مدیر فنی
بلیت های ۴۰ هزار تومان اکران شب اول به فروش رسید – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: بلیت «سینما ماشین» برای اکران فیلم «خروج» برای هر خودرو ۴۰ هزار تومان اعلام شد.
به گزارش سینماپرس، در حالی که چند ساعت از فروش بلیت فیلم سینمایی «خروج» ساخته ابراهیم حاتمیکیا در سینماماشین گذشته است با استقبال مردم سانسهای روز جمعه پر شد. به طوری که بلیتهای سانس اول در ساعت ۲۱:۳۰ به طور کامل به فروش رفته و بیش از نود درصد از بلیتهای سانس دوم در ساعت ۱۱:۳۰ نیز فروخته شده است.
«سینماماشین» از روز جمعه ۱۲ اردیبهشت ماه کار خود را با نمایش فیلم سینمایی «خروج» در پارکینگ شماره ۳ برج میلاد آغاز خواهد کرد.
طرح «سینماماشین» با مشارکت سازمان هنری رسانهای اوج و مؤسسه سینمایی نورتابان و با حمایت شرکت نفت بهران برگزار میشود و طبق پیگیری خبرنگاران قواعد زیر برای میزبانی از علاقمندان تعیین شده است؛
۱- هر جایگاه متعلق به یک خودرو است و قیمت بلیت برای هر خودرو ۴۰ هزار تومان است.
۲- نمایش فیلم فقط برای سرنشینان جلو امکان پذیر است و سرنشینان عقب امکان تماشای مناسب فیلم را ندارند.
۳- در صورت بارندگی شدید، سانس لغو خواهد شد و بلیط شب دیگری در اختیار قرار خواهد گرفت.
۴- ماشینهای شاسی بلند در جایگاههای عقبتر مستقر خواهند شد.
۵- از ورود موتور، ون، وانت و مینی بوس جلوگیری خواهد شد.
۶- دربهای محوطه نمایش فیلم از نیم ساعت قبل از شروع سانس باز خواهند شد.
۷- داشتن رادیو برای خودروها ضروری است.
این طرح تحت مجوز و با موافقت ستاد ملی مقابله با بیماری کرونا انجام میشود.
بلیت فیلم سینمایی «خروج» در «سینما ماشین» در سایت سینما تیکت به فروش میرسد.
.
فعالیتهای «تالار مولوی» مجازی میشود – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: مدیر مرکز تئاتر مولوی با اشاره به شرایط و محدودیتهای موجود برای فعالیتهای هنری در شرایط کرونایی، اعلام کرد طرحی جامع برای فعالیتهای این تالار در فضای مجازی شکل میگیرد.
به گزارش سینماپرس، امیرحسین حریری مدیر مرکز تئاتر مولوی درباره ادامه فعالیتهای این مجموعه تئاتری در شرایط کرونایی، با توجه به تعطیلی فعالیتهای حضوری تئاتر، به مهر گفت: طی جلساتی که در هفتههای اخیر داشتهایم و با توجه به پیشبینیها و اینکه شرایط خاص کرونایی برای فعالیتهای حضوری فرهنگی و هنری همچنان ادامه دارد، در حال برنامهریزی طرحی هستیم تا برنامههای مختلف هنری و پژوهشی را در مرکز تئاتر مولوی بهصورت غیرحضوری و با ظرفیت فضای مجازی برگزار کنیم.
وی با اشاره به فعالیتهای فرهنگی و هنری برخی نهادها، ارگانها و هنرمندان در فضای مجازی، تأکید کرد: ما اکثر فعالیتها و همچنین شرایط را رصد میکنیم و در حال شکل دادن یک طرح جامع هستیم تا ما هم فعالیتهای خود را ادامه دهیم و حتی به این موضوع فکر میکنیم که فعالیتهای هنری خود را هم در فضای مجازی ارائه دهیم. به همین منظور جلسهای را با تعدادی از هنرمندان و کارگردانهای تئاتر که در مرکز تئاتر مولوی اجرا داشتهاند و همچنین متخصصان و کارشناسان تئاتری برگزار میکنیم تا در خصوص این طرح به نتیجهگیری مطلوب برسیم.
