مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، ششمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم‌های انیمیشن استعدادهای نو با عنوان Prime the Animation از ۱۱ تا ۱۴ مهرماه ۹۸ در شهر «والنسیا» اسپانیا برگزار می‌شود و فیلم انیمیشن «پلکان» به کارگردانی سیامک واحد، در این رقابت دانشجویی به نمایش در می‌آید.

در این جشنواره، فیلم‌هایی از کشورهای مکزیک، آلمان، شیلی، استونی، هند و… هم حضور دارند.

در خلاصه داستان انیمیشن «پلکان» که با تکنیک سل دیجیتال ساخته شده، آمده است: «شمع سوسو زد… بیرون رفتم و سر از پلکان در آوردم.»

این فیلم از تولیدات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی است.

به گزارش سینماپرس، مهدی فرجی تهیه کننده فصل دوم سریال «نون. خ» با اشاره به نگارش فیلمنامه این سریال که قرار است به کارگردانی سعید آقاخانی برای رمضان ۹۹ ساخته شود به مهر بیان کرد: امیر وفایی نویسنده سریال در حال نگارش فیلمنامه است و اخیرا محمد تنابنده هم به او اضافه شده و تاکنون هشت قسمت از سریال نوشته شده است.

وی درباره تعویق در زمان شروع تصویربرداری سریال نیز بیان کرد: باید فیلمنامه آماده شود تا بتوانیم سریال را کلید بزنیم. از طرفی تعداد قسمت های سریال هم افزایش یافت و به ۲۵ قسمت رسید. امیدواریم بتوانیم سریال را بین اواخر مهرماه تا اوایل آبان ماه کلید بزنیم.

تهیه کننده «نون. خ» با اشاره به لوکیشن هایی که برای تولید سریال بازبینی شده است، اضافه کرد: لوکیشن هایی در این مدت بازبینی شد و ان شاءالله تصویربرداری سریال را از کرمانشاه آغاز می کنیم. البته شهرهای دیگری هم در قصه داریم که به مرور درباره آنها هم توضیحاتی داده می شود.

وی در پایان در واکنش به مشکلات مالی سازمان که باعث شده است برخی پروژه ها همچنان در صف تولید باقی بمانند، ابراز کرد: این مشکلات و فشارهای مالی همچنان وجود دارد و ما هم مستثنی نیستیم.

فصل اول سریال «نون. خ» با محوریت شخصیت‌های کرد نوروز امسال از شبکه یک سیما روی آنتن رفت.

در این سریال بازیگرانی از جمله سعید آقاخانی، حمیدرضا آذرنگ، علی صادقی، هومن حاجی عبداللهی، نعیمه نظام دوست، سیروس میمنت، شیدا یوسفی، صبا ایزدپناه، هدیه بازوند و … به ایفای نقش پرداختند.

به گزارش سینماپرس، «شما چه فکر می کنید؟» عنوان جدید برنامه رادیو پیام است که با هدف ترویج فرهنگ رعایت حریم خصوصی و توجه ویژه به حقوق دیگران (حق الناس) با موضوعات مختلف اجتماعی تولید و پخش می شود.

پیشرفت تکنولوژی و تاثیر آن در زندگی روزمره افراد و سرعت گرفتن امور در چرخه زندگی بشری موجب شده افراد از کنار برخی از مسائل مهم و تاثیرگذار فردی و اجتماعی به راحتی عبور کرده و همان مسائل در آینده نزدیک مشکلاتی را برای خود فرد و یا جامعه به بار آورد. در همین راستا برنامه «شما چه فکر می کنید» با نگاهی به این مسائل ساخته شده است.

زکیه مستعان تهیه کننده و فاطمه عباسی اجرای این برنامه را برعهده دارند که به صورت تولیدی در فواصل مختلف پخش روی آنتن می رود.

روند برنامه به این صوررت است که مجری در ابتدا داستان کوتاهی را از یک زندگی و رویداد تعریف می کند و بعد از شنوندگان می پرسد که «شما چه فکر می کنید؟» تا آنها نظرات خود را با برقراری ارتباط تلفنی انتقال دهند. شنوندگان رادیو پیام در سراسر کشور می توانند با شماره تلفن ۲۲۰۱۸۰۰۰ تماس گرفته و نظر خود را در خصوص موضوعات مطرح شده برنامه بیان کنند که عصر همان روز از رادیو پخش می شود.

