مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، مستند «کابوس ژنرال» به کارگردانی مهدیه رضائی، تهیه‌کنندگی احسان حجتی و نویسندگی احسان حجتی و داوود مرادیان با پشت سر گذاشتن آخرین مراحل فنی آماده نمایش شد.

همچنین از پوستر این اثر که تازه‌ترین محصول تولید شده در گروه مستند بنیاد فرهنگی روایت فتح است، رونمایی شد.

قصه «کابوس ژنرال» روایتی از یک سرنوشت است که فاتح جنگ جهانی دوم، سال‌ها قبل از وقوع آن هشدار داده بود. این مستند مسیری را به تصویر کشیده است که یک سرزمین توانست روی پای خود بایستد و به خود اتکا کند؛ قصه‌ای بر بستر تاریخ از مردمانی که پیج خم روزگار درسی شد برای ساختن قدرتی که بتوانند از خود محافظت کنند.

عوامل این پروژه عبارتند از؛ تهیه‌کننده: احسان حجتی، کارگردان و تدوینگر: مهدیه رضائی، نویسندگان: احسان حجتی و داوود مرادیان، پژوهشگر: احسان حجتی، آرشیویاب: مهدیه رضایی، حسام ابوالحسنی و مرضیه بکان، نریتور: محمد صراف، موشن گرافیست: سیروان مهدوی و اصلاح رنگ و نور: مهدی اولادوطن.

مستند «کابوس ژنرال» به زودی از تلویزیون پخش خواهد شد.

فاطمه سادات ناظمی/ در آستانه «هفته بسیج» و سالروز فرمان تاریخی «امام خمینی رحمت الله علیه» مبنی بر تشکیل «بسیج مستضعفین» قرار داریم. فرمانی که نه تنها سرمنشاء برکات بسیاری در فرایند اثبات و ثبیت نظام مقدس «جمهوری اسلامی ایران» گردید؛ بلکه تحولات گسترده‌ای را در نظام بین الملل رقم زد و به عنوان اصلی‌ترین مُدل در «ترتیب نیرو» و همچنین «ترکیب نیرو» مورد استفاده و سرمشق تمامی مستضعفان عالم قرار گرفت. الگویی که امروزه جوانه‌های زیبای آن را می‌توان به وضوح در نقاط مختلف جهان مشاهده نمود … الگویی که قطعا بسط آن از کمترین ارتباط ممکن با عملکرد مدیران فرهنگی در طی ۴۵ سال حاکمیت «نظام جمهوری اسلامی» برخوردار است و بیش از هر چیز محصول ارتباط مستقیم و حضور بدون خلل این «شجره طیبه» در عمق تفکرات و باورهای وجودی «امامین انقلاب اسلامی» و ممارست و مراقب ویژه ایشان در تعمیم و گسترش کمی و کیفی این تفکر می‌باشد.

در این میان تغییرات گسترده جهان در عصر «پسا کرونا» و ظهور «نظم نوین جهانی» با حضور بازیگر توانمندی به نام «مقاومت اسلامی» و همزمانی آن با حضور «دولت مکتبی سیزدهم» بر مصادر اجرایی در «نظام جمهوری اسلامی» ، قطعا می‌تواند به عنوان یک فرصت غیرقابل تکرار برای «بازسازی عرصه حکمرانی» محسوب شود. فرصتی که به خوبی زمینه‌های لازم برای ایجاد تغییر در رویه نهادهای فرهنگی را رقم زده و بازتنظیم مسیر آنها در جهت اهداف و مقاصد تعیین شده در تفکر «بسیج» را فراهم ساخته است. اما در این میان توجه به چند نکته می‌تواند اهمیت داشته باشد:

۱/ «بسیج» یک «فرهنگ» ، «گفتمان» و «تفکّر» است. از این جهت اگر چه به شدت نیازمند «تبیین» است؛ اما باید مراقب بود که در این مسیر برخی به صورتی جاهلانه و یا عامدانه این تفکر را دچار آفت «کثرت‌انگاری» (Pluralism) نسازند و یا خدای ناکرده برای دفع شهوات و شخصیت‌سازی از خود و تبدیل سخنان کم مایه خود به تیترهای خبری و … به ارایه قرائت‌های جدید از «بسیج» روی نیاورند و «تبیین تفکر بسیجی» را به ذوق و سلیقه خود گره نزنند!