حریری با بیان اینکه در خصوص برنامههای علمی و پژوهشی مرکز تئاتر مولوی برنامهریزیها انجام شده و در حال آمادهسازی زیرساختهای اساسی برای هر چه جدیتر برگزار شدن این برنامهها هستیم، افزود: به طور حتم همایش «تئاتر مسئولیتمحور» را که قرار است در تالار مولوی برگزار شود، در صورت فراهم نشدن امکان برگزاری به صورت حضوری، در فضای مجازی برگزار میکنیم و برای این منظور هم با حوزه پژوهش و همچنین انفورماتیک دانشگاه تهران گفتگوها و رایزنیهایی را داشتهایم.
مدیر مرکز تئاتر مولوی با اشاره به اینکه فراخوان همایش تئاتر مسئولیتپذیر به زودی منتشر میشود، درباره دیگر برنامههای این مرکز توضیح داد: ما در مرکز تئاتر مولوی برنامه «پاراگراف» را داریم که قرار است در هفته آتی با موضوع «میزانسن در تئاتر تادئوش کانتور» برگزار کنیم. این برنامه با حضور متخصصان دانشگاهی برگزار میشود و در حال برنامهریزی هستیم تا این برنامه را به صورت گسترده و با استفاده از شبکه دانشگاه تهران پخش کنیم.
وی درباره پخش اینترنتی اجراهای تئاتری و احتمال فعالیت مرکز تئاتر مولوی در این زمینه، یادآور شد: بخشی از اجرای فعالیتهای نمایشی در حوزه مجازی، آزمون و خطاست ولی حرکتهایی که در این زمینه انجام شده قابل قدردانی است و باید در این شرایط از این ظرفیت استفاده کنیم و نباید نسبت به آن بیاعتنا باشیم.
حریری درباره شرایط بازگشایی مجدد سالنهای تئاتر و از سرگیری اجراهای نمایشی در دوران پساکرونا، تصریح کرد: جامعه هنری باید به این نکته توجه کنند در صورت بازگشایی مجدد سالنهای تئاتری برای حضور مخاطبان در سالنهای تئاتر نیاز به اعتمادسازی مجدد است. ما در آن دوران ۳ تا ۴ ماه سخت را خواهیم داشت و همه مسئولان و سازمانها باید از ظرفیتهای مختلف خود برای این اعتمادسازی مجدد استفاده کنند. هنرمندان نیز باید با سعه صدر و همدلی این مسیر را طی کنند.
حمایت جشن «حافظ» از اکران آنلاین – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: دبیر جشن سینمایی «حافظ» از اعمال تغییراتی در قوانین داوری فیلمهای سینمایی پس از آغاز اکران آنلاین برخی از آثار سینمایی طی ماههای اخیر خبر داد.
به گزارش سینماپرس، در حالی که بخش سینمایی جشن حافظ به داوری فیلمهای اکران شده در یک سال اختصاص داشت، اما با آغاز اکران آنلاین در سینمای ایران، ستاد این جشن تغییراتی در قوانینش لحاظ کرد.
امید معلم دبیر جشن حافظ درباره این تغییرات گفت: امسال به دلیل شیوع ویروس کرونا و مسائل پیشآمده، ما نیز در جشن حافظ تصمیم گرفتیم که اکران آنلاین فیلمها را در قوانین جشن لحاظ کنیم. از این پس داوریهای جشن حافظ شامل اکران اینترنتی فیلمها نیز میشود. به همین منظور فیلمهایی که فقط نمایش اینترنتی دارند و در سالنهای سینما به نمایش درنمیآیند داوری خواهند شد.
وی ادامه داد: با افزودن این بند آثار بیشتری را مورد بررسی و داوری در جشن حافظ قرارخواهیم داد. این بند شامل فیلمهایی با پروانه ساخت سینمایی خواهد شد که تا تاریخ مشخص شده از سوی جشن حافظ در سالنهای سینما و یا به صورت اینترنتی نمایش داده شده اند.
