به گزارش خبرنگار مهر، محسن جعفری راد کارگردان سینمای مستند، روزنامه نگار و نویسنده سینمایی صبح امروز ۱۸ دی ماه دار فانی را وداع گفت.
هوشنگ گلمکانی سردبیر ماهنامه «فیلم امروز» در گفتگو با خبرنگار مهر این خبر را تایید کرد.
«طلای قهوه ای»، «رنج زیرپوست»، «شامار» و … از جمله آثار مستند اوست. وی همچنین سابقه نویسندگی در ماهنامه فیلم را داشت.
به گزارش خبرگزاری مهر، بیست و ششمین جلسه شورای صنفی نمایش در روز یکشنبه ۱۸ دی در خانه سینما تشکیل شد.
بعد از بررسی درخواستها و موارد مطرح شده، قرارداد سرگروهی فیلم سینمایی «چپ، راست» به کارگردانی حامد محمدی و تهیه کنندگی منوچهر محمدی با پخش فیلمیران به سرگروهی پردیس ایران مال ثبت شد.
در ادامه جلسه مقرر شد به منظور حمایت از اکران فیلمهای جدید و ایجاد ظرفیت در سانس دهی، اکران فیلمهای «انفرادی»، «سگ بند»، «علفزار»، «تی تی» و «چند میگیری گریه کنی ۲» از روز چهارشنبه در تمام سینماهای کشور پایان یابد.
همچنین اکران فیلمهای «دوزیست» و «ابلق» به صورت سانس فوق العاده در سینماهای ۵ و ۶ سالنه و در سینماهای ۷ سالن به بالا طبق آییننامه ادامه خواهد داشت.
خبرگزاری مهر– گروه هنر- محمد صابری، زهرا منصوری: بعد از برگزاری جشنواره فیلم کوتاه تهران، پای گفتگویی صریح با مهدی آذرپندار نشستیم و تلاش کردیم از منظر ثبت تجربه، آنچه او در مقام دبیر آن رویداد دیده و تجربه کرده بود را روایت کنیم. واقعیت این است که برگزاری جشنوارههای سینمایی در سالی که پشت سر میگذاریم، متفاوت از دورههای قبل است به خصوص که سایه بخشی از التهابات و ناآرامیهای جاری در سطح جامعه، بر سر این رویدادها هم سنگینی میکند.
در ادامه تلاش برای ثبت تجربه برگزاری رویدادهای سینمایی در سال ۱۴۰۱ از محمد حمیدی مقدم دبیر شانزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» دعوت کردیم تا در قالب گفتگویی صریح و بدون محافظه کاری، بخشی از دیده و تجربیات خود را با ما در میان بگذارد و پاسخگوی ابهامات و حواشی این رویداد باشد. به خصوص که حالا بیش از دو هفته از برگزاری اختتامیه این رویداد گذشته است و با فروکش کردن غبار سوءتفاهمهای احتمالی، راحت تر میتوان از ناگفتهها و ناشنیدهها درباره پشت پرده تحولات این دوره از جشنواره سخن گفت.
محمد حمیدی مقدم با شم رسانهای ویژه ای که دارد، از دعوت ما استقبال کرد و آنچه در ادامه میخوانید روایت او از جزئیاتی است که حتماً بخشهایی از آنها برای اهالی سینمای مستند، جذاب و خواندنی است.
حمیدی مقدم که همزمان مدیرعاملی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی را هم برعهده دارد، در فرازهایی از این مصاحبه مشروح و مفصل، به حال و روز امروز سینمای ایران هم گریزهایی میزند و در مقام یکی از مدیران سینمایی، نکات و پیشنهادات قابل تأملی را مطرح میکند.
در ادامه بخش نخست از گفتگوی صریح خبرگزاری مهر با محمد حمیدی مقدم، دبیر شانزدهمین جشنواره بین المللی «سینماحقیقت» را میخوانید؛
* برای آنکه فرصت گفتگو را صرف مرور کلیات نکنیم، مستقیم سراغ مهمترین حاشیه شانزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» برویم که دوست داریم روایت شما در مقام دبیر این رویداد را از این حاشیه بشنویم؛ ماجرای «تحریم جشنواره» از کجا کلید خورد و مواجهه شما با آن چگونه بود؟
قاعدتاً با توجه به تجربهای که به لحاظ زیست در فضای مستندسازی کشور داشتم، نه فقط بهعنوان یک مدیر، احساس میکردم که امسال حوادث و اتفاقاتی برای جشنواره «سینماحقیقت» رخ خواهد داد. اجازه دهید یک بازخوانی از مسیر طبیعیای که طی کردیم داشته باشیم. تیرماه بود که فراخوان این دوره از جشنواره را منتشر کردیم. درباره «سینماحقیقت» در نظر گرفتن دو پیشزمینه بسیار مهم است. یکی تأثیرگذاریاش بر جامعه مخاطبان است، آنهم مخاطبان گروه اول یعنی موثرین در صنف مستندسازی و فیلمسازان که ما آنها را مخاطبان اول جشنواره میدانیم که مصرف کننده اصلی مستند هم هستند. در وهله دوم مخاطبان عمومیتر را هم میتوان مدنظر قرار داد.