همچنین مخاطبان رادیو پیام علاوه بر تعامل با این برنامه می توانند پیشنهادات خود را در خصوص موضوعات برنامه های بعدی با همین شماره در میان بگذارند.

به گزارش سینماپرس به نقل از اسکرین دیلی، استودیو آمازون تایید کرد که سریال «ارباب حلقه ها» در کشور نیوزیلند فیلمبرداری می‌شود و ساخت آن نیز از شهر آوکلند در ماه‌های آتی آغاز خواهد شد.

چند ماه قبل اخباری مطرح شده بود که آمازون در حال رایزنی برای فیلمبرداری در نیوزیلند – کشوری که پیتر جکسون سه گانه سینمایی «ارباب حلقه ها» و «هابیت» را در آن ساخته بود- است. ساخت این فیلم‌های سینمایی در این کشور باعث سرمایه گذاری‌ بالا در نیوزیلند شده و میزان گردشگری در این کشور را به شدت افزایش داده است.

به گفته آمازون، مراحل پیش ساخت این سریال در حال حاضر آغاز شده است. جی دی پین و پاتریک مک کای، به عنوان تهیه کنندگان اجرایی و شو رانر در این سریال فعالیت خواهند کرد. جی اِی بایونا کارگردان «دنیای ژوراسیک:سقوط پادشاهی» نیز قرار است دو قسمت ابتدایی از فصل اول این سریال را کارگردانی کند.

سازندگان این سریال در مورد انتخاب نیوزیلند برای فیلمبرداری گفتند: ما به دنیال مکانی بودیم که بتوانیم زیبایی‌های دوران کهن در عصر دوم میانه زمین را به تصویر بکشیم. می‌دانستیم که باید به دنبال یک مکان جادویی، با سواحل بکر، جنگل‌ها و کوه‌ها باشیم. به همین خاطر نیوزیلند را برای این سریال انتخاب کردیم.

گفتنی است سریال «ارباب حلقه‌ها» داستان‌هایی جدید از دنیای خلق شده توسط تالکین و کتاب «یاران حلقه» او را روایت می‌کند. فصل اول این سریال ۲۰ قسمتی خواهد بود.

به گزارش سینماپرس، ساعد سهیلی و تینو صالحی جدیدترین بازیگرانی هستند که به «روز صفر» سعید ملکان پیوسته اند.

پیش از این حضور امیرجدیدی در فیلم ملکان رسانه‌ای شده بود همچنین تینو صالحی هم به جمع بازیگران این فیلم اضافه شد.

فیلم سینمایی «روز صف» اولین تجربه کارگردانی سعید ملکان است و فیلمنامه آن به قلم او و بهرام توکلی است.

به گزارش سینماپرس، فرنوش صمدی که با چند فیلم اخیرش در فستیوال‌هایی ظیر لوکارنو، کن، ونیز و… حضور داشت و سال گذشته نیز به دعوت آکادمی اسکار جزو اعضای این آکادمی قرار گرفت، داور شانزدهمین دوره بخش مسابقه جشنواره تیرانا کشور آلبانی شد.
‌این جشنواره که از ۲۳ تا ۲۹ سپتامبر در شهر تیرانا آلبانی برگزار می‌شود، جزو جشنواره‌های مهم فیلم کوتاه است که برگزیدگان آنها وارد رقابت اسکار بهترین فیلم کوتاه می‌شوند.
‌همچنین در جشنواره تیرانا مروری بر آثار فرنوش صمدی و علی عسگری به همراه یک ورکشاپ فیلمسازی دو روزه توسط این دو برگزار می شود.

به گزارش سینماپرس، مجری برنامه «سفیران» با حضور در سفارتخانه جمهوری کوبا و دیدار با سفیر این کشور «الکسیس باندریچ وگا» پیرامون روابط دوجانبه، راهکارهای افزایش حجم مبادلات، مسائل بانکی بین دوکشور و … به گفت و گو می‌نشیند.

برنامه «سفیران» در دفتر یا اقامتگاه خود سفیران و مکان‌های کمتر دیده شده دیپلماتیک تصویر برداری شده است.

این برنامه به تهیه کنندگی و اجرای عبدالله عبدی کاری از گروه اقتصاد شبکه پنج سیماست که در فصل جدید خود علاوه بر گفت و گو با سفرای خارجی در ایران به سراغ دیگر سفرای ایرانی در کشورهای خارجی می‌رود.