دبیر جشن سینمایی حافظ تاکید کرد: امیدواریم جشن حافظ از این طریق بتواند از این اتفاق تازه در سینمای ایران (اکران آنلاین) حمایت کند.
چرا مدیران تلویزیون از مناسبتیسازی فاصله گرفتهاند؟ – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: فیلمنامه، ایدهپردازی و اجرای تکنیکهای هنری، شاخصها و رمز موفقیت سریالهای خاطرهانگیز تلویزیوناند؛ سریالهایی که تلاش میکردند با حال و هوای رمضان همراه شوند و نه اینکه مخاطب را به فضایی غیر از رمضان سوق دهند.
به گزارش سینماپرس، تلویزیون از دوران طلایی سریالسازیاش خصوصاً در ماه رمضان و مناسبتهای دیگر فاصله گرفته است. هنوز هم قدیمیهای تلویزیون پرطرفدارند و این روزها “متهم گریخت” گوی سبقت را از برخی سریالهای ماه رمضانی امسالِ تلویزیون ربوده است و بازپخش چندین سالهشان هم مشتری پروپاقرص دارد. در گزارش دیگری به تاریخچه سریالهای رمضانی و خاطرهبازی با آثار علیرضا افخمی پرداختیم. سریالهای ماورایی که با ساخت “او یک فرشته بود” و در ادامه “اغما” و “۵ کیلومتر تا بهشت” جدیتر شد. سریالهایی که درباره عقوبت کار و بهشت و جهنم در ماه رمضان صحبت میکردند و به طورکلی سریالهای تأثیرگذار و ماندگاری شدند.
وقتی “اغما”ی سیروس مقدم را بار دیگر، پخش میکنند، یا “متهم گریخت” و “صاحبدلان”، یا مجموعههای دیگر در ژانرهای ملودرام، کمدی و مذهبی در دهههای ۷۰ و ۸۰، در وهله اول داشتنِ داستان و قدمهای بعدی ایدهپردازی و استفاده از تکنیکهای جذابِ هنری به ذهن میرسد که این روزها کمتر این المانها را میبینیم خصوصاً اینکه تقلایی هم برای فضاسازی مناسبتی ندارند.
زمانی میتوانستیم رمضان را با سریالهای رمضانی بهتر درک کنیم؛ اما رفتهرفته این دغدغه و همیّت کمرنگ شد. حتی دورانی که کمدیسازی رمضانی به اوج خودش رسید. در “خانه به دوش” و “متهم گریخت” هم میتوانستیم ویژگیهای اخلاقی و توصیفات رمضانی بیابیم. یا “گمگشته” رامبد جوان که داستان دزدی را روایت میکرد که به دلیل شباهت زیاد با مرد ثروتمندی به نام “سیدجلال” خودش را به جای او جا میزند و از موقعیت او سوء استفاده میکند. شاید چنین ایدهای اکنون برای فیلم یا سریال کلیشهای به نظر بیاید، اما”گمگشته” در سال ۱۳۸۰ با ایده جذابی که داشت، محبوب مخاطبان شد.
داشتن سوژههای بکر و برنامه داشتن برای ساخت سریالهای رمضانی، نقاط متمایزی است که کمتر این روزها در مجموعههای تلویزیونی شاهدیم. وقتی دست به ساخت سریالی معنوی میزد از آن “صاحبدلان” متولد میشد که بیشک نوشته علیرضا طالبزاده، تهیهکنندگی رضا جودی و کارگردانی محمدحسین لطیفی و درخشش حسین محجوب همه در کنار هم موفقیتی ماندگار را برای تلویزیون رقم زد، هنوز هم بعد از چندین بار تکرار، دوستداشتنی و دلچسب است.
جالب است که این روزها حضور برخی از سریالهای قدیمی رمضانی در کنداکتور رمضانی امسال، برای برخی تبدیل به تهدید شده است. تکرار طنازیهای هاشم و مادر عصبانی، کمتحمل و رنجکشیده (مریم امیرجلالی) بیش از سریالهای رمضانی بازدید داشته است. طبق آمار تلوبیون تا به امروز بیش از ۹ هزار بار دیده شده در صورتی که سریال “سرباز” کمتر از ۵ هزار دیده شده است. کارِ ماراتن رمضانیها با قدیمیهای رمضانی سختتر و جدیتر میشود؛ هشداری هم برای تلویزیونیها است که مخاطب هوشمند امروز خریدار محتوا، مضامین و جذابیتهای داستانی است که در کمتر سریالی امروز این شاخصهها یافت میشود.