واقعیت باید در یک اتاق شیشهای رقم میخورد تا این خانواده احساس نکند چیزی از آن پنهان شده است. این نکته اصلی من در حوزه مدیریت جشنواره بود که در ابتدا مخالفتهایی هم با آن شد اما من سرانجام توانستم نمایندگان دو صنف اصلی مستندسازی را به شورای سیاستگذاری جشنواره بیاورم در حوزه مدیریت خودم از سال ۹۸ تا همین سال ۱۴۰۱ رویکردی داشتم که براساس آن باید تأکید کنم آنچه اتفاق افتاد، نتیجه یک گفتگوی عقبهدار بود. من اولین دبیر جشنواره «سینماحقیقت» بودم که بهصورت خاص و تأکیدی، قائل به نقش «صنوف مستندسازی» در شورای سیاستگذاری جشنواره بودم. البته اینجا باید شوراهای مرکز گسترش را تفکیک کنیم چراکه آنجا هم شوراهای مشورتی و تولیدی داریم. اما اگر جشنواره را بهعنوان یک درگاه عرضه در نظر بگیریم، همواره احساس میکردم که صنوف باید در آن نقش کلیدی داشته باشند.
واقعیت باید در یک اتاق شیشهای رقم میخورد تا این خانواده احساس نکند چیزی از آن پنهان شده است. این نکته اصلی من در حوزه مدیریت جشنواره بود که در ابتدا مخالفتهایی هم با آن شد اما من سرانجام توانستم نمایندگان دو صنف اصلی مستندسازی را به شورای سیاستگذاری جشنواره بیاورم. در سال ۹۸ هم انجمن صنفی تهیهکنندگان مستند و هم انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند همراه شدند و دو عضو خود را به شورای سیاستگذاری جشنواره معرفی کردند.
ما همان زمان از طرف انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند با یک ریپ مواجه شدیم که میتوان آن را اولین پالس منفی احساسی نسبت به حرکتی که به عنوان یک مدیر آغاز کرده بودیم، به حساب آورد. پس نقطه شروع این پالس برای من سال ۱۴۰۱ نیست بلکه همان سال ۹۸ است.
* دقیقاً در چه مقطعی و با چه اتفاقی؟
بعد از اتفاقات آبانماه سال ۹۸، التهابی در جامعه بهوجود آمده بود اما در مجموع فضا آرام بود. هنوز حادثه پرواز اکراین رخ نداده بود. همان زمان عضوی که از انجمن کارگردانان سینمای مستند در شورای سیاستگذاری جشنواره انتخاب شده بود، رفتاری از خود نشان داد که من بهعنوان دبیری که از حوزه آکادمیک وارد عرصه شده بودم و دستم را به سمت صنف دراز کرده بودم تا گفتگو شکل بگیرد، آن را به حساب اولین بازخورد منفی گذاشتم، رفتاری که همزمان با آئین اختتامیه آن سال اتفاق افتاد.
عضو فعال شورای سیاستگذاری که عضو صنف کارگردانان سینمای مستند هم بود، برخلاف تمام آئیننامهها و پروتکلها، دیگر شورای سیاستگذاری جشنواره را به رسمیت نشناخت، صرفاً به این دلیل که اعضای گروه متصل به آنها روی سن جشنواره حرفهایی زده بودند و جایزهای که گرفته بودند، به مذاقشان خوش نیامده بود! همین افراد صحنه جشنواره «سینماحقیقت» را آن شب تبدیل به یک فضای سیاسی کردند. این حرکت، ناشی از یک رفتار دوگانه است. در شرایطی که هیچ اتفاقی در دوره برگزاری جشنواره رخ نداده و ناگهان شما در شب اختتامیه تبدیل به یک فعال سیاسی میشوید، ناشی از یک رفتار دوگانه است.
* این اکت سیاسی را فینفسه رفتار بدی میدانید؟
نه. اتفاقاً میگویم این درست است و مشکلی هم نیست. اما حرفم این است که چرا عضو مرتبط با شورای سیاستگذاری جشنواره باید بزند زیر میز بازی و درست در شب اختتامیه اعلام کند که دیگر در این شورا حضور پیدا نمیکنم؟ ما به این رفتار میگوئیم آماتوری و بلد نبودن قاعده بازی. این ناشی از نداشتن یک استراتژی و روش برای گفتگو است. همان زمان انجمن تهیهکنندگان سینمای مستند و اساتید مستندسازی در شورای سیاستگذاری حضور داشتند و تنها قرار بود در یک جلسه به جمعبندی برسیم که آن فرد اعلام کنارهگیری کرد. به این پیشینه اشاره کردم تا بگویم ما پیشتر هم این رفتار را تجربه کرده بودیم. البته من در مقام دبیر و از نگاه مدیریتی از این رفتار گذشتم و آن را به حساب یک خطای فردی گذاشتم. ما همچنان دستمان به سمت صنف دراز بود.
