اخبار سینمایی

سینماپرس: رییس سازمان حج و زیارت با صدور حکمی غلامرضا رضایی را به عنوان معاون امور حج و عمره این سازمان منصوب کرد.

به گزارش سینماپرس، سیاوش طهمورث در گفت وگو با ایرنا و در توضیح این که چرا عمده نقش هایش در بازیگری منفی و سیاه بوده است، گفت: اتفاقا نقش مثبت هم داشتم اما در سینمای ما مد شده است که بازیگران را کلیشه کرده و نقش های به خصوصی به آنها پیشنهاد می‌شود؛ چراکه قدرت تخیل و علاقه ای ندارند که توانایی های بازیگران را بشناسند. خوشبختانه هیچ کدام از نقش های منفی من شبیه به یکدیگر نیستند. شاید من ۲۰ نقش منفی (البته من می گویم ضدقهرمان) بازی کرده باشم اما هیچ کدام شبیه همدیگر نیستند و اگر بودند که من کارم را باخته بودم.

بازیگر فیلم سینمایی غلامرضا تختی (بهرام توکلی ۱۳۹۷) در پاسخ به این پرسش که آیا علاقه شخصی خودش هم در تکرار نقش های منفی تاثیر داشته است، اظهار داشت: برای بازیگر فرقی ندارد نقش قهرمان را بازی کند یا ضدقهرمان. حداقل ۵ کار طنز داشته ام منتها شاید تماشاگر من چنین توقعی دارد و شاید توانایی من را بیشتر در این جنس کار می بیند.

وی در توضیح این که خودش به این جریان دامن نزده است، گفت: خیر دامن زدن نبوده است؛ من متن را انتخاب می کنم و نه نقش را. اگر از متنی خوشم بیاید و جای بازی و زندگی داشته باشد آن را انتخاب می کنم

بازیگر فیلم سینمایی اجاره‌نشین‌ها (داریوش مهرجویی ۱۳۶۵) در پاسخ به این پرسش که دوست دارد چه نقشی را بازی کند، بیان کرد: دوست دارم کارهایی در تئاترهایم را دوباره بازی کنم؛ مثلا ایلف کوچولو کار ایبسن بود که سالها پیش بازی کردم و برای اجرای این نقش آن زمان شقیقه های من را سفید می کردند؛ امروز موهای من سفید شده اما هنوز هم دوست دارم آن نقش را بازی کنم. تصور می کنم این نقش و این بازی حسی داشت که به سن و سال امروزم بیشتر می خورد. درحالی که همان زمان هم به گفته تماشاگران بسیار موفق بودم (ایلف کوچولو – نروژی: Lille Eyolf – عنوان نمایش‌نامه‌ای در سه پرده اثر هنریک ایبسن است که در سال ۱۸۹۴ منتشر شد؛ این نمایش روان‌شناختی به خاطر پیچیدگی‌های ظریف و کنایه‌های عمیقش شهرت دارد).

طهمورث در پاسخ به این پرسش که از بین آثارش کدام یک را بیش از سایرین دوست دارد، خاطرنشان کرد: گرگ ها، زیر تیغ، فکر پلید و نابرده رنج.

بازیگر فیلم سینمایی رستگاری در هشت و بیست دقیقه (سیروس الوند ۱۳۸۳) در توضیح چرایی انتخاب این آثار بیان کرد: در این آثار استحکام فیلمنامه بیشتر و کارگردانی منطقی تر بوده است؛ ضمن این که بازیگران منطقی تری در آن حضور داشته اند.

وی تاکید کرد: برای حضور در یک نقش تا متن را نخوانم پای قرارداد نمی نشینم و پس از آن می بینم که بازیگران چه کسانی هستند (البته دخالتی در انتخاب ندارم و به نظر کارگردان احترام می گذارم) زمانی که در مقابل بازیگری قرار می گیرم برایم مهم نیست که جوان است یا پیر، کم تجربه است یا متبحر و سعی می کنم صادقانه در مقابلش زندگی کنم که او هم صادقانه در مقابل من نقش خودش را تحویل بدهد.

بازیگر مجموعه تلویزیونی گرگ‌ها (داود میرباقری ۱۳۶۵-۶۶) در توضیح این که در این مدت پیشنهاد کاری داشته است یا خیر عنوان کرد: چند کار پیشنهاد شد اما چون درگیر تئاتر و نمایش معرکه در معرکه بودم (نمایش معرکه در معرکه به کارگردانی سیاوش طهمورث، پس از گذشت ۳۰ سال از نخستین اجرای خود، از روز ۱۵ فروردین در سالن استاد سمندریان تماشاخانه‌ ایرانشهر روی صحنه رفته و تا ۲۹ فروردین ادامه دارد)، قبول نکردم ترجیح می دهم سرکار خودم باشم.

این هنرپیشه پیشکسوت در پاسخ به این پرسش که آیا وضعیت نمایش خانگی در پرداخت مالی و سوژه های داستانی بهتر و آزادتر از تلویزیون و سینماست تصریح کرد: نمایش خانگی بهتر از سینما نیست اما بهتر از تلویزیون است به این معنا که نقدتر است و پولت را نمی‌خورند و به تو می دهند؛ اما فضای بازتر ندارد چراکه ما در یک موقعیت اجتماعی زندگی می کنیم که سینما و تلویزیون فرق بزرگی ندارند چرا که یک سیاست واحد امور را می گرداند؛ به همین دلیل این سیاست شاید خودش ترجیح دهد که جایی شل تر باشد اما قانون یکی است، در نتیجه اینها در یک خط هستند.

طهمورث در پاسخ به این سوال که از بین بازیگران ایرانی و غیرایرانی بازی چه کسی را می پسندند گفت: در مورد ایرانی ها اجازه دهید چیزی نگویم اما در مورد غیرایرانی ها چندین بار در این باره صحبت کرده ام و همه می دانند که آل پاچینو را دوست دارم چون این بازیگر لباس بپوشد یا نپوشد، گریم کند یا نکند در هر فیلم یک چهره جدید از او را می بینید و هنرمند یعنی همین. افاده هم ندارد. در زخم کاری برخی از دوستان لطف داشتند و گفتند که در یک صحنه سه چهره دارم و مرا و بازی ام را با آل پاچینو مقایسه کرده بودند.

بازیگر مجموعه تلویزیونی فکر پلید (محسن شاه‌محمدی ۱۳۷۷) در توضیح این که آیا آرزویی دارد اظهار داشت: من نهایت ۱۰ سال دیگر از عمرم مانده و برای این ده سال حسرت معنا ندارد؛ هرچه بوده تمام شده و رفته است.

وی با گلایه از وضعیت هنر در دوران معاصر توضیح داد: امروز هنر ارزش واقعی خودش را ندارد و پیشکسوتان و صاحبان تجربه ای هستند که بیکارند. مضاف بر این که در فیلم های و سریال ها کیفیت واقعی که در وجود همین هنرمندان هست ظهور نمی یابد و هنرمندان دنبال تامین زندگی شان افتاده اند که این خوب نیست.

بازیگر سریال زخم کاری (محمدحسین مهدویان ۱۴۰۰) در پاسخ به این سوال که عموما کدام آثار از سینمای ایران و جهان را می بیند، گفت: سریال و فیلم هایی که قدیمی ساخته شده اند را دوست دارم و البته هرفیلمی که ارزشی جزئی برای تماشاکردن داشته باشند؛ علیرغم این که معتقدم بچه ها و نسل جدید بسیار با استعداد هستند اما به غلط کارهایی دست پایین انجام می دهند و این خوب نیست؛ چون هم خودشان را ضایع می کنند و هم این که تماشاگر را به بیراهه می کشند.

وی افزود: اگر اسممان را هنرمند می گذاریم این هنرمند بودن تعریف و معنای خاصی دارد و از شروط آن طی کردن راهی است که اولین آن هنرپیشگی است مانند کفاشی و سایر مشاغلی که باید برای یادگیری آن مسیری را طی کرد و بعد تازه بازیگر می شوید و پس از این هنرپیشگی اگر هویت انسانی پیدا کردید و پهلوان معنوی شدید، تازه هنرمند خواهید شد.

طهمورث گفت: مسئولیت شما به عنوان هنرمند نباید باعث گمراهی تماشاگری شود که مخاطب شما قرار می گیرد بلکه تعهدی نسبت به جامعه پیدا می کنید و اگر ارزشی برای هنرمند در جامعه قائل می شوند به دلیل همین تعهداتش است؛ یعنی تعهدات انسانی و اجتماعی که در خودش دارد و به آنان عمل می کند و اگر به آنان عمل نکند چه فایده ای دارد؟

شایان ذکراست که حسن طهمورث‌نیا مشهور به سیاوش طهمورث (متولد ۱۳۲۵) بازیگر و هنرمند ایرانی عرصه تئاتر، سینما، تلویزیون است.

فعالیت او در تئاتر محدود به بازیگری نبوده بلکه در مقام کارگردانی نیز آثاری را در ادوار مختلف جشنواره تئاتر فجر عرضه کرده است. از جمله در چهاردهمین جشنواره تئاتر فجر در سال ۱۳۷۴ که صورت به صورت را در کنار رقبای شناخته شده‌ای نظیر قطب‌الدین صادقی با نمایش مویه جم، حسین نوری با نمایش شهود، چیستا یثربی با نمایش سرخ سوزان و کوروش تهامی با نمایش فردا به روی صحنه برد.

سینماپرس: نویسندگان هالیوود در صورت شکست مذاکرات اتحادیه اعتصاب می‌کنند.

به گزارش سینماپرس، تسنیم با مهدی فقیه که نقش «پیروز» را در سریال «آتش و باد» دارد گفت‌وگویی داشت که مشروح آن در پی آمده است:

* آقای فقیه! سریال «آتش و باد» یا همان «جشن سربرون» در بین عشایر می‌گذرد و در کنار خیلی از اتفاقات دیگر، در نوع خودش اتفاق جالبی است…

ایلات و عشایر حق بزرگی بر گردن مردم ما دارند و همواره در طول تاریخ مدافع این آب و خاک بوده‌اند. چه در دوران قاجار و چه در زمان حکومت پهلوی همواره در صف اول مبارزه با استبداد و استعمار بودند و در دوران دفاع مقدس هم شهدای زیادی از عشایر داشته‌ایم، با این حال ما در سینما و تلویزیون کار زیادی برای آنها نکرده‌ایم.

البته سریال‌هایی مثل «روزی روزگاری» یا «مسافران دره انار» یا آثار سینمایی آقای جعفری جوزانی به زندگی عشایر و ایلات پرداخته‌اند که اتفاقاً کارهای ماندگاری‌اند اما زندگی و تاریخ این مردم غیور سرشار از سوژه‌های ناب است که باز هم جای کار دارد. امیدوارم مدیران سینما و تلویزیون زمینه را برای تولید آثار با کیفیت و جذاب با محوریت عشایر فراهم کنند.

* این‌طور که شنیده‌ام خودتان تجربه حضور در میان عشایر را داشته‌اید. بسیاری شما را می‌شناسند که در شیراز زندگی می‌کنید و نمایش‌هایی را داشتید که در این فضا ساخته شده‌اند.

بله کاملاً درست است. من خودم تجربه حضور در میان عشایر را داشته‌ام و حتی در دوران جوانی در کوچ سه‌ماهه عشایر قشقایی همراهشان بودم. در همان سال‌ها نمایش «رستم و سهراب» را برای عشایر فارس اجرا می‌کردیم. در آن نمایش، من نقّال بودم، مرحوم مجید افشاریان که از چهره‌های شاخص تئاتر شیرازبودند نقش رستم را داشتند و آقایان محمود پاک‌نیت و حبیب دهقان‌نسب هم نقش سهراب را بازی می‌کردند. همه ما جوان بودیم و برای کار انگیزه داشتیم

آنجا شاهد بودم که این عشایر نازنین و سلحشور چقدر برای مهمان احترام قائل هستند. از سوی دیگر چه ساختار منظم و سلسله مراتب اجتماعی دقیقی دربین خودشان دارند که بخش‌هایی از آن را در همین سریال هم می‌بینید.

در انجام کارهای روزمره هم بین اعضای خانواده تقسیم وظایف وجود دارد. من این تجربه زیسته را فراموش نکردم و حتی در حین کار پیشنهاداتی را هم به آقای راعی عزیز گفتم که ایشان هم با سعه‌صدر می‌شنیدند. از جمله این که گفتم عشایر یا حداقل عشایر منطقه فارس، برای مهمان سفره پهن نمی‌کنند بلکه غذاها را با همان احترام در مجمعه (سینی بزرگ مسی) می‌گذارند و می‌آورند.

* از این بحث بگذریم؛ آنهایی که سریال «آتش و باد» را دنبال می‌کنند نقش شما برای آنها آشناست همان بزرگ و ریش‌سفید ایل که «پیروز» نام دارد. از نقش‌تان در این مجموعه تلویزیونی بگویید.

«پیروز» یکی از بزرگان و ریش‌سفیدان ایل است که اولویت اصلی برایش حفظ جایگاه ایل و تداوم آن است. اگر نکته‌ای با «کدخدا بهادر» مطرح می‌کند یا با او صحبت تندی دارد، برای همین حفظ ایل است. در بخش عمده داستان که در بین چادرهای عشایر می‌گذرد و تصمیم‌هایی که گرفته می‌شود حضور دارد.

ضمن اینکه به نوعی حکیم و طبیب ایل هم محسوب می‌شود و از طب سنتی هم سررشته دارد. پیروز می‌خواهد تاروپود ایل محکم بماند و درگیری‌های سیاسی به آن ضربه نزند. برای او احترام به بزرگان ایل مهم است و صحبت‌هایی هم که با کدخدا دارد بر همین اساس است.

* نکته دیگری درباره «آتش و باد» مطرح است آن ترکیب معنویت و حماسه است؛ نظر شما در این باره چیست؟

از نگاه من، در زندگی عشایر معنویت تلاش و سلحشوری عناصر اصلی هستند. در داستان «آتش و باد» هم شاهد ترکیب معنویت و حماسه هستیم و همین موضوع، آن را جذاب کرده است. در سریال دیدیم که با این همه آزار و فشاری که ایلیاتی‌ها از خان بزرگ و حکومتی‌ها می‌بینندد اما با توکل به خدا پشت کدخدایشان را خالی نمی‌کنند و به او وفادار هستند.

* ‌ساخت این سریال سختی‌های خاص خودش را داشت؛ از فضای کرونا و فوت آقای کریم اکبری‌مبارکه تا فضایِ تاریخی داستان …

از همان زمان مشخص بود که تولید این سریال کار سختی است و مانند سریال‌هایی که در لوکیشن‌های محدود شهری ساخته می‌شود نخواهد بود؛ اما اعتقاد دارم که کاری که برایش زحمت کشیده شود در نهایت ماندگار خواهد شد. «آتش و باد» هم از همین دسته آثار بود.

این گونه نبود که مثلاً لوکیشن کوه، دشت و رودخانه یا پدیده‌های طبیعی مثل برف و باران و طوفان را با جلوه‌های ویژه بسازیم. روزهای زیادی در لوکیشن‌های سرد منتظر بارش برف بودیم.

در سرمای نیمه‌شب زمستان در امامزاده داود که گاهی ریش و سبیل بازیگران و عوامل قندیل می‌بست کار کردیم چون اعتقاد داشتیم اگر پشت یک کار عشق باشد باید سختی‌ها را هم تحمل کرد. در این بین، هم آقای راعی و هم آقای نجاریان در کنار عوامل بودند و تا جایی که امکان داشت از آنها حمایت می‌کردند.

صحبت کردن درباره یک بزرگ (مرحوم اکبری مبارکه)، یک هنرمند دلسوخته واقعی تئاتر، سینما و تلویزیون مشکل است. من از دهه ۴۰ با این مرد بزرگ آشنا شدم و کارهایی در حوزه تئاتر و تصویر با هم داشتیم. واقعاً تأسف خوردم که ایشان را در جریانِ این سریال از دست دادیم. خدایش بیامرزد.

سینماپرس: دبیر شورای فرهنگ عمومی از توقف سه ساله طرح سنجش سرانه مطالعه به دلیل کمبود بودجه ابراز نگرانی کرد و از اجرای طرح جدید در این زمینه خبر داد.

به گزارش خبرنگار مهر، محمد مهدی اسماعیلی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی شامگاه ۲۷ فروردین ماه در جمع خبرنگاران قرار گرفت و گفت: ما امسال برای ساخت فیلم‌های سینمایی پنج محور را اعلام کرده‌ایم که بر اساس آن برخی از دوستان در حال تولید و پیش تولید فیلم‌ها هستند، این محورها شامل مباحث مربوط به فلسطین، جمعیت و … است که تم اصلی آنها هم امیدآفرینی است.

وی افزود: سال گذشته مجموعه فارابی ۱۱ فیلم به جشنواره فیلم فجر رساند. امسال اما همه مجموعه‌ها در تلاش هستند، مثلاً امروز از یکی از دوستان مجموعه‌های فرهنگی درباره فعالیت‌هایشان پرسیدم که گفتند در حال آماده‌سازی پنج فیلم هستند. فکر می‌کنم در جشنواره فیلم فجر امسال یک اتفاق تاریخی در ساخت فیلم‌های تراز انقلاب اسلامی رخ خواهد داد.

اسماعیلی در پاسخ به سوالی درباره اینکه گفته شده نام تمامی هنرمندان از فهرست هنرمندان مشکل دار خارج شده اما در عمل این اتفاق رخ نداده است بیان کرد: کاری که دوستان ما گفتند مربوط به کارهای قضایی است بحث‌های صنفی مقررات خاص خود را دارد و این مقررات طبق رویه خود انجام می‌شود به طور کلی کسانی که اظهار ندامت و پشیمانی کردند و به آغوش مردم و جامعه برگشته‌اند تلاش می‌کنیم برای آنها فضای کار را فراهم کنیم. اما کسانی که همچنان سر ناسازگاری با آرمان‌های مردم ایران را دارند قصه‌شان متفاوت است. در حوزه فرهنگ و هنری نیازمند حضور چهره‌های هستیم که با عشق و علاقه در عرصه حاضر باشند و با مردم ایران همراه باشند.

وزیر ارشاد درباره پخش فیلم‌های خارجی بیان کرد: ما آنقدر فیلم در صف اکران داریم که به این زودی به پخش فیلم‌های خارجی نمی‌رسیم.

کریم امینی کارگردان فیلم سینمایی «فسیل» که در نوروز ۱۴۰۲ روانه پرده سینماها شده و فروش آن در کمتر از یک ماه از مرز ۵۰ میلیارد تومان عبور کرده است، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره این فیلم توضیح داد: در شرایطی که شاهد وضعیت نامناسب اقتصادی مردم هستیم، به نظرم مردم لطف داشته‌اند و به تماشای فیلم ما نشسته‌اند و فروش قابل‌توجهی در گیشه داشته است. مدت‌ها بود که فیلمی نتوانسته بود در این بازه زمانی کوتاه به چنین فروشی دست پیدا کند و برای من و مشخصاً تهیه‌کننده فیلم، ثبت این فروش جای خوشحالی دارد.

وی افزود: ابراهیم عامریان به‌عنوان یک تهیه‌کننده خصوصی از بودجه شخصی‌اش برای تولید این فیلم سرمایه‌گذاری کرده بود و طبیعتاً با فروش فیلم می‌تواند روی فیلم‌های بعدی خود سرمایه‌گذاری کند و اینگونه بازار تولید فیلم در سینمای ایران رونق می‌گیرد. از این منظر فروش یک فیلم تنها به نفع تهیه‌کننده و کارگردانش مبارک نیست و برای همه سینما می‌تواند مفید باشد. هر کسی بتواند چراغ سینما را روشن نگه دارد، کار قشنگی انجام داده است.

امینی درباره رقابت برای پیشی گرفتن از فیلم‌های اخیر مسعود اطیابی در گیشه و شکستن رکورد فیلم‌های اخیر او هم گفت: مسعود اطیابی استاد بنده است و اتفاقاً بسیار هم دوستش دارم. رفاقت بسیار زیادی هم با هم داریم و من به شخصه چیزهای زیادی از او یاد گرفته‌ام. در طول سال‌ها دستیاری‌ام در سینما از این کارگردانان باسابقه کار یاد گرفته‌ام که یکی از آن‌ها همین مسعود اطیابی است. او جزو اولین افرادی هم بود که بابت فروش «فسیل» با من تماس گرفت و تبریک گفت. زودتر از خیلی‌های دیگر هم فیلم را دیده بود و بابت آن به من تبریک گفت که واقعاً برایم افتخار است.

خیلی از منتقدان هم از دوستان من هستند و دوست دارند فیلم‌های خوب را هم ببینند. سینما صنعت سرگرمی است و اگر فیلمسازی می‌خواهد فیلمی بسازد که مخاطب را سرگرم کند، همزمان می‌تواند به‌گونه‌ای عمل کند که منتقدان و مخاطبان خاص هم حاصل کارش را دوست داشته باشند

وی ادامه داد: بالاخره گاهی فیلمی ساخته می‌شود که به دل مخاطب می‌نشیند و از آن استقبال می‌کند. از این منظر می‌توان گفت رقابتی هم در گیشه میان فیلم‌ها وجود دارد که من آن را رقابت قشنگی می‌دانم. همه ما داریم تلاش می‌کنیم تا چراغ سینما را روشن نگه داریم و شاید ۶ ماه دیگر یا سال دیگر، فیلمساز دیگری بتواند صدرنشین گیشه باشد.

«فسیل» را با این نگاه ساختم که خانواده‌ها بتوانند به تماشای آن بنشینند

کارگردان «فسیل» درباره استفاده از شوخی‌های درست و عدم به‌کارگیری الفاظ نامناسب با هدف خنده گرفتن از مخاطب در این فیلم هم گفت: ادبیات و لحن هر فردی متناسب با نگاهش نسبت به جامعه تعیین می‌شود و این فیلمساز است که تصمیم می‌گیرد چه جنس شوخی‌هایی در کمدی‌اش داشته باشد. من «فسیل» را با این نگاه ساختم که هر قشری از جامعه با هر سنی به همراه خانواده بتواند به تماشای آن بنشیند.

وی تأکید کرد: هر چند من فیلم را برای منتقدان نساخته‌ام اما طبیعتاً یک منتقد هم دوست دارد فیلم خوب و سرگرم‌کننده در سالن ببیند. اینگونه نیست که منتقدان مدام بخواهند نقد منفی بر روی فیلم‌ها بنویسند. خیلی از منتقدان هم از دوستان من هستند و دوست دارند فیلم‌های خوب را هم ببینند. سینما صنعت سرگرمی است و اگر فیلمسازی می‌خواهد فیلمی بسازد که مخاطب را سرگرم کند، همزمان می‌تواند به‌گونه‌ای عمل کند که منتقدان و مخاطبان خاص هم حاصل کارش را دوست داشته باشند. برای ساخت «فسیل» هدفم این بود که یک فیلم سرگرم‌کننده و در عین حال قابل دفاع بسازم.

لطمه‌ای که بهرام رادان به «گربه سیاه» زد

این کارگردان سینما در پاسخ به اینکه چه شد بعد از فیلم جدی «گربه سیاه» تصمیم به ساخت یک فیلم کمدی گرفت، گفت: زمانی که می‌خواستم فیلم اولم را بسازم، به‌دنبال یک فیلم جدی بودم اما سرمایه‌گذار برای آن پیدا نشد و مجبور شدم برای اولین فیلمم سراغ کمدی بروم. بعد از آن فرصتی پیش آمد تا مجدد سراغ سینمای جدی و اجتماعی بروم اما آن اتفاقی که انتظارش را داشتم برای فیلم اجتماعی من رخ نداد. بهرام رادان در مقام تهیه‌کننده آن فیلم را به جشنواره فجر تحویل نداد و همین مسئله باعث اجحاف در حق فیلم و عواملش شد. حضور فیلم «گربه سیاه» با سوژه به روزی که داشت در جشنواره فیلم فجر می‌توانست موفقیت‌آمیز باشد.

وی ادامه داد: آن فیلم واقعاً یک فیلم تجاری نبود و حرف‌هایی برای گفتن داشت. داستان فیلم درباره معضلات اجتماعی مرتبط با دهه هفتادی‌ها و دهه هشتادی‌ها بود. مسیر برخی فیلم‌ها مشخص است و در همان مسیر قرار است دیده شوند. به‌عنوان مثال فیلم «ملاقات خصوصی» فیلم بسیار خوبی است اما نقطه شروع دیده شدن‌ش همان جشنواره فیلم فجر بود. اگر در جشنواره فجر دیده نمی‌شد شاید امروز شاهد این اکران موفق هم نبودیم. بهرام رادان اما متأسفانه آن فیلم را به جشنواره ارائه نکرد. من با این نظر مخالف بودم اما اختلافی هم بین‌مان به‌وجود نیامد چراکه بالاخره تهیه‌کننده تصمیم‌گیر است. آقای رادان با این تصمیم هم به فیلم هم به خودش و هم به من لطمه زد. «گربه سیاه» بعدها که به پلتفرم‌ها آمد به خوبی دیده شد و مردم هم دوستش داشتند اما اتفاقی که من دوست داشتم به‌واسطه تلاش‌هایی که به‌عنوان فیلمساز کرده بودم برایش رخ دهد، رخ نداد.

امینی درباره همکاری با ابراهیم عامریان در مقام تهیه‌کننده‌ای که فیلم‌های پرفروشی را در سال‌های اخیر تولید کرده است هم توضیح داد: تهیه‌کننده خوب تنها این نیست که فیلمی را بسازد و تمام شود. یکی از ویژگی‌های جالب و قابل‌ستایش ابراهیم عامریان همین بود که از ابتدا چنان حساب‌شده عمل می‌کند که هر ایده خوبی را روی هوا می‌زد. این ویژگی را در آقای عامریان دوست دارم که شاید سابقه‌اش از خیلی از تهیه‌کنندگان این روزهای سینما کمتر باشد اما شناخت بسیار خوبی از گیشه و مخاطب دارد. او هم برای این فیلم و هم برای فیلم‌های قبلی‌اش واقعاً حساب‌شده عمل کرده است.

وی افزود: وقتی یک تهیه‌کننده از بخش خصوصی همه شرایط را برای ساخت یک فیلم خوب مهیا می‌کند، طبیعتاً پشت‌صحنه خوبی شکل می‌گیرد و فیلم خوبی هم ساخته می‌شود چراکه همه با آسایش و آرامش در آن کار می‌کنند.

دوست نداشتم دو کمدی‌ام پشت سر هم اکران شود

این کارگردان درباره دیگر فیلم خود با عنوان «شهر هرت» به تهیه‌کنندگی حسین فرح‌بخش که آماده اکران در سینماهاست هم گفت: هر دو این فیلم‌ها طی سه سال اخیر ساخته شده است و قسمت اینگونه بود که ابتدا «فسیل» اکران شود. شاید اگر «فسیل» در شرایط دیگری اکران می‌شد ممکن بود من دو فیلم کمدی پشت سر هم نسازم. فیلم «شهر هرت» هم کاری است که شخصاً آن را دوست دارم اما اینکه دو فیلم کمدی پشت سر هم از من اکران شود را دوست نداشتم. امیدوارم مردم این فیلم را هم ببینند و دوست داشته باشند، هر چند قرار نیست هر آنچه من می‌سازم، مانند «فسیل» باشد.

آقای فرح‌بخش به کمدی‌هایی از جنس «خالتور» علاقه دارد اما من علاقه‌ای به آن جنس فیلم ندارم. «شهر هرت» هم از این جنس نیست و یک کمدی موقعیت است که قصه دارد و بازیگرانی هم که در آن حضور دارند از جنس کمدی‌های آقای فرح‌بخش نیستند

وی افزود: «فسیل» در یک شرایط ویژه‌ای تولید شد و مگر چقدر امکان دارد که یک فیلمساز بتواند درباره دهه‌های ۵۰ و ۶۰ فیلم کمدی بسازد. فیلمساز باید مراقب باشد تا از یک طرف گرفتار وسواس و حساسیت بیش از اندازه نشود که تا سالیان سال هیچ فیلمی نسازد! از طرف دیگر هم نباید از این طرف بام بیفتد و به دلیل فروش فیلمش مدام فیلم بسازد. هر دو رویکرد اشتباه است. در سینمای جهان هم در کارنامه یک کارگردان همه فیلم‌ها موفق نیست.

امینی گفت: «فسیل» جزو تجربه‌های درخشان در کارنامه من است و امیدوارم در ادامه و با همراهی تهیه‌کننده خوب و شرایط ایده‌آل کار، بتوانم کارهای بهتری را هم بسازم. «فسیل» تنها متعلق به من نیست، همه عوامل خوب در تولید آن سهیم بوده‌اند.

وی درباره زمان اکران «شهر هرت» هم گفت: فکر می‌کنم تصمیم آقای فرح‌بخش به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم، اکران آن در حالی خردادماه و ابتدای تعطیلات تابستانی باشد.

امینی درباره همکاری‌اش با حسین فرح‌بخش و نسبت فیلم «شهر هرت» با کمدی‌های مرسوم این تهیه‌کننده گفت: من پیش‌تر فیلم «دشمن زن» را با آقای فرح‌بخش کار کرده‌ام و فکر می‌کنم با جنس دیگر کارهای او متفاوت بود. کسانی هم که آن فیلم را دیده‌اند می‌دانند که یک کمدی شریف و آبرومند بود. البته که آقای فرح‌بخش به کمدی‌هایی از جنس «خالتور» علاقه دارد اما من علاقه‌ای به آن جنس فیلم ندارم. «شهر هرت» هم از این جنس نیست و یک کمدی موقعیت است که قصه دارد و بازیگرانی هم که در آن حضور دارند از جنس کمدی‌های آقای فرح‌بخش نیستند. از پژمان جمشیدی و شبنم مقدمی تا بابک کریمی که اساساً هیچ نسبتی با آن جنس کمدی ندارند.

وی افزود: آن جنس کمدی بالاخره زمانی مخاطب داشت و مردم هم می‌دیدند اما من هیچ‌گاه قرار نیست از آن جنس فیلم‌ها بسازم چرا که اساساً سلیقه‌ام این نیست.

مگر در آمریکا فیلم می‌سازیم که امکان تبلیغ در تلویزیون ایران را نداریم؟

کارگردان «فسیل» با انتقاد از عدم تبلیغ این فیلم در تلویزیون گفت: ای کاش همه چیز در کشور ما یکدست بود. برای من عجیب است چطور ما فیلمی را در سینمای ایران تولید و اکران می‌کنیم که در تلویزیون امکان تبلیغ ندارد! سال‌هاست که این سوال در ذهن من است. مگر ما در آمریکا فیلم می‌سازیم که امکان پخش تیزر آن از تلویزیون جمهوری اسلامی ایران نیست؟ انگار تلویزیون یک جزیره و ایالت مستقل است که قوانین خاص خودش را دارد. بالاخره همه ما زیر یک چتر داریم زندگی می‌کنیم و مگر می‌شود هر کسی ساز خودش را بزند؟

وی افزود: عدم حمایت تلویزیون از فیلم‌های در حال اکران در بلندمدت به ضرر خود تلویزیون خواهد بود. فیلم‌ها که اکران‌شان را پشت سر می‌گذارند و تلویزیون هم نمی‌تواند حمایت ویژه‌ای بکند. تنها حرفم این است که باید رفاقتی میان سینما و تلویزیون ما وجود داشته باشد. وگرنه فیلم «فسیل» بدون تبلیغ توانسته به خوبی فروش داشته باشد. تنها یک بار در اخبار شبانه تلویزیون شنیدم که نام فیلم من را بردند و از همینجا بابت همان هم تشکر می‌کنم!

امینی گفت: باور کنید در شرایط فعلی تبلیغ فیلم من در تلویزیون آورده‌ای برای من یا تهیه‌کننده به همراه ندارد، بلکه بیشتر به نفع خود تلویزیون است. نمی‌دانم چرا اینقدر نگاه منفی نسبت به سینما دارند. بالاخره این فیلم مجوزهای لازم را گرفته و در حال حاضر هم با استقبال مواجه است. چرا نباید تیزر آن از تلویزیون پخش شود؟ چرا شرایط به گونه‌ای شده است که خیلی از تهیه‌کنندگان سینما دیگر حتی به سمت تلویزیون هم نمی‌روند؟ این بیشتر به ضرر تلویزیون است.

خبرگزاری مهر را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، پوستر رسمی فیلم سینمایی «دسته دختران» به کارگردانی منیر قیدی و تهیه‌کنندگی محمدرضا منصوری با طرحی از محمد روح‌الامین رونمایی شد.

فیلم سینمایی «دسته دختران» از چهارشنبه ۳۰ فروردین ماه اکران خود را توسط پخش بهمن سبز به سرگروهی پردیس سینمایی آزادی با شعار «این رزم را با زن سرودن عاشقانه است» در سینماهای سراسر کشور آغاز خواهد کرد.

«دسته دختران» داستان گروهی از زنان ایرانی است که برای دفاع از خاکشان به خط مقدم جنگ می‌روند. این فیلم در چهلمین جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت ۷ سیمرغ بلورین شد. نسخه کوتاه شده و جدید این اثر از چهارشنبه این هفته در سینماهای سراسر کشور اکران می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «دسته دختران» قصه زنانِ جنگ است. گروهی جامانده از روایت‌های پیروزمردانِ پیکارها در طول تاریخ.

نیکی کریمی، پانته‌آ پناهی‌ها، فرشته حسینی، هدی زین‌العابدین و صدف عسگری دسته‌ی دختران را بازی می‌کنند و حسین سلیمانی، یاسین مسعودی، محمد صدیقی‌مهر با حضور مهدی حسینی‌نیا آنها را همراهی می‌کنند.

بخشی از عوامل تولید این فیلم عبارتند از کارگردان: منیر قیدی، تهیه‌کننده: محمدرضا منصوری، فیلمنامه: منیره قیدی، میلاد اکبرنژاد، ابراهیم امینی، بازنویسی فیلمنامه: ساناز بیان، مدیر فیلمبرداری: سامان لطفیان، تدوین: حمید نجفی راد، موسیقی: ستار اورکی، طراح صحنه و لباس: محمدرضا شجاعی، طراح چهره‌پردازی: عباس عباسی، صدابردار: مهدی ابراهیم زاده، صداگذار: حسین ابوالصدق، برنامه‌ریز: افشین رضایی، دستیار اول کارگردان: پانته‌آ حسینی، منشی صحنه: فائزه فرزام، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: محسن روزبهانی، مستند پشت صحنه: صدرا امامی، طراح بدلکاری: علیرضا فتحی، مدیر تولید: علی اصغر صبوری راد، عکاس: مجید طالبی، مدیر تدارکات: محمدعلی محمدی، تدارکات: حسین رحیمی، حسین زاده سلطان، حسین تقوی، مدیر صحنه: آرمین میربابایی، مدیر کمپین تبلیغاتی: وحید محرابیان، تبلیغات: مصطفی حسن‌بیگی، روابط عمومی: زهرا دمزآبادی، محصول بنیاد سینمایی فارابی و سازمان سینمایی سوره.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مشاور رسانه‌ای پروژه، تدوین و صداگذاری فیلم کوتاه «شونه جاده» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی بردیا قاسمعلی و نویسندگی ساجده شمس که به ترتیب برعهده بردیا قاسمعلی و مهرداد جلوخانی بوده است، به پایان رسید.

این فیلم کوتاه که درامی اجتماعی است، هم‌اکنون در مرحله ساخت موسیقی توسط پوریا حیدری قرار دارد و به زودی آماده حضور در جشنواره‌های داخلی و خارجی می‌شود.

فاطمه شمس، خسرو شیری، فرانک جواهری و حمیدرضا ترکاشوند بازیگران «شونه جاده» هستند.

در خلاصه داستان این اثر آمده است: «دو زوج برای گذراندن تعطیلات به ویلایی می‌روند اما حادثه‌ای اتفاق می‌افتاد که مسیر زندگی آن‌ها را تغییر می‌دهد.»

بردیا قاسمعلی از سال ۱۳۸۷ فیلمسازی در حوزه فیلم کوتاه را آغاز و از سال ۱۳۸۹ فعالیت حرفه‌ای خود را در صداوسیما با کارگردانی و تدوین برنامه‌هایی همچون «ساعت بیست و پنج»، «ورزش از نگاه ۲»، تله‌فیلم «آینه» و… دنبال کرد. وی با برنامه «گردآفرید» برنده بهترین برنامه سال در سایت آپارات و برای فیلم کوتاه «امروز یک روز معمولی است» نامزد چندین جشنواره خارجی شده است.

عوامل این فیلم کوتاه عبارتند از تهیه‌کننده، کارگردان، تصویربردار و تدوینگر: بردیا قاسمعلی، نویسنده: ساجده شمس، سرمایه‌گذار: علی خوبانی، مشاور و دستیار کارگردان: میلاد آقازاده، طراح صحنه و لباس: ساجده شمس، گریم: رها غلامی و حامد کریمی، صدابردار: امیرحسین جلالی، صداگذار: مهرداد جلوخانی، موسیقی: پوریا حیدری، دستیاران تصویر: سینا حسینی و سحر شکرالله‌زاده، دستیار صحنه و لباس: مینا معتکف‌فر، طراح پوستر: میلاد سنایی، گرافیک تیزر: نیما قاسمعلی، عکاس پشت‌صحنه: علی شمس و تدارکات و تولید: ابوالفضل طهماسبی.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از پایگاه خبری فیلم کوتاه، فیلم کوتاه «سامپو» به کارگردانی مرضیه ریاحی، تهیه‌کنندگی حسین کاکاوند و نویسندگی مرجان ریاحی به بخش مسابقه بین‌الملل بیست و هشتمین جشنواره جهانی فیلم «پالم بیچ» آمریکا راه یافت.

عوامل «سامپو» عبارتند از کارگردان: مرضیه ریاحی، تهیه‌کننده: حسین کاکاوند، بازیگران: لیندا کیانی، مریم بوبانی، هیلدا کردبچه و حنان عزیزی، نویسنده: مرجان ریاحی، مدیر فیلمبرداری: مسعود امینی تیرانی، مدیر صدابرداری: سامان شهامت، تدوین: هانی سلمانی، طراح صحنه: فائزه محمدی، طراح لباس: لیلا طاهری، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: سعید آهنج، مدیر تولید: هومن محمودی، گریم: هانیه الوند، منشی صحنه: شیدا شعبانی، عکاس صحنه: مهسا عباسی، اصلاح نور و رنگ: سامان مجدوفایی، جلوه‌های ویژه: علیرضا قادری اقدم، طراحی و صداگذاری: سامان شهامت، صدابردار: جابر انصاریان، فیلمبردار پشت صحنه: مصطفی امامی، عکاس پوستر: فتاح ذی نوری، طراح پوستر: علیرضا ربیعی مقدم، طراح لوگو: علیرضا قادری اقدم، گروه فیلمبرداری: مهدی حسینی، احسان نادری، حسین باباخانی، علی فتحی، مسئول هماهنگی: امیرحسین بغدادی، جانشین تهیه کننده: محمود سمائی، جانشین مدیر تولید: حمید مرادخانی، مدیر تدارکات: فرهاد غلام زاده، دستیاران صحنه: امیرحسین محمدیاری، آیدا چرخیان، آرمیتا فرج الهی، دستیار صدا: حسین داغلانی، دستیار دوم کارگردان: مبینا بنکار، ترجمه انگلیسی برای زیرنویس: بونا الخاص، تجهیزات فنی: رضا حماسی – اپیک، تدارکات: مجتبی خوش افکار، خدمات: امید جمشیدی، حمل و نقل: علیرضا نیستانی نایینی، ابوالفضل نظرک، آرش احمد نژاد، بهرام خسروی، صمد اسدالهی سیس، ابراهیم پارسا نژاد، محصول کاکو فیلم.

بیست و هشتمین جشنواره جهانی فیلم «پالم بیچ» با هدف کشف و حمایت از هنرمندان مستقل جهان ۲۱ تا ۲۸ آوریل برابر با ۱ تا ۸ اردیبهشت ماه در شهر پالم بیچ ایالت فلوریدای آمریکا برگزار می‌شود.