اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس، ناصر باکیده فیلمساز و از مدیران عامل سابق انجمن سینمای جوانان ایران است. وی متولد ۱۳۴۰ در همدان است و فیلمسازی را در سال ۱۳۵۳ با سینمای آزاد شروع کرده است. او در گفت و گویی به بهانه چهل سالگی جشنواره فیلم کوتاه تهران، به اهمیت جداسازی بخش بین‌الملل این رویداد برای تبدیلش به مهم ترین رویداد بین‌المللی خاورمیانه اشاره کرده است. باکیده معتقد است جشنواره تهران زمانی که عنوان بین‌المللی به خود گرفت دوران بلوغ خود را آغاز کرد و با توجه به زمینه‌های فرهنگی خود، از نظر شاخص‌های متعددی همواره اعتبار ویژه‌ای در قیاس با رویدادهای سینمایی معتبر جهان داشته است. مشروح این مصاحبه را در ادامه می‌خوانید:

*از اولین تجربه‌هایتان مرتبط با حضور در انجمن سینمای جوان و جشنواره فیلم کوتاه تهران بگویید.

اولین بار در دهه ۶۰ و سال ۶۶ به جشنواره سینمای جوان در دوره پنجم یا ششم آن که در موزه هنرهای معاصر و زیر موشک باران تهران توسط بعثی‌ها برگزار می‌شد، دعوت شدم. دوستان تلاش کرده بودند با دریافت فیلم‌های هشت میلی متری که در دفاتر سینمای جوان در استان‌ها تولید می‌شد جشنواره‌ای گرم و صمیمی را برگزار کنند. در آن زمان همه قبل از این که به گرفتن جایزه و رتبه فکر کنند به کسب تجربه از یکدیگر و استادانی نظیر زنده یاد اکبر عالمی توجه داشتند. از آن سال به بعد در مقاطع مختلف در کنار جشنواره و انجمن بودم. چه زمانی که سمتی داشتم و چه زمانی که فقط به عنوان مهمان در جشنواره حضور می‌یافتم. به نظرم جشنواره فیلم کوتاه تهران در دوره‌ای به بلوغی جدی رسید و آن تغییر عنوانش با حذف عنوان سینمای جوان و تبدیل به جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران در دوره دبیری مجتبی اقدامی بود. او سعی کرد از آن دوره به بعد شکل جدی‌تری به روند برگزاری بخش بین‌الملل جشنواره بدهد.

*اگر بخواهیم واژه شناسی کنیم، اساسا چه عاملی باعث می‌شود مراسم رقابت فیلم‌ها را یک جشن یا جشنواره بنامیم؟

اگر به رخدادهای سینمایی در سطح دنیا نگاه کنیم واژه فستیوال در دنیا به جشنواره در ایران تبدیل شده است اما نه به معنای جشن بلکه جشنواره محلی برای ارزیابی، داوری و انتخاب است. محلی برای محک زدن و موقعیتی شبیه به مسابقات ورزشی و دیگر حوزه هاست. به نظرم بستر لازم برای برگزاری چنین آیین‌هایی نیاز است اتفاق بیافتد. اگر بخواهیم کارنامه کاری یک ساله سینمای ایران را در گونه‌های مختلف رصد کنیم، نیاز به ارزیابی برای تعیین رویکردهای آتی خود دارد و این در جشنواره‌ها اتفاق می‌افتد.

*با توجه به این تعریف عملکرد جشنواره فیلم کوتاه تهران و سایر جشنواره‌های سینمایی چطور بوده است؟

در طول ۴۰ و چند سالی که از عمر رویدادهای فرهنگی و هنری بعد از انقلاب می‌گذرد به هر حال جشنواره ها نقاط ضعف و قوتی داشته‌اند اما مجموعا حرکت رو به جلویی برای این جنس رخدادها ثبت شده است. نقاط ضعف و قوت جشنواره فیلم کوتاه تهران را نیز در چهل سالگی‌اش باید رصد کرد. از این طریق در فعالیت‌های سینمایی جوانان که عمدتا در فیلم کوتاه شکل گرفته و جریان می‌یابد، باید کنکاشی صورت بگیرد. به این دلیل که بتوانیم جریانی جدی را شکل بدهیم. در اینجا شاید این سوال به ذهن متبادر شود که کارکرد جشنواره چه هست؟ به هر حال جشنواره یک گردهمایی است که ماحصل فعالیت‌ها و بررسی عملکرد یک یا چندساله یک جریان است. به طور اخص جریان چهل ساله فیلمسازی کوتاه در جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران را اگر مبنا قرار دهیم و این که جشنواره به شکل موضوعی برگزار نمی‌شود و آزاد است به خودی خود همیشه فرصتی را برای کشف استعدادها ایجاد کرده و می‌کند. همچنین ارزیابی جریان تولید هر ساله فیلم کوتاه به واسطه نمایش آن‌ها در جشنواره امکانی برای متولیان فرهنگی و برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران فرهنگی برای حمایت آموزش و عرضه فراهم می‌کند.