* چرا از این رفتار بهعنوان خطای فردی یاد میکنید. در مواجهه با همین جریان تحریم، برخی مدیران به فیلمسازان میگویند بیایید و اتفاقاً موضع اعتراضی خود را در فضای جشنواره ابراز کنید و فرصت گفتگو را از دست ندهید. چرا باید اعلام موضع در آئین اختتامیه را بهعنوان «خطای فردی» ذکر کنید؟
صحبت من درباره اتفاقی که در آئین اختتامیه افتاد نیست، درباره عضو شورای سیاستگذاری صحبت میکنم. طرف صحبت من مستندسازی که روی سن جشنواره اعلام موضع کرد نیست. اتفاقاً هر کسی میتوان موضع خودش را داشته باشد و به صراحت هم مطرح کند اما عضو شورای سیاستگذاری ما که اتفاقاً عضو رسمی شورای صنفی کارگردانان بود، دچار خطای فردی شد. او به تبع اتفاقی که روی صحنه افتاده بود، از شورای سیاستگذاری استعفا داد.
* و شما آن را ناشی از یک جوزدگی میدانید.
دقیقاً. ما که همه چیز را پذیرفتهایم، این دوستان بهعنوان طراح، نظریهپرداز و حافظ منافع صنفی، باید تا آخرین لحظه پای میز گفتگو حضور داشته باشند. ما باید با هم گفتگو کنیم. البته شرایط سال ۹۸ قابل قیاس با امروز نیست. فقط خواستم برای بحثی که میخواهم داشته باشم، یک عقبه و به تعبیری بکگراند ایجاد کنم. انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند، نه فقط در این سال و سال ۹۸ که حتی در سال ۸۸ هم جشنواره را تحریم کردند و اتفاقاً همین هسته مرکزی را هم داشتند. همان افرادی که یک ماه بعد رفتند و در جشنواره فیلم پلیس بهعنوان داور حضور پیدا کردند و این همان رفتار متناقض است.
میدانستند فضای جشنواره «سینماحقیقت» هیچگاه سیاسی نبوده است. همه این مستندسازان در ذات جریان «سینماحقیقت» حضور داشتهاند و مگر میتوان این ذات را کتمان کرد؟ مگر غیر از این است که همین افراد عضو شوراهای تولید و حتی هیأتهای انتخاب و داوری این رویداد بودهاند؟ اصلاً این رویداد از جریان مستندسازی قابل جداسازی نیست * یعنی نقد شما بر رفتارهای دوگانه است.
بله. من معتقدم هر اکت و هر رفتاری باید منتهی به گفتگو و نتیجه شود. بالاخره از هر رفتاری باید نتیجهای برای خودمان یا صنفی که پشتسرمان هستند حاصل شود. ما بهعنوان مدیریت، با تمام این اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بودیم، همچنان به گفتگو با صنوف قائل بودیم و هستیم. میخواهید موضع حمیدیمقدم را بدانید؟ حتی اتفاق آن سال را هم خطای فردی میدانم و آن را به حساب انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند ننوشتم.
در سال ۹۹ که بحران کرونا پیش آمد، همچنان ارتباط ما با صنف قوی بود. ما اتفاقاً در این دوره ارتباط قویتری با صنوف داشتیم و این بار از خانمهای عضو صنوف برای حضور در شورای سیاستگذاری دعوت کردیم. با تمام این فرازوفرودها همواره صنف مستند، جشنواره «سینماحقیقت» را بهعنوان یک نقطه اتصال برای تمام اجزا و ارکان سینمای مستند، قبول داشت. آنها همچنان هم میدانند که تنها محل عرضه و دیده شدن آثار سینمای مستند، همین ویترین جشنواره «سینماحقیقت» است. صنوف در این مسیر همراه ما بودند. شوراهای تولید ما هم در این مسیر از مهمترین اعضای همین صنوف بودند که برخی از آنها از هستههای اصلی جریان تحریم جشنواره هم بودند.