پیش از این با تهیهکننده سریالهای نوستالژی تلویزیون گفتوگویی کردیم و او به این دلایل و رازهای موفقیت اشاره کرد. اسماعیل عفیفه که سریالهایی همچون “میوه ممنوعه”، “پس از باران” و “همسایهها” را در کارنامه هنری خود دارد، درباره رمز موفقیت سریالهای خاطرانگیز و نوستالژی تلویزیون را در بهرهمندی از مسائل تکنیکی و ایدهپردازی مناسب دانست و به خبرنگار خبرگزاری تسنیم گفت: اگر این نکات در مرحله اجرا به درستی عمل نشود، چنین سریالی جایگاه هنری مطلوبی ندارد. سوژه و فیلمنامه باید مخاطب را درگیر خود کند. این اتفاق درست و مخاطبپسند در برخی از سریالهای ما نمیافتد و یکی از اشکالات هم نداشتن فضای قصهگویی در سریالهایی است که هیچ توفیقی ندارند.
وی با بیان این که توانایی تکنیکی سریالها برای مخاطب اهمیت دارد، افزود: کارگردان، تهیهکننده و بازیگران با رفتار تخصصی و هنرمندانه خودشان، جایگاه مردمی سریال را تثبیت میکنند. قطعا اگر به تکنیکهای خلق اثر تلویزیونی توجه کنیم، امروز هم میتوانیم سریالهای موفق بسازیم. نوستالژی و ماندگاری آثار به ایده، پلان، فیلمنامه و اجرای درست گروه برمیگردد و یک بازیگر، یا کارگردان و حتی نویسنده به تنهایی نمیتواند سریال تلویزیونی را به موفقیت برساند.
این تهیهکننده با اشاره به ساخت سریالهای نوستالژیک و قدیمیهای موفق در مناسبتها، خاطرنشان کرد: مدیران تصمیمگیرنده نقش مهمی در ساخت سریالها دارند. چرا که در زمان ایدهپردازی میتوانند با تصمیمگیری درست، جریان ایده را به سمت درست هدایت کنند و حتی جلوی تصویب فیلمنامهها، ایدههای نادرست و حتی تکراری را بگیرند. نقش عوامل سریال هم حائز اهمیت است؛ مدیران تصمیمگیرنده بخش سریال میتوانند کار سریالسازی را خصوصاً در ایام ماه رمضان به بهترین ایدهها و افراد حرفهای واگذار کنند.
البته در همان سالها سریالی به نام “آخرین گناه” هم ساخته شد که با استفاده از جلوههای ویژه بصری، علاوه بر تصویرسازیهای مبتذل حتی نتوانست کوچکترین پیامی را در سریالش منتقل کند. “آخرینگناه” اوج ابتذال معناگرایی تلویزیون بود و مسیر سریالهای دینی در تلویزیون را به کلی منحرف کرد. سریالی که حسین سهیلی ساخت و در کنار حمیدرضا پگاه و علی دهکردی، حضور مرحوم جمشید مشایخی هم قابل توجه بود.
در ادامه کمدیسازی، “زیرزمین” این بار با بازی فتحعلی اویسی و بازگشت ابوالفضل پورعرب به تلویزیون، ساخته شد. سریالی که توانست در سال ۱۳۸۵ به پربینندهترین سریال ماه رمضانی تبدیل شود. شبکه ۵ سیما که آن روزها به عنوان شبکه تهران شناخته میشد هم “بوی خوش زندگی” به کارگردانی و نویسندگی علی شاهحاتمی را روی آنتن میبرد و مجید صالحی و خشایار راد و یوسف مرادیان و دیگر بازیگران ایفای نقش میکردند. سریال کاملاً متوسطی که داستان مشابهش را در دیگر آثار دیده بودیم.