بخش دیگری از اهمیت برگزاری جشنواره این است که فیلمسازان و هنرمندان فعال خود را در مسابقه‌ای گسترده محک می‌زنند. برای مثال از جشنواره فیلم کوتاه تهران می‌توان آمار فیلم‌های متقاضی حضور و تعداد آثار انتخابی با توجه به ظرفیت زمانی و مکانی آن ها را جست و جو کرد که خود گویای وضعیت سینمای کوتاه است. جشنواره فیلم کوتاه تهران از جریان انبوه تولید سینمای کوتاه شاید تنها بتواند پذیرای ۱۰ درصد آثار فیلمسازان در بخش‌های رقابتی خود باشد. بنابراین با تورنمتی نفس‌گیر برای سینماگران فیلم کوتاه مواجه هستیم. به همین دلیل شاید در بعضی سال‌ها با اعتراضاتی مبنی بر عدم پذیرش آثار برخی فیلمسازان رو به رو شده‌ایم.

*چه راهکاری برای توجه به استعدادهایی وجود دارد که به دلیل ظرفیت محدود جشنواره نتوانسته‌اند به آن راه یابند؟

به نظرم علاوه بر انتخاب گروهی محدود با توجه به ظرفیت ها و امکانات جشنواره، سایر فیلمسازان را نباید رها کرد. به ویژه این که انقلاب دیجیتال در دهه‌های اخیر راه‌های ارتباط را تسهیل کرده است. ضمن این که بخش خصوصی که اتفاقا نمایندگان آن‌ها نیز بعضا خود فیلمسازان هستند، می‌تواند به عنوان حلقه مفقوده عرضه فیلم کوتاه نقش آفرینی کند.

*آیا خاطراتی از جشنواره فیلم کوتاه تهران در دوره‌هایی که مدیرعاملی انجمن سینمای جوانان ایران را برعهده داشتید، به یادتان مانده است؟

جشنواره فیلم کوتاه تهران برای دبیرانش در هر دوره‌ای خاطرات شیرینی را به ثبت رسانده اما مسئولیت سنگینی را بر دوش آن‌ها گذاشته است زیرا باید پاسخگوی هنرمندان زیادی باشند و ظرفیت‌ها را به استانداردسازی جشنواره نزدیک کنند. من در دورانی که دبیر این رویداد بودم، تلاش های زیادی را از سوی فیلمسازان برای راه یابی به بخش مسابقه شاهد بودم. تماس‌های متعدد، بحث های رسانه‌ای، فشارها و… همگی نشانگر فعالیت استعدادهای درخشانی در سینما بود و این مساله برای دبیران جشنواره بسیار خاطره شیرینی است که انرژی جوانی فیلمسازان را نشان می‌دهد. البته در هر دوره نیز تلخی‌هایی هم وجود داشت، استرس هایی که به دبیر جشنواره برای تامین هزینه‌ها و شب بی‌خوابی‌ها وارد می‌شود نیز مصادیق آن هاست. البته همه این ها با برگزاری اختتامیه خستگی را از تن او به در می‌کرد.

*به نظرتان روند انتخاب فیلم‌ها در جشنواره فیلم کوتاه تهران به درستی صورت می‌گیرد یا گاهی می‌توان گفت از مسیر خود خارج شده است؟