در سال ۱۴۰۱ و براساس همین سابقه قبلی، من احساس میکردم که در یک فضای دوگانه قرار داریم. البته میدانستم طیفی از مستندسازان، جشنواره «سینماحقیقت» را از فضای پیرامونی جدا میدانند چرا که میدانستند فضای جشنواره «سینماحقیقت» هیچگاه سیاسی نبوده است. همه این مستندسازان در ذات جریان «سینماحقیقت» حضور داشتهاند و مگر میتوان این ذات را کتمان کرد؟ مگر غیر از این است که همین افراد عضو شوراهای تولید و حتی هیأتهای انتخاب و داوری این رویداد بودهاند؟ اصلاً این رویداد از جریان مستندسازی قابل جداسازی نیست، مگر عدهای که هر یک به دلایلی، سالهاست که با هیچیک از بخشهای دولتی در کشور همکاری نکردهاند. باقی افراد، همهشان یا حمایتهایی دریافت کردهاند یا در این رویداد حضور فعال داشتهاند.
* اتفاقاً در میان اسامی تحریمکنندگان خیلی از افراد بودند که سابقه همکاری با مرکز گسترش را هم داشتند.
تقریباً همهشان همین گونه بودند. وقتی وارد التهابات شهریورماه به بعد شدیم، من احساس میکردم که شاهد واکنشهایی خواهیم بود اما همزمان اعتقاد راسخ داشتم که اکثریت مستندسازان، «سینماحقیقت» را به دلیل ویژگیهای وجودی و ذاتیاش دوست دارند. عدهای میخواستند حرکتی سیاسی انجام دهند و برای این منظور تلاش کردند یک دوگانگی با نمادی که میتوانستند آن را به حاکمیت مرتبط کنند، ایجاد کنند. طیفی از همین افراد هم حتی «سینماحقیقت» را همچنان دوست دارند، چرا؟ چون فقط یک ماه قبلتر شاهد واکنشهای آنها نسبت به ماجرای کاهش جوایز جشنواره بودیم!
اینها را بهعنوان سند میگویم که بماند. شهریورماه و بعد از ماجرای متروپل، ما ایده کاهش جوایز جشنواره «سینماحقیقت»، آن هم مطابق با استانداردهای جهانی را مطرح کردیم. وقتی این ایده روی سایت ما قرار گرفت، به معنای واقعی کلمه با یک انقلاب مواجه شدیم. آن هم در حالی که این ایده را شخصاً با رؤسای دو صنف اصلی مستندسازی مطرح کرده و تأیید آنها را هم گرفته بودم. با این حال طرح این ایده با اعتراضات بسیاری مواجه شد؛ چه کسانی اعتراض کردند؟ آن کسی که اولین تلفن اعتراضی را آن روز به من زد، بعدها تبدیل به هسته مرکزی جریان تحریم جشنواره شد! همان فردی که معتقد بود جایزه «حقیقت» آرزوی بچههای مستندساز است، تبدیل به تحریمکننده جشنواره شد!
باز هم ما باب تعامل را نبستیم. برخی میگفتند حمیدیمقدم تا دقیقه ۱۲۰ هم با این دوستان تعامل کرد! از معترضان خواستیم پای میز گفتگو بیایند، آنها هم آمدند و استدلال ما را هم شنیدند، اما در پایان گفتند برای امسال جوایز را کم نکنید و فعلاً اجازه دهید دربارهاش گفتگو شکل بگیرد. این مثل یک بیعت مجدد در شهریورماه امسال با چهرههای مؤثر در جریان مستندسازی بود که بعدها همه آنها جشنواره را تحریم کردند! ریشه این تناقض و پارادوکس در کجاست؟ ما که میدانیم در کجاست.
* حرفتان این است که تا یک ماه قبل از جشنواره، «سینماحقیقت» هنوز برای تحریمکنندگان موضوعیت داشت؟
شدیداً موضوعیت داشت و نفس برگزاری جشنواره برایشان حائز اهمیت بود. ما میدانستیم که در مرکز ثقل جریان مستندسازی قرار داریم اما آن اتفاقات درباره کاهش جوایز، مانند یک محک بود که این میزان اهمیت را یک بار دیگر ثابت کرد. موضع من هم درباره جوایز کامل مشخص بود. صراحتاً گفتم در سه دوره دبیریام در جشنواره (که آن زمان هنوز چهار دوره نشده بود) نمیتوانم با اطمینان بگویم که جوایز بخش فنی را به درستی اعطا کردهایم.
* یعنی در صحت این جوایز تردید دارید؟
بله. تردید داریم. عواملی مانند سیستم نمایش، کیفیت اکران و تخصص افرادی که عهدهدار داوری میشوند در این فرآیند تأثیر دارند. من معتقدم جوایز در این بخشها باید به صنوف تخصصی واگذار شود و در قالب آکادمی، برگزیدگان بخشهای فنی معرفی شوند و این اتفاقی است که در جشن مستند خانه سینما میتواند رخ دهد. اما در مقابل موضع من، هیچیک از این افراد قائل به جشن خانه سینما نبودند. در بسیاری از گفتگوها تأکید داشتند که این جایزه و تندیس «حقیقت» است که برای مستندسازان اهمیت دارد.