فصل جدید برنامه «سفیران» در ۷ قسمت تهیه و تولید شده است که به صورت هفتگی هر جمعه ساعت ۲۰:۱۵ از شبکه پنج سیما پخش می‌شود.

بر این اساس روز ملی سینما سوای نظر از اخاذی‌های متداول طیفی محدود از مجموعه سینمایی کشور که بودجه های ویژه دولتی را صرف بریز و پاش  جشن های درون‌قبیلگی خود ساخته و جز ایجاد شرایط رانتیه برای اعوان و انصار خویش عایدی ویژه ای را از آنِ صنعت سینمای ایران نمی سازد و … قطعا می تواند فرصت خوبی از برای پیگیری عملکرد متولیان سینمایی و در راس آن سازمان سینمایی کشور باشد. مجموعه ای تحت اشراف مستقیم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که از بودجه مشخصی در لوایح هرساله دولت برخوردار بوده و از منابع بیت المال ارتزاق می‌کند و سکان‌دار رسمی عرصه سینمایی کشور شناخته می شود.

قطعا هدف قانونگذار در سال ۱۳۵۹ هجری شمسی از تعریف موجودیتی با عنوان وزارت ارشاد اسلامی و سپس تحول نام آن در سال ۱۳۶۵ هجری شمسی به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را می بایست در نوع نگرش متفاوت انقلاب اسلامی به مقوله فرهنگ و هنر و جایگاه رفیع آن در جامعه اسلامی ایران قلمداد نمود. موجودیتی که اگر چه بر بستر سازمانی وزارت اطلاعات در عصر پهلوی شکل گرفته بود، اما در واقع موظف بود تا متمایز از آن عمل نموده و هفت هدف اصلی و شاخص را پیگیری نماید. هفت هدف اصلی که نخستین آن رشد فضائل اخلاقی بر اساس ایمان و تقوی و سپس استقلال فرهنگی و مصونیت جامعه از نفوذ فرهنگ اجانب می باشد.

مبتنی بر قوانین و مقررات جمهوری اسلامی، در حال حاضر
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مسئول اجرای سیاست های رسمی نظام جمهوری اسلامی ایران در زمینه فرهنگ عمومی است و در این مسیر پُر واضح است که شان این وزارت‌خانه متمایز از
وزارت اطلاعات در عصر پهلوی است که وظیفه خود را نه تولید و عرضه آثار فرهنگی و هنری، بلکه نظارت بر تولید و عرضه محصولات هنری قلمداد می‌نمود.

آنچه که در طی سال های اخیر بر عرصه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گذشته است را می بایست رجعتی بر مدل طاغوت و قرائت عُمال پهلوی از شان و جایگاه این وزارتخانه در قامت وزارت اطلاعات قلمداد نمود. البته متولیان فرهنگی در عصر پهلوی با تاسیس مجموعه‌هایی نظیر کانون پرورشی فکری کودکان و یا باشگاه فارابی و سازمان جشن هنر شیراز که عموما تحت اشراف دفتر مخصوص فرح دیبا تاسیس گردیده بودند، اقدام به حمایت و پرورش طیفی خاص از هنرمندان و سینماگران با مزاج تفکرات لیبرال  بر بسترجامعه اسلامی ایران می نمود. حمایت هایی ویژه که به منظور ارایه قرائت‌های اباحانه صورت پذیرفته و منتج به توسعه اصول مدنظر در سبک زندگی آریامهری می شد.

محصول چنین مدیریت فرهنگی در عرصه سینمایی کشور بود که موجب شد تا صنعت سینمای ایران به مجالی از برای گسترش فحشا در جامعه اسلامی ایران مبدل گردیده و عموم تولیدات سینمایی کشور چه در شق فیلم فارسی که منتج به عرضه آثاری همچون کلبه‌ای آن سوی رودخانه، ممد آمریکایی، شلوارک داغ و یک چمدان سکس و … گردید و چه در گونه ی تولیدات روشنفکری نیز در لوای موج نوی سینمای ایران به تولید و عرضه آثاری همچون بی تا، بلوچ، شازده احتجاب و آدمک و … منتج شود.

به عبارت دیگر؛ بیزاری از این نوع
ولنگاری فرهنگی و لجام گُسیختگی در عرصه فرهنگی کشور در دروان طاغوت موجب شد تا پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی قانونگذار تلاش خود را معطوف ایجاد مجموعه‌ای حاکمیتی تحت عنوان
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نماید. مجموعه ای که اصلی ترین وظیفه آن
رشد فضائل اخلاقی بر اساس ایمان و تقوی در جامعه اسلامی ایران باشد.

البته بگذریم از مدل انحصارطلبانه متولیان این وزرتخانه در دهه اول انقلاب اسلامی که عموما با مرامی اشتراکی و طبعی سوسیالیستی اقدام به ایجاد ساختاری انحصاری در عرصه های مختلف فرهنگ و بالاخص عرصه سینمایی نموده و مدیرانی معلوم‌الحالی که کلیت صنعت سینمای کشور را میراث خود قلمداد و ضمن حذف سایر فعالان مستقل در این عرصه، اقدام به پیاده‌سازی تراوشات ذهنی خود با اسم اسلام نموده و آرای عموما التقاطی خویش را در پوشش انقلاب اسلامی اعمال می‌نمودند.

همچنین بگذریم از عملکرد همین طیف انحصارطلب که به یکباره در دهه دوم انقلاب اسلامی ژست اپوزیسیونی گرفته و به جای آنکه نسبت به عملکرد انحصار طلبانه خود در دهه اول بازخواست شوند و … به یکباره نظام جمهوری اسلامی را محکوم به انحصارطلبی نموده و با ژستی لیبرال ‌مسلکانه توانستند دو دهه دیگر نیز بر عرصه فرهنگی و سینمایی کشور چنبره زده و با توشه مادی به دست آورده از دهه اول و روابط معنوی و نفوذ شبکه ای ایجاد شده، مافیای گسترده ای را در صنعت سینمای کشور پدید آورند و …

سوای نظر از همه این تاریخ‌نگاری ها، قطعا آنچه که مدنظر قانونگذار در نظام جمهوری اسلامی بوده است، تاسیس نهادی مشرف به وضعیت فرهنگی کشور و مروج اسلامیت و ایرانیت می‌باشد. نهادی که می‌بایست در دو حوزه سلبی (نظارت) و ایجابی (تولید) ورود پیدا نموده و در  مسیر اجرای سیاست های رسمی نظام جمهوری اسلامی ایران در زمینه فرهنگ عمومی با قوت و قدرت تمام گام بردارد.

البته نظارت و انجام وظایف سلبی نه به معنای محدود نمودن و اعمال سلیقه‌های شاذ و قرائت‌های فردی و یا حذف دارودسته غیر همسو با خویش از عرصه و یا ایجاد فضای توسعه از برای عملکرد رفقای همسو می باشد؛ بلکه به معنای نظارت بر تولید و عرضه محصولات با کیفیت فرهنگی است. محصولاتی که مهم نیست توسط چه طیفی و با چه سلیقه‌ای تولید شده، بلکه مهم آن است که در راستای ارزش‌های تمدنی و منافع ملی کشور و نظام جمهوری اسلامی باشد و قطعا در حوزه تولید هم شان تاسیس چنین وزارتخانه ای و در ذیل آن سازمان سینمایی کشور، حمایت مادی و معنوی از تولیدات فاخر می‌باشد.

این همه در حالی است که متاسفانه در روزگار بنفش جامعه ایران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و به صورت شاخص، سازمان سینمایی از تمامی آنچه که بود و است و می‌باشد و خواهد بود فاصله گرفته و به موجودیتی مبدل گردیده که گویی خود نیز سردرگم موجودیت خود است.

به عبارت دیگر؛ سازمان سینمایی در روزگار بنفش به موجودیتی مبدل گردیده که تصورش از کار ایجابی دکان‌داری بوده و در همان بدو امر، وظیفه ذاتی خود را در تولید آثار استراتژیک مذموم شمرد و در همین راستا ریاست آن وقتی سازمان به صرحت اعلام نمود که به عنوان پدر سینمای کشور می‌ خواهد دکان تولیدات استراتژیک را برچیند و منظور از این سخن آن بود که دیگر به سازمان سینمایی کشور ربطی ندارد که فیلم ها و آثاری همچون بازمانده، ملک سلیمان، راه آبی ابریشم و … را تولید نماید!

همین نوع نگرش نئوکینزینی در ادامه بودجه‌های فرهنگی و سینمایی خود را صرف پول‌توجیبی طیفی خاص از سینماگران ساخت و پس از آن با جیغ بنفش در دوران پس و پیش برجام رسما اعلام نمود که جیب پدر سینما خالی است و در این شرایط هر که از هرکجا که دوست دارد پول بیاورد و بسازد!

پس باید توجه داشت که همین سیاست جیب خالی پدر سینما بود که به حضور گسترده سفارتخانه‌های خارجی و سرمایه‌داران معلوم‌الحالی همچون زنجانی‌ها، رضوی‌ها، امامی‌ها و … در عرصه سینمای کشور منتج و صنعت سینمای ایران را به عرصه‌ای مناسب و بسیار جذاب برای پولشویی مبدل ساخت. سیاستی که نفوذ فرهنگی را رسمیت بخشیده و حتی در مقطعی سازمان سینمای کشور را به حامی معنوی و قانونی ایشان مبدل نمود …

شاهکارهای مدیریتی در روزگار بنفش به همین موارد ختم نشد و حضور کم معلومات و یا کاملا نا آشنا به مقتضیات فرهنگی در کنار فهم کم برخی از مدیران نسبت به آرمان‌ها، اهداف و چشم‌انداز انقلاب اسلامی در عرصه فرهنگ و سینما موجب شد تا عملکرد سازمان سینمایی در حوزه نظارت نیز بر مدار ولنگاری استوار شود و هر اثری با هر کیفیتی و با هر شاخصه‌ای، خواه مبانی اسلامی را به تمسخر گیرد یا ایرانیت ما را مورد هدف قرار دهد و … تحت اشراف سازمان سینمایی کشور تولید و به عرضه عمومی در جامعه رسیده و در دسترس عموم مردم قرار گیرد.

البته امید می رفت تا حضور
حسین انتظامی به عنوان یک مدیر استراتژیست، روزگار بنفش صنعت سینمای کشور را تغییر دهد. اما مع‌الاسف تغییرات مدیریتی در همان بدو امر نه تنها روند نظارت را در
سازمان سینمایی بهبود نبخشید، بلکه موجب شد تا آثاری همچون
سرکوب بتوانند به موقعیت اکران عمومی دست پیدا نمایند. آثاری که به وضوح و با شفافیت حداکثری کلیت نظام جمهوری اسلامی را حتی فرای زبان استعاره و سمبولیک و … و به صورتی کاملا شفاف مورد مواخذه و محاکمه قرار داده و در سخیف ترین شکل ممکن تا به امروز به تصویر می کشد و یا در همین دوران است که اثری همچون
شاه‌کش آماده اکران عمومی می شود.

البته تا موعد جشنواره فیلم فجر همچنان فرصت است تا بخواهیم در باب عملکرد مدیریت جدید سازمان سینمایی در حوزه نظارتی سخن بگوییم، اما آنچه که در ظاهر قابل مشاهده است چشم‌انداز زیبایی رادر پیش رو متصور نمی‌سازد و این در حالی است که در حوزه ایجابی و امر تولیدات سینمایی نیز فضای تیره و تاری از برای آینده مدیریتی انتظامی متصور است. فضایی که به وضوح در گزارش عملکرد چهارماه نخست مجموعه های مختلف تحت مدیریت سازمان سینمایی قابل مشاهده بوده و در مندرجات منتشر شده تحت عنوان شروط مراکز تابعه این سازمان که وظیفه حمایت و تولید آثار سینمایی را دارند نیز متجلی می باشد.

البته جناب
حسین انتظامی به عنوان فارغ التحصیل
دانشگاه عالی دفاع ملی و یک
مدیر استراتژیست به خوبی می داند که اقدامات آماری و جزوات منتشر شده از سوی مجموعه های مختلف تحت مدیریت ایشان، بیش از هر چیز جنبه تبلیغاتی داشته و بیش از هر چیز می تواند شاهدی از برای ضرب المثل
آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هیچی باشد اما با این همه باید منتظر اقدامات بعدی ایشان ماند و دید که آیا مشاوران ارشد سینمایی ایشان، ذهنیتی همچون معاونت مطبوعاتی برای ایشان متصور ساخته اند و یا آنکه ایشان خود بر این امر واقف گردیده که سازمان سینمایی شانیتی فرای معاونت مطبوعاتی دارد و مدیر این سازمان نمی تواند با سایه نشینی و تمرکز بر کارهای تبلیغاتی دوران مدیریت خود را به سلامت طی و ذهنیتی گُل و بُلبلی از دوران مدیریت خود ثبت و ضبط نماید.