وقتی صحبت از یک امر درست می‌شود باید به یک مساله روزمره اشاره کنیم و آن استاندارد است. ما باید نقطه‌ای را مشخص کنیم و شاخص‌هایش را بشناسیم. به نظرم جشنواره فیلم کوتاه تهران به این شاخص‌ها بسیار نزدیک شده است. دست کم رویدادی است که درمنطقه خاورمیانه حرف اول را می‌زند. برگزاری منظم آن بدون اختلال، ترکیب هیات داوران و اعتبار آن‌ها، تعداد آثار متقاضی حضور در جشنواره در هر سال و تعداد و محل‌های برگزاری جشنواره و استقبال مخاطبان از آن ابعادی است که می‌توان از آن یاد کرد اگر فستیوال تهران را در کنار جشنواره‌ای نظیر کلرمون فران قرار دهیم باید به این اعتبار اذعان کنیم. به هر حال از سویی دیگر ما این رویداد را بر اساس فرهنگ خود برگزار می‌کنیم. قطعا برنامه‌ریزی‌ها و هدف‌گذاری‌های هر جشنواره‌ای باعث می‌شود هیات انتخاب از بدنه خود جشنواره انتخاب شود اما در جشنواره فیلم کوتاه تهران از استادان و هنرمندان و اهالی رسانه و سینما برای ایجاد نوعی همگرایی استفاده می‌شود و این ما را به استانداردهای بین المللی به شدت نزدیک می‌کند. این که ما همواره از یک خرد جمعی در جشنواره فیلم کوتاه تهران بهره می‌بریم بسیار مطلوب است. البته گاهی نیز در هیات های انتخاب و داوری سلیقه هم دخیل و این اجتناب ناپذیر و البته وظیفه دبیر است که یک ترکیبی را انتخاب کند که کمترین سلیقه و بیشترین نزدیکی به معیارها را لحاظ کنند.

*درباره تفاوت بین جشنواره و آکادمی که از متخصصان زیادی در همه رشته‌ها رای گیری می‌کند، کمی توضیح دهید. آیا جشنواره فیلم کوتاه تهران به جهت تخصص‌گرایی به آکادمی نزدیک شده است و اساسا کدامیک بهتر است؟

من همواره گفته‌ام که ما جشنواره فیلم کوتاه تهران را باید به معنای واقعی‌اش بین‌المللی برگزار کنیم. آکادمی از اساس برنامه‌ریزی متفاوتی دارد و به آثار اکران شده نگاه دارد. اما فستیوال های تهران، حقیقت و فجر به آثار اکران نشده توجه دارند. به نظرم جشنواره تهران به لحاظ استانداردسازی باید کاملا بین المللی شود. بخش بین الملل به صورت مستقل و جداگانه برگزار شود و در این صورت در واقع فیلمسازان داخلی خود را در یک مسابقه بزرگ بین المللی نیز محک می‌زنند. چنانچه ما در سطحی دیگر جشنواره‌های منطقه‌ای برگزار و بعد آن را متصل به بخش ملی جشنواره تهران می‌کنیم. همچنین جشنواره فیلم کوتاه تهران در سطح ملی رسالت این را ندارد که به بازیگر، صدابردار و دیگر عوامل رای داده و آن بخش‌ها را داوری کند. اگر در جشنواره فیلم فجر همه عوامل جایزه‌ای دارند به این دلیل است که جشنواره دیگری در سینمای بلند داستانی نداریم. به نظرم باید دقت کنیم که در طول برگزاری جشنواره چقدر فضا برای بخش بین‌الملل فراهم است. آن چه سینمای کوتاه را در بخش بین‌الملل از بن بست خارج خواهد کرد تقویت بازار برگزاری مستقل این بخش و ارتباطات گسترده در این رویداد است. وقتی صحبت از فیلم کوتاه می‌کنیم واژه مستقل بودن را نیز در کنارش داریم. همچنین لازم است عرضه را از سوی تشکل‌های بین المللی هدایت کنیم. صداوسیما چقدر قرابت با فیلم کوتاه دارد؟ حتی فیلم کوتاه ما به عنوان میان برنامه نیز در تلویزیون جایی ندارد.

همچنین به شدت موضوعات متنوع و علاقه‌مندان زیادی داریم. ما همواره به اینکه فیلمسازان سینمای کوتاه به فیلم بلند رفته و موفق بوده‌اند سینمای کوتاه را دارای دستاورد یاد می‌کنیم اما باید بپرسیم که چه فضایی را برای انجمن سینمای جوانان ایران به عنوان متولی فیلم کوتاه جهت ایجاد بازار فیلم فراهم کرده‌ایم؟ این ضعفی است که دقیقا می‌تواند به نقطه قوت تبدیل شود. زیرا لشگر وسیعی از فیلمسازان را داریم که می‌توانیم به واسطه فیلم‌ها و انرژی و استعدادهایشان به برگزاری یک جشنواره بین المللی در منطقه خود فکر کنیم.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مشاور رسانه‌ای فیلم، فیلم کوتاه «دَدَ چوپان» به نویسندگی و کارگردانی سهیلا پورمحمدی و به تهیه‌کنندگی انجمن سینمای جوانان ایران، پوستر خود به مناسبت حضور در بخش رقابتی سینمای ایران چهلمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران را منتشر کرد.

در خلاصه داستان این فیلم کوتاه ۱۸ دقیقه‌ای که در فضایی بومی قصه خود را روایت می‌کند، آمده است: «پدر و دختری چوپان در دره‌ای خالی از سکنه به تنهایی زندگی می‌کنند که رابطه عاطفی پدر با گوسفندان حسادت دختر را که دوران فقدان مرگ مادر را می‌گذراند، برمی‌انگیزد و اتفاقاتی را رقم می‌زند.»

نیلوفر فلاحتی، روح‌الله بخت‌شاهی و زینب شعبانی بازیگرانی هستند که در فیلم کوتاه «دَدَ چوپان» نقش‌آفرینی کرده‌اند.

عوامل این فیلم کوتاه عبارتند از نویسنده و کارگردان: سهیلا پورمحمدی، فیلم‌بردار: آرمین یوسف‌زاده، دستیار فیلم‌بردار: نعیم اسمی، صدابردار: علیرضا دریادل، طراح صحنه و لباس: سهیلا پورمحمدی، دستیار صدا: روزبه موحدی، صدا گذاری: محمد قاسمی، دستیار و برنامه‌ریز: صدرا اصغری، تدوین: علیرضا وحدی، جلوه‌های ویژه: محمد ثانی‌فر، اصلاح رنگ‌ونور: سامان مجد وفایی، موسیقی: پیام آزادی، عکاس: محمدجواد منفرد، گروه تولید و تدارکات: عرفان پندار، میلاد مخلصیم، میلاد رافخایی، امیر ظهیری و عباد نوری، مشاور رسانه‌ای: محمد کفیلی، سرمایه‌گذار: آرش سادات و تهیه کننده: انجمن سینمای جوانان ایران.

امیرمحمد جهانی طراح پوستر این فیلم کوتاه است.

تصاویر تازه از «لمس»

فیلم کوتاه «لَمْس» به کارگردانی بردیا دیانت و نویسندگی محمد رحمتی در بخش استعدادهای نو چهلمین دوره جشنواره فیلم کوتاه تهران به نمایش درمی‌آید.

فیلم کوتاه «لَمْس» اولین تجربه کارگردانی بردیا دیانت است که پیش‌تر به عنوان بازیگر در سریال‌های «بی‌همگان» به کارگردانی بهرنگ توفیقی و «ملکه گدایان» به کارگردانی حسین سهیلی‌زاده نقش آفرینی کرده بود.

به تازگی نیز تصاویر تازه‌ای از این فیلم کوتاه منتشر شده است.

در خلاصه داستان این فیلم کوتاه آمده است: «پونه دانشجوی رشته باستان‌شناسی برای گذراندن دوره کارآموزی وارد محیط کار می‌شود اما….»

رها بیگی، لیلا زارع، بهناز جعفری، امین میری، آیدا اُفقی و نادر مشایخی بازیگرانی هستند که در این فیلم کوتاه به ایفای نقش پرداخته‌اَند.

سایر عوامل این فیلم عبارتند از تهیه‌کننده و کارگردان: بردیا دیانت، نویسنده و مشاور کارگردان: محمد رحمتی، مدیر فیلم‌برداری: علیرضا برازنده، طراح صحنه و لباس: سعید هنرمند، تدوین: پیمان علیزاده، طراحی و ترکیب صدا: آرش قاسمی، صدابردار: احمد افشار، اصلاح رنگ و نور: کامران سحرخیز، عکاس: اردلان آذرمی، منشی صحنه: فاطمه احمدی، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: حمید نظام‌زاده، مدیر تولید: احسان طرخورانی.

به گزارش سینماپرس، اعتیاد بلای خانمان سوزی است، این نه تنها یک شعار بلکه حقیقی تلخ و دردناک است، وقتی فردی به سمت مواد مخدر یا مشروبات الکی می‌رود باید فاتحه زندگی‌اش را بخواند. این معضل اجتماعی تاکنون بارها از سوی فیلمسازان به تصویر کشیده است اما آنچه مهم است نحوه نمایش این موضوع می‌باشد، تصویری که از اعتیاد در آثار نمایشی نشان داده می‌شود باید جنبه بازدارندگی داشته باشد اما متأسفانه در چند سال اخیر همزمان با تعدد پخش سریال‌ها در شبکه نمایش خانگی موجی از ولنگاری فرهنگی در بین خانواده‌ها رخنه کرده است و آن معرفی و نمایش بی پرده و صریح انواع مخدرهاست که بجای آسیب زدایی زمینه‌ساز بروز آسیب‌های اجتماعی و قبح شکنی از این معضل و در واقع ترویج آن شده است.