ما در هر شرایطی باید جشنواره را برگزار میکردیم. تا پایان مهلت ثبتنام اعلام شده در فراخوان، بسیار از افراد و مستندسازان بهصورت خودخواسته و حتی بعضاً حضوری، آثار خود را به دبیرخانه جشنواره رساندند. همان افرادی که نام برخی از آنها بعدها در جریان تحریم جشنواره هم آمد با همین سابقه گفتگوها، جلوتر که رفتیم، جشنواره فیلم کوتاه تهران هم برگزار شد و آنجا هم صحبتهایی از تحریم مطرح شد. با تمام اینها ما در مهرماه تصمیم به معرفی اعضای شورای سیاستگذاری گرفتیم. ما کارمان را میکردیم. این عبارت یعنی «ما کار خودمان را میکردیم» کلیدواژه اصلی روایت من درباره این جریانات است. ما در هر شرایطی باید جشنواره را برگزار میکردیم. تا پایان مهلت ثبتنام اعلام شده در فراخوان، بسیار از افراد و مستندسازان بهصورت خودخواسته و حتی بعضاً حضوری، آثار خود را به دبیرخانه جشنواره رساندند. همان افرادی که نام برخی از آنها بعدها در جریان تحریم جشنواره هم آمد.
* چرا تعمداً درباره «فشارها» صحبت نمیکنید؟
درباره آنها هم صحبت میکنم که اتفاقاً بحث مهمی هم هست. میخواهم بگویم ما فرآیند ثبتنام را هم انجام دادیم. با هماهنگی آقای خزاعی، شورای سیاستگذاری را هم معرفی کردیم. از انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند، آقای پیروز کلانتری بعد از صحبتی که با هم داشتیم، آقای امین قدمی را به نمایندگی معرفی کردند و ما هم بدون هیچ دخالت و پیشنهادی، آن را پذیرفتیم. از طرف انجمن تهیهکنندگان مستند هم آقای رضا خوشدل راد معرفی شد و اینگونه شورای سیاستگذاری جشنواره تشکیل شد.
در آن شرایط جشنواره فیلم کوتاه تهران، با درایت برگزارکنندگان به بهترین شکل برگزار شد. البته من میدانستم که از جامعه مستندسازان، توقع میرود که نسبت به رویدادهای اجتماعی واکنشی داشته باشند و این بار سنگین روی خانواده مستند را بهعنوان دبیر جشنواره بهخوبی حس میکردم و میفهمیدم. ما باید نگاه عادلانه به این فضا میداشتیم. بعد از یکی دو جلسه که برگزار کردیم، دوستان انجمن کارگردانان گفتند که ما احساس تحریمشدن میکنیم. ما هم گفتیم شما بهعنوان یک انجمن صنفی، میتوانید این جریان را مهار کنید. گفتیم شما میتوایند فضایی را ایجاد کنید که شاید ایدهآل نباشد اما میتواند فضایی مطلوب برای گفتگو باشد. در آن فضا بازهم یک پارادوکس بهوجود آمد.
نماینده انجمن صنفی کارگردانان بهخوبی توانست در دو جلسه نخست شورای سیاستگذاری جشنواره نقش خود را ایفا کند و میتوان گفت افزایش جوایز جشنواره امسال مدیون تلاشهای آقایان قدمی و خوشدل راد بود. همین نکته نشان میداد که نمایندگان صنوف چقدر میتوانستند نقشآفرین باشند. همه چیز بهخوبی داشت پیش میرفت و در قالب گفتگوها، توقع دوستان این بود که فضای پذیرش آثار باید بازتر باشد و حرفهای جدیدی باید در جشنواره مطرح شود. من بهعنوان دبیر همانجا قول همراهی دادم و حتی گفتم بهعنوان دبیر جشنواره فضایی را ایجاد میکنم تا نمایندگان صنوف بتوانند حرفهای سختتر و صریحتر خود را در جلسات خصوصیتر مطرح کنند و حتی جلساتی با مسئولان مربوطه همچون نمایندگان نیروی انتظامی داشته باشند تا مسائل خود را مطرح کنند اما گفتم برای اجرایی شدن این اتفاق نیاز به یک نقشهراه داریم.
دوستان حتی میخواستنند این گفتگوها زودتر از جشنواره «سینماحقیقت» شکل بگیرد تا مستندسازان تکلیف خود را بدانند، اما حرف ما این بود که جشنواره نمیتواند سرفصلی برای این گفتگوها تعیین کند و پیشنهاد این فهرست مسائل باید از طرف شما باشد. ما بهعنوان مرکز گسترش میخواستیم فضا را آرام کرده و به سمت گفتگو پیش برویم.