۲/ «بسیج» اختراع «جمهوری اسلامی ایران» و یا ابداع «امامین انقلاب اسلامی» نیست. بلکه تفکری برآمده از «اسلام ناب» و قابل دست‌یابی با مرور در سیره و روش عملی «اهل بیت علیه‌السلام» است. از این جهت است که «سبک زندگی علی ابن ابی‌طالب علیه اسلام» را می‌توان به عنوان مصداق کامل یک «بسیجیِ فداکار انقلاب» مورد مرور و مداقه قرار داد و به عنوان الگو در «سبک زندگی بسیجی» معرفی نمود.

۳/ پُرواضح است که ریشه‌دار بودن تفکر «بسیج» و ارتباط مستقیم آن با مبانی و اصول «اسلام» را می‌توان به عنوان اصلی‌ترین عامل ماندگاری و قوام این تفکر قلمداد نمود. تفکری که در طول حیات رسمی و نشان‌دار خود در «نظام جمهوری اسلامی» شاهد ریزش‌ها رویش‌های بسیاری بر پیکره نشان‌دار و سامان‌مند آن بوده و پیکره‌ای که البته با بی‌مهری‌های گسترده و حتی خیانت‌های برخی متولیان اجرایی در طی ۴۵ سال گذشته همراه بود و با این وجود همچنان توانسته به نزج و گسترش الهام بخش خود ادامه دهد. تفکری که بالاخص در دهه ۱۳۹۰ هجری‌شمسی آنچنان مورد هجمه مستقیم توسط برخی دولتمردان واقع شد که شاید کمتر کسی امید به «تداوم نسلی» آن می‌داشت! با این همه حضور «دولت مکتبی سیزدهم» بر مصدر اجرایی کشور نشان داد که تفکر «بسیج» ریشه‌دارتر از آن است که با «بادهای بنفش» برچیده شود.

۴/ اصلی‌ترین عامل حافظ از تفکر «بسیج» را می‌توان در پیوند و ریشه‌دار بودن آن با مبانی و اصول «اسلام» دانست. پیوندی که موجب شده تا «خالق هستی» خود متکفل حفاظت از تفکر «بسیج» شود! زیرا خداوند متعال خود حافظ دین خود خواهد بود و همانگونه که در آیه ۸ سوره مبارکه «صف» می‌فرماید «یریدون لیطفئوا نور الله بأفواههم والله متم نوره ولو کره الکافرون» ؛ نور خود را کامل خواهد نمود! اما این بدان معنا نیست که مجموعه‌های متدین و بالاخص ساختارهای فرهنگی، در این خصوص فاقد هرگونه عکس العملی در جهت بسط و گسترش این تفکر باشند!

۵/ باید توجه داشت که «بسیجی بودن» به «ریش» نیست و به «ریشه» است! توجهی که به شدت نیازمند یک نوع بلوغ مدیریتی و هوشمندی و کیز بودن در فهم مجریان است. توجهی که متاسفانه همچنان مورد غفلت واقع می‌شود و از این جهت است که در پس انتخابات سال ۱۴۰۰ هجری‌شمسی، شاهد تغییرات گسترده در سیمای برخی مدیران و بازآرایش ظاهری ایشان با «ریش‌هایی بعضا ژولیده» هستیم! مدیرانی بالاخص در لایه‌های میانی که با ریش‌هایی حتی بیش از «یک قبضه» بر صندلی‌های مدیریتی خود تثبیت شده‌اند! مدیرانی که عموما و تا پیش از حضور «دولت سیزدهم» یا «بی‌ریش» بودند و یا به تبعیت از برخی «دولتمردان حسن روحانی» خود را با «ریش‌های شبه بُزی» بزک می‌نمودند! البته به همان نسبت که باید مراقب حضور افراد «بی‌ریشه‌ی پُرریش» در مصادر حاکمیتی بود! به همان نسبت نیز باید مراقبت کرد که با این توجیه، عرصه فرهنگ و هنر در کشور به جولانگاه افراد «بی‌ریش» مبدل نگردد! زیرا افرادی که تجاهر به این «فسق ظاهری» می‌کنند قطعا از «تفکر بسیجی» نیز تنها به تنظیم سخنرانی‌های قشنگ و زیبا و انداختن چفیه و … اکتفا می‌کنند!

۶/ همانگونه که انداختن «چفیه» به عنوان «تظاهر به بسیجی بودن» می‌تواند امری مطلوب و به عنوان یک الگوی بروزیافته رفتاری در تبعیت از «ولایت فقیه» قلمداد شود؛ قطعا شناخت تظاهرکنندگان واقعی از فِیک‌های پوشالی و تشخیص «منافقان» از «معتقدان» به این پوشش اهمیتی فوق‌العاده داشته و بیش از هر چیز چشمان باز و بدون اغماض و مصلحت اندیش نهادهای نظارتی و بالاخص مجموعه‌های «بازرسی» و «حراست» را در سازمان‌ها و نهادهای مختلف و بویژه دولتی طلب می‌نماید. نهادهایی که در عرصه فرهنگ و هنر و مشخصا «سازمان صدا و سیما» و «سازمان سینمایی» و مجموعه‌های اقماری آنها، با حجم سنگینی از برنامه‌ریزی سازمان‌های اطلاعاتی بیگانه و شبکه‌سازی‌های گوناگون و رنگارنگ «نفوذ فرهنگی» همراه می‌باشد.

۷/ بسیاری هستند که «کارت بسیج» ندارند و به تبع آن در هیچ مجموعه سازمانی «بسیج» جایابی نشده‌اند و مورد شمارش به عنوان بسیجی واقع نمی‌شوند و …؛ اما در معنا «بسیجی» هستند و در معنا متدین‌اند، در معنا آماده‌اند! البته سطح آمادگی‌ها همیشه یکسان نیست؛ سطح ایمان‌ها یکسان نیست؛ همیشه همین جور بوده، بعد از این هم همین جور خواهد بود اما این افراد داخل در «تفکر بسیجی» و از این جهت باید در عرصه فرهنگ و هنری کشور مورد شناسایی و حمایت واقع شوند. در مقابل نیز عده‌ای هستند که به «کارت بسیج» و یدک کشیدن عنوان «بسیجی» به مثابه دکانی برای ارتزاق می‌نگرند و در باطن و ماهیت واقعی خود در بی‌اعتقادی کامل به این تفکر سرمی‌برند! در این میان برای تشخص «بسیجیان واقعی» و بالاخص تفکیک «بسیجیان سره» از «بسیجیان ناسره» و استفاده از ایشان در مناسب مدیریتی حساس و تعیین کننده، بالاخص در عرصه مدیریت‌های میانی و بویژه حوزه فرهنگ و هنر؛ لازم است تا مدیران اجرایی در سطوح ابتدایی ابتدا خود از فهم لازم و نگاه عاقلانه و مدبرانه «بسیجی» برخوردار باشند و برنامه‌ها و هدف‌ها و وظایف اصلی مدیرت میانی خود را به درستی مشخص کرده باشند.

۸/ «بسیج میقات پابرهنگان و معراج اندیشه پاک اسلامی است که تربیت یافتگان آن، نام و نشان در گمنامی و بی‌نشانی گرفته‌اند»؛ از این جهت است که «بسیجی» بیش از آنکه به دنبال بُلدکردن خود و «دست‌آوردتراشی» از برای کارنامه مدیریتی خود باشد؛ «احساس خدمتگزاری نسبت به اسلام و مردم داشته» و به دنبال سرافراز ساختن و برجسته نمودن «اسلام» و «انقلاب اسلامی» است. به عبارت دیگر سعی و همت اصلی یک «مدیر بسیجی» بجای نامدارساختن خود، معطوف نامدارساختن آن نهاد و ساختاری است که بر آن مدیریت می‌کند! از این جهت است که «مدیر بسیجی» بجای زیاده‌گویی و تنظیم سخنرانی‌های احساسی و عاطفی و گنجاندن کلمات و استفاده از «ادبیات رسانه پسند» و … به سراغ «کار» می‌رود و در گمنامی و بی‌نشانی سعی می‌کند تا مجموعه تحت مدیریت خود را با هویت «انقلاب اسلامی» در اذهان عمومی جامعه دارای نام و نشان سازد. اینگونه است کارآمدی «روابط عمومی» در ساختارهای تحت تکفل «مدیر بسیجی» به هیچ عنوان با میزان برجسته شدن «مدیر» در فضای خبری و رسانه‌ای کشور ارزیابی نمی‌شود و بجای آن «روابط عمومی» در این ساختار خود را مکلف به برجسته ساختن دست‌آوردها و انعکاس به سامان رسیدن حرکت‌ها در مسیر «آرمان‌های انقلاب اسلامی» می‌داند.

۹/ «بسیجی از دنیا پرستی پرهیز می‌کند» و از این جهت است که «مدیر بسیجی» بیش از هر کس دیگری نسبت به «بیت المال» حساس است و به هیچ عنوان سعی نمی‌کند تا با هزینه‌کردن از «بیت المال» برای خود اعوان و انصار بتراشد و یا مشروعیت و مقبولیت مدیریتی رقم زند و فرصت «آزمون و خطای مدیریتی» را برای خود ایجاد سازد و …

۱۰/ «بسیج لشکر مخلص خداست که دفتر تشکل آن را همه مجاهدان از اولین تا آخرین امضا نموده‌اند» و از این جهت سخن گفتن در این باب مجالی مبسوط طلب می‌کند؛ اما در این میان به عنوان خاتمه بخش کلام، بار دیگر باید متذکر این واقعیت شد که ماهیت امروز «بسیج» و ظهور و بروز تناور و تنومند این «شجره طیبه» و تداوم آن در بین نسل‌های مختلف انسان ایرانی و حتی تداوم شگفت انگیز این تفکر در میان «دهه هشتادی‌ها» و «دهه نودی‌ها» و همچنین گسترده جهانی و فراگیری این تفکر در غرب و شرق عالم و … از حداقل نسبت ممکن با اقدامات فرهنگی و هنری انجام شده در ساختارهای رسمی کشور برخوردار است و حتی از کمترین نسبت ممکن با فعالیت‌های ستادی «سازمان بسیج مستضعفین» در طول دهه‌های گذشته برخوردار است! این در حالی است که اگر یک انسجام رفتاری در نهادهای مختلف برقرار شود و مجموعه‌های مختلف فرهنگی و هنری کشور خود را ملزم به ترویج «سبک زندگی بسیجی» با زبان هنر و بالاخص فیلم و سریال نمایند، قطعا در آینده نزدیک می‌توانیم شاهد «فصل بهار سبک زندگی اسلامی و ایرانی» باشیم.

به گزارش سینماپرس، مطابق اعلام شورای نظارت و ارزشیابی تمامی نمایش‌های روی صحنه به مناسبت فرارسیدن سال‌روز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) از اذان مغرب روز یکشنبه ۵ آذر تا پایان روز دوشنبه ۶ آذر تعطیل خواهند بود.

بدیهی است که هرگونه تغییر در برنامه و زمان اجرای نمایش‌های روی صحنه از طریق روابط عمومی تالارهای نمایشی و سایت فروش بلیت اطلاع‌رسانی می‌شود.

تهیه کننده فیلم های سینمایی «سه و نیم» و «فرزند صبح» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: مدیران ما تنها به آرزوهای شان فکر می کنند و لابد به خودشان می گویند وصف العیش نصف العیش! متأسفانه آن ها برای اینکه چگونه به نقطه خوب برسند را تدبیر و راهبرد ندارند. دوست دارم به مدیریت محترم سینما بگویم که شما معاون اول رئیس جمهور نیستید که برای برنامه های نیمه تمام به این طرف و آن طرف بروید. شما باید سینما و هنرمندان را مدیریت کنید و راهکارهای مقابله با هجمه های رسانه ای و فرهنگی که به انقلاب اسلامی وارد می شود را تدوین و تبیین کنید.

وی ادامه داد: متأسفانه سینما در ایران یک جزیره دور افتاده است! یعنی به صورت یک محل و مجرای متصل به کل نظام نیست و هنوز دست اندرکاران اجرایی و هنری نتوانستند آن را به تفکر انقلاب اسلامی یا به جمهوری اسلامی متصل کنند و به همین دلیل این ابزار به راحتی بازیچه دست سیاستمداران داخلی و خارجی می شود.

این سینماگر پیشکسوت با بیان اینکه انفعال مدیریتی و نبود راهبرد در سینمای کشور باعث شده تا جشنواره های غربی طی ماه های اخیر هجمه عجیبی علیه جمهوری اسلامی ایران داشته باشند اظهار داشت: غربی ها سینماگران را ابزار فشار سیاسی بر نظام و تفکر انقلاب اسلامی کرده اند. جالب اینجا است که در جریان راهپیمایی عظیم میلیون اربعین حسینی (ع) هجمه ها در دنیا بیشتر شکل گرفت چرا که اساساً سیستم رسانه ای دنیا جلوی چشم خودش را گرفته و نمی خواهد این حرکت مردمی را ببیند و بر آن صحه بگذارد. آن ها سیاست های خود را پیش می برند و به همین علت است که اگر یک فیلم کوتاه چرک و کثیف در کشورمان ساخته شود به شدت آن را پررنگ می کنند و تمام توان رسانه ای خود را به میدان می آورند تا آن را به دنیا نشان دهند.

شرف الدین در بخش دیگری از این گفتگو با تأکید بر اینکه برای نجات سینما نیاز به مدیران متفکر و با برنامه و اندیشمند داریم متذکر شد: نه فقط مدیران فعلی که در گذشته هم مدیرانی در سینما حضور داشتند که وعده می دادند؛ شعارهای آن ها بیشتر احساساتی بود و تدبیر و برنامه ریزی در ورای آن وجود نداشت. مسأله اینجا است که قطعاً مدیران دوست دارند خوب باشند و عملکرد درستی داشته باشند اما اینکه خودشان در ذهن شان خود را خوب و بی نقص تلقی کنند کار درستی نیست.

تهیه کننده فیلم های سینمایی «پرنده باز کوچک» و «باد به دستان» خاطرنشان کرد: راهبرد جدی و خردگرایانه در مدیران وجود ندارد. خدای ناکرده بنده نمی خواهیم به هیچ فردی جسارت کنم اما اینطور تصور می شوید که ما با یک مدیریت کودکانه روبرو هستیم؛ مدیران ما تنها به آرزوهای شان فکر می کنند و لابد به خودشان می گویند وصف العیش نصف العیش! متأسفانه آن ها برای اینکه چگونه به نقطه خوب برسند را تدبیر و راهبرد ندارند.

وی در همین راستا تأکید کرد: یک پرسشی که من از مدیران محترم دارم این است که الآن نهادهای تابعه سازمان سینمایی چه می کنند؟ چه فیلم هایی می سازند؟ آیا آینده پژوهی دارند؟ قطعاً اصلاً اینطور نیست و برای همین است که بنده آینده روشنی نمی بینم و امیدی به آینده سینما ندارم! درست است که مقام معظم رهبری می فرمایند ناامیدی ممنوع است؛ بنا به فرموده ایشان است که ما تلاش خود را می کنیم تا بتوانیم کمی در نجات سینما سهیم باشیم اما افسوس که هرچه می رویم به در بسته می خوریم.

این تهیه کننده یادآور شد: بنده مدت ها قبل به بنیاد سینمای فارابی فیلمنامه دادم و قرار بوده تا تیرماه آن را بررسی کنند و پاسخ بدهند اما هنوز وقتی به سایت شان مراجعه می کنیم اینطور نوشته شده که در دست بررسی است! خوب این ها چه معنایی دارد؟

شرف الدین تصریح کرد: متأسفانه انتهای آمال و آرزوی مدیران سینمایی گویا صدا و سیمای فشل است و به همین علت هم مدیران آنجا را به سینما می آورند. مدیران سینمایی باید بدانند این ها نمی توانند تحول بنیادین در سینما به وجود آورند و این راهی که می روند به ترکستان است!

این سینماگر انقلابی افزود: بنده بسیار متأسفم وقتی می بینم در آن طرف دنیا برای سینمای شان به شدت سرمایه گذاری می کنند؛ متأسفم که می بینم جشنواره هایی نظیر برلین، کن، ونیز و… به صورت آشکارا در تعارض با انقلاب اسلامی گام برمی دارند و در حال تربیت نیرو در کشور ما به نفع اهداف شوم خودشان هستند اما ما دست روی دست گذاشته ایم و حتی از نیروهای معتقد و خودی برای تولید فیلم حمایت نمی کنیم! مدیران سینمایی باید بدانند که قطعاً با این روش و منش نیروهای معتقد و خدوم طی سال های پیش رو ریزش پیدا خواهند کرد و همه چیز به نفع دول متخاصم غربی خواهد شد.

وی در پایان این گفتگو گفت: بنده چندی قبل در جلسه ای نیمه خصوصی به آقای خزاعی عرض کردم که ما در دو حوزه به شدت دچار مشکل و نقصان هستیم؛ یکی بخش پلتفرم های داخلی است که هر چیزی را به مخاطب عرضه نکنند و یکی بخش دیپلماسی فرهنگی در عرصه بین المللی؛ بی تردید اگر این دو نقصان برطرف شوند بخش اعظمی از مشکلات حوزه فرهنگی، هنری، سینمایی و رسانه ای کشور برطرف می شود.