حجت الاسلام خسرو پناه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، درباره اهمیت نقش رسانه‌ها در راه مبارزه با مواد مخدر می‌گوید: رسانه‌ها و فرهنگ نقش مهمی را در این باره ایفا می‌کنند، ما توصیه‌ای اخلاقی به سریال‌های نمایش خانگی داریم که از ترویج مصرف سیگار و یا مشروبات الکلی بردارند که این به جامعه آسیب وارد می‌کند چرا که اولین عامل خودکشی در ایران و دنیا اعتیاد و مشروبات الکی است.

مواد مخدر نقش اصلی «پدر گواردیولا»

سریال «پدر گواردیولا» یکی از همین سریال‌های نمایش خانگی است که هسته اصلی آن مواد مخدر است. استعمال دخانیات در این سریال به گونه‌ای است که کمتر سکانسی را می‌توان یافت که در آن فردی معتاد و یا دیالوگی درباره اعتیاد و نشئه‌گی وجود نداشته باشد! جغرافیای سریال که یک سینمای متروکه است، مملو از آدم‌های معتاد از هر قشر و سنی می‌باشد و در واقع سینمای داستان بنابه گفته شخصیت‌های سریال، بهشتی برای این افراد بی خانمان و کارتن خواب است. به نظر می‌رسد فیلمساز مغرضانه می‌خواهد این سینما را نمادی از جامعه امروز ایران نشان دهد که همه مردم در آن بدبخت و فلاکت زده هستند.

داستانی مملو از سیاهی و تلخی

تنها دیدن چند سکانس از فضای تیره و تار و تلخ سریال و یا شنیدن چند دیالوگ و یا مونولوگ کافی است تا مخاطب زیرک بدون نیاز به دیدن تیراژ سریال، پی ببرد که فیلمنامه نویس و سازنده آن سعید نعمت‌الله است. «پدر گواردیولا» مانند تمامی آثار نعمت‌الله سرشار از تنش، دعوا و پرخاش میان شخصیت‌های اصلی است. تنش و حاضرجوابی همه کاراکترهای داستان آنقدر زیاد، تکرارشونده و سریع است که مخاطب را پس می‌زند و اینگونه مخاطبی که خسته از کار روزانه می‌خواهد ساعتی در کنار اعضای خانواده استراحت کند، قید تماشای چنین سریال استرس‌زا و تلخی را می‌زند.

«پدر گواردیولا» همچون سریال‌های گذشته نعمت الله نظیر رستگاران، زیر هشت، جراحت، شیدایی، دیوار، مادرانه، مدینه، میکائیل، پشت‌بام تهران، زیر پای مادر، عقیق و برادرجان در فضایی تلخ و سیاه با دیالوگ‌هایی تند و گزنده به سبک فیلم‌ فارسی درونمایه‌هایی چون عدل و عدالت و تقابل ظالم و مظلوم و خیر و شر را در جهانی که در آن قهرمان‌ها و ضد قهرمان‌ها در هم تنیده شده‌اند، دستمایه قرار داده است.

آدم‌های داستان از بیوک و سیروس گرفته تا اسماعیل و عشرت و حتی خانم جان سلوک خودشان را دارند و جهان‌بینی‌شان نه برخاسته از عرف و عقاید اخلاقی که تحت تاثیر درونیات و جهان‌بینی ذاتی خودشان است. فیلمساز تلاش می‌کند با القای این جهان بینی خاص خود که تهی از هرگونه ارزش‌های اخلاقی و دینی است رفتارهای خلاف و زشت شخصیت‌ها را توجیه و از اعمال ناپسند آنها قبح زدایی کند. برای نمونه بیوک که نمونه‌ای از یک لات بی سروپا و قاچاقچی بی‌رحم است برای خودش اصول رفتاری خاصی دارد مثلا احترام برادر بزرگ را نگه می‌دارد و یا در قبال محبوبه زنش همیشه شرمسار و متواضع است و احساس عذاب وجدان دارد! و اینگونه مخاطب نسبت به بیوک نه تنها نظر منفی پیدا نمی‌کند بلکه ته دلش می‌خواهد او به خواسته‌اش برسد حتی اگر خواسته نامشروعی چون بودن با زنی شوهردار باشد!