بهعنوان دبیر همانجا قول همراهی دادم و حتی گفتم بهعنوان دبیر جشنواره فضایی را ایجاد میکنم تا نمایندگان صنوف بتوانند حرفهای سختتر و صریحتر خود را در جلسات خصوصیتر مطرح کنند و حتی جلساتی با مسئولان مربوطه همچون نمایندگان نیروی انتظامی داشته باشند تا مسائل خود را مطرح کنند * همه این اتفاقات و مذاکرات تا پیش از انتشار آن نامه تحریم و اعلام رسمی موضع این دوستان بود؟
بله. آنها پیشنهاد من را هم پذیرفتند و من از آنها خواستیم پروپوزال یا فهرست مسائلی را ارائه کنید تا براساس آن برای برگزاری نشستهای گفتگو، برنامهریزی کنیم. گفتگوهایی که میخواستیم در صحن «سینماحقیقت» شکل بگیرد. حتی آقای قدمی بهعنوان نماینده صنف کارگردانان و آقای شکیبانیا بهعنوان نماینده تهیهکنندگان قرار شد مجری این گفتگوها باشند. گفتگوهای خیلی داغ و شفافی را برای پنلهای تخصصی جشنواره پیشبینی کرده بودیم البته با اندازههای معین.
من توانستم موافقت این اتفاق را بگیرم چرا که دبیر باید به این دوستان وعده میداد تا مسیر گفتگوها مشخص شود، اما تا زمانی که انجمن صنفی کارگردانان موضع خود برای کنارهگیری از شورای سیاستگذاری را جشنواره را اعلام کرد، هیچ فهرست و پروپوزالی از این دوستان دریافت نکردیم! هیچ نامه و سندی ارائه نکردند که بگویند ما میخواهیم درباره این مباحث گفتگو کنیم. همزمان احساس کردیم نشانههایی از «انکار حقیقت» در فضای رسانهای برخی از مستندسازان بروز پیدا کرده است.
در این فضا و به رغم آنکه میدانستیم دیگر با فضای قبلی مواجه نیستیم، ما بار دیگر تصمیم گرفتیم کار خودمان را بکنیم. به دوستان هم اعلام کردیم ما مسیر خودمان را طی میکنیم و شما هم مسیر خودتان را بروید اما فراموش نکنید که ما همچنان قائل به گفتگو در هر شرایطی هستیم. ما خودمان را برای یک شرایط سخت آماده کرده بودیم. خیلیها فیلمسازان را تحت فشار گذاشتند و تماسها شروع شده بود. گروههایی بودند که دوست نداشتند «سینماحقیقت» شکل بگیرد.
* بعد از آنکه موضع «تحریم جشنواره» بهصورت رسمی اعلام شد، هیچ گفتگویی با این بچههای مستندساز نداشتید؟
بله، بله. واقعیت این است که این صنف، هیچ پلن و برنامهای برای بعد از تحریم جشنواره نداشت.
* هر دو صنف به یک اندازه در جریان تحریم نقش داشتند؟
نخیر! انجمن تهیهکنندگان سینمای مستند بههیچوجه در این زمینه نقش نداشت. انجمن تهیهکنندگان سینمای مستند اعلام کرد نه با جشنواره همراهی و نه آن را تحریم میکند. فقط انجمن صنفی کارگردانان بودند که بحث تحریم را پیش کشیدند. به این نکته هم توجه داشته باشید که ما در همه صنوف، شاهد حضور یک قشر ساکت هم هستیم. مانند گروهها فضای مجازی که افراد بسیاری در آنها حضور دارند که شاید با خیلی از پیامهای منتشرشده در گروه مخالف هستند اما هیچ واکنشی از خود نشان نمیدهند. در این شرایط باید مبنای همراهی کردن یا همراهی نکردن صنف با یک رویداد، رأیگیری باشد. ما صنف را حافظ منافع شغلی یک گروه میدانیم نه نماینده آنها برای رفتارها و برخوردهای سیاسی. امروز هم نمیخواهم با قاطعیت بگویم که هیأت مدیره انجمن صنفی کارگردانان مستند، جریان تحریم را به راه انداختند اما نمیتوان از واقعیتها هم فرار کرد. همه چیز امروز در سینما، روشن و عیان است. مگر خانواده سینمای ایران چند نفر است؟ مگر خانواده مستند ما چند نفر است؟ بالاخره معلوم است که چه کسی تماس گرفته و به دیگر افراد فشار آورده است!
نمیخواهم با قاطعیت بگویم که هیأت مدیره انجمن صنفی کارگردانان مستند، جریان تحریم را به راه انداختند اما نمیتوان از واقعیتها هم فرار کرد. همه چیز امروز در سینما، روشن و عیان است. مگر خانواده سینمای ایران چند نفر است؟ مگر خانواده مستند ما چند نفر است؟ بالاخره معلوم است که چه کسی تماس گرفته و به دیگر افراد فشار آورده است! من به دوستان صنفی با کمال شجاعت اعلام کردم، اگر هیچکس هم نیاید، بهعنوان کسی که تا آخرین لحظه دبیر شانزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» هستم، ثبت سندی برگزاری این دوره از جشنواره برایم حائز اهمیت است، چه شما و من باشیم، چه نباشیم، این دوره از جشنواره «سینماحقیقت» باید در موعد مقرر برگزار شود. این سند امروز ثبت شده است و از شما بهعنوان ژورنالیست میپرسم، از اعضای فعال این صنوف، چند نفر در جشنواره غایب بودند و به تعبیری «انصراف تحریمی» دادند؟ من صراحتاً اعلام کردم که برایم بههیچوجه اکت و فعالیت در فضای مجازی سندیت و رسمیت ندارد و برای انصراف باید بهصورت مکتوب موضع خود را اعلام کنید.
* این عدم سندیت فضای مجازی، برای بعد از جشنواره هم لحاظ میشود؟
مواضع فضای مجازی مهم است.
* ولی منجر به تصمیمگیری نمیشود!
فراموش نکنید که ما همیشه باید تبعات و بهای تصمیمات و اظهاراتمان را بپذیریم. وقتی شما حرفی را مطرح میکنید، شرایط با قبل از بیان آن حرف متفاوت خواهد بود. هر موضعگیری در هر همکاری دو طرفه، در تصمیمات و همکاریهای بعدی تأثیرگذار خواهد بود و نباید اینگونه فکر کنیم که ما یک چیزهایی گفتهایم، یک جشنواره مهم ملی را تخریب کردهایم و انتظار داشته باشیم شرایط هم هیچ تغییر نداشته باشد. من قائل به اهمیت موضعگیریها در فضای مجازی هستم اما در فرآیند برگزاری جشنواره، این مواضع را ملاک قرار ندادیم. تمام مسئله من این است که ما خیلی وقتها جرزنی میکنیم!
اینکه قواعد بازی را بلد نیستیم، نشانهای از عقبافتادگی است. این اتفاقاً همان بازی کردن خارج از قواعد تمدن امروز است. سختترین مواضع، حتی جنگیدن هم قاعده دارد و شما باید در آن درست بازی کنید. نباید زیر میز بزنید. شما وقتی در گفتگو به انسداد میرسید هم نمیتوانید بازی را بهم بزنید. اینها چیزهایی است که باید یاد بگیریم و بلد نبودن همینها در سینما و فرهنگ و صنعت و همه جوانب زندگی ما رسوخ کرده است.
* برگردیم به روایتتان از مواجهه با تحریمکنندگان.
ما صراحتاً اعلام کردیم هر کس نمیخواهد فیلمش در جشنواره حضور داشته باشد، باید بهصورت کتبی به ما اعلام کند. بالاخره شما تصمیمی گرفتهاید که نتیجهاش برایتان مهم است، اما اگر محافظهکار و منفعتطلب باشید، اولین کسی هستید که جا میزنید.
* اینجا بازهم جایی است که باید به تأثیر «فشارها» اشاره داشته باشید.
به آن هم میرسم. بحث من درباره قواعد بازی است. شما حتی اگر امروز به جشنواره لوکارنو هم فیلمی را ارائه بدهیم، تا زمانی که بهصورت رسمی و مکتوب انصراف ندهید، از نظر حقوقی جشنواره اجازه ندارد فیلم شما را کنار بگذارد و اگر این کار را انجام دهد، شما میتوانید طرح شکایت کنید. احتمال دارد موضعی که در فضای مجازی از طرف شما اعلام شده است، فیک و تقلبی باشد. پس ما اعلام کردیم تنها انصراف مکتوب را میپذیریم. از همان زمان هم فشارها وجود داشت. تا همین امروز که صحبت میکنیم، تنها سه نفر حاضر شدند به صورت مکتوب انصراف دهند که به نظرم اتفاقاً اینها آدمهای صادقی بودند. در میان تمام فشارهای دیگر هم مجموعاً ۹ فیلم بودند که به بهانههایی مثل مسائل فنی کنار کشیدند که از این موضوع میگذرم.
تا همین امروز که صحبت میکنیم، تنها سه نفر حاضر شدند به صورت مکتوب انصراف دهند که به نظرم اتفاقاً اینها آدمهای صادقی بودند. در میان تمام فشارهای دیگر هم مجموعاً ۹ فیلم بودند که به بهانههایی مثل مسائل فنی کنار کشیدند وقتی به موعد برگزاری جشنواره رسیدیم هم خیلی صادقانه اعلام کردیم این جشن بدون عشق، علاقه و شور اهالی سینمای مستند، فایده ندارد. از مسئله تحریم هم عبور کردیم و به مستندسازان گفتیم آیا شما علاقهمند هستید حضور داشته باشید یا خیر؟ حتی به صنف اعلام کردیم که شما به بحث تحریم دامن نزنید. شاید برخی از اعضای شما دوست داشته باشند بیایند و برخی دوست نداشته باشد، اجازه دهید همه این افراد آزاد باشند و تحت فشار قرار نگیرند. با همین تمهیدات الحمدلله بیش از ۶۰۰ فیلم به دبیرخانه رسید که از میان آنها ترکیب نهایی فیلمهای بخش مسابقه معین شد. در آخر هم ترکیب افراد حاضر روی استیج اختتامیه را دیدید. چهار نفر از اعضای همان انجمن صنفی، روی صحنه آمدند و از دبیر جشنواره جایزه گرفتند.
* همان صنفی که به ظاهر جشنواره را تحریم کرده بود.
بله. نمیخواهم خیلی به جزئیات اشاره کنم اما مهم این است که همه این افراد برای حضور در جشنواره آزاد بودند و تصمیم گرفتند که در «حقیقت» حضور داشته باشند. نفس این حضور برایشان مهم بود. آنهایی که تصمیم به کنشگری نسبت به حوادث اخیر گرفتند و در جشنواره حاضر نشدند هم مشکلی نداشتند. مشکل من با کسانی است که میخواستند کنشگری خود را به دیگر تحمیل کنند. آیا این نوعی از دیکتاتوری نیست؟ تصمیم به عدم حضور، یک تصمیم است که میتواند محترم هم باشد، کمااینکه اشاره هم کردم، خیلیها سالهاست چنین تصمیمی گرفتهاند و کاملاً هم با احترام هر دوره از برگزاری را دنبال میکنند.
شما میتوانید اکت سیاسی هم داشته باشید، اما در مقابل یک پدیده فرهنگی که زیست شما در آن شکل گرفته که نمیتوانیم ریتم اتفاقات را برهم بزنید. «سینماحقیقت» امسال، کات میخورد به سال قبل و سالهای قبلتر؛ شما چگونه میخواهید تناقض موضع امروز و دیروز خود را برطرف کنید؟ ما تمام ۶۰۰ اثر رسیده را در معرض قضاوت میگذاریم چون معتقدیم هیچ راهی جز صراحت، شجاعت و شفافیت نداریم. بلوف هم نمیزنیم.
ادامه دارد…
به گزارش خبرنگار مهر، نشست «قهرمانپردازی در سینما» عصر روز گذشته شنبه ۱۷ مهر، با سخنرانی محمدتقی فهیم منتقد سینما در سالن شماره سه سینما فلسطین محل برگزاری سیزدهمین جشنواره مردمی «عمار» برگزار شد.
فهیم در ابتدای این نشست با اشاره به سینمای قهرمانپرداز گفت: سینمایی سرگرم کننده است که قصهگو و قهرمانپرداز باشد؛ سینمایی که با قهرمان ساخته و پرداخته میشود، حتماً سرگرم کننده است. اگر قرار باشد ما سینمای سرگرم کننده داشته باشیم، باید قهرمان فیلم را بسازیم، یعنی اینها الزام و ملزوم یکدیگر هستند.
وی ادامه داد: پس از انقلاب در مقام یکی از کشورهای تولیدکننده رتبه خوبی را به دست آوردیم، اما در ارتباط با مخاطب ناکام ماندیم، به این دلیل که نتوانستیم با دل مخاطب پیش برویم. سینمای «دلی» دقیقاً آن سینمایی است که در ارتباط با تماشاگر توفیق کسب میکند.
این منتقد سینما گفت: در تمام این سالها گفته شده است که فیلم باید با ذهن، عقل یا مغز مخاطب کار کند و سینما باید اندیشمند و دارای پیام مستقیم باشد؛ همه این حرفها تا زمانی درست است که به دنبال دل مخاطب باشیم، در غیر این صورت هر تلاشی در این راستا بیهوده خواهد بود. سینما در دهه شصت، چندسالی سینمای قصهگو شد، فیلمها قهرمان داشت و به نوعی قهرمانانش کنشمند بودند و نسبت به مخاطبانش احساس وظیفه میکردند تا بتوانند او را سرگرم کنند؛ بنابراین سرگرم کردن اولین قدم ارتباط مخاطب با فیلم است.
فهیم ادامه داد: چند سال پس از انقلاب، نگاه سرگرم کننده به فیلم تبدیل به یک رویکرد ضد ارزش شد و هر اندازه که جلوتر رفتیم، کم کم سینما از سبد مصرفی خانوادهها حذف شد. حتی مدیران و مجموعههای دولتی در ارتباط دادن بودجه به پروژهها به دنبال این بودند که افراد بتوانند هرچه سریعتر در فیلمها مانیفست اعلام کنند. نتیجه این اتفاق سبب شد تا قهرمان و قصهگویی از سینما حذف شود.
وی افزود: زمانی که انقلاب در کشورمان صورت گرفت، مدیران همان تجربه و خطای شوروی را پیش رو قرار دادند و آن چیزی نبود جز حذف قهرمان و قصهگویی از سینما. این در حالی است که سینمای شوروی در دورهای قدