اخبار سینمایی

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط‌ عمومی خانه‌ هنرمندان ایران، نخستین برنامه «مستندات یکشنبه» که ذیل مجموعه سینماتک خانه‌ هنرمندان ایران به پخش فیلم‌های مستند می‌پردازد، یکشنبه ۲ بهمن ۱۴۰۱ به نمایش مستند سینمایی «میدان» به کارگردانی چیهان نچیم اختصاص داشت.

پس از نمایش فیلم پیروز کلانتری کارگردان سینمای مستند به همراه سامان بیات کارشناس و مجری برنامه به نقد و بررسی این فیلم پرداختند.

پیروز کلانتری در ابتدا بیان کرد: دو هفته پیش بود که در خانه سینما پنج روز پشت سر هم آثاری درباره پنج انقلاب دیدیم و فرصت جالبی بود از این منظر که این انقلاب‌ها را در جاهای مختلف دنیا می‌دیدیم، این موضوع ما را به وضعیت گذشته و امروز خودمان متصل می‌کرد و تلنگرهایی به ما می‌زد.

وی با اشاره به مستند «میدان» بیان کرد: این فیلم در سه سال فیلمبرداری شده، آن هم در اوضاع و احوال جامعه‌ای که درگیر یک خواست کلی است، در آن دوران خواست مردم به شکل مشخص آزادی است، به‌طور نامشخص هم می‌خواهد به پاسخ این پرسش برسد که این آزادی برای چیست که البته این موضوع در فیلم درنمی‌آید.

کلانتری افزود: یادم است درباره انقلاب ۵۷ هم دو فیلم ساخته شد؛ یکی «برای آزادی» و دیگری «تپش تاریخ». من علاوه بر اینکه فیلم مستند می‌سازم، سینمای مستند را هم دنبال می‌کنم و باید بگویم مجموع فیلم‌هایی که در آن دوره ساخته شده است این کاری که فیلم «میدان» می‌کند، نمی‌کند، یعنی آن فیلم‌ها گزارش فیزیک انقلاب و حضور مردم را نداشتند یا یک نوع روایت فیلمسازانه نداشتند. «برای آزادی» ساخته حسین ترابی از فیلم‌های ماندگار آن دوره است که البته او اجازه پیدا کرده بود تصاویر را ثبت کند چون بالاخره در جریان وقوع چنین حرکت‌هایی این اجازه پیدا کردن خودش مهم است. در آن دوره فیلم دیگری که از زاویه نگاه درون ساخته شد «تپش تاریخ» نام داشت که یک فیلمبردار تلویزیون آن را ساخت. «تپش تاریخ» را آدم‌هایی با شور انقلابی و در عین حال با روال حرفه‌ای ساخته‌اند، در این فیلم دوربین از روی سه‌پایه فیلم می‌گیرد، یک ساختار دانای کل دارد و در درون یک موقعیت تکان می‌خورد. به نظر می‌رسد ما در حوادث و موقعیت‌های مختلف درگیر حرکت‌های جدا از سه‌پایه هستیم که مشخص‌ترین آن را در اتفاقات سه چهار ماه اخیر دیدیم یعنی دوربین‌هایی که لحظات مختلفی را می‌گیرند. باید بدانیم که در این حوادث تنها بحث تصویر کردن مطرح نیست چون دیدیم جامعه در چند ماه گذشته بهتر از فیلمسازان این کار را کرد پس به نظر می‌رسد فیلمسازان باید کار دیگری بکنند. ضمن اینکه دوربین سیال و نزدیک به دل ماجرا داستان درازی دارد.

این کارگردان عنوان کرد: در مستند «میدان» کارگردان جای خودش را به خوبی می‌داند، او می‌داند در شرایطی که امر واقع جریان دارد چه می‌کند، او مسأله را واکاوی نمی‌کند، به درون افراد مختلف نمی‌رود و تاثیر این سه سال جنبش مردم را بررسی نمی‌کند، حتی در فراز پایانی فیلم کاراکتری می‌گوید که این انقلاب یک امر فرهنگی است و باید بدانیم انقلاب‌های این چنینی چه تاثیری می‌تواند بر جامعه داشته باشد، فیلم‌ساز می‌داند که باید گزارش کند و این کار را خوب انجام می‌دهد.

سامان بیات هم بیان کرد: پیشینه فیلمساز همیشه برای من مهم بوده است، از همین رو درباره پیشینه او مطالعه کردم و دیدی که این مطالعه‌ به من داد باعث شد با تماشای فیلم توی ذوقم بخورد از این منظر که فیلمساز از کودکی به آمریکا می‌رود، پزشکی می‌خواند، بعد به عکاسی علاقه‌مند می‌شود و بعد به سراغ فیلمسازی می‌رود، در جریان جنگ عراق و آمریکا هم او به قطر می‌رود و بیش از ۱۶۰۰ ساعت راش داشته است پس انتظار داشتم به آن راش‌ها روایت بدهد. ما با اثری مواجهیم که سه سال فیلمبرداری آن طول کشیده و دست کارگردانش در تصاویر خیلی بازتر بوده است در واقع انتظار بیشتری داشتم حداقل دوست داشتم فیلم روایتی پررنگ‌تر به من بدهد که این مستند خسته‌کننده نباشد. اما یک جاهایی حتی حس می‌کردیم فقر منبع دارد. این مدل مستند را در چه طبقه‌بندی می‌توانیم قرار بدهیم؟

کلانتری هم گفت: درست است، فیلم روایت پررنگی ندارد ولی کارگردان انتخابی دارد که پایش می‌ایستد و از آن جدا نمی‌شود شاید یک بخش از اینکه می‌گوییم فیلم با خانواده‌ها و آنچه در جامعه می‌گذرد رو به رو نمی‌شود به خاطر انتخاب کارگردانش بوده است دلیل دوم این می‌تواند باشد که فیلمساز در مسیری می‌افتد که مسأله‌ای را در شرایط وقوعش بررسی کند اما نمی‌داند تا چه زمانی این حادثه طول می‌کشد. فیلمساز می‌خواهد حوادثی را که در میدان رخ می‌دهد، تصویر کند و این انتخاب او بوده، اساسا میدان مسأله اصلی در انقلاب مصر بوده است.
پای این میدان ایستادن و ادامه دادن حتی وقتی زمان فیلم این‌قدر طولانی می‌شود، اتفاق خوبی است.

وی مطرح کرد: یک چیز جذاب این است که این میدان به دلایل مختلف پر و خالی می‌شود و ما این را می‌بینیم، در بخشی از فیلم کاراکتری می‌گوید ما یاد گرفته‌ایم «نه» بگوییم و تعریف این «نه» در میدان است.

این مستندساز ادامه داد: شخصیت‌های «میدان» هم با آگاهی انتخاب شده‌اند، ما در این فیلم سه کاراکتری داریم در واقع کارگردان با شخصیت‌ها روایت را پیش می‌برد. اساسا این فیلم روایت‌محور نیست اما با شخصیت‌ها پیش می‌رود.

بیات هم گفت: عوامل فیلم کتابی با نام «میدان» نوشته‌اند که در بخشی از آن آمده است معمولاً انقلاب‌ها، شخصیت‌ها و وقایع را دراماتیزه می‌کنند. خاصیت انقلاب‌ها این است که از کاراکترها شخصیت‌های والایی بسازد و نقاط ضعفشان را پنهان کند در حالی که ما می‌خواستیم شکست آنها را هم نشان بدهیم که به نظرم این موضوع اتفاق افتاده است.

کلانتری هم بیان کرد: وقتی شما می‌خواهید انقلاب کنید در ابتدا مشخص است که چه می‌خواهید مثلا سرنگونی بخشی از هدف شماست، وقتی کمی پیش می‌روید تردیدها هم ایجاد می‌شود، فکر می‌کنم فیلم‌ساز متوجه این قضیه بوده است. در این‌جا هم ما پیچیدگی‌ها و تردیدهای یک انقلاب را می‌بینیم، «میدان» تا حدی هم به لوکیشن میدان پایبند است و با آن به نظرات سه شخصیت نزدیک می‌شویم نه به زندگی روزمره و زیست جاری آنها چون وقتی فیلمساز در میدان است نمی‌تواند به وجوه مختلف زندگی شخصیت‌ها نزدیک شود.

وی ادامه داد: فیلم‌های روایت محور فیلم‌هایی هستند که نقش هدایت‌گری فیلمساز در آنها مشخص است. در این فیلم آنچه که حرف اصلی را می‌زند انتخاب سه کاراکتر اصلی است، سه نفری که فیلم با آنها همراه می‌شود و هر سه شخصیت برای من کشش داشتند چون هر سه در آن موقعیت‌ها زیست کرده بودند. به نظرم جذاب‌ترین شخصیت «میدان» خالد بود که قطعا فیلمساز خیلی گشته و او را پیدا کرده است وقتی این کاراکترها را به درستی انتخاب کنید فیلم درمی‌آید.

بیات هم گفت: در جریان ساخت «میدان» کارگردان سه بار حین فیلمبرداری بازداشت می‌شود ضمن اینکه بخش مهمی از راش‌هایی که گرفته است توسط پلیس ضبط می‌شود اما گفته بود که منتظر است آنها را پس بگیرد.

سپس نوبت به بخش پرسش و پاسخ‌ها رسید.

در این بخش مخاطبی به خواننده‌ای که در فیلم حضور داشت اشاره کرد که کلانتری بیان کرد: این خواننده از آن جهت در این فیلم نشان داده می‌شود که شخصیت مهمی در میدان است و حتی وقتی او را کتک می‌زنند در دوره بعد باز هم به میدان می‌آید، ضمن اینکه او جزو شخصیت‌های اصلی نبوده و در حاشیه بوده است.

مخاطب دیگری عنوان کرد انقلاب مصر در مجموعه دیگری به نام بهار عربی شکل می‌گیرد اما فیلمساز به این مهم در فیلم، اشاره و توجه نمی‌کند.

کلانتری در این بخش گفت: بخشی از قدرت این فیلم در این است که در میدان بماند. نمی‌دانم چرا در چنین فیلمی انتظار دارید که فیلمساز به بهار عربی و پیش زمینه‌هایش بپردازد چون فیلمساز بر اساس آنچه بر شخصیت‌ها می‌گذرد پیش می‌رود. او گویا از ابتدا همین قرار را داشته است.

مخاطب دیگری بیان کرد که فیلم درباره فقدان آگاهی جمعی است و با آن همذات‌پنداری شدیدی می‌کند چون حس می‌کند جامعه ما هم در همان موقعیت قرار دارد به عنوان یک مستندساز این شیوه فیلمسازی را چگونه می‌بینید؟

کلانتری هم گفت: «میدان» یک نوع انقلاب‌خواهی مدام را تصویر می‌کند مثلا در بخشی از فیلم هم می‌بینیم که شخصیت اصلی می‌گوید ما منتظر انقلاب بعدی هستیم چون آنها به دنبال آزادی هستند. فکر می‌کنم فیلم‌ساز از همان دوره اول آگاهانه پای میدان ایستاده و از این جهت فیلم یک فیلم پرشور انگیزشی در فضای احساسی است ضمن اینکه ۲ ساعت تدوین برانگیزاننده دارد. گاهی اوقات گفته می‌شود فیلم مستند باید جامع باشد اما من اصلا نمی‌فهمم یک فیلم مستند جامع یعنی چه چون همیشه فکر می‌کنم مستندساز باید گوشه‌ای از ماجرا را تصویر کند. اتصال‌های فکری و حرفه‌ای فیلمساز تعیین می‌کند که چه چیزی را بگیرد، در این فیلم هم فیلم‌ساز پای انقلاب‌خواهی مداوم می‌ایستد ضمن اینکه فیلم‌ساز مسئولیتی ندارد به همه سوالات جواب بدهد بلکه مسئولیتش این است که در آنچه انتخاب کرده پیگیرانه عمل کند.

مخاطب دیگری به این اشاره کرد که در بخشی از فیلم به ایران و تسویه‌حساب‌های حزبی آن اشاره می‌شود که کلانتری بیان کرد: در اغلب انقلاب‌های بهار عربی مذهب و اسلام موضوعیت داشته، یادم است همان موقع می‌گفتند انقلاب ایران در این موضوع تأثیرگذار بوده چون انقلاب ۵۷ هم بر مبنای مذهب بوده است. ما در این چهل ساله مدام در حال طی کردن دوران رنسانس هستیم، جامعه مدام در حال پیدا کردن خودش است به این معنا جامعه‌ای است که خودش را در تحول درونش پیدا می‌کند در این فیلم به تسویه حساب‌های حزبی اشاره می‌شود، گرچه کدی نمی‌دهد که چرا به این موضوع اشاره کرده است اما فضای کلی همان بود که گفتم چون انقلاب ایران هم بر پایه یک ایدئولوژی شکل گرفته بود. این را هم باید عنوان کنم که فیلم چهار موقعیت مهم دارد؛ ارتش، حکومت نظامی، مرسی و اخوان‌المسلمین اما گذر این موقعیت‌ها را تصویر نمی‌کند.

این مستندساز بیان کرد: ما انقلاب کرده‌ایم و در دوران رنسانس‌ هستیم پس صراحتا می‌گویم که انقلاب تازه خواستن را نمی‌فهمم. چند روز از اتفاقات سال ۸۸ به راهپیمایی سکوت انجامید که برایم جذابیت داشت تا بفهمیم دلایلش چه بوده به هر حال آن راهپیمایی‌های سکوت زیست روزمره بعد از انقلاب را نشان می‌داد. همان موقع صحبت از این بود که این جنبش نتیجه نداد اما من می‌گفتم مردم زندگی متفاوتی را می‌خواهند و حضور خود را اعلام می‌کنند، پس اینطور نیست که وقتی جنبشی اتفاق می‌افتد و نتیجه نمی‌دهد یعنی شکست خورده، به نظرم دوران انقلاب‌ها تمام شده است و زندگی در تحولات جاری و تغییرات پیش می‌رود. وجدان آگاه پایانی ندارد.

خبرگزاری مهر-گروه هنر-زهرا منصوری: درست در همین سال‌هایی که سینمای ایران به‌واسطه قهر مخاطبان سایه سنگین رکود حاکم بر گیشه‌ها را تجربه می‌کند و فرآیند عرضه محصولات نمایشی در آستانه ورود به دورانی تازه به‌واسطه فراگیر شدن بسترهای عرضه جدید در فضای مجازی قرار دارد، «سینمای کوتاه ایران» انگیزه بالایی برای یافتن مخاطبانی تازه برای خود دارد.

«فیلم کوتاه» یکی از محصولات بصری مهم و جریان‌ساز در دنیای جدید محسوب می‌شود و به همین دلیل دیگر به‌سختی می‌توان تولیدات این حوزه را نادیده گرفت.

به همین منظور سرویس هنر خبرگزاری مهر قصد دارد با سرفصل ثابت «هر هفته یک فیلم کوتاه در مهر» به معرفی بخشی از تولیدات «سینمای کوتاه ایران» در قالب گفتگو با عوامل این آثار بپردازد.

فیلم کوتاه «ماهی‌ها جان می‌دهند» هجدهمین فیلم‌کوتاهی است که در قالب این سلسله گفتگو میزبان کارگردان و عوامل‌ش بودیم.

«ماهی‌ها جان می‌دهند» سوژه‌ای جسورانه درباره زنی تنها دارد که نسبت به گذشته خود پشیمان است اما گویی راهی برای بازگشت به زندگی طبیعی نمی‌یابد.

محمدرضا یکانی تهیه‌کننده و کارگردان و رایحه تیموری بازیگر نقش اصلی فیلم کوتاه «ماهی‌ها جان می‌دهند» در این گفتگو حضور داشتند.

* خیلی صریح از این نکته شروع کنیم که فکر نمی‌کنید فیلم «ماهی‌ها جان می‌دهند» فارغ از سوژه‌ای که دارد، در اجرا بیش از اندازه تصنعی است؟

محمدرضا یکانی: این فیلم واقعا یک فیلم خاص است…

یکانی: ما با بزهکاری که حتی دوره محکومیت خود را هم گذرانده است، چه برخوردی داریم؟ حتی برای ورودش به بازار کار، سریع از او عدم سوءپیشینه می‌خواهیم. هستند افرادی که به بزهکاران هم کار می‌دهند اما در مجموع جامعه ما نسبت به این افراد پذیرش ندارد و ما باید این نگاه را در جامعه تغییر دهیم* از چه نظر؟

یکانی: هم از نظر فیلم‌نامه و هم از منظر مسیری که برای دریافت مجوز آن طی کردیم. می‌دانید که این جنس سوژه‌ها همواره با حساسیت‌های زیادی مواجه هستند. البته زمانی که ما این فیلم را می‌خواستیم بسازیم فضا بازتر از امروز بود اما بالاخره ملاحظاتی وجود داشت.

فیملنامه اولیه متعلق به یکی از دوستانم جناب پدرام افشار بود و دلیل آنکه تصمیم به ساختش گرفتیم، حس و حال خاص آن بود. فضای اصلی داستان فیلم هم درباره آدمی بود که قصد بازگشت به زندگی عادی‌اش را دارد اما گذشته‌اش این اجازه را به او می‌دهد. ما معمولا یکدیگر را با شناختی که از گذشته یکدیگر داریم قضاوت می‌کنیم و حالا با فردی مواجهیم که می‌خواهد از مسیری که در گذشته طی می‌کرده‌ است، بازگردد و این تصمیم او هم مصادف با لحظه تحویل سال نو شده است. با این همه منظور شما از تصنعی بودن را متوجه نمی‌شوم.

* فیلم هم از منظر فضاسازی و گریم هم در بازی بازیگران و حتی فیلم‌برداری، به‌شدت تصنعی است و ما شاهد جریان عادی زندگی زنی که تصمیم به بازگشت به زندگی را دارد، در آن نیستیم.

یکانی: من غیرعادی بودنی در فیلم احساس نمی‌کنم. در عین اینکه نظر شما را هم محترم می‌دانم. واقعیت اما این است که فضای داستان فیلم می‌طلبید که ما از آنچه در واقعیت زندگی جریان دارد دور شویم. ما می‌خواستیم برشی از زندگی یک زن را به‌گونه‌ای به تصویر بکشیم که خیلی با طبیعت زندگی روزمره امروزمان مطابقت نداشته باشد. به همین دلیل هم ناگزیر شدیم روایت خود را کپسوله و فشرده کنیم.

حتی در فیلم نشانه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد همسایه‌ها از فعالیت گذشته این زن خبر دارند و او را با نگاه طرد نگاه می‌کنند. از زن گویی در شرایطی قرار گرفته است که از همه سو با تهدید مواجه است. واقعا جامعه ما نسبت به فرد خطاکاری که تصمیم به تغییر مسیر زندگی خود می‌گیرد، چه واکنشی نشان می‌دهد؟

* چرا باید نگاه جامعه به چنین فردی که سابقه‌اش مشخص است، در یک لحظه تغییر موضع داشته باشد، آن هم صرفا به استناد تصمیم شخصی آن فرد. در هر جای جهان هم زنی که چنین شغلی را برای خودش انتخاب کرده است، از سوی جامعه طردشده است.

یکانی: بالاخره این فرد می‌خواهد زندگی کند و می‌خواهد به جامعه خود بازگردد. ما با بزهکاری که حتی دوره محکومیت خود را هم گذرانده است، چه برخوردی داریم؟ حتی برای ورودش به بازار کار، سریع از او عدم سوءپیشینه می‌خواهیم. هستند افرادی که به بزهکاران هم کار می‌دهند اما در مجموع جامعه ما نسبت به این افراد پذیرش ندارد و ما باید این نگاه را در جامعه تغییر دهیم. بالاخره یک فرد در دوره‌ای کار قبیحی را انجام می‌داده است و حالا تصمیم به بازگشت گرفته است، اما ما به او اجازه نمی‌دهیم.

حرف شما را می‌پذیرم که این فرآیند نیاز به گذشت زمان دارد اما یک بار به این سوال پاسخ دهیم که چنین فردی چه باید بکند؟ ما همواره داریم تاوان گذشته خود را می‌دهیم، حتی اگر برای این گذشته به زندان هم رفته باشیم. زنی هم که تن به چنین کاری می‌دهد، خیلی باید از انسانیت دور شده باشد اما بالاخره او هم جایی می‌تواند پشیمان شود و تصمیم به بازگشت بگیرد، در چنین مقطعی این زن چه باید بکند و جامعه چه کمکی به او می‌کند؟ این فیلم از این منظر یک تلنگر به جامعه است.

* اما به نظر می‌رسد هم در فیلمنامه و هم در فیلم ما با زاویه نگاهی متضاد با آنچه می‌گویید مواجهیم. به این معنا که بیش از آنکه با تلاش‌های یک زن برای بازگشت به زندگی مواجه باشیم، بیشتر فردی به انتهای خط رسیده را می‌بینیم که در چند نوبت فیلم روی قصد او برای خودکشی متمرکز می‌شود. از نمایش چنین فردی چگونه می‌توان آن تلاش برای بازگشت و پشیمانی از گذشته را برداشت کرد؟

یکانی: بالاخره این فرد برای شب عید ماهی می‌خرد، دارد آماده می‌شود برای تحویل سال، به تماشای تلویزیون می‌نشیند و برای خودش سبزی‌پلو با ماهی درست می‌کند. همه این‌ها نشانه‌هایی از تلاش‌های او برای بازگشت به زندگی عادی است اما تلفن‌ها و افرادی که همچنان مزاحم او هستند، همان موانعی هستند که اجازه این بازگشت را به او نمی‌دهند. نکته اصلی اما این است که او اصلا نمی‌خواهد این مسیری که در آن قرار داشته را ادامه دهد و حتی حاضر است دست به خودکشی بزند.

* ولی در روایت فیلم قبل از نمایش همه این مصائب و موانع شاهدیم که او می‌خواهد قرص برنج بخرد و به زندگی‌اش پایان دهد!

یکانی: بله او به دنبال خودکشی است…

* این ناشی از همان رسیدن به پایان خط و عدم است و نشانی از آن تلاشی که شما معتقدید می‌خواستید به تصویر بکشید در آن نیست.

یکانی: نویسنده در این فیلمنامه فردی را به تصویر درآورده است که در میان خودکشی و زندگی در حال رفت و برگشت است اما نکته مهم این است که دیگر نمی‌خواهد به کاری که به آن مشغول بوده است، تن بدهد. او حتی به خانواده‌اش زنگ می‌زند تا از آن‌ها کمک بگیرد اما آن‌ها هم او را طرد می‌کنند. برای چنین فردی هم خودکشی یک راه‌حل به‌حساب می‌آید و هم بازگشت به زندگی عادی. او دیگر نمی‌خواهد به وضعیت قبلی خود ادامه دهد، حالا حتی اگر این ادامه ندادن قرار باشد منجر به مرگش شود. در فیلم مدام شاهد رفت و برگشت او میان مرگ و زندگی هستیم.

* حالا که صحبت از کاراکتر اصلی است، بد نیست شما به عنوان بازیگر این نقش هم تحلیل خودتان را از این شخصیت بگویید.

رایحه تیموری: من معتقدم که در یک جامعه، خانواده‌ها باید پشت اعضای خود باشند. اگر خانواده این دختر هم پشتیبان او بودند، شاید به این مسیر کشیده نمی‌شد. حالا به هر دلیلی او در این مسیر قرار گرفته است اما وقتی تصمیم به بازگشت می‌گیرد، بازهم این خانواده است که می‌تواند به او کمک کند. دوست و آشنا و فامیل در این شرایط معمولا نمی‌توانند کمک‌حال آدم باشند اما خانواده می‌تواند پشت او بایستد.

آنچه در این فیلم شاهد هستیم، تنهایی این دختر است. دختری که نمی‌دانیم چرا سراغ کار دیگری نرفته است اما ناگزیر در مسیری قرار گرفته که حالا از خودش هم بدش می‌آید. او می‌خواهد به زندگی‌اش پایان دهد اما بیشتر از آن دوست دارد شبیه دیگران زندگی کند. حتی تلفن همراه خود را خاموش می‌کند تا دیگر مزاحمتی نداشته باشد اما باز هم آنقدر تنهاست که نمی‌تواند از این شرایط بحرانی عبور کند و تلاش‌هایش بی‌جواب می‌ماند.

* به‌نظر می‌رسد ایده محوری فیلم شما در آثار دیگری هم تکرار شده است. فکر نمی‌کنید این رویکرد در نقد جامعه که یک فرد خطاکار را نمی‌پذیرند، کمی تکراری است؟

یکانی: سوژه‌ها شاید مشترک باشد اما مهم پرداخت است که باید متفاوت باشد. کمااینکه شاید هزاران فیلم درباره اعتیاد تا به امروز ساخته شده باشد اما پرداخت‌ها در این آثار متفاوت است.

یکانی:من با خیلی از این زنان گفتگو داشته‌ام. ساعت‌ها فیلم از این افراد گرفته‌ایم. نکته جالب هم این بود که همه این افراد در یک نقطه با هم اشتراک داشتند و آن اینکه هیچ‌کدام‌شان این کار را دوست نداشتند. هیچ کس از روی لذت این کار را انتخاب نمی‌کند و همه به نوعی از سر اجبار به این مسیر کشیده شده‌اند* وجه تمایز روایت خود را در کجا می‌دانید؟

یکانی: همین تردید یک فرد میان مرگ و زندگی برای من مهم بود و در فیلم هم مدام شاهد این رفت و برگشت هستید. درباره زنان روسپی و خیابانی شاید فیلم‌های دیگری هم ساخته شده است اما از این زاویه نگاه نمونه داخلی را به یاد نمی‌آورد. به‌خصوص که در این زمینه تحقیق و پژوهش هم داشتیم. خود من فیلم دیگری به نام «کوچ» با بازی مریم مومن کار کرده‌ام که متأسفانه پخش هم نشد. آن هم سوژه مشابهی داشت اما بازهم زاویه پرداخت آن به موضوع متفاوت بود. ما در این فیلم شاهد یک فرد متزلزل میان مرگ و زندگی هستیم که واقعا درمانده است و نمی‌داند چه باید بکند.

من با خیلی از این زنان گفتگو داشته‌ام. ساعت‌ها فیلم از این افراد گرفته‌ایم. نکته جالب هم این بود که همه این افراد در یک نقطه با هم اشتراک داشتند و آن اینکه هیچ‌کدام‌شان این کار را دوست نداشتند. هیچ کس از روی لذت این کار را انتخاب نمی‌کند و همه به نوعی از سر اجبار به این مسیر کشیده شده‌اند. خیلی از این افراد حالا دوست دارند از این مسیر بازگردند و از منجلابی که گرفتار آن شده‌اند، خارج شوند. من اعتقاد دارم فیلمساز نباید شعار بدهد و به همین دلیل در این فیلم تلاش کردم فقط وضعیت چنین فردی را به تصویر درآورم.

واقعا کدام سازمان و نهاد در کشور ما وجود دارد که از چنین زنی که در فیلم تصویر کرده‌ایم حمایت کند؟ اگر فیلم توانسته باشد همین درددل را به تصویر درآورد موفق بوده است. من حتی با یکی از نهادهای مسئول در این زمینه جلسه هم داشتم و پرسیدم شما در مواجهه با چنین افرادی چه می‌کنید؟ فکر می‌کنید پاسخ‌شان به من چه بود؟ گفتند ما ۱۶ هزار پرسنل داریم و تنها دغدغه‌مان پرداخت ماهانه حقوق همین افراد است، وقتی برای این کارها نداریم!

سینماپرس: کارگاه‌های چهل‌ویکمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر با حضور استادانی از ایرلند، صربستان، روسیه و الجزایر در پلاتو تئاتر شهر مدیریت و تدریس خواهد شد.

سینماپرس: حسین شهابی کارگردان سینمای ایران در سن ۵۵ سالگی و در اثر بیماری درگذشت.

به گزارش خبرنگار مهر، حسین شهابی کارگردان سینما به دلیل عوارض ناشی از بیماری درگذشت.

موزه سینما با تایید این خبر، درگذشت این سینماگر را تسلیت گفت.

این کارگردان که متولد سال ۴۶ بود، به تازگی ساخت فیلم سینمایی «رو در رو» را به پایان رسانده بود.

«آزادی به قصد شرط»، «بی‌صدا»، «حراج» و “روز روشن” از جمله آثار این فیلمساز بود.

خبرگزاری مهر درگذشت این هنرمند را به خانواده شهابی و جامعه هنری تسلیت می‌گوید.

به گزارش خبرنگار مهر، شهریور ماه سال ۱۴۰۱ شانزدهمین هیأت مدیره خانه سینما به ریاست محمدمهدی عسگرپور معرفی شد، هرچند ۴ ماه از این انتخابات می‌گذرد اما همچنان مدیرعامل جدیدی برای خانه سینما معرفی نشده است. این در حالی است که طبق پیگیری‌های انجام شده، هیأت مدیره خانه سینما همچنان به دنبال یک گزینه مناسب برای این پست کلیدی در سینمای ایران هستند.

البته این نکته را هم باید یادآور شویم که طبق اساسنامه خانه سینما رئیس هیأت مدیره می‌تواند تا زمانی که مدیرعامل خانه سینما معرفی شود عهده دار وظایف وی در خانه سینما باشد.

نکته قابل‌توجهی که مدتی است در خانه سینما موردتوجه قرار گرفته، تغییر اساسنامه این نهاد صنفی است. در واقع آخرین اساسنامه‌ای که در حال حاضر توسط هیأت مدیره خانه سینما اجرایی می‌شود در تاریخ ۱۵ مهرماه سال ۱۳۹۲ در پنجاه و هفت ماده و ۲۹ تبصره به تصویب مجمع عمومی فوق‌العاده خانه سینما رسید.

و حالا بعد از گذشت تقریباً ۱۰ سال از تصویب این اساسنامه، قرار است تا دوباره اساسنامه جدیدی برای ادامه کار به تصویب برسد.

برهمین اساس، قرار است فردا دوشنبه سوم بهمن ماه جلسه‌ای با حضور رؤسای صنوف خانه سینما برگزار شود تا اساسنامه پیشنهادی مورد بررسی قرار گیرد.

در دعوت‌نامه‌ای که در اختیار رؤسای صنوف خانه سینما قرار گرفته، آمده است: «روسای محترم صنوف، چنانچه مطلع هستید متن اساسنامه پیشنهادی خانه سینما که توسط کارگروه تدوین و اصلاح اساسنامه نوشته شده بود، برای دریافت نظرات به صنوف ارسال شده است و پس از فرصت یک ماه نظرات برخی از صنوف دریافت شده است. براین اساس از شما و یا نماینده صنف دعوت می‌شود در جلسه روز دوشنبه سوم بهمن ماه ساعت ۱۷ در ساختمان خیابان بهار، برای تصمیم‌گیری درباره اساسنامه پیشنهادی شرکت کنید.»

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، هادی مقدم‌دوست پس از ۷ سال، سومین فیلم سینمایی خود را با نام «عطرآلود» به تهیه‌کنندگی یوسف منصوری و محصول سازمان سینمایی سوره، آماده نمایش کرده است تا احتمالا برای نخستین‌بار در چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر رونمایی شود.

نخستین تصاویر از نقش‌آفرینی مصطفی زمانی و هدی زین‌العابدین به عنوان زوج هنری این پروژه منتشر شد.

«عطرآلود» به قلم حسین حسنی یک ملودرام عاشقانه با ترکیبی از رنج، ترس و وجدان است که در ادامه سینمای انسانی مقدم‌دوست، چالش‌های یک زوج خوشبخت را در مسیر استحکام زندگی‌شان تصویر می‌کند.

همچنین برای نخستین‌بار لیست کامل بازیگران این فیلم معرفی شدند که در کنار مصطفی زمانی و هدی زین‌العابدین، کوروش تهامی، همایون ارشادی، حسام محمودی، سودابه بیضایی و شهروز ابراهیمی نیز در این اثر ایفای نقش می‌کنند.

در خلاصه داستان «عطرآلود» آمده است: «فهم و درک فرصت کوتاه زندگی، علی را که استعداد خوبی در عطرسازی دارد و در آستانه پدر شدن است، با چالش‌های جدیدی مواجه می‌کند، او در همین فرصت کوتاه باید تمام کارهای باقی‌مانده‌اش را به سرانجام برساند….»

بخشی از عوامل تولید این فیلم سینمایی عبارتند از مدیر فیلمبرداری: روزبه رایگا، تدوین: مهدی حسینی‌وند، طراح صحنه و لباس: محمدرضا میرزامحمدی، طراح چهره‌پردازی: محمود دهقانی، صدابردار: مهراد ابوالقاسمی، طراحی و ترکیب صدا: امین شریفی، موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست، مدیر تولید: محمدصادق میرکریمی، سرپرست گروه کارگردانی: سعید نقدزاده، جلوه‌های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، جلوه‌های ویژه بصری: محمد برادران، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: فرانه نصری، دستیار تهیه کننده:حسام پوراسماعیلی، منشی صحنه: غزل رشیدی، مدیر تدارکات: سعید غلامی، عکاس و تصویربردار پشت‌صحنه: حمید ضرابی، طراحی کمپین در آژانس تبلیغاتی سوره، مدیر کمپین: وحید محرابیان، تبلیغات: ملیکاسادات راد، روابط عمومی: زهرا دمزآبادی، محصول: سازمان سینمایی سوره حوزه هنری.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی جشنواره بین المللی فیلم فجر، در فاصله چند روز مانده به شروع چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر محمد خزاعی رئیس سازمان سینمایی به همراه علیرضا اسماعیلی مدیرکل حوزه ریاست سازمان سینمایی از دبیرخانه چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر بازدید کرد و از نزدیک در جریان روند کاری این دوره جشنواره قرار گرفت.

محمد خزاعی در جمع مدیران جشنواره ضمن قدردانی از تلاش‌های شبانه روزی ستاد برگزاری جشنواره بین المللی فیلم فجر گفت: جشنواره فیلم فجر به مثابه میراث فرهنگی و هنری کشور، تاریخ پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشته تا به اینجا رسیده است بنابراین وظیفه همه ما اعم از سینماگران، هنرمندان، اصحاب رسانه، منتقدان و متولیان است که در حفظ این میراث کوشا باشیم. رشد و بالندگی این درخت ریشه‌دار و پرثمر، به نفع سینمای این مرز و بوم و تاریخ و فرهنگ ماست.

رئیس سازمان سینمایی با اشاره به روند مطلوب و قابل توجه فعالیت‌ها و برنامه‌های این دوره جشنواره عنوان کرد: در این دوره جشنواره شاهد خلاقیت‌ها و شاخص‌های بسیار متمایزی خواهیم بود. به شخصه فیلم‌های بخش مسابقه ملی و بین‌الملل جشنواره را دیده‌ام و شاخص‌ها و تمایزات بسیار زیادی در مقایسه با دوره‌های گذشته در این آثار مشهود است که پس از نمایش آن ها در جشنواره، جامعه سینمایی و منتقدان به این تمایزات و تفاوت‌ها پی خواهند برد.

وی با بیان اینکه جشنواره امسال بستری برای گفتمان جدی در حوزه سینمای ملی است، افزود: قطع به یقین، این رویداد فرهنگی در پرتو همدلی و همگرایی همه هنرمندان و سینماگران کشور فارغ از سلایق و گرایشات سیاسی و جناحی همانند دوره‌های قبل با شکوه و پرشور برگزار خواهد شد.

خزاعی ادامه داد: امسال به دلیل شرایط پیش آمده، اعضای ستاد برگزاری، همکاران سازمان سینمایی و موسسات، فیلمسازان و تهیه‌کنندگان سختی‌های خاصی را تحمل کرده‌اند تا آثارشان را به جشنواره فجر برسانند. در پرتو زحمات و تلاش‌های شبانه‌روزی فیلمسازان، هنرمندان، و ستاد برگزاری امسال در جشنواره، منتظر رویدادهای متفاوتی از حیث اجرا و کیفیت آثار خواهیم بود.

خزاعی در پایان مطرح کرد: شایسته می‌دانم از زحمات همه عزیزان از جمله دبیر جشنواره آقای مجتبی امینی، همه دست‌اندرکاران جشنواره و خانواده سینما و صنوف سینمایی و اصحاب رسانه تشکر کنم و اطمینان دارم مخاطبان مردمی و علاقه‌مندان سینما نیز، در پایان جشنواره قدردان این تلاش‌ها خواهند بود.

مجتبی امینی دبیر چهل یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نیز ضمن قدردانی از حضور رییس سازمان سینمایی در دبیرخانه جشنواره گفت: از ابتدای امسال فعالیت دبیرخانه به طور منسجم آغاز شد و تیم خیلی خوبی دور هم جمع شده اند. امسال با توجه به ادغام بخش ملی و بین الملل برنامه‌ریزی‌های جدیدی صورت گرفت و امیدواریم که جشنواره خیلی خوبی داشته باشیم. تیم ها با روحیه خیلی بالایی در حال انجام کار هستند و یک صمیمیت و مودت در بین اعضای ستاد جشنواره وجود دارد. در حوزه بین الملل حضور ۷۲ کشور برای خود ما هم اتفاق خیلی خوبی بود.

وی ضمن قدردانی از همراهی و حمایت رئیس سازمان سینمایی اضافه کرد: براساس برنامه‌ریزی‌ها، جشنواره فجر در تمام استان‌ها برگزار خواهد شد. شخص آقای خزاعی همراهی ویژه‌ای با جشنواره داشته است. امیدواریم با همراهی تمام دستگاه‌ها جشنواره باشکوهی را پیش رو داشته باشیم.

به‌گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط‌عمومی انجمن سینمای جوانان ایران، نوجوانان صاحب ایده و فیلم‌ساز که به ششمین المپیاد فیلم‌سازی نوجوانان ایران راه پیدا کرده‌ بودند، از جمعه ۳۰ دی‌ماه رقابت خود را آغاز کردند که این رقابت تا دوشنبه ۳ بهمن‌ ۱۴۰۱ ادامه خواهد داشت.

۳۵ نوجوان راه‌یافته به ششمین المپیاد فیلم‌سازی نوجوانان ایران که از سراسر کشور و بعد از ۲ سال برگزاری جلسات غیرحضوری در این دوره از المپیاد حضور دارند، در چهار دسته کارگردانی آثار «داستانی»، «مستند» و «پویانمایی» و «ایده» تقسیم‌بندی شده‌اند.

در پی برگزاری این دوره از المپیاد، بنیاد سینمایی فارابی و انجمن سینمای جوانان ایران در توافقنامه‌ای، حمایت مستمر و ایجاد تسهیل در امر فیلم‌سازی برای نوجوانان راه‌یافته به المپیاد فیلم‌سازی نوجوانان ایران را در دستور کار خود قرار دادند.

توافقنامه به منظور تربیت نیروی انسانی متخصص و سینماگران آینده‌ساز، توسعه عدالت فرهنگی و مرکززدایی و توجه ویژه به مناطق محروم و کم‌برخوردار از جمله ایجاد امکان عضویت راه‌یافتگان در دفاتر انجمن سینمای جوانان ایران، آموزش رایگان و حضور المپیادی‌ها در دوره‌های فیلمسازی انجمن سینمای جوانان ایران و تسهیل شرایط فیلم‌سازی و حمایت از ساخت فیلم اول سه نوجوان فیلم‌ساز برگزیده المپیاد، به شرط تایید فیلمنامه از سوی باشگاه فیلم‌اولی‌های انجمن سینمای جوانان ایران در دستور کار قرار گرفته است.

۱۸ نفر از نوجوان حاضر در این دوره از المپیاد فیلم‌سازی بنیاد سینمایی فارابی، از هنرجویان و دانش‌آموختگان دفاتر انجمن سینمای جوانان ایران هستند که فهرست اسامی آن‌ها به شرح زیر است:

داستانی

زهرا حلوایی کارگردان فیلم کوتاه «من سیبم را خوردم» از انجمن سینمای جوانان لاهیجان

آیلین محمودزاده هریس کارگردان فیلم کوتاه «تحفه» از انجمن سینمای جوانان مراغه

عسل خجندی‌راد کارگردان فیلم کوتاه «آزاد» از انجمن سینمای جوانان لاهیجان

ابوالفضل حیدری کارگردان فیلم کوتاه «غول چراغ جادو» از انجمن سینمای جوانان یزد

بنیامین خدابنده کارگردان فیلم کوتاه «آخرین رنگ این شهر» از انجمن سینمای جوانان زاهدان

فاطمه‌بیتا بهزادی کارگردان فیلم کوتاه «معکوس» از انجمن سینمای جوانان بندرعباس

سجاد اسماعیلی علیائی کارگردان فیلم کوتاه «قانون سوم» از انجمن سینمای جوانان یزد

نارین زارع کارگردان فیلم کوتاه «محبوب» از انجمن سینمای جوانان سنندج

شایان مقامی کارگردان فیلم کوتاه «بعد از ظهر نارنجی» از انجمن سینمای جوانان آباده

آرش نیکو کارگردان فیلم کوتاه «تلاقی» از انجمن سینمای جوانان آباده

پویانمایی

پارسا محمدی کارگردان فیلم کوتاه «اجاق» از انجمن سینمای جوانان زنجان

مستند

ثمین عالی‌زاده کارگردان فیلم کوتاه «در پشت شهر» از انجمن سینمای جوانان بندرعباس

سارا عابدی کارگردان فیلم کوتاه «روزی، روزگاری، پدربزرگ، مادربزرگ» از انجمن سینمای جوانان کرج

بخش ایده

سیدمحمد هاشمی با ایده «معبر» از انجمن سینمای جوانان آباده

پریسا آژ کارگردان با ایده «صندوق انتقادات» از انجمن سینمای جوانان ایلام

مسعود نوع‌دوست با ایده «حرف» از انجمن سینمای جوانان قم

محمدبردیا ابوذر با ایده «طبقه وسطی» از انجمن سینمای جوانان قم

نرگس رحیمی کارگردان با ایده «قضاوت» از انجمن سینمای جوانان اردبیل

ششمین المپیاد فیلم‌سازی نوجوانان ایران به همت بنیاد سینمایی فارابی و با همکاری انجمن سینمای جوانان ایران، از ۳۰ دی‌ ۱۴۰۱ با حضور ۳۵ نوجوان از سراسر کشور کار خود را آغاز کرده است و تا سوم بهمن ماه به دبیری مسعود احمدیان در تهران ادامه خواهد داشت.