افشین علیار منتقد در روزنامه جوان درباره این سریال می‌گوید: پدرگواردیولا یک اثر خرافه‌گو، شلوغ و بی‌هدف است. نعل به نعل آن از سینمای مسعود کیمیایی کپی‌برداری شده است و البته یک کپی دست‌چندم. فضایی شلوغ و درهم، آدم‌های اخته و مریض و زندگی‌های کثیف. نعمت‌الله همچنان در دوره لات‌بازی‌های دهه ۴۰ گیر کرده و همچنان فکر می‌کند قصه‌سرایی از کف خیابان و ناموس‌دزدی به سبک فیلمفارسی در این دهه جواب می‌دهد!

داستان سریال همان قصه تکراری و نخ نما شده انتقام و جدال بر سر یک زن است. در تمام داستان یک شخصیت خوشبخت و یا حداقل سالم از نظر روحی و روانی وجود ندارد؛ عمده شخصیت‌ها همچون بیوک و اسماعیل و زری و مازیار که معتاد هستند، سیروس که کینه برادرش بیوک را در دل دارد و او را مسبب دق دادن پدر و مادرش می‌داند، خانم جان که عقده تنهایی و طرد شدگی از سوی شوهر و هوو آوردن بالای سرش را دارد. دیدن این حجم ازبدبختی و شخصیت‌های عقده‌ای و نامتعادل قطعا روح مخاطب را آزار می‌دهد، به ویژه آنکه بدلیل بازی قوی بازیگران و کارگردانی قابل قبول نعمت الله مخاطب به راستی هنگام تماشای سریال در قعر این فلاکت و سیاهی فرو می‌رود.

فیلمنامه الکن مشکل اصلی «پدر گواردیولا»

فیلمنامه پدر گواردیلا از عدم منطق روایی و انسجام رنج می‌برد. روایت قصه با مشکلات عدیده‌ای مواجه است از جمله عدم تناسب شخصیت‌ها با موقعیت‌هایی که در آن قرار دارند. قرار است فوت پسر اسماعیل پاشنه آشیل داستان باشد که او را اینگونه در منجلاب اعتیاد می‌اندازد و از اوج به قعر ذلت می‌رساند اما در این ۹ قسمت فصل اول توضیحی درباره چگونگی مرگ او به مخاطب داده نمی‌شود، درسته مرگ فرزند سخت است اما دلیل نمی‌شود هر پدری با مرگ فرزندش معتاد و کارتن خواب و هر مادری دیوانه و راهی تیمارستان شود. همچنین از لحاظ منطقی و عقلانی چرا اسماعیل بعد از این حادثه برای بازگرداندن زنش به زندگی با دادن یک فرزند به او، به سراغ زن مجهول الحال و معتادی چون زری رفته است، در حالیکه با شهرت و ثروتی که داشت می‌توانست براحتی یک دختر پاک و سالم را به زنی گرفته و از او بچه‌دار شود!؟

از سوی دیگر ماجرای ارباب و کلفتی و نگاه متکبرانه و از بالا به پایین به نوکر و کلفت برای زمان‌های گذشته و حداقل قبل از انقلاب است نه در جامعه امروز. خانم جان در داستان چندان پیر نیست و پسرش حمیدرضا نیز جوان است و در نتیجه نگاه او به کلفت و نوکر تناسبی با زمان حال ندارد.

کلام آخر

در پایان باید گفت وقتی سریال‌های پیشین نعمت الله بدلیل حجم زیادی از خشونت‌های کلامی، درگیری‌های لفظی و تنش‌های تهدیدآمیز میان کاراکترها در زمان پخش از تلویزیون با انتقادات جدی مواجه شده‌اند؛ چرا دوباره به چنین فیلمسازانی اجازه داده می‌شود که فیلم بسازند و بدتر آنکه در فضای بی در و پیکر شبکه نمایش خانگی و عدم نظارت درست و اجرای قوانین ساترا وارد شوند تا بتوانند با خیالی آسوده و براحتی اینگونه خشونت و مصرف مواد مخدر را آشکارا و بی پرده به تصویر بکشند و با قهرمان نشان دادن افراد لات و لاابالی حس مثبتی در بیننده به وجود آورند و بر اثر این بازنمایی نرخ خشونت در جامعه را افزایش دهند و در این شرایط نابسامان اقتصادی و فرهنگی بجای تزریق روحیه امید و نشاط‌بخشی به جامعه، با اعصاب و روان مخاطبان خود بازی کنند.

*فارس

«دادستان»، یکی دیگر از محصولات سیما فیلم است به تهیه‌کنندگی «محمد خزاعی» و کارگردانی «مسعود ده‌نمکی» که در سال ۱۳۹۹ تولید شده است.

داستان این سریال با سقوط مشکوک دانشجویی از بالای ساختمان دانشگاه آغاز می‌شود و به مسائل اجتماعی می‌پردازد.

اولین قسمت سریال «دادستان»، روز شنبه ۲۲ مهر پخش خواهد شد. این مجموعه ۱۶ قسمتی قرار است هر هفته، در روز‌های شنبه تا سه‌شنبه در ساعت ۲۱:۰۰ با کیفیت ۴K-HDR از آنتن شبکه فراتر پخش شود.

همچنین تکرار این سریال روز بعد ساعت ۳:۳۰ بامداد و ۱۰:۳۰ صبح روی آنتن می‌رود.

سینماپرس: ویژه‌نامه سی‌امین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران که دربرگیرنده اخبار، اطلاعات و گزارش آماری مربوط به برگزاری این رویداد هنری است، منتشر شد.

به گزارش سینماپرس، هنرمندان عکاس راه‌یافته به سومین نمایشگاه و مسابقه عکس «ایران من» از بخش‌های جنبی چهلمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به شرح زیر معرفی شدند:

احمد تاجی با عکس‌های «تفنگ پدری»، «به سوی نور» و «عشق» از شهرکرد

اسحاق آقایی با عکس‌های «مادر بزرگ من»، «حمام» و «بافنده» از یاسوج

امیرحسین کمالی با عکس‌های «نوروز کردستان» و «پارچه قلمکاری» از اصفهان

خلیل صحراگرد با عکس «همنشین» از مریوان

داوود کهن ترابی با عکس «دعای تحویل سال» از کرج

راحیل زارعی با عکس «ماسوله» از اراک

زهره لک با عکس «مراسم محرم کردستان» از تهران

سیدمحمد صادق حسینی با عکس «هفت سین» از شیراز

صالح آبروش با عکس‌های «چشم طبیعت» و «نظم طبیعی» از اردبیل

عباس حاجی حسین کلانتر با عکس «مرد تنها» از تهران

علی خوانین با عکس «مسجد رنگ‌ها» از شیراز

فاطمه حلمی با عکس «ارگ بم» از بم

فائزه کابلی با عکس‌های «آئین نوروزخوانی» و «چارشوی قرمز برای دختر صحرا» از گرگان

مجتبی اسماعیل‌زاد با عکس «ناف دریاچه ارومیه» از ارومیه

مجید حجتی با عکس‌های «سر آقا سید»، «در قلب کار» و «جریان زندگی» از تهران

محمد اسکندری با عکس «حناسایی» از تهران

مرتضی امیرالرعایایی با عکس‌های «هنر سنتی پرده‌دوزی» و «مجموعه جریان زندگی» از نیشابور

مریم ابوالحسینی پوراشگذر با عکس «نمدمالی» از شاهرود

مهدی امامی با عکس «کوه‌های مریخی روستای زگلیگ کوربلاغ» از اهر

هادی دهقان‌پور با عکس‌های «فصل برداشت»، «ظهر عاشورا» و «غروب اسکله» از سبزوار

معرفی اعضای هیات انتخاب و داوری «ایران من»

همچنین، اعضای هیات انتخاب و داوری سومین مسابقه و نمایشگاه عکس «ایران من» به شرح زیر معرفی شدند:

مجتبی آقایی سربرزه

مجتبی آقایی سربرزه متولد ۱۳۴۴، عکاس و پژوهشگر و دارای مدرک عکاسی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد مدیریت امور فرهنگی از دانشگاه علامه طباطبایی و مدرک درجه یک هنری (دکترای هنری) در رشته عکاسی از شورای ارزشیابی هنرمندان کشور است. وی مدرس و عضو هیأت علمی دانشگاه، عضو شوراهای پژوهشی و انتشاراتی مراکز هنری، انتشاراتی، دانشگاهی و پژوهشی و دارای سابقه ۴ دهه فعالیت گسترده در حوزه عکس و حوزه‌های متنوع فرهنگی و هنری است. عضویت در کمیسیون هنر و معماری شورای عالی انقلاب فرهنگی، مدیریت انتشارات و معاونت عکس انجمن سینمای جوانان ایران، مشاور عکاسی موزه هنرهای معاصر تهران، مدیر هنرهای تجسمی سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران و رییس موزه امام علی (ع) و … بخشی از فعالیت‌های اجرایی این هنرمند است.

وی علاوه بر برگزاری نمایشگاه‌های گوناگون در ایران و بیش از ۱۵ کشور جهان، جوایز متعددی را درجشنواره‌های ملی به دست آورده است. همچنین جشنواره‌های ملی و بین‌المللی متعددی را در رشته‌های عکاسی، هنرهای تجسمی، مطبوعاتی و … مدیریت کرده و تدوین و انتشار بیش از ۵۰ عنوان کتاب تخصصی را در کارنامه کاری خود دارد …

منصوره معتمدی

منصوره معتمدی عکاس آژانس عکس Getty images و دارای مدرک کارشناس طراحی پارچه است. وی پیش از این دبیر جشنواره عکس «شمیم بهار»، عضو هیأت داوران مسابقه‌های عکس «زن در آئینه تصویر» «آب در قاب»، «تهران ۹۰»، «سفره‌های افطار»، «شهر زنجان ۱۳۹۲» بوده است. وی همچنین سابقه داوری در جشنواره‌های متعددی از جمله جشنواره عکس بسیج هنرمندان استان خراسان شمالی و خراسان رضوی و مسابقات عکس تعاون، مادر (دو دوره)، عکس رضوی، «پابه پای اشک» و … را در کارنامه کاری خود دارد و برگزیده ده‌ها جشنواره ملی عکس بوده است.

سیدعباس میرهاشمی

سیدعباس میرهاشمی متولد ۱۳۴۱ در شهر ساوه و دارای مدرک کارشناسی عکاسی و درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. وی پیش از این دبیرکل جشنواره هنرهای تجسمی فجر (شش دوره)، مدرس دانشگاه‌های هنر و الزهرا، عضو هیأت مؤسس و مدیر عامل انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس، عضو هیأت مؤسس و هیأت مدیره انجمن عکاسان ایران، مشاور هنری مرکز هنرهای تجسمی و موزه هنرهای معاصر تهران، دبیر و عضو گروه داوری تعدادی از جشنواره‌ها و مسابقات عکاسی ملی و بین‌المللی بوده است و عکاسی از دوران دفاع مقدس، عضویت در گروه تالیف کتاب‌های عکس شهدا، خرمشهر، حماسه الوند، دلاوران و… از دیگر سوابق او است. میرهاشمی همچنین نشان عالی هنرهای تجسمی را از آن خود کرده است.

چهلمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به دبیری مهدی آذرپندار ۲۷ مهر تا ۲ آبان ۱۴۰۲ برگزار می‌شود.

«خلیل آفریقا» عنوان مجموعه مستندی است که در پنج قسمت و با موضوع فعالیت‌های جنبش اسلامی نیجریه و رهبری آن شیخ ابراهیم زکزاکی روی آنتن شبکه افق می‌رود.

موسسه روایت فتح مجری تولید این مجموعه بوده و روح الله رفیعی کارگردانی آن را بر عهده داشته است. بخشی از تاریخ اسلام و تشیع در نیجریه و فعالیت جنبش اسلامی این کشور در هر قسمت از «خلیل آفریقا» روایت می‌شود.

بر این اساس و در قسمت نخست که با محوریت شخصیت عثمان بین فودیو تولید شده به تاریخ چند سده اخیر نیجریه اشاره می‌شود؛ او حدود ۲۰۰ سال قبل، ساختار یک حکومت اسلامی را در نیجریه بنا کرد که قریب به ۱۰۰ سال برپا بود، اما این حکومت با نفوذ انگلیس و نفاق جریان‌های سیاسی وابسته به بیگانه سرنگون شد.

لازم به ذکر است در قسمت‌های بعدی به شیخ ابراهیم زکزاکی و جنبش اسلامی نیجریه در سال‌های اخیر اشاره شده و برای نشان دادن اهمیت این جریان، ملاقات شیخ زکزاکی و امام خمینی (ره) مورد بررسی قرار گرفته است.

در ادامه شاهد روایتی مستند از چرایی مخالفت‌های رژیم صهیونیستی و امریکا با این جنبش و نوع مواجهه جریان بوکوحرام با جنبش اسلامی نیجریه مورد بحث قرار می‌گیرد.

مستند «خلیل آفریقا» در ۵ قسمت، شنبه تا چهارشنبه این هفته  ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه افق پخش خواهد شد.