اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس، از زمانی که گروه‌های مقاومت فلسطین با حملات غافلگیرانه خود به شهرک‌های صهیونیستی با نام رمز «طوفان‌الاقصی» ولوله به جان صهیونیست‌ها انداختند و سیستم اطلاعاتی – امنیتی آن‌ها را مبهوت حمله خود کردند، رژیم اشغالگر قدس هم به موازات حملات گروه مقاومت دست به دامن سلاح‌های آتشین شد و پای غیر نظامیان فلسطینی هم به جنگ کشیده شد و آن‌ها را به خاک و خون کشاند.

به موازات حمله اسرائیل به غیر نظامیان و کشته شدن ۱۴ هزار نفر از مردم فلسطین که بیش از ۵ هزار نفرشان کودک بودند، هدف قرار دادن خبرنگاران و اهالی رسانه برای خفه کردن صدای جنگ و خاموش کردن چراغِ افکار عمومی از دیگر اقدامات رژیم صهیونیستی بود.

به طوری که اتحادیه روزنامه‌نگاران فلسطین از شهادت ۶۶ روزنامه‌نگار در حملات اسرائیل به غزه خبر داد و اعلام کرد که از ۷ اکتبر تاکنون ۶۶ روزنامه‌نگار از جمله شش زن در حملات رژیم صهیونیستی به نوار غزه جان خود را از دست دادند. از طرفی، دو خبرنگار طی درگیری‌های در منطقه مفقود شده و ۳۱ خبرنگار در زندان‌های اسرائیل نگهداری می‌شوند.

یکم آذر در آیین بزرگداشتِ خبرنگاران شهید غزه یادی از خبرنگاران شهید و جبهه مقاومت شد و به تعداد خبرنگاران کشته شده در جنگ شمع‌هایی افروخته شد، تا بار دیگر با دل‌های داغ‌دیده فلسطینی ابراز همدردی شود.

از آنجایی جمعی از خبرنگاران و اهالی رسانه خواهان حضور در غزه برای پوشش و انعکاس جنگ فلسطین بودند، محمدمهدی اسماعیلی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ۳۰ مهر از اعزام خبرنگاران ایرانی به غزه بنا به درخواست آن‌ها خبر داده و گفته بود، تعداد خبرنگاران گروه اول که قرار است به هلال احمر معرفی شوند ۱۰ نفر است، که به وسیله کشتی به غزه می‌روند.

۲ آبان هم علی بهادری جهرمی، سخنگوی دولت شرط اعزام خبرنگاران ایرانی به غزه را انجام رایزنی برای ارسال کمک‌های بشردوستانه دانست و گفت: اگر ارسال کمک‌های بشردوستانه داشته باشیم، خبرنگاران هم اعزام خواهند شد.

فرشاد مهدی‌پور، معاون مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره تعداد خبرنگاران اعزامی برای پوشش جنگ غزه به خبرنگار ما گفت: گروه‌های مختلفی بعد از طوفان الاقصی داوطلب بودند تا در «مناطق امکان‌پذیر» برای پوشش وقایع غزه حضور داشته باشند. ما موقعیتی را در جنوب لبنان داریم، که از ۱۶ مهر (فردای طوفان‌الاقصی) به طور مرتب گروه‌هایی به آنجا اعزام می‌شوند. ما حدود ۱۳ رسانه و خبرگزاری را به لبنان بردیم. گروه‌های دیگری به طور مستقیم اقدام کردند و سعی کردیم زمینه حضور آن‌ها تسهیل کنیم.

مهدی‌پور ادامه داد: گروه‌های دیگری دوبار اعزام مستقیم شدند، تا به مرز اردن از طریق عراق برسند، تا اتفاقاتی که در مرز اردن افتاد پوشش دهند. در مجموع ۱۲ نفر در دو گروه به اردن رفتند.

معاون مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت ارشاد در پاسخ به این سوال که در مجموع چند خبرنگار برای پوشش جنگ غزه اعزام شدند؟ توضیح داد: تعداد فعالان رسانه‌ای و خبرنگاران اعزام شده به لبنان برای اطلاع‌رسانی ثابت نیست. مثلاً صداوسیما به طور مرتب خبرنگارانی را اعزام کرده و برگردانده است.

به گفته وی، بنا به شرایط منطقه مبنی بر اعلام آتش‌بس امیدواریم هم بتوانیم همکاران رسانه‌ای را حمایت کنیم، هم بنا به ضرورت خبرنگاران را در مناطقی که «امکان‌پذیر است» برای انعکاس وقایع مستقیم اعزام بفرستیم.

مهدی‌پور در پاسخ به مشکلات پیش آمده در مرز لبنان برای خبرنگاران و مستندسازان ایرانی که یکی از مستندسازان از عدم همکاری نظامیان لبنان برای اعزام آن‌ها برای پوشش وقایع سخن می‌گفت، توضیح داد: ۴۵ روز است که مرز کوچک لبنان درگیر جنگ است. تیم رسانه‌ای شبکه المیادین در منطقه‌ای به شهادت رسید، که جزو مناطق جنگی نبود و اسرائیلی‌ها حد و مرز برای جنایات خود نمی‌شناسند.

معاون مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت ارشاد افزود: همکاران رسانه‌ای ما مانند هر جای دیگری باید تابع شرایط و چارچوب کسانی باشند که مسئولیت تامین امنیت مرز را به عهده دارند. حتی دو هفته گذشته که جمعی از رسانه‌ها به لبنان رفته بودند، شاهد بودیم در نزدیکی آن‌ها حمله شد و انفجارهای متعددی رخ داد. با این حال، حفظ جان اهالی رسانه برای کشور لبنان در اولویت است. حتی در روزهای ابتدایی جنگ خبرنگار رویترز به شهادت رسید، تا مانع اطلاع‌رسانی آن‌ها در مرز لبنان شوند. با شهادت خبرنگاران المیادین ضربه دیگری به جامعه خبرنگاران زده شد.

۲۹ آبان بود که فرح عمر، خبرنگار و ربیع المعماری، فیلمبردار شبکه المیادین در حمله پهپادی رژیم صهیونیستی در جنوب لبنان به شهادت رسیدند.

سینماپرس: دبیرخانه بیست‌ویکمین دوره جشنواره کتاب و رسانه به‌دلیل استقبال اهالی کتاب و رسانه، مهلت ارسال اثر به این جشنواره را تا دوازدهم آذرماه ۱۴۰۲ تمدید کرد.

سینماپرس:سید مجید امامی گفت: بزودی سامانه‌ای برای برنامه‌های اجرایی تقویم راه اندازی می‌شود که مردم در آن جا می‌توانند برای تغییرات تقویم پیشنهاد دهند.

سینماپرس: معاون امور هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و رئیس ستاد مرکزی شاهد و ایثارگر طی احکامی، دبیر و اعضای ستاد شاهد و ایثارگر این نهاد را منصوب کرد.

سینماپرس: ۵ مستند در بخش غزه هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» نمایش داده می‌شوند.

سینماپرس: یک نویسنده حوزه کودک و نوجوان با بیان اینکه نویسندگی، حرفه‌ای است که در کوتاه مدت محقق شدنی نیست، بر لزوم تربیتی نسل کتابخوان حرفه‌ای تاکید کرد.

به گزارش سینماپرس، «اورکا» سومین فیلمی است که پس از «برادران لیلا» و «تفریق» با حضور «ترانه علیدوستی» در مجاری غیررسمی پس منتشر شد. با انتشار این فیلم، یک جریان رسانه‌ای رسمی خاص، تمام تلاش خود را به کار گرفته تا حواشی و جنجال‌های دو فیلم قبلی، حول ممنوعیت اکران این آثار گسترش پیدا کند تا تصویری سلبی از سازوکار نظارت در حوزه اکران، در افکار عمومی شکل بگیرد.

عملیات روانی رسانه‌ای با واژگانی نظیر «توقیف» و « قاچاق» شدن این آثار، به شکل دقیق و انسجام یافته‌ای در رسانه‌های رسمی داخلی مورد بهره‌برداری قرار گرفت تا تنش‌ها و فشارهای فرهنگی پس از التهابات اجتماعی – سیاسی سال گذشته تشدید شود.

بخشی از علاقه‌مندان سینما با این چالش مواجه هستند که ترانه علیدوستی که از سن ۱۸ سالگی (سال ۱۳۷۹) تا سال ۱۴۰۰ «حجاب عرفی» روی سرش سنگینی نمی‌کرده چگونه و به صورت ناگهانی در سال ۱۴۰۱ متوجه شده که نباید حجاب «عرفی» را کنار بگذارد.

این پیش‌فرض را باید پذیرفت که شرایط عجیبی بر سینمای ایران حاکم است و افکار عمومی نیازمند شفاف‌سازی رسانه‌ای در مورد اکران و عدم اکران آثار سینمایی هستند و سازمان سینمایی به دلیل عدم بهره‌مندی از یک سازمان روابط عمومی منسجم، توان پاسخ به موقعیت‌ها و موضوعات خاص را دارا نیست.

اما تصمیمات اخیر سازمان سینمایی نشان می‌دهد که گره حل مشکل اکران سه فیلم تفریق، برادران لیلا و اورکا قابل حل بوده است. همزمان، نشانه‌های ملموسی وجود دارد که نشان می‌دهد تمایلی از سوی برخی عوامل این آثار وجود نداشته که معضل اکران عمومی آنان حل شود.

در بررسی سه فیلم مذکور باید این موضوع را در نظر داشت که آثار مذکور با پلت‌فرم‌های خارجی قرارداد بسته‌اند و در تاریخ‌های از پیش تعیین شده‌ای، دراین درگاه‌ها منتشر شدند و استفاده از عنوان «قاچاق» موضوعیت نخواهد داشت.

از سوی دیگر بر اساس اظهارنظرهای مدیران سینمایی به نظر می‌رسد عوامل این سه فیلم، حاضر به پذیرش راه‌حل‌های ارائه شده، برای حل مسئله اکران نبوده‌اند. در حالیکه دو فیلم «عامه‌پسند» (سهیل بیرقی) با حضور فاطمه معتمدآریا و باران کوثری و فیلم «حدود ۸ صبح» (منوچهر هادی) با نقش‌آفرینی حمید فرخ‌نژاد و گیجگاه (عادل تبریزی) هم اکنون در تمامی سینماهای کشور در حال اکران هستند.

این موضوع نشان می‌دهد برای نمایش هر فیلمی با هر بازیگری، راه‌حل‌هایی وجود دارد و مسیر گفت‌وگو و تعامل با سازمان سینمایی و وزات ارشاد مسیر یک طرفه‌ای نیست.

مهمترین چالش سینما، مسئله کشف حجاب برخی بازیگران این آثار و لجاجت با مشی حاکمیت، با دستاویزی تحت عنوان «همراهی با مردم» پس از حوادث سال گذشته است.

ابهام سرنوشت برخی از بازیگران سینما موضوع بسیار مهمی در نظر افکار عمومی است و مخاطبان سینما با سئوالات فراوانی مواجه هستند. به عنوان مثال بخشی از علاقه‌مندان سینما با این چالش مواجه هستند که ترانه علیدوستی که از سن ۱۸ سالگی (سال ۱۳۷۹) تا سال ۱۴۰۰ چگونه «حجاب عرفی» مرسوم روی سرش سنگینی نمی‌کرد!؟

چه اتفاقی افتاده که وی به صورت ناگهانی در سال ۱۴۰۱ به نوعی از شناخت دست پیدا کرده که باید حجاب «عرفی» را کنار بگذارد.

نکته جالب اینجاست که فیلم «اورکا» که ترانه علیدوستی در آن نقش یک زن شناگر واقعی را با عنوان «الهام اصغری» را بازی کرده درباره زنی است که تلاش می‌کنند با پوششی رسمی رکورد شنای آزاد را ثبت کند.

بخش‌هایی از فیلم به این موضوع اختصاص دارد که الهام اصغری(با ایفای نقش ترانه علیدوستی) تمام تلاش خود را به کار گرفته تا با پوششی کاملتر از شهروندی که در خیابان تردد می‌کند، رکورد شنای خودش را ثبت کند.

بخشی از چالش محتوایی فیلم به این موضوع اختصاص دارد که این بازیگر در طول مسیر قصه فیلم تلاش کرده نظر مسئولان وقت فدراسیون را نسبت به حجاب خود جلب کند و حتی با حجاب کاملتری فعالیت‌های فردی خود را دنبال کند.

«اورکا» از هر منظری صرفا یک فیلم نیست، بلکه صورت وضعیتی است که با تماشای آن و فرامتن بازیگران، به پاسخ بسیاری از ابهامات درباره مشی بازیگرانی کشف حجاب کرده، می‌توان دست یافت و پاسخ سئوالات بسیاری از رفتارهای فرامتنی بازیگران زن سینما را در این فیلم جستجو کرد.

نقش الهام‌السادات اصغری را در فیلم اورکا ترانه علیدوستی ایفا می‌کند

الهام‌السادات اصغری کیست؟

فیلم اورکا بر اساس مسیر فعالیت‌های ورزشی الهام اصغری ساخته شده است. این شناگر زن ایرانی موفق به ثبت رکورد جهانی گینس در شنا کردن با دست‌های بسته در دریا شد.

اصغری در سن ۲۶ سالگی با طی مسیر رفت و برگشت ۱۲ کیلومتری منطقه مرزگاه تا چیلک در ساحل شهر نوشهر کنار دریای خزر و در مدت ۵ ساعت حد نصاب جدیدی در رشته آب‌های آزاد ثبت کرد. او با پوششی کامل به مدت ۳ ساعت با دستان بسته پنج کیلومتر و پانصد و هشتاد متر شنا کرد و رکورد این رشته را شکست و آن را در کتاب گینس ثبت کرد.

او سپس در ۲۸ آذر ماه ۹۸ به مدت پنج ساعت و دو دقیقه، با یک دست بسته، ده کیلومتر در دهانه خلیج چابهار شنا کرد و رکورد جهانی گینس را دوباره شکست.

«اورکا» همچون فیلم قبلی «سحر مصیبی» به موضوع زنان ورزشکار و روایتی از فعالیت‌های ورزشی «الهام اصغری» می‌پردازد. مصیبی پیش از ساخت این فیلم اثری درباره “خواهریان منصوریان” با عنوان «صفر تا سکو» را با دست‌اندرکارانی مشابه ساخت و این فیلم نخستین تجربه سینمایی-داستانی این مستندساز ست که بر اساس زندگی شناگر مشهور ایرانی «الهام‌ السادات اصغری» در دولت دوازدهم{سال ۱۳۹۸ } ساخته شده است.

پروژه هیولاسازی از مدیران زن محجبه

در سکانس نخست فیلم، به صورت نمادین، یکی از مدیران ورزشی حوزه زنان در قاب دوربین جای می‌گیرد. این پرسوناژ جهت‌گیری‌های فیلم را آشکار می‌کند. در سکانس افتتاحیه، نظرآبادی(مهتاب کرامتی) در مقام مدیری ورزشی، از لباس زنان ورزشکار رونمایی می‌کند و این البسه قبل از رونمایی شبیه کفن‌هایی هستند که به صورت نمادین، موقعیت حضور ورزشی زنان توام با حجاب را توصیف می‌کند.

در ادامه با الهام اصغری(ترانه علیدوستی) با نام واقعی‌اش مواجه خواهیم شد. اصغری، مربی شنا توسط همسرش مورد آزار و اذیت خشونت خانگی قرار گرفته و البته دلایل این خشونت خانگی توسط احمد همسر الهام برتماشاگر آشکار نمی‌شود.

روایت فیلم درباره زنی مطلقه است که از یک زندگی پر از خشونت جداشده و ناگهان بدون هیچ مقدمه‌ای او را درمقابل دوربین می‌بینیم که برای حل مسئله افسردگی خود به دریا می‌رود تا خودکشی کند.

او مدتی طولانی در دریا شنا می‌کند و با گذشت زمان متوجه می‌شود که می‌تواند مدتی طولانی را در دریا شنا کند و این موضوع به دغدغه ورزشی‌اش تبدیل می‌شود.

او برای ادامه فعالیت، به فدراسیون‌های ورزشی شنا مراجعه می‌کند، اما با برخورد خشن و غیرقابل انعطاف نظرآبادی مدیر فدراسیون، نمادی از سخت‌گیری‌های حاکمیتی، مواجه می‌شود و نظرآبادی رکورد شنای ۱۲ کیلومتری او در دریا را کذب تلقی می‌کند.

چالش مهم نظرآبادی با «الهام» به دلیل پوشش عرفی است و متقابلا الهام تلاش می‌کند از حیث پوشش این مدیر سخت‌گیر را راضی کند. گزاره‌های نمایشی در فیلم نظیر خشونت خانگی توسط همسر، عدم واگذاری اتاق در هتل به دلیل مجرد بودن، نگاه‌های سخت‌گیرانه در وزارت ورزش نشانه‌های آشکاری است که اورکا را تبدیل به یک فیلم‌ فمنیستی بسیار سطحی و مغرضانه می‌کند.

این فیلم بر اساس زندگی الهام اصغری ساخته شده که در تیتراژ با جزئیات سوابق و موفقیت‌های او به تصویر کشیده می‌شود.

او پس از این ناکامی به چابهار سفر می‌کند تا رکورد خود را در دریای عمان ثبت کند اما کشت ساحلی با او به مثابه گشت ارشاد برخورد می‌کند و با صدمه زدن به او مانع ادامه فعالیتش می‌شوند.

سال‌هاست دوگانه‌ای استمراری، در اکوسیستم سیاسی – فرهنگی کشور رسوب کرده که می‌توان با تحلیل متن و فرامتن اورکا به صورت نمادین، از آن لایه‌برداری است.

خیز اورکای «اصلاح‌طلبان» و اعتدالیون دربرابر «احمدی‌نژادی»

در تیتراژ نهایی اغلب تولیدات سینمای ایران، چهره‌هایی که در مسیر ساخت یک اثر افراد تاثیرگذاری هستند، بر اساس یک رسم متداول در لیستی با عنوان «باتشکر» ها قرار می‌گیرند. برای ارزیابی فیلم «اورکا» که در پلت‌فرم‌های جهانی منتشر شده، تیتراژ انتهایی فیلم بشدت جلب توجه می‌کند.

با توجه به اینکه فیلم در دولت قبل ساخته شده، لیست مفصلی از چهره‌های دولتی در لیست “باتشکر”های فیلم قرار گرفته‌اند.

غیر از نام معصومه ابتکار در بخش‌ مهم تیتراژ، “باتشکرها”، نام دبیرشورای عالی مناطق آزاد تجاری، سفیر ایران در قطر، دبیرکل ملی المپیک، بسیار مورد توجه قرار می‌گیرد. حال پرسش مهم این است که چرا تیم اعتدال- اصلاح‌طلبان» از چنین فیلم هایی حمایت می‌کند؟

چرا اصلاح‌طلبان و اعتدالیون از فیلم «اورکا» حمایت کردند؟

آغاز موفقیت‌های تلاشگرایانه الهام اصغری در اواخر دولت دوم محمود احمدی‌نژاد آغاز شد. دولتی که با شعار ” مشکل مردم ما مشکل موی جوان های ماست!؟ ” در انتخابات سال ۱۳۸۴ پیروز شد و سخت‌گیری‌های سلیقه‌ای همان دولت ورزشکاری همچون اصغری را در ثبت موفقیت‌هایش ناکام گذاشت.

اصغری فعالیت‌های خود را در دولت حسن روحانی ادامه داد، اما مشمول همان بی‌رحمی ورزشی شد. پرسش اینجاست چرا اعتدالیون به جای توجه به موقعیت این ورزشکار و به رسمیت شناختن موفقیت‌های او ترجیح دادند که ساختن فیلمی سیاه از فعالیت‌های ورزشی او را حمایت کنند!؟

در لیست باتشکرهای فیلم نام «صالحی امیری» به چشم می‌خورد. شخصیتی سیاسی که در همان مقطع، وزیر ارشاد و در دوره‌ای دیگری رئیس ملی کمیته المپیک بوده است.

تصویر بالا از فیلم نشان می‌دهد که اعتدالیون و اصلاح طلبان همچنان به جای حل صورت مسئله همچنان به دنبال گروکشی سیاسی هستند. طیف «مدیران سیاسی چادری» اعتدالی و اصلاح‌طلب، که نام آنان در تیتراژ فیلم درج شده، برای فاصله گذاری سیاسی میان خودشان و حاکمیت از چنین دستاویزی بهره‌برداری سیاسی کرده‌اند و از تولید چنین اثری حمایت کرده‌اند.

در حالیکه افکار عمومی در تفکیک احزاب سیاسی دچار جزئی نگری در قضاوت نیست، اما سلبریتی‌بازی اصلاح‌طلبانه، برای گروکشی سیاسی به هرس کردن شاخه‌ها منجر نمی‌شود بلکه در بریدن تنه درخت موثر خواهد بود.

نتیجه عدم توجه به حل مشکلات ورزشی «الهام اصغری» در دوران اعتدالیون و حمایت همه جانبه برای ساخت فیلمی سیاه درباره تلاش این شناگر، چه نتایج فرهنگی در پی خواهد شد؟

ترانه علیدوستی و سحر مصیبی در جشنواره سانتاباربای آمریکا

در نخستین نمایش این فیلم در جشنواره سانتا باربارای آمریکا علیدوستی روی فرش قرمز این فیلم در مقابل طیف وسیعی از خبرنگاران خارجی مدعی شد که شنا به طور رسمی برای زنان در ایران ممنوع است. این اظهارنظر با واکنش رئیس فدراسیون شنای بانوان همراه بود و کلی جنجال آفرید.

همانطور که اشاره شد سلبریتی‌ها ابزار همان حزب سیاسی هستند که در این گزارش بدان اشاره شد و اغلب آنان پیروان همین جریان سیاسی هستند و این رابطه با سیاسیون و سلبریتی‌های پیرو آنان یک بازی دوسربرد.

جریان ساخت فیلم اورکا و بزرگ‌نمایی عدم توجه مسئولان ورزشی به اصغری، به دستاویزی تبدیل شده که می‌تواند با توجه به آن، حواشی سینمای ایران را تحلیل کرد. فرهنگ اصلاح‌طلبی مولف در تابوسازی و تابوشکنی را به صورت ریزبینانه بررسی کرد.

این فرهنگ در دهه شصت با تندروی‌های فرهنگی غیر ضروری طیف گسترده‌ای از تابوها را تولید می‌کند و به فاصله کمتر از دو دهه بعد سعی می‌کند تابوزدایی کند. پیروان این فرهنگ سیاسی دست کمی از مولفانش ندارد. پیروان این مکتب {سلبریتی‌ها} در دولت احمدی‌نژاد، در عین بهره‌مندی مستمر از منافع عمومی، تبدیل به نماد مبارزه سیاسی شدند و در دولت روحانی از “آش با جاش” بهره‌مندتر شدند.

در این فرآیند به جهش‌های فردی به واسطه رویکردهای سیاسی باید توجه فراوانی داشت. بازیگر متوسط تلویزیونی مثل امیر جعفری، به واسطه حمایتش از حسن روحانی در انتخابات ۱۳۹۶، تبدیل به بازیگر سینمایی می‌شود. او در مجموعه گفت‌وگوهای تبلیغاتی «تی‌وی‌پلاس» منتقدان روحانی را تن‌پرور توصیف می‌کند.

هومن سیدی که در ابتدای فعالیت، صرفا رویای بازیگرشدن داشته ناگهان تبدیل به کارگردانی می‌شود که فیلمش در دولت فعلی، به عنوان نماینده اسکار معرفی می‌شود وارتقا جایگاه سیدی، ریشه‌اش را باید در اهدای سیمرغش به حسن روحانی جستجو کرد.

عده‌ای به لحاظ کاراکتر هنری – سیاسی که روی تکرار می‌افتند و رسیدن به ایستگاه پایانی را محتمل می‌دانند، دیگر خواندن عقد توسط خاتمی و سید حسن خمینی و عکس سلفی با آنان حیات هنری‌اشان را احیا نمی‌کند و سرنوشتی مثل فرخ‌نژاد، احسان کرمی و بروز ارزجمند پیدا می‌کنند.

علیدوستی و تیم تولید کننده اورکا، با تیم زنان مدیر در دولت قبلی، نرد عشق می‌اندازند و ناگهان با تغییر دولت کمپین زنانه تشکیل می‌دهند، کشف حجاب می‌کنند و بر مواضع غیراصولی خود اصرار دارند.

شاید همه این رفتارها به این دلیل است که در دولت احتمالی بعدی، بهره‌مندتر خواهند بود و با بررسی سوابق نسبت سلبریتی‌ها با دولت‌های دلخواهشان، می‌توان پیش‌بینی کرد که اغلب بازیگران کشف حجاب کرده با یک محاسبه سیاسی – تاریخی به صحنه سینما با حجاب عرفی بازخواهند گشت تا دوباره فیلمی نظیر اورکا توسط سفارش دهندگان بعدی ساخته شود.

*مشرق

به گزارش سینماپرس، مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد منوچهر صفرزاده مشهور به مش صفر که در سن ۸۰ سالگی درگذشت، صبح امروز یکشنبه ۵ آذر ماه در محوطه بیرونی خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

امیر راد از اعضای انجمن هنرمندان نقاش به عنوان اولین سخنران گفت: وقتی در این فضا قرار می‌گیریم میل گوینده به ایراد مواردی کلیشه‌ای است اما برای منوچهر صفرزاده این‌طور نیست چرا که او زندگی خود را تعریف کرد و زیست و سپس به ما عرضه کرد و همین است که باید طور دیگری درباره او صحبت کرد. او تمام داشته‌هایش را با آگاهی همراه کرد و همین می‌شود که جایگاهی ویژه پیدا می‌کند.

وی بیان کرد: به هر حال زندگی فیزیکی ما در جهان روزی تمام می‌شود اما آن‌چیزی که می‌ماند آثار است. آن چیزی که برای منوچهر صفرزاده اتفاق می‌افتد ماندگاری او همراه با آثار و نام اوست که هزاران بار در تاریخ از آن‌ها یاد خواهد شد.

راد در پایان سخنانش خطاب به تابوت مش صفر گفت: آقای صفرزاده تشکر می‌کنم که به ما فرصت دادید با شما معاصر باشیم، شما مش صفر ما بودید و خواهید بود.

ایرج میرزاعلیخانی هنرمند طراح گرافیک نیز در سخنانی گفت: شاید من الان نباید اینجا صحبت کنم اما چون اخیراً پروژه‌ای را در سه ماه پیاپی در کنار منوچهر صفرزاده بودم، به خودم اجازه دادم چند کلامی درباره او صحبت کنم. یکی از دوستان مشترک ما به من گفت اگر یک بیت از اشعار حافظ را بخواهد انتخاب کند که صفرزاده عاشقانه دوست داشت این بیت «غلام همت آنم که زیر چرخ کبود ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست» است.

وی بیان کرد: منوچهر صفرزاده واقعاً به چیزی غیر از هنر تعلق نداشت و در قید و بند رفتارهای تحمیل شده به هنرمندان قرار نگرفت. می‌گفت اگر نقاشی حافظ را نشناسد یک پای کار می‌لنگد و می‌گفت مگر ممکن است گوهری همچون حافظ را نادیده گرفت.

میرزاعلیخانی یادآور شد: مثل یک بچه ۱۷ ساله ذوق کار کردن داشت و به هیچ گالری، فرد و دولت سر خم نکرد اما لحظه به لحظه نقاشی کرد و به همین دلیل بی‌واسطه تولید اثر داشت. خیلی‌ها درباره آثارش تجزیه و تحلیل می‌کنند که چطور ادامه دهنده شیوه هانیبال الخاص بود و روایت غنی داشت اما من از او درس گرفتم که همه چیز به نقاشی کردن و کار کردن مردانه برمی‌گردد.

شهرام کریمی هنرمند پست مدرنیست طراحی و چیدمان که از دوستان منوچهر صفرزاده نیز است، پشت تریبون آمد و گفت: دوستی ما قدیمی بود و دوست داشتن ما ناشی از رابطه طولانی و فهم و درک بود که لحظه‌هایی عجیبی را رقم زد. منوچهر از وضعیت هنر و کم لطفی‌ها و مشخص نبودن جایگاه پژوهش و نقد و نقاشی ناراحت و عصبانی بود چون الان وضعیت تغییر کرده بانک‌دارها هنرشناس شدند و هنرمندان به فروش و پول فکر می‌کنند! اما منوچهر فرا زمان بود و ربطی به محیط بیرونش نداشت و با وجود اینکه می‌دانست بازار و مارکت چیست، همچنان کارش را می‌کرد و تغییر نمی‌کرد و به بازار هنر فکر نمی‌کرد.

وی افزود: رفتن منوچهر واقعاً دردناک است و شاید نتوانم کنار هیچ نقاش دیگری چنین ارتباطی داشته باشم اما خوشحالم روی پایش رفت و روی دست کسی نیفتاد و در همان سنی که هانیبال الخاص رفت، درگذشت.

کریمی در پایان سخنانش از اینکه توانسته فیلمی از منوچهر صفرزاده و زندگی حرفه‌ای‌اش بسازد ابراز خوشحالی کرد.

در ادامه نعمت لاله‌ای درباره زندگی حرفه‌ای منوچهر صفرزاده و سبک نقاشی‌هایش سخن گفت و اظهار کرد: صفر با نقاشی عامیانه پا به عرصه حرفه‌ای گذاشت و با مردم و همچنین اقشار مرفه نیز آشنایی کامل داشت. جهان عرصه خیر و شر است و جهان نقاشی‌های او تماماً پیروزی خیر بر شر بود. ذهن او طی شصت سال عرصه درگیری خیر و شر بود.

در پایان نیز دختر منوچهر صفرزاده پشت تریبون قرار گرفت و گفت: در مورد پدرم خیلی حرف برای گفتن دارم اما امروز مجال این حرف‌ها نیست و از طرف مادرم مهری و خودم و برادرانم از همگی شما تشکر می‌کنم. از خانوده آقای سحابی نیز تشکر می‌کنم که قرار است پدرم در کنار مهدی سحابی؛ ۲ رفیق دیرین آرام بگیرد.

سپس، پیکر زنده‌یاد منوچهر صفرزاده به سمت بهشت زهرا (س) و قطعه هنرمندان تشییع شد.

سینماپرس: مهدی امینی خواه بازیگر سینما و تلویزیون در خصوص وضعیت وخیم معیشتی سینماگران گفت: مسئولان باید قدردان سرمایه های فرهنگی کشور باشند؛ آن ها نباید فراموش کنند که اصالت فرهنگی کشور به فرهنگش است! آن ها ملزم هستند به فرهنگیان توجه کنند و این قشر را نادیده نگیرند.

به گزارش سینماپرس، «خودکشی به سبک نیچه» به کارگردانی پیام کردستانی و تهیه‌کنندگی مشترک او و بهمن رضایی یکی از فیلم‌های کوتاه اقتباسی حاضر در جشنواره فیلم کوتاه امسال بود که توانست جوایز اصلی این رویداد همچون بهترین فیلمنامه اقتباسی، بهترین دستاورد هنری در طراحی صحنه و بهترین فیلم را هم از آن خود کند. باشگاه خبرنگاران گفتگویی با تهیه کننده این اثر داشت و درباره فراز و نشیب های ساخت یک فیلم کوتاه صحبت کرد که ادامه مشروح آن را می‌خوانیم.

به عنوان یک فیلمساز جوان درباره آغاز فعالیت خودتان توضیح بدهید؟

بهمن رضایی هستم، متولد ۱۳۷۲، فیلمساز و برنامه‌ساز تلویزیون در شبکه سه، کارشناس تربیت بدنی هستم و کارشناسی ارشد تهیه‌کنندگی تلویزیون از دانشگاه صداوسیما را دارم. در کنار کار در سینما و تلویزیون کار طراحی گرافیک و تدوین رو به صورت حرفه‌ای انجام می‌دهم. گرایش اصلی من در همۀ کارهام موضوعات ورزشی، کودک و نوجوان و دنیای فانتزی و رئالیسم جادویی است. از سال ۱۳۸۳ به صورت آماتور با تئاتر قدم در دنیای هنر گذاشتم و به مرور به سمت طراحی گرافیک، تدوین، کارگردانی، تهیه‌کنندگی و اجرا در تلویزیون رفتم و تا الان در این مسیر هستم.

در جشنواره فیلم کوتاه سمت فیلمسازی هم رفتید دلیل سرمایه گذاری در فیلم «خودکشی به سبک نیچه» چه بود؟

سال ۹۸ بود که در شانزدهیمن دوره از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه دانشجویی نهال با پیام کردستانی آشنا شدم و فیلمنامه «خودکشی به سبک نیچه» را خواندم و شیفتۀ دنیای فانتزی داستان و قلم قوی پیام شدم. به عنوان یک فیلمساز و پیگیر همیشگی سینمای کردستان برایم جالب بود که فیلمنامه‌نویس آلترناتیوی با تفکراتی نو وارد سینما شده و همین نگرش خلاقانه باعث شد که برای تهیه‌کنندگی فیلم ترغیب شوم و به همراه پیام کارهای مقدماتی و پیش تولید را شروع کردیم و نهایتاً منجر به ساخت فیلمی شد که کاملاً منطبق بر سلیقۀ سینمای من و پیام است و هر دو از این همکاری بسیار خرسندیم و تازه همدیگر را پیدا کرده‌ایم و هنوز مسیر طولانی‌ای را برای پیشرفت و رسیدن به خواسته و اهداف‌مان داریم.

چه چیزی در این اثر برای شما جذاب بود؟

قبل از تولید اولین برخورد با هر اثری، قطعاً فیلمنامه است. فیلمنامه باید در احوالات و معیار انتخاب بررسی شود. به‌شخصه، فیلمنامه‌هایی که جنبه نوآروی و هنری داشته باشند و متر و معیار زیبایی‌شناسی را در نظر گرفته باشند برایم جذاب هستند. به عنوان طراح گرافیک، ابعاد مختلف زیبایی شناسی تصویر مثل رنگ، نور، ترکیب بندی برای من از ارزش زیادی برخوردار هست و با توجه‌به پیشینۀ شغلی پیام، کاملاً به این متر و معیارها مسلط است و همین کافی است که متوجه بشوی با یک کارگردان دقیق و منضبط طرف هستی، ولی چیزی که بیش از هر چیزی برای من اهمیت دارد امر خلاقانه ماجراست. اینکه فیلمساز در عین آگاهی از قواعد مرسوم، از فرمول خاصی تبعیت نکند، در روایت و داستان خود، خلاق و جاه‌طلب باشد و کلاً حرفی برای گفتن داشته باشد. این مسئله طبیعتاً در فیلمنامه و فیلم‌ساز وجود دارد. وقتی فیلمنامه را می‌خوانی به درونیات فیلم‌ساز هم پی می‌بری و همۀ این فاکتورها باعث شد که از جهان و نگرش پیام شناخت نسبی پیدا کنم و مشتاق شوم با او همکاری کنم.

به عنوان یک سینماگر جوان فعال در عرصه فیلم کوتاه، چه مشکلاتی را پیش روی خود داشته‌اید و تولیدات فیلم‌های کوتاه در ایران را چطور ارزیابی می‌کنید؟

سوال شما را از منظر یک فارغ‌التحصیل رشته تهیه‌کنندگی جواب می‌دهم که مفیدتر واقع شود. به نظر من یکی از مشکلات بزرگ فیلم کوتاه در ایران عدم تعریف و وجود تهیه‌کننده مختص فیلم کوتاه است و این در نوع خودش جای نگرانی دارد چرا که باعث می‌شود آدم‌های مختلفی با تخصص‌های غیرمرتبط وارد عرصه تهیه‌کنندگی و سرمایه‌گذاری در فیلم کوتاه شوند و انتظارات نا به جایی از خروجی اثر داشته باشند و همین مسئله باعث اختلاف نظر بین تیم تولید و در راس آن کارگردان اثر با این افراد بشه و سرانجام ایده‌آلی را برای کارگردان نداشته باشه و چه بسا باعث نا امیدی هم بشود منظورم از این جواب این نیست که هر کسی که قصد تهیه‌کنندگی در عرصه فیلم کوتاه را دارد باید حتماً برود و تهیه‌کنندگی بخواند. خیر. فقط مختصات سینمای کوتاه را بسنجد و بداند و متناسب با آن با اثر برخورد کند و در این مسیر سخت صبور باشد و به معنی واقعی کلمه با کارگردان همراه باشد.

پاسخ بخش دوم سوال شما؛ یکی از امیدواری‌های چندسال اخیر در سینمای کوتاه روی آوردن فیلمسازان و نویسندگان به ژانرهای مختلف هست. همین تنوع ژانر باعث میشود که از معضل یکسان بودن ژانرهای دور بشویم و فضاهای جدیدی را تجربه کنیم و قطعاً نتیجۀ این تغییر رویکرد سال‌ها بعد در سینمای بلند خودش را نشان می‌دهد و با فیلم‌های متنوع و جذابی روبه‌رو خواهیم شد.

عوامل فیلم را چطور دور هم جمع کردید؟ چی شد که فیلم را در شهرک سینمایی غزالی ساختید؟

باتوجه‌به حضور چند سالۀ من در این عرصه و کار با بازیگر و عوامل فنی و هنری مختلف، شناخت خوبی از عوامل پیدا کرده بودم و با کمک مجری طرح و مدیر تولید کار به این نتیجه رسیدیم که با این نفرات کار کنیم. تلاشمان هم این بود که با نفراتی کار کنیم که در جهت بهتر شدن فیلم به ما کمک کنند و صرفاً همکار نباشند. با اکثر عوامل ارتباط نزدیک داشتیم و قدم به قدم کار رو پیش می‌بردیم. تعامل بسیار خوب فیلمبردار، طراح‌صحنه و کالریست بسیار درست و حرفه‌ای شکل گرفته بود و همه‌چی با حساسیت بالای پیام و من پیش می‌رفت و به راحتی از کنار جزئیات رد نمی‌شدیم.

شهرک غزالی را از این جهت انتخاب کردیم که بتوانیم با خیال راحت آن چیزی که تو ذهن پیام است را با خلاقیت طراح صحنه پیش ببریم و این نیازمند حضور در یک فضای آرام بود و این فضا را فقط در غزالی می‌توانستیم داشته باشیم، ولی کار کردن در شهرک غزالی به همین راحتی هم نیست و برای فعالیت باید مجوز ساخت داشته باشید که همین فرایند خودش کلی زمان می‌برد و سخت‌گیری‌های خاص خودش رو دارد.

به عنوان یک تهیه کننده چطور توانستید به کارگردان کمک کنید که اثری باب میل خودش بسازد؟

ساخت این فیلم برای من مثل یک مستر کلاسی بود که می‌خواستم بعد تجارب مختلفم در عرصه‌های مختلف فیلم کوتاه در این کار خیلی جدی‌تر از قبل کارم را انجام بدهم و تمامِ خودم را در اختیار اثر بذارم. در حدی درگیر این کار شده بودم که ترجیح دادم فقط تهیه‌کننده مشترک نباشم و در کارگردانی هم پیام را همراهی کنم و به همین خاطر دستیار اول کارگردان شدم که خیالم از این بابت راحت شود و تمام‌قد پیام را در کارگردانی همراهی کنم و مطمئن بشم که ذهنیت پیام عین به عین اجرایی شود و خداروشکر نتیجۀ کار چیزی شد که هر دو راضی بودیم و حالمان با خروجی کار خوب بود.

انتظار و چشم اندازتون برای اثری که ساختید چیه و چه برنامه‌ای برای عرضه فیلم‌تان دارید؟

انتظار و چشم‌انداز ما بخشی از ماجراست و اقبال و رویکرد جشنوارها هم یه بخش دیگر است. قطعاً دوست داریم که فیلم برای ما آورده مالی و معنوی داشته باشد، ولی با این فیلم کارمان را تمام شده نمی‌دانیم، راه طولانی‌ای رو در پیش داریم و چشم‌اندازمان تولید فیلم‌های بیشتر و با کیفیت‌تری است، ولی مشخصاً برای خودکشی به سبک نیچه هدفی که داریم این هست که بتوانیم پخش جهانیش رو درست و حرفه‌ای انجام بدهیم و مخاطبان بیشتری فیلم ما را ببینند و إن‌شاءالله بعد از اتمام پخش، برای فروش و عرضه فیلم در پلتفرم‌های VOD هم اقدام می‌کنیم.

کلام پایانی؟

همکاران فیلمساز من به این مسئله توجه داشته باشند که مهم‌تر از تجهیزات فیلمسازی، فیلمنامه و محتوای خوب برای تولید یک اثر است و از همۀ این‌ها مهم‌تر داشتن یه تیم منسجم و هم‌دل هست که باعث میشه تولید یک اثر لذت‌بخش باشد. در انتخاب عوامل فیلم بسیار حساس باشید و به هر قیمتی با هرکسی همکاری نکنید. همین. موفق باشید.