخاطب خرج این سینما را نمی‌دهد. در سینمای ایران از دهه ۵۰ تا ۱۴۰۲ حلقه مفقوده مساله مخاطب است، چه در انگاره‌های روشنفکری چه در انگاره‌های تندرو، توده متراکم بی‌شکل است که هیچ نظری ندارد و ایده‌آلی برای خودش متصور نیست.

نوروزی تاکید کرد: ژانر دینی در سیاستگذاری‌هایی که از سال ۶۰ اتفاق افتاده، محقق نشده است و ما با بی‌اعتنایی به مخاطب، تنوع ژانر را در سینما از بین بردیم. این خطر جدی امروز است که سینما در ایران به ۲ ژانر کمدی و غیرکمدی خلاصه می‌شود که اولی می‌فروشد و همه به دنبال ساخت آثاری در این ژانر هستند. حافظه تاریخی بلندمدت که برای ما معنایی ندارد و احتمالاً با رجوع به حافظه تاریخی کوتاه مدت یادمان نیست که «متری شش و نیم»، «سرخپوست» و «شبی که ماه کامل شد» با بلیت ۲۰ هزار تومان نزدیک به ۱۰۰ میلیارد تومان فروختند. مخاطب سال ۹۸ کجاست؟ همچنین فراموش نکنیم که در سال ۹۸، ۹ فیلم به فروش بالای ۱۰ میلیارد رسیدند که ۶ اثر از آن‌ها غیرکمدی بود. امیدوارم روزی بشود که بفهمیم سینما با مخاطب زنده است.

قادری عنوان کرد: دقیقاً بزرگترین مساله همین است که ما حق با مشتری را باور نداریم و تصور می‌کنیم مردم یک توده نادان هستند. در ایدئولوژی‌ها معمولاً اینگونه است. اتفاقی که افتاده این است که ما همیشه تماشاگر را یک توده بی‌شکل در نظر می‌گیریم در حالی که تماشاگر سینما می‌فهمد و با نیامدنش سینما را لاغرتر و لاغرتر می‌کند. ما تا به این نقطه نرسیم که این تماشاگر یک توده بی‌شکل نیست و می‌تواند تک تک انتخاب کند، نتیجه همین است که امروز شاهد هستیم. هر زمان صنعت سینما قوی بوده است ما شکل‌های درست دیگر سینما را داشتیم.

حافظه تاریخی در بخش سینما نیازمند بازسازی است

سجاده‌چی در انتها با بیان اینکه به نظر می‌رسد ما می‌توانیم با دقت بیشتر متوجه این نکته بشویم که به شکل درست از بنیادهای اجتماعی که از غرب آوردیم، استفاده کنیم، مطرح کرد: نه فقط سینما بسیاری از مظاهر تمدن غرب جدی گرفته نمی‌شود. مردم به معنی صاحب رأی هم از جای دیگری آمده است اگرچه عده‌ای هم به این موضوع باور ندارند. انگار هویت ماست که در یک برزخی قرار داریم و سینما هم از این رهگذر لطمه زیاد دیده است.

هاشمی در پایان سخنان خود با اشاره به اینکه آقای مخملباف فیلمنامه «بایکوت» را در سال ۵۷ نوشته بود، تصریح کرد: اسم اولیه اثر «مریم و واله» بود که مخملباف آن را به دوستان زیادی برای ساخت پیشنهاد داده بود. بعدها مصطفی رخ‌صفت و رضا تهرانی ایشان را در حوزه هنری جذب می‌کنند که «توجیه» در سال ۶۰ ساخته می‌شود. همچنین ایشان یک فیلم دیگری می‌سازد که هیچکس نمی‌داند؛ «شکار شکارچی» که مزخرف‌ترین اثر مخملباف است!

فریدون جیرانی نیز در جمع‌بندی سخنان خود یادآور شد: قبل از انقلاب سه کشور خارج از غرب، سینما داشتند؛ مصر، ترکیه و ایران. سینمای مصر شبیه فیلم‌فارسی ایران و سینمای ترکیه نیز شبیه سینمای فارسی ایران بود. در کشورهای خاورمیانه اساساً صنعت سینما به میزانی که در ایتالیا و انگلیس بوده، اصلاً نبوده است. مصر بعداً تغییراتی کرد و ترکیه هم که سینمای تجاری‌اش دچار تحول شد. بخشی از سینمای روشنفکری ما متأثر از سینمای مصر و بعد هند است. صنعت سینما در کشوری مانند ایران اصلاً به آن میزانی که در غرب وجود دارد، وجود ندارد.

مهدی مسعودشاهی که در این نوبت به عنوان مهمان در نشست حاضر بود، در پایان نشست در سخنانی بیان کرد: حافظه تاریخی ما در بخش فرهنگ و هنر به ویژه سینما باید بازسازی شود. دوستان در نشست امشب از سینمای اسلامی گفتند که باید بگویم بعد از انقلاب هیچکس اعلام نکرد که ما سینمای اسلامی می‌خواهیم. اساساً چنین چیزی نبود. به یاد دارم روزی بهرام بیضایی بعد از ساخت فیلم «مسافران» با کتابی در دست پیش من آمد، آن را محکم زمین زد و گفت «کسی که این کتاب را نوشته است، نه اسلام می‌شناسد و نه سینما را»، بعد از این اتفاق، ایشان فیلم «روز واقعه» را نوشت و تنها اثری است که در پروانه ساخت آن نوشته شده است: «آقای بیضایی خودت بساز.»

به گزارش خبرنگار مهر، قادر آشنا بعد از ظهر جمعه در مراسم اختتامیه جشن مهر سینمای ایران به میزبانی سمنان در گفت و گو با خبرنگاران ضمن بیان اینکه طی شش ماهه نخست سال جاری سال جاری ۱۲ میلیون نفر از سینما استفاده کردند، ابراز داشت: این در حالی که تنها آمار سال گذشته هفت میلیون نفر بوده است.

وی بابیان اینکه با روند رو به رشد اقبال عمومی نسبت به سینما مواجه هستیم، افزود: ساخت و بهره برداری سالن‌های جدید و فروکش کردن موج کرونا را می‌توان عمده‌ترین دلیل این استقبال را برشمرد.

معاون دفتر توسعه، فناوری و مطالعات سازمان سینمایی بابیان اینکه تا پایان سال جاری ۱۰۰ سالن سینما به کشور اضافه می‌شود، ابراز داشت: با بهره برداری از این تعداد سالن سینما می‌توان انتظار داشت آمار استفاده کنندگان سینما طی بازه مذکور برای سال آتی از رقم مذکور فراتر رفته و افزایش یابد.

آشنا در پاسخ به این پرسش که هم اکنون چه تعداد سالن سینما در کشور وجود دارد، در ادامه تصریح کرد: ۷۵۰ سالن فعال سینما در کشور به ارائه خدمات پرداخته و مردم از آنها برای دیدن فیلم استفاده می‌کنند که تا سال آینده به ۸۵۰ سالن خواهد رسید.

وی درباره استفاده از امکانات جدید در حوزه سینما نیز اضافه کرد: قطعاً با به‌کارگیری فیبر نوری و هوش مصنوعی در صنعت سینما می‌توان شاهد تحول شگرف این حوزه بود.

به گزارش خبرنگار مهر، در جشن مهر سینمای ایران از فعالان حوزه سینمای استان سمنان تجلیل و پوستر فیلم کوتاه «کلید زندگی» با موضوع دفاع مقدس رونمایی و فیلم بلند «دنیای آرمان» اکران شد.

سینماپرس: تهیه کننده و کارگردان سینما گفت: فیلم‌سازان جوان نباید انتظار داشته باشند با اولین کارهایشان اتفاقات خارق‌العاده‌ای رقم بزنند یا اینکه در اولین گام در سینمای حرفه‌ای معجزه‌ رخ دهد و همه نگاه‌ها ناگهان به سمتشان جلب شود.

به گزارش سینماپرس، دکتر مهدی گلشنی، استاد دانشگاه صنعتی شریف در چهارمین وبینار سی و هفتمین کنفرانس بین المللی وحدت اسلامی با تأکید بر اینکه یکی از مسائل بسیار مهم، مسئله وحدت اسلامی است، خاطرنشان کرد: در گذشته مکاتبات مرحوم آیت الله بروجردی با مصری ها منجر به فتوای شیخ شلتوت، شیخ الازهر در مصر شد که شیعه را هم به عنوان یک فرقه مشروع به رسمیت شناخت. بعد از آن هم مجله ای به نام “المسلمون”، چاپ می شد که هم علمای بزرگ شیعه و هم علمای بزرگ اهل سنت در آن مقاله می نوشتند، افرادی چون مرحوم کاشف الغطاء یا مرحوم مغنیه از لبنان و رابطه ما با مصر هم آن زمان بسیار ثمربخش بود. اما متأسفانه آمریکایی ها قضیه را بر هم زدند و رابطه ما با مصر قطع شد؛ لذا این جریان وحدت که خیلی خوب داشت پیش می رفت دیگر ادامه پیدا نکرد.

وی افزود: بعد از پیروزی انقلاب، این کنفرانس وحدت اسلامی که هر ساله برگزار می شود، بسیار اهمیت دارد. افراد معدودی بعد از انقلاب در جهت وحدت قدم برداشتند چون مرحوم آیت الله تسخیری که در سال ۱۳۵۹ رئیس بخش بین الملل سازمان تبلیغات اسلامی بود. یکی از کارهای اولیه ایشان در آن دوران این بود که یک کمیته با عنوان کمیته کتاب تشکیل داد که من، آیت الله تسخیری، حجت الاسلام و المسلمین نعمانی و چند نفر دیگر اعضای آن بودیم و کتابها به انگلیسی، فرانسه، عربی، فارسی و غیره ترجمه می شد و بسیار ثمربخش بود.

گلشنی ادامه داد: یکی دیگر از اقداماتی که آیت الله تسخیری انجام داد، این بود که به افرادی در کشورهای دیگر از جمله لبنان، سوریه، پاکستان و هند مأموریت داد تا تمام کتابهایی که شیعه و سنی در وصف امام علی(ع) نوشته اند را بخرند و به ایران بفرستند. این کتاب ها خریداری شد و به ایران فرستاده شد و این باعث شد که یک مرکز امیرالمؤمنین(ع) حاوی همه این کتابها تشکیل شود که این کار یکی از راه هایی است که برای تقریب مذاهب بسیار مهم بوده است.

وی افزود: من در کنفرانسی در آمریکا روی مشترکات اسلام با مسیحیت و یهودیت سخنرانی کردم و حدود ۱۰ اصل را استخراج کردم، نتیجه این بود که اختلافات بسیار کم بود. اکنون که الحاد رشد کرده، این اتحاد و وحدت ادیان ابراهیمی و همچنین وحدت شیعه و سنی بسیار مهم است.

گلشنی با بیان اینکه مرحوم مغنیه کتابی با عنوان “الفقه علی المذاهب الخمسه” نوشته است، خاطرنشان کرد: مغنیه در کتاب خود چهار مذهب اهل سنت حنفی، شافعی، مالکی، حنبلی و مذهب شیعه را بررسی کرده و در آخر اینگونه نتیجه گیری می کند که حداقل در ۹۵ درصد از مسائل نظر شیعه با یکی از مذاهب اهل سنت یکی است که این مطلب بسیار مهمی است.

این استاد دانشگاه تأکید کرد: بنظر من مرحوم آیت الله تسخیری یکی از بزرگترین حاملان وحدت بود، بعد از وفات ایشان هم مراسم بزرگداشتی که در روسیه، چین، لبنان و سوریه و بعضی کشورهای دیگر گذاشته شد، به مراتب جامع تر از ایران بود.

وی ادامه داد: من وحدت ادیان را بسیار مهم می دانم و توصیه ام هم به حوزه های علمیه هم به دانشمندان معتقد مسلمان این است که در جهت این وحدت فعالیت کنند و تفکر اسلامی را صرفاً منحصر به نماز و روزه ندانند. باید با یک دید جهان بینی اسلامی به همه قضایا نگاه کرد و این مطلب را من به تفصیل در کتاب “علم و دین در افق جهان بینی توحیدی” که الآن از سوی جامعه المصطفی ترجمه عربی و انگلیسی شده و در حال چاپ است، توضیح داده ام.

وحدت در سایه رسانه قرآن محقق می‌شود

حجت الاسلام و المسلمین سید مهدی حسین زاده، دبیرکل بنیاد قرآن هم در ادامه این وبینار با اشاره به آیه «ادع الی سبیل ربک بالحکمه و الموعظه الحسنه و جادلهم بالتی هی احسن» گفت: قرآن، انسان را دعوت می‌کند و فرا می‌خواند، این یعنی رسانه قرآن در دعوت جهانی و این دعوت، همان رسانه است.

وی افزود: خدا همه ما را به خوبی‌ها و زیبایی‌ها فرا می‌خواند و دعوت می‌کند، حال اگر حکمت و برهان، سخن نیکو و موعظه مؤثر نبود، باید مناظره کنید.

دبیرکل بنیان قرآن با بیان این که رسالت رسانه اخلاقی، این است که در میان مردم وحدت، اتحاد و اتفاق به وجود بیاورد، تأکید کرد: اگر ما وحدت جهان اسلام را بخواهیم باید با رسانه قرآن سخن بگوییم و نه افتراق. وی با اشاره به آفت‌ها و آسیب‌های رسانه غیراخلاقی، گفت: همه رسانه‌ها مسئول هستند، «کلهم راع و کلهم مسئول عن رعیته» چون رسانه برای مردم و با مردم است، بنابراین رسانه ما علاوه بر اینکه خبررسانی دارد، باید خیررسانی نیز داشته باشد.

وی با اشاره به آیه «الشیطان یعدکم افقر و یمروکم به الخشم» تأکید کرد: رسانه شیطانی به دنبال آن است که انسان را به فقر و فلاکت و بدبختی برساند و امر به زشتی‌ها کند و انسان را به ناپسندی‌ها و ناهنجاری‌ها و آسیب‌ها فرا بخواند.

دبیرکل بنیاد قرآن هشدار داد: رسانه و فضای مجازی برای کاربران خود موجب تقویت حکمرانی در حوزه اخلاق اجتماعی یا فردی می‌شود، البته همین رسانه می‌تواند موجب تخریب نظام حکمرانی و تغییر رفتارهای زشت و ناپسند شود.

از بین رفتن ارزش‌های اخلاقی تمام مذاهب را رنج می‌دهد

حجت الاسلام محمد ابوالقاسم دولابی، نماینده ویژه رئیس جمهور در امور روحانیت هم در وبینار سی و هفتمین کنفرانس بین المللی وحدت اسلامی اظهار داشت: وحدت یکی از مهم‌ترین اصول قرآنی برای اقتدار امت اسلام است. امت اسلام برای اینکه به قدرت برسد و بتواند در برابر هجمه نظامی، فرهنگی و اقتصادی دشمنان مقاومت کند، نیازمند اتحاد است.

وی در ادامه به آیه «واعتصموا بحبل الله جمیعا و لاتفرقوا» اشاره کرد و گفت: ما مسلمانان برای ایجاد وحدت نیازمند یکسری مسائل مشترکی هستیم که دغدغه همه اقشار و جریانات درون امت اسلامی به حساب بیاید، مسائلی که اختصاص به یک مذهب خاص ندارد، بلکه تمام امت اسلام را در معرض خطر جدی قرار دهد.

حجت‌الاسلام محمد حاجی ابوالقاسم دولابی افزود: یکی از این مسائل، مسائل اخلاقی انسان است، انسانی که امروز به واسطه هجوم فرهنگ غربی در معرض تهدید جدی قرار گرفته است. فروپاشی کانون خانواده، از بین رفتن ارزش‌های اخلاقی حاکم بر جوامع اسلامی، از بین رفتن احترام متقابل انسان‌ها به یکدیگر و… از جمله این مسائل است.

وی تصریح کرد: امروز مشکلات مسلمانان مربوط به اعتقاداتشان نیست، مشکل امروز ما، مربوط به خانواده، فضای مجازی، از بین رفتن ارزش‌های اخلاقی است که چه شیعه و چه سنی از این مسائل رنج می‌برند. بنابراین این موضوع مشترک و این دغدغه مشترک می‌طلبد که امروز جهان اسلام بیش از پیش با یکدیگر متحد شوند.

نماینده ویژه رئیس جمهور در امور روحانیت تاکید کرد: جهان اسلام از یک ذخیره گرانقدر و از یک میراث گران‌بها به نام قرآن بهره‌مند است. جهان اسلام از تعالیم نبی مکرم اسلام(ص) که توسط اهل بیت (ع) و صحابه گران‌قدر پیغمبر به آنها منتقل و بازگو شده برخوردار است.

وی تصریح کرد: جهان اسلام باید با کنار گذاشتن مسائل اختلافی و توجه به مسائل مشترک در حوزه‌های اخلاق و زندگی اجتماعی راه حل هایی را برای عبور امت اسلام از بحران اجتماعی طراحی کند و نسخه نجات بخش برای سایر انسان ها در سایر مذاهب و مکاتب به شمار رود.

نماینده ویژه رئیس جمهور در امور روحانیت خاطر نشان کرد: امت اسلام می‌تواند با تکیه بر قرآن که بهترین نسخه برای زندگی بشریت است به سعادت برسد. وی در پایان گفت: امیدواریم در سی و هفتمین کنفرانس بین المللی وحدت که توسط مجمع تقریب برگزار می شود، راهکاری برای حل و فصل مسائل اخلاقی و ارزشی اندیشیده شود و بتوانیم کنار یکدیگر به سعادت دست پیدا کنیم.

به گزارش سینماپرس، در این دوره آن دسته از آثار سینمایی که از آذر ۱۴۰۰ تا ابتدای مرداد ۱۴۰۲ اکران شده‌اند، مورد داوری قرار گرفتند.

نامزدهای این مراسم که هشتم مهر ماه در تهران برگزار می‌شود؛ به شرح زیر است:

بهترین دستاورد فنی و هنری:

۱. انفرادی (طراحی و اجرای بدلکاری: امیرحسین خنجری)

۲. بی‌ همه‌چیز (طراحی صحنه: امیرحسین قدسی)

۳. بی همه‌چیز (طراحی لباس: مارال جیرانی)

۴. پسر دلفینی (اجرای انیمیشن؛ کارگردان: محمد خیراندیش)

۵. دسته دختران (صدا؛ صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، صداگذاری: حسین ابوالصدق)

۶. روز صفر (طراحی و اجرای بدلکاری: زنده‌یادان ارشا اقدسی و علیرضا فتحی)

۷. فسیل (طراحی چهره‌پردازی: عبدالله اسکندری)

۸. موقعیت مهدی‌ (جلوه‌های ویژه میدانی: ایمان کریمیان)

نشان عباس کیارستمی (بهترین فیلم تجربی) :

۱. بندر بند (منیژه حکمت)

۲. تصور (علی بهراد)

۳. زالاوا (ارسلان امیری)

۴. مقیمان ناکجا (شهاب حسینی)

مستندها:

۱.سمفونی حمید (جعفر صادقی)

۲.کاپیتان من (سیاوش صفاریان پور)

۳.سرپتی‌ها (کیوان مهرگان)

۴.آیدین (اشکان مهریار)

۵.سینه‌مارکس (میترا مهتریان و صادق دهقان)

۶.کاغذپاره‌ها (بهزاد نعلبندی)

بهترین تدوین:

۱. آتابای (حسین جمشیدی گوهری)

۲. ابلق (حمید نجفی راد)

۳. بی همه‌چیز (عماد خدابخش)

۴. تی تی (عماد خدابخش و ارسلان امیری)

۵. جنایت بی‌دقت (شهرام مکری)

۶. مرد بازنده (سجاد پهلوان‌زاده)

بهترین فیلمبرداری:

۱. آتابای (سامان لطفیان)

۲. بی‌ همه چیز (مرتضی هدایی)

۳. تی‌ تی (فرشاد محمدی)

۴. جنایت بی‌دقت (علیرضا برازنده)

۵. سه کام حبس (مسعود سلامی)

۶. موقعیت مهدی (وحید ابراهیمی)

بهترین موسیقی متن:

۱. آتابای (حسین علیزاده)

۲. بی همه‌چیز (حامد ثابت)

۳. پسر دلفینی (بهزاد عبدی)

۴. تی تی (علیرضا افکاری)

۵. موقعیت مهدی (مسعود سخاوت‌دوست)

بهترین فیلمنامه:

۱. آتابای (هادی حجازی‌فر، طرح داستانی از نیکی کریمی)

۲. تی تی (ارسلان امیری و آیدا پناهنده)

۳. جنایت بی‌دقت (نسیم احمدپور و شهرام مکری)

۴. روز ششم (حجت قاسم‌زاده اصل)

۵. مرد بازنده (ابراهیم امینی، حسن حسینی و محمدحسین مهدویان)

۶. ملاقات خصوصی (امید شمس، بهمن ارک و علی سرآهنگ)

بهترین کارگردانی:

۱. آیدا پناهنده (تی تی)

۲. هادی حجازی‌فر (موقعیت مهدی)

۳. کاظم دانشی (علفزار)

۴. امید شمس (ملاقات خصوصی)

۵. محسن قرایی (بی‌ همه‌چیز)

۶. نیکی کریمی (آتابای)

۷. شهرام مکری (جنایت بی‌دقت)

بهترین بازیگر زن (دو جایزه) :

۱. صدف اسپهبدی (علف‌زار)

۲. پریناز ایزدیار (ملاقات خصوصی)

۳. هدیه تهرانی (بی‌همه‌چیز)

۴. سارا حاتمی (کت چرمی)

۵. لیلا حاتمی (تصور)

۶. سمیرا حسن‌پور (سه‌ کام حبس)

۷. آناهیتا درگاهی (مرد بازنده)

۸. الناز شاکردوست (تی‌ تی)

۹. ژیلا شاهی (موقعیت مهدی)

۱۰. گلاره عباسی (ابلق)

۱۱. لاله مرزبان (نگهبان شب)

۱۲. گیتی معینی (ابلق)

بهترین بازیگر مرد (دو جایزه) :

۱. بهرام افشاری (فسیل)

۲. پرویز پرستویی (بی‌همه‌چیز)

۳. پارسا پیروزفر (تی تی)

۴. محسن تنابنده (سه کام حبس)

۵. پژمان جمشیدی (علف‌زار)

۶. هادی حجازی‌فر (آتابای)

۷. پوریا رحیمی‌ سام (زالاوا)

۸. هوتن شکیبا (ملاقات خصوصی)

۹. بانیپال شومون (پالتو شتری)

۱۰. جواد عزتی (آتابای)

۱۱. بهرنگ علوی (شادروان)

۱۲. محسن قصابیان (منصور)

بهترین فیلم:

۱. آتابای/ تهیه‌کننده: نیکی کریمی

۲. بی‌ همه‌چیز/ تهیه‌کننده: جواد نوروزبیگی

۳. تی تی/ تهیه‌کننده: آیدا پناهند

۴. جنایت بی‌دقت/ تهیه‌کننده: نگار اسکندرفر

۵. علف‌زار/ تهیه‌کننده: بهرام رادان

۶. فسیل/ تهیه‌کننده: ابراهیم عامریان

۷. ملاقات خصوصی/ تهیه‌کننده: امیر بنان

۸. موقعیت مهدی/ تهیه‌کنندگان: حبیب والی‌نژاد و سجاد نصرالهی‌نسب

سینماپرس: همزمان با فرارسیدن هفته وحدت، شخصیت عروسکی جدید «میرزابالا» با هنرمندی علیرضا جاویدنیا به رادیو نمایش می‌آید.

سینماپرس: رسانه‌های اصلاح‌طلب با استناد به یک پیج فیک، مدعی شدند بابک حمیدیان سیمرغش را در اعتراض به استفاده از تصاویرش در تابلوهای شهری پس می‌دهد.

سینماپرس: انیمیشن سینمایی «بی‌پلاک» در قطعه ۲۶ گلزار شهدای تهران در محل یادمان شهید ابراهیم هادی اکران و رونمایی شد.

به گزارش سینماپرس، نهمین جشنواره ملی نماز و نیایش به روایت دوربین با تأکید بر رهنمودهای مقام معظم رهبری بر لزوم ترویج فریضه نماز به عنوان یکی از مؤثرترین راههای کاهش آسیبهای اجتماعی و حفظ سلامت روحی و معنوی جامعه از تاریخ ۵ تا ۷ دیماه سال ۱۴۰۲ به مدت سه روز در شهر قم به منظور تشویق و ترغیب هنرمندان در جهت اعتلای جایگاه والای نماز و نیایش، گسترش فرهنگ نماز و نمازخوانی، تقویت مبانی فرهنگ عمومی مبتنی بر باورها و ارزشهای دینی و به کارگیری ابزارهای هنری در ارایه و تولید در حیطه موضوعات دینی و پرداختن به امر معنوی نماز و نیایش به منزله یکی از جلوههای بیبدیل روحی انسان توسط انجمن سینمای جوانان ایران و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قم برگزار میشود.

موضوعات

نگاه دقیق، عمیق و هنرمندانه به عبادت معبود

بررسی ابعاد معنوی تاثیرگذار نماز و نیایش در زندگی اجتماعی و اخلاق شهروندی

نقش نماز در کاهش آسیبهای اجتماعی و افزایش سلامت اجتماعی(شامل: اعتیاد، طلاق، فضای مجازی، حاشیه نشینی و …)

نقش نماز به عنوان بهترین شیوه جهت حفظ سلامت روحی و معنوی جامعه

تاثیرگذاری رفتارهای دینی خانواده بر فرزندان

جلوه نماز و نیایش در زندگی شهروندان و اثرات فرهنگ ساز آن در جامعه

عوامل و شیوههای تشویق و ترغیب جوانان و نوجوانان به نماز و نمازخوانی

رشد فضایل اخلاقی اجتماعی و اهتمام به امر به معروف و نهی از منکر در ترویج نماز و نیایش

نماز و نمازخوانی در اجتماعات (مدارس، مساجد و…) و نقش نماز در ایجاد وحدت و یکپارچگی

تبیین نقش و تأثیر جایگاه معماری اسلامی در ترویج فرهنگ نمازخوانی

نگاه هنرمندانه به تجلی جایگاه عبادت، نماز و نیایش در زندگی فردی

جایگاه تأثیرگذار نماز عبادی سیاسی جمعه

بخش های جشنواره
جشنواره ملی نماز و نیایش به روایت دوربین در ۳ بخش مسابقه فیلم کوتاه، عکس و فیلمنامه برگزار میشود.

مقررات عمومی

شرکت همه‌ فیلمسازان، هنرمندان، نهادها، سازمان‌های دولتی و تهیه‌کنندگان بخش خصوصی آزاد است.

توجه: ثبت‌نام و بارگذاری آثار در جشنواره تنها به شیوۀ اینترنتی امکان‌پذیر می‌باشد. بنابراین لازم است درخواست‌کنندگان با مراجعه به سایت http://festival.iycs.ir/fa/ فرم تقاضای شرکت در جشنواره را تکمیل کرده و سپس فایل آثار خود را بارگذاری نمایند.

به هیچ عنوان امکان تغییر و یا ارسال مجدد آثار وجود ندارد.

به آثاری که به بخش مسابقه راه یافته‌اند، گواهی شرکت داده خواهد شد.

آثاری که استانداردهای فنی و نمایشی را نداشته باشند از بخش مسابقه حذف می‌گردند.

دبیرخانه جشنواره، مسئولیتی در قبال آسیب‌های ناشی از ارسال نامطلوب اثر از جانب شرکت کننده را نمی‌پذیرد.

پس از راه‌یابی اثر به جشنواره، امکان خارج کردن آن وجود ندارد.

اخذ تصمیم نهایی درباره موارد پیش‌بینی نشده که در مقررات حاضر لحاظ نشده و یا ابهامات ناشی از مفاد آن و تغییر در بعضی از مقررات، با دبیرخانه جشنواره است.

تهیه‌کننده و یا نماینده قانونی دارای مجوز ایشان به انجمن سینمای جوانان ایران اختیار می‌دهد که آثار ارائه شده را در فضاهای آموزشی به طور اعم کلمه که فاقد جنبه انتفاعی و مالی بوده است بالاخص دفاتر و شعب انجمن سینمای جوانان ایران به نمایش درآورد.

فیلم‌های منتخب جشنواره به منظور ترویج اهداف جشنواره در مجامع فرهنگی و به صورت غیرانتفاعی به نمایش گذاشته خواهد شد.

بخش فیلم
بخش فیلم جشنواره به منظور حمایت از آثار فیلمسازان مستعد و دغدغه مند در حوزه نماز شکل گرفته و از آثار این هنرمندان حمایت میکند. گفتنی است در این دوره جشنواره به منظور توجه ویژه به فیلم های اقتباسی(اقتباس ادبی از متون کهن و امروز ایرانی اسلامی و قصه های قرآنی، احادیث و روایات) بخش جداگانه ای پیش بینی شده است و در این بخش جایزه ویژهای اعطا خواهد شد.

مقررات خاص بخش فیلم

حداکثر زمان برای آثار ۳۰ دقیقه است.

سرمایه‌گذار یا تهیهکننده به عنوان صاحب اثر شناخته خواهد شد.

تاریخ تولید آثار باید پس از فروردین ۱۴۰۰ باشد. فیلم‌هایی که قبلا برای جشنواره‌های نماز و نیایش ارسال شده‌اند امکان حضور در این دوره از جشنواره را ندارند.

از نظر تعداد آثار ارسالی محدودیتی وجود ندارد.

ثبت‌نام و بارگذاری آثار در جشنواره تنها به شیوۀ اینترنتی امکان‌پذیر می‌باشد. بنابراین لازم است درخواست‌کنندگان با مراجعه به سایت http://festival.iycs.ir/fa/ فرم تقاضای شرکت در جشنواره را تکمیل کرده و سپس فایل فیلم را بارگذاری نمایند.

فرمت های مورد پذیرش برای بارگذاری اثر :MP۴ (H.۲۶۴) و HEVC (H.۲۶۵) ، و حداکثر حجم فایل ارسالی Mb۱۰۰۰ می باشد.

فیلم‌سازانی که فیلمشان به بخش مسابقه راه می‌یابد، می‌بایست حداکثر تا ۵ روز کاری بعد از اعلام اسامی راه یافتگان، نسخه اصلی فیلم را طبق شرایط فنی اعلام شده در بند“شرایط فنی آثار راه یافته” به دبیرخانه جشنواره ارسال نمایند. درصورت تأخیر دبیرخانه می تواند نسبت به حذف فیلم اقدام کند.

در صورت راه‌یابی فیلم به جشنواره، ارسال موافقت نامه از سوی تهیه‌کننده الزامی است.

شرایط فنی آثار راه یافته به بخش مسابقه:
– تمامی آثار ارسالی صرفا به صورت فایل دیتا به دبیرخانه جشنواره ارائه گردند.
آثار بایستی در یکی از قطع های Full HD- HDV و لزوماً با مشخصه فریم‌ریت‌های ۲۴p- ۲۵ p یا ۵۰ i و حداقل حجم Mb ۷۵۰ و حداکثر Gb ۴ به دفتر جشنواره تحویل داده شوند.

فرمت‌های قابل پذیرش:

MXF

MOV (H.۲۶۴)

MPEG ۴ (H.۲۶۴)

MPEG ۲

HEVC (H.۲۶۵)

تذکر مهم:

صاحبان آثار تولید شده به شیوه صدای فراگیر ( ۱ ) می‌توانند نسخه مربوطه را به همراه نسخه صدای استریو به دبیرخانه جشنواره ارائه نمایند.

بدیهی است به علت فراوانی آثار و محدودیت زمانی، فرمت‌های متفرقه یا فایل‌های دارای اشکال، در مرحله انتخاب آثار شرکت داده نخواهند شد.

جوایز بخش فیلم
هیئت داوری متشکل از حداکثر پنج عضو از هنرمندان، کارشناسان، فیلمهای منتخب بخش مسابقه را داوری کرده و جوایز زیر را به برگزیدگان اهدا خواهند کرد:
۱-تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۱۵۰ ریال به بهترین پژوهش فیلم مستند
۲- تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۱۵۰ ریال به بهترین فیلمنامه
۳-تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۲۰۰ ریال به بهترین فیلم پویانمایی
۴-تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۲۰۰ ریال به بهترین فیلم مستند
۵-تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۲۵۰ ریال به بهترین فیلم داستانی
۶- تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۱۵۰ ریال به بهترین فیلم اقتباسی
۷- جایزه ویژه هیئت داوران، تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۳۰۰ ریال به بهترین فیلم (تهیهکننده حقیقی)
هیئت داوران میتواند حداکثر ۲ جایزه شامل دیپلم افتخار یا لوح تقدیر و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۵۰ ریال تحت عنوان تقدیر هیئت داوران اهدا کنند.

بخش فیلمنامه
به منظور کشف استعدادهای جوان در زمینه فیلمنامهنویسی و با توجه به اهمیت این حوزه به عنوان زیرساخت تولید فیلم در سه شاخه داستانی، مستند و پویانمایی در موضوعات زیر برگزار میگردد.
الف-موضوعات و عناوین جشنواره
ب – موضوع ویژه: «اقتباس ادبی از متون مرتبط موضوعی از ادبیات کهن و امروز ایرانی و اسلامی و قصههای قرآن و احادیث و روایات»

مقررات خاص بخش فیلمنامه
۱– هر فیلمنامه باید به شکل آنلاین ثبت نام شده و کد دریافتی از سایت را نزد خود نگه دارید.
۲- فیلمنامهها باید با یکی از دو فرمت pdf یا word هنگام ثبت اثر ضمیمه شود.
۳– همراه بودن خلاصه فیلمنامه حداکثر یک پاراگراف در صفحه اول فیلمنامه الزامی است.
۴– فیلمنامه بر مبنای زمان حداکثر ۱۵ دقیقه نوشته شده باشد.
۵– تعداد فیلمنامههای ارسالی برای هر یک از دو بخش آزاد و ویژه در مجموع چهار فیلمنامه در نظر گرفته شده است.
۶– فیلمنامه‌های ارسالی نباید تولید شده باشند.

جوایز بخش فیلمنامه
هیئت داوران متشکل از سه کارشناس و هنرمند، این بخش را داوری و جوایز زیر را به برگزیدگان اهدا خواهند کرد.
۱- تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۱۲۰ ریال به بهترین فیلمنامه به عنوان نفر اول
۲ – دیپلم افتخار جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۱۰۰ ریال به بهترین فیلمنامه به عنوان نفر دوم
۳ – لوح تقدیر و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۸۰ ریال به بهترین فیلمنامه به عنوان نفر سوم

جایزه بخش ویژه (اقتباسی)
تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۱۵۰ ریال جایزه نقدی به بهترین فیلمنامه اقتباسی

بخش مسابقه عکس
نگاه کاوشگر و خلاقانه عکاسان با قواعد شناخته شده بصری میتواند دستمایه پرداختن به مضامین و ارزشهای دینی و امر معنوی نماز و نیایش به عنوان یکی از جلوههای بی بدیل روحی انسان باشد این مسابقه با موضوع اعلام شده برگزار میگردد.
مقررات خاص بخش عکس

کلیه هنرمندان عکاس و علاقه مندان اعم از آماتور و حرفه ای می توانند در این مسابقه شرکت کنند، شرکت در این مسابقه برای همه آزاد و رایگان است. شرکت کنندگان می بایست زمان و مکان عکسبرداری و توضیحات تکمیلی را هنگام بارگذاری هر اثر در سایت اعلام نماید.

برگزار کننده توصیه میکند از ارسال عکسهای تکراری که در جشنوارههای نماز و نیایش پیشین شرکت داشتهاند خودداری فرمایند.

متقاضیان می توانند دربخش تک عکس حداکثر ۵ اثر متعلق به خود را و در بخش مجموعه عکس یک مجموعه ی حداکثر هفت عکسی با حجم حداقل ۳MB و حداکثر MB ۵ بطوریکه قابلیت چاپ در سایز بزرگ (۷۰*۱۰۰) را داشته باشد با رعایت مقررات اعلام شده در سایت مسابقه بارگذاری نمایند.

عکسهای ارسالی نباید دارای امضاء، پاسپارتو، قاب، تاریخ، لوگو، واتر مارک، حاشیه خطی و یا هرگونه نشانه های تصویری دیگر باشند. عدم رعایت این مورد موجب حذف عکس خواهد گردید. در صورتیکه عکس به هر دلیلی نیاز به شرح و توضیحاتی از نظر موضوعی داشته باشد این توضیحات می بایست درفرم ثبت نام و بخش مربوطه هنگام بارگذاری نوشته شود. توجه داشته باشید که این توضیحات فقط از نظر موضوع عکس قابل پذیرش است.

عکس‌ها می تواند با دوربین و یا موبایل در صورتی که کیفیت لازم را برای چاپ در اندازه گفته شده داشته باشدگرفته شوند.

عکس‌های راه یافته به بخش مسابقه در نمایشگاه به نمایش گذاشته خواهد شد.

عکس ها می تواند به صورت رنگی ویا سیاه و سفید باشند.

برگزار کننده به هر تک عکس راه‌یافته به جشنواره مبلغ ۱ میلیون ریال و هر مجموعه عکس ۲ میلیون ریال پرداخت میکند.

صاحبان آثار به برگزار کنندگان اجازه می‌دهند تا از آثارشان در تمامی انتشارات، بیلبوردهای تبلیغاتی و پوستر جشنواره در نمایشگاه‌های فرهنگی داخلی استفاده کنند.

جوایز بخش عکس
هیئت داوران متشکل از سه کارشناس و هنرمند، این بخش را داوری و جوایز زیر را به برگزیدگان اهدا خواهند کرد.
۱-تندیس جشنواره و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۱۰۰ ریال به عکس اول
۲-دیپلم افتخار و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۸۰ ریال به عکس دوم
۳-لوح تقدیر و مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۶۰ ریال به عکس سوم

بخش جنبی
بخش جنبی شامل سخنرانی و نشست های تخصصی با حضور استادان و هنرمندان در کارگاه های آموزشی است.

گاه‌شمار جشنواره
تاریخ شروع ثبت نام و بارگذاری آثار: ۴ مهرماه ۱۴۰۲
تاریخ پایان ثبت نام و بارگذاری آثار: ۲۰ آبانماه ۱۴۰۲
اطلاع‌رسانی آثار راه یافته: از نیمه دوم آذرماه ۱۴۰۲
برگزاری: ۵ الی ۷ دیماه ۱۴۰۲

نتایج بازبینی فقط از طریق سایت اختصاصی جشنواره اعلام می‌شود.

توجه: تأکید می‌شود «مهلت ثبت‌نام و بارگذاری آثار به هیچ عنوان تمدید نشده و رأس تاریخ اعلام شده، سایت ثبت‌نام بسته خواهد شد».

نشانی دبیرخانه:
تهران – میدان ونک – خیابان گاندی جنوبی – خیابان نوزدهم – شماره ۲۰ – دبیرخانه نهمین جشنواره نماز و نیایش به روایت دوربین
کدپستی: ۱۵۱۷۸۷۳۸۱۱
تلفن: ۸۶۰۸۴۶۰۳ – ۸۶۰۸۴۸۵۱
سایت ثبت نام : www.iycs.ir / http://festival.iycs.ir/fa/
پست الکترونیک:

سینماپرس: دنیل رادکلیف و بازیگران «هری پاتر» عزادار از دست دادن بازیگر شخصیت دامبلدور این مجموعه فیلم شدند.