مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، تلویزیون تنها رسانه‌ای است که برای همه گروه‌های سنی و سلیقه‌ها و اقشار مختلف برنامه‌های بسیاری را تولید می‌کند و روی آنتن می‌فرستد. از جمله نوجوانان که شاید بتوان گفت یکی از مهم‌ترین مخاطبان این رسانه محسوب می‌شوند که سال‌هاست توجه کمتری به خواسته‌ها و سلیقه‌های آنان در برنامه‌سازی شده است. این درحالی است که ساخت برنامه‌هایی مختص نوجوانان می‌تواند در شکل‌گیری شخصیت آنان و اهدافی که برای آینده پیش‌رو دارند، موثر باشد. از همین رو شبکه دو برنامه‌ای با عنوان «اقیانوس آرام» را روی آنتن دارد که فصل جدید آن در حال پخش است؛ برنامه‌ای که می‌توان گفت پس از «نیمرخ» که در دهه ۷۰ برای این گروه سنی پخش می‌شد، مهم‌ترین و پرمخاطب‌ترین برنامه مختص نوجوانان است که از دریچه و زاویه جدیدی به مسائل و دغدغه‌های نوجوانان پرداخته است.

یکی از ویژگی‌های این برنامه نوع مواجهه‌ای است که بین میهمان و نوجوان‌های حاضر در استودیو وجود دارد. آنها با گپ‌های خودمانی و طرح پرسش‌هایی که در ذهن‌شان پس از صحبت‌های میهمان ایجاد می‌شود و اظهارنظرهایشان تلاش دارند گام مثبتی در جهت اهداف و برنامه‌ریزی‌های خود در آینده بردارند. به‌خصوص اینکه با اغلب میهمان‌های برنامه در یک گروه سنی قرار دارند و از این رو کلام میهمان بر دل آنها می‌نشیند. نکته مهم دیگر حضور افراد موفقی است که به‌عنوان میهمان در این برنامه حضور پیدا کرده و از خاطرات و زندگی و تلاشی که برای به دست آوردن موفقیت و جایگاه شایسته خود انجام داده‌اند، سخن می‌گویند. شاید همین مساله باعث شده سخنان آنها از حالت شعارگونه و نصیحت خارج شود و تاثیرگذار باشد. ضمن اینکه قرار نیست مخاطب نوجوان صرفا موفقیت را در تحصیلات دانشگاهی و رتبه‌های نخست کنکور بداند، بلکه هدف از ساخت این برنامه یادگیری مهارت‌های مختلف و موفقیت در رشته مورد علاقه نوجوان است، آن هم درحالی که اغلب خانواده‌ها موفقیت نوجوان خود را لزوما به ادامه تحصیل در دانشگاه‌های معتبر و کسب رتبه‌های نخست کنکور می‌دانند. در «اقیانوس آرام» نوجوان با یک دوست موفق روبه‌رو می‌شود که نه صرفا از طریق کنکور و دانشگاه، بلکه از طریق یادگیری مهارت در زمینه هنر یا ورزش، به یک فرد موفق تبدیل شده است. از این رو شنیدن صحبت‌ها و روایت زندگی او چه‌بسا برای مخاطب نوجوان جذاب و شنیدنی‌تر می‌شود و او را به فکر وامی‌دارد که برای آینده خود تصمیم درست‌تری بگیرد.

نکته دیگر نوع و شیوه بیان حرف‌های مهمی است که از زبان میهمانان برنامه شنیده می‌شود. میهمان برنامه در یک گفت‌وگوی دوستانه مسیری را که برای موفقیت در زندگی طی کرده، در قالب استنداپ برای مخاطبان خود بیان می‌کند که در این میان گاهی مهم‌ترین مباحث در قالب طنز و شوخی بیان می‌شود. به‌عنوان مثال در یکی از قسمت‌های این برنامه، دختر نوجوان ورزشکاری تلاش زیاد خود را برای کم کردن وزنش جهت حضور در یک مسابقه جهانی، با چنان حلاوت و ظرافتی بیان کرد که مستمع را سر ذوق آورد. «اقیانوس آرام» به مسائل و دغدغه‌هایی از نوجوانان می‌پردازد که اغلب در جای دیگری به آنها پرداخته نمی‌شود. در این برنامه با توجه به چارچوب‌های برنامه تلویزیونی تا حدودی به سوالات آنها پاسخ داده می‌شود. از جمله نوع ارتباط دختر و پسر در جامعه، فضای مجازی و …