روی هم رفته تلویزیون ایام خوشی را برای مخاطبین سپری میکرد و بیننده را میتوانست در هنگامه افطار و لحظات افطار همراه کند اما این روزها کمتر چنین اتفاقی را میبینیم. آنقدر از این مناسبت و فضا دور شدهاند که مخاطب سریالها را بیگانه با ایام میداند و پیشنهاد میشود برخی از آنها در روزهای روتین، پخش شوند. اهمیت مناسبتسازی در سریالسازی به ورطه فراموشی سپرده شده و در برنامهسازی هم کلیشه، کپیکاری و دور شدن از خلاقیت و نوآوری به چشم میخورد.
سریال و برنامهای موفق است که اصول فنی و تکنیکی را رعایت کند و قبل از هرچیز ایدهپردازی و سوژهیابی را درست و اصولی پیش ببرد. طبیعتاً مردم تماشاگر چنین سریالها و برنامههایی میشوند. نه اینکه فیلمنامه و سناریو و طرح و ایدهای در کار نباشد و در مرحله اجرا هم به درستی عمل نشود. البته به ظنّ بسیاری از کارشناسان، چنین سریالی نه جایگاه هنری و فنی دارد و نه اینکه مخاطب هم پذیرای این نوع نمایشهای تلویزیونی خواهد بود.
سوژه و فیلمنامه باید مخاطب را درگیر خود کند؛ این حسّ درگیری از دغدغهمندی نویسنده و دیالوگهای جذاب و گویای بازیگر به مخاطب القاء میشود. مجموعههای تلویزیونی ما خصوصاً در این سالها از فقدان داستان و پرداختهای درست فیلمنامهای، رنج میبرند. تلویزیون و سریالهایش زمانی قصهگو بودند و نداشتن فضای قصهگویی در سریالها باعث شده که این مجموعههای تلویزیونی نه تنها به ماندگاری نرسیده بلکه در زمان پخش هم به هیچ توفیقی دست پیدا نکردهاند.
همیشه سوژه و موضوع برای کار سریالسازی وجود دارد فقط باید تلویزیون تصمیم بگیرد دایره ایدهپردازی نویسندگانش را گسترش بدهد. به جای تصویب فیلمنامه با ۴ قسمت یا در حد طرح و سیناپس، در ضوابط ایدهپردازی و خلق شخصیت و روایتگری، تجدیدنظر کنند. اعتبار تلویزیون با سریالهای دقیقه نودی و نگارش فوری و بدون تأمل فیلمنامههایی که عمدتاً خرده داستاناند، در نظر مخاطب از بین میرود.
تلویزیون و سریالهایش زمانی قصهگو بودند و نداشتن فضای قصهگویی در سریالها باعث شده که این مجموعههای تلویزیونی نه تنها به ماندگاری نرسیده بلکه در زمان پخش هم به هیچ توفیقی دست پیدا نکردهاند.
با نیمنگاهی به رمضانیهای سالهای اخیر همه این ضعفها به یادِ مخاطب میآید و تکرار رمضانیهای گذشته، تازگیها و دلچسبیها را به یاد میآورد. مخاطب را با این سؤال روبرو میکند “چرا از مناسبتیسازی فاصله گرفتهاند؟ “.
تسنیم
بلایی که سر صندوق ذخیره فرهنگیان آمد که نباید هیچ وقت فراموش شود – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: احمد طالبینژاد، منتقد سینما، با اشاره به صرف بودجه دولتی در پروژههای سفارشی، تاکید کرد در این فیلمها، بازیگرانی که نهایتا دو یا سه ماه کار میکنند، رقمهایی را میگیرند که حیرتآور است.
به گزارش سینماپرس، «فیلم «اقبال لاهوری»، مدت زمان زیادی است بهعنوان یکی از پروژههای مشترک بین جمهوری اسلامی ایران و پاکستان مطرح است»؛ این برشی از صحبتهای حبیب ایلبیگی قائممقام و معاون فرهنگی و پژوهشی بنیاد سینمایی فارابی است.
اتفاقی خیلی عجیب و غریب نیست. طی سالهای اخیر شاهد همکاری نهادها و ارگانهای دولتی با سینماگران بودهایم. سازمان هنری- رسانهای اوج، حوزه هنری، بنیاد سینمایی فارابی و … به عنوان سرمایهگذار در بسیاری از آثار بیگ پروداکشن (آثار پرهزینه و بزرگ) حضور داشتهاند. همکاری که در اصطلاح عمومی به ساخت آثار سفارشی ختم میشود. این اتفاق باعث شده مرزبندیهایی بین کارگردانان، تهیهکنندگان و سینماگران صورت بگیرد و سینمای مستقل و وابسته به یکی از بحثها و دغدغههای و جدی سینمایی تبدیل شود.
پولهایی وارد شد؛ وجه فرهنگی سینما آسیب دید
احمد طالبینژاد، منتقد سینما درباره تاثیر همکاری سازمانها و ارگانهای دولتی بر روند فیلمسازی در سینما و آثار سینمایی به خبرنگار ایرناپلاس گفت: «از دورانی که آقای ضرغامی معاونت سینمایی را به عهده داشت، یعنی سالهای آخر ریاست جمهوری آقای هاشمی، پای نهادهای نظامی و امنیتی به اقتصاد سینما باز شد. یعنی به شکلی برای جلوگیری از بحرانهایی که در آن زمان، همه جانبه سینما را در برگرفته بود، آقای ضرغامی که معاونت سینمایی را عهدهدار بود، دست به دامن نهادهای نظامی و امنیتی شد و پولهایی را وارد کرد و اقتصاد سینما را به زعم خودش نجات داد. اما با این اتفاق وجه فرهنگی سینما خیلی آسیب دید. مثلا میبینیم که تقریبا دو سوم قهرمانهای فیلمهای آن دوران یا مامور امنیتی هستند یا فرمانده نظامی. فضایی به وجود آمد که سلامت اقتصاد سینمای ایران را دچار بحران کرد تا اینکه به امروز رسیدیم.»
بخش خصوصی نداریم
طالبینژاد معتقد است امروز به شکلی همه جانبه، نهادهای دولتی چه مستقیم چه غیر مستقیم در اقتصاد سینما دخالت میکنند، در واقع بخش خصوصی نداریم. اگر هم کسی ادعا میکند تهیهکننده بخش خصوصی است به هر حال از رانتهای جای دیگری استفاده میکند. وی در ادامه نقدهایش افزود: «واقعیت این است که همه این هزینهها به نوعی پولهای دولتی هستند. بعضیهایش پولهای کثیف است یعنی سوء استفاده از اموال عمومی مردم است. مثلا بلایی که سر صندوق ذخیره فرهنگیان آمد که نباید هیچ وقت فراموش شود. من یک معلم بازنشسته هستم و فکر میکنم وظیفه همه معلمهاست که حداقل در این قضیه کوتاه نیایند و روشن شود که چقدر پول از این صندوق ذخیره برداشت شده و صرف فیلمسازی و سریالسازی و … شده است و برنگشته. اگر برمیگشت میگفتیم سرمایهگذاری صورت گرفته است.»
بودجه دولتی و عدم کنترل در ریخت و پاش دستمزدها
این منتقد با اعلام اینکه «میتوانم بگویم در حال حاضر ۹۰ درصد تولیدات سینمای ایران به نوعی وابسته هستند»، درباره موفقیت فیلمهای حمایت شده در اکران عمومی عنوان کرد: «بعضی از فیلمها مثل فیلمهایی که درباره شخصیتهای مهم تاریخ معاصر یا گذشته است، مورد حمایت ویژه بنیاد سینمایی فارابی است. این حمایت ویژه به این معنی است که پولش را صد در صد میدهد و سعی میکنند که آثار با کیفیت بسازند. اگر چه اغلب این فیلمها متاسفانه چندان از نظر اقتصادی موفق نبودهاند، البته چند اثر فروش خوبی داشتهاند اما در کل از نظر اقتصادی خیلی موفق نبودهاند. مثلا فیلم «غلامرضا تختی» را که بهرام توکلی ساخت، به نظرم یکی از بهترین فیلمهایی است که درباره تاریخ معاصر ایران ساخته شده است، اما موفقیت اقتصادی زیادی به دست نیاورد.»
طالبینژاد با اشاره به صرف بودجه دولتی و دستمزدهای این پروژهها گفت: «گاهی شاهد هستید بازیگرانی که نهایتا دو یا سه ماه برای یک فیلم زحمت میکشند، رقمهایی را میگیرند که حیرتآور است. در حالی که کارگردان آن اثر کمتر از آنها میگیرد. فیلمنامهنویسها هم در قیاس با سایر عوامل گویی مبلغی دریافت نمیکنند. یعنی قیمت فیلمنامه پایینترین قیمت، در قیاس با سایر هزینههای تولید فیلم است.»
کمک به سینما از طریق صنوف
طالبینژاد درباره عملکرد نهادها در تولید فیلمها و نقش صنوف سینمایی تصریح کرد: «نکتهای که نباید فراموش کنیم این است که نهادهایی برای خود بخش فرهنگی درست کردهاند و این از اول انقلاب هم وجود داشته است. مثلا حوزه هنری به عنوان تولید کننده و نمایشدهنده، همان اوایل دهه شصت وارد عرصه شد و به صورت رقیب جدی وزارت ارشاد هم درآمد. در آن زمان حوزه هنری بیشترین تولید را داشت و بسیاری از سینماها را هم در اختیار گرفته بود. این اتفاق همینطور ادامه پیدا کرده است تا اینکه امروز به اوج و نهادهای دیگری که سرمایهگذاری میکنند و بهانهشان هم کار فرهنگیست، رسیده است. در حالی که اگر اینها میخواهند به سینما کمکی بکنند یا وظیفه خودشان میدانند یا هر چیز دیگر، باید از طریق صنفهای سینمایی این اتفاق صورت بگیرد. امروزه صنفهای سینمایی کاملا در مقابل تحولات اقتصادی سینما فشل هستند، هیچ کارکردی ندارند که این باعث تاسف است.»
ایران پلاس
چرا نگاه فیلمسازان به طراحی پوسترهای سینمایی سطحی است؟ – اخبار سینمای ایران و جهان
سینماپرس: سعید خانی تهیه کننده سینما از نقش فضای مجازی در افزایش اهمیت گرافیک در سینما گفت.
به گزارش سینماپرس، سعید خانی تهیه کننده و پخش کننده سینما در گفت و گو با خبرنگاران جوان، درباره نگاه فیلمسازان و سینماگران به طراحی پوسترهای سینمایی گفت: در سالهای اخیر فضای مجازی و رسانه اجتماعی اهمیت گرافیک را برای تهیه کنندگان بیشتر کرده است، اما دلیل اصلی نگاه سطحی به بخش گرافیک به دلیل بودجه بسیار کمی است که برای تبلیغات مشخص میکنند. متاسفانه همیشه بخش تبلیغات تحت الشعاع مسائل دیگر قرار میگیرد.
وی افزود: در همه جای دنیا قبل از شروع فیلم، برای تبلیغات برنامه ریزی میکنند. باید در یک پروژه سینمایی عکاس حرفهای داشته باشید. باید همزمان با آغاز فیلم، عکاس و گرافیست باهم در ارتباط بوده و پوستر و تبلیغات رسانهای را طراحی کنند، اما بیشتر تهیه کنندگان ما به عکاس فیلم اهمیت نمیدهند.
این پخش کننده با بیان اینکه کیفیت پوسترها در سالهای اخیر بهتر شده است، عنوان کرد: در این چند سال، جوانهای با استعدادی در عرصه گرافیک سینما ظاهر شده و کار کردند. به نظرم کیفیت پوسترها میتواند بهتر هم شود. در دهههای ۷۰ و ۸۰ فقط سر بازیگر در پوستر بود در صورتی که در این چند سال اخیر ما برای هر فیلم ۷ یا ۸ پوستر طراحی میکنیم.
وی افزود: من به عنوان پخش کننده از گرافیستهای حرفهای که شرایط طراحی گرافیک برای سینما را میدانند برای پیوستن به این زنجیره و آغاز همکاری استقبال میکنم.