ضمن اینکه «اقیانوس آرام» گام موثری در جهت توجه برنامه‌سازان به نوجوانان است. پیش از این ارائه چنین تصویری از موفقیت و قصه آدم‌های موفق کمتر اتفاق افتاده بود. اقبال و توجه نوجوان‌ها به این شکل برنامه‌ها، نشان‌دهنده ظرفیت‌های تصویری و محتوایی است که در حوزه برنامه‌سازی تلویزیون برای نوجوانان وجود دارد و کمتر به آن توجه شده است.

*فرهیختگان

به گزارش سینماپرس، جواد قارایی مستندساز، درباره آخرین وضعیت تولید مستند تلویزیونی «ایرانگرد ۴» به باشگاه خبرنگاران جوان، گفت: فعلاً حدود ۳۵ درصد از کار پیش رفته و بخشی از تصویربرداری چهار استان مازندران، ایلام، خراسان رضوی و لرستان انجام شده است.

او افزود: مسائل فنی این مجموعه پس از پایان تصویربرداری انجام خواهد شد و پخش آن در سال ۱۴۰۰ خواهد بود.

گفتنی است تا به حال سه قسمت از مستند «ایرانگرد» به کارگردانی جواد قارایی تولید شده و مورد استقبال مردم قرار گرفته است.

محتوای مستند ایرانگرد به نمایش مناظر طبیعی گردشگری استان‌های مختلف کشورمان می‌پردازد و جذابیت‌ها و قابلیت‌های مهم آن ها، معضلاتی که در خصوص طبیعت گریبانگیر کشور شده و … را نشان می‌دهد.

این عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: بنده وقتی در ذهنم فیلم های سال های اخیر سینما را با مبتذل ترین فیلم های دهه ۳۰ و ۴۰ مقایسه می کنم می بینم که برخی از فیلم های آن دوران ارزشمندتر از فیلم های امروز هستند! این مایه شرمساری برای یکایک مدیران سینمایی است که ما این چنین در هنرهفتم دچار عقبگرد و پسرفت شده ایم.

وی ادامه داد: در سینمای ایران رسماً برخی دفاتر فیلمسازی وجود دارند که مو به مو از روی فیلمفارسی ها رونویسی و کپی برداری می کنند و سالی چند فیلم را روانه اکران سینماها می کنند و من نمی دانم چرا مدیران سینمایی جلوی این حرکت زشت و غیراخلاقی و ضد فرهنگی را نمی گیرند؟؛ هرچند که جواب این سوأل روشن است! دوستی ها و رفاقت ها و لابی گری ها و باندبازی ها در سینمای امروز ایران حرف اول و آخر را می زند و معلوم است که مدیران هم با کسانی که دست در دست شان دارند برخورد قاطع نمی کنند!

گیتی خاطرنشان کرد: درد اصلی سینمای ما این است که کسانی مدیر سینمایی شده اند که هیچ پیشینه و سررشته ای در حوزه سینما ندارند؛ همه این اتفاقات باعث می شود ما با فیلم های مشممئزکننده ای همچون «رحمان ۱۴۰۰» در سینمای ایران روبرو شویم که رسماً اثری فاجعه بار و ضد فرهنگی است! این مدیران هستند که باعث می شوند ما حتی در مورد اسامی فیلم ها هم دچار پسرفت شویم و زننده ترین عنوان ها برای فیلم ها انتخاب شوند مثل «ایکس لارج» و «نیوکاسل» و…

این منتقد سینما در همین راستا تأکید کرد: چرا سینمای ایران باید کارش به جایی برسد که ظرف یک سال گذشته هیچ اتفاق درخشان و دستاورد ارزشمندی را شاهد نباشد؟ ما رسماً از سال گذشته تاکنون تنها ۲-۳ فیلم قابل تأمل را شاهد بوده ایم که سرآمد آن ها فیلم «شبی که ماه کامل شد» بوده است؛ مابقی فیلم ها همه شرم آور و مایه تأسف اند و حال ما را به شدت بد می کنند.

وی متذکر شد: نه تنها فیلم ها و محتوای شان بلکه حتی بازیگران سینما هم دیگر بازیگر نیستند، رسماً با بازیگرانی مواجه هستیم که سینما را جایی برای دلقک بازی و شیرین کاری می دانند و بس و جلوی دوربین دلقک بازی می کنند!؛ کارگردانان دیگر کارگردان نیستند و ضعف های شدید ساختاری در فیلم های شان مشهود است. خلاصه که وضعیت سینمای ایران رسماً آشفته بازاری صرف است که دل همه دوست داران سینما را به درد می آورد. ما حتی در حوزه طراحی پوسترها و بیلبوردهای فیلم ها نیز با فجایعی شرم آور مواجهیم و من نمی دانم چرا کسانی که باید نظارت جدی روی این امور داشته اند دست روی دست گذاشته و ساکت نشسته اند؟

گیتی در بخش دیگری از این گفتگو با بیان اینکه گویا دست هایی پنهان در کار است که می خواهند جامعه را از تفکر و عقلانیت دور کنند اظهار داشت: باورکردنی نیست که آنقدر ذائقه مخاطبان را تضعیف کرده اند که فیلم سخیفی مانند «هزارپا» پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمای کشور شده است! این یعنی مرگ فرهنگ و هنر در جامعه امروز ایران!

وی در پایان این گفتگو افزود: من امیدوارم مدیری دغدغه مند و متعهد و کاربلد از دل سینمای کشور برای مدیریت سینما انتخاب شود تا بتواند برای رشد و اعتلای فرهنگ و هنر این مرز و بوم گام های اساسی بردارد و سینما را از این بحران وحشتناک نجات دهد.

به گزارش سینماپرس، علی ژکان کارگردان و تهیه‌کننده سینمادرباره جدیدترین فعالیت‌های خود به مهر گفت: چندی است که برای فیلم سینمایی «جعبه کوچک فلزی» به کارگردانی محمد بصیری درخواست پروانه ساخت داده‌ایم اما هنوز موفق به دریافت این مجوز نشده‌ایم.

ژکان ادامه داد: «جعبه کوچک فلزی» فیلمی در حوزه کودکان و نوجوانان و روایتگر داستان زندگی پسر نوجوانی است که دچار مشکلی می‌شود و می‌خواهد این مشکلات را حل کند و در این مسیر داستان‌های فیلم شکل می‌گیرد.

وی با اشاره به مشکلات سینمای کودک گفت: این روزها کسی حاضر نیست روی این سینما سرمایه‌گذاری کند. سرمایه‌گذاران بخش خصوصی مطلقا وارد این حوزه نمی‌شوند و  سیستم دولتی هم به جز برگزاری جشنواره‌ها و صحبت‌های تشویقی کاری نمی‌کند. این در حالی است که پیش از این یک سری از سینماها برای اکران آثار کودک در نظر گرفته می‌شد اما حالا این امکان هم دیگر وجود ندارد و در مقابل سینماداران هم فکر می‌کنند رییس تمام سینما شده‌اند چراکه به راحتی از اکران یک فیلم سر باز می‌زنند.

ژکان عنوان کرد: در حال حاضر شرایطی پیش آمده که سینما تبدیل به کاسبی شده و عده‌ای می‌خواهند خیلی سریع در آن به پول برسند و تنها به این موضوع فکر می‌کنند. از همین رو به نظرم در چنین شرایطی ساخت یک فیلم کودک دیوانگی است! چرا که برای این سینما اعتباری قائل نیستند و ما هم دیوانگی می‌کنیم که می‌خواهیم یک فیلم کودک بسازیم.

این تهیه‌کننده با بیان اینکه به محض دریافت مجوز ساخت «جعبه کوچک فلزی» اقدام به ساخت آن می‌کنند، اظهار کرد: «جعبه کوچک فلزی» اولین اثر محمد بصیری در مقام کارگردان است و واقعیت این است که او حدود ۱۰ سال پیش از دانشجویان من بود و یک بار هم فیلمنامه ای را برای ساخت نزد من آورده بود که آن فیلمنامه ایراداتی داشت ضمن اینکه با توجه به اینکه صحنه‌هایی از آن به صورت انیمیشن بود و تولیدش هزینه بر می‌شد. از همین رو تصمیم گرفتیم آن را نسازیم تا اینکه فرصت همکاری در «جعبه کوچک فلزی» پیش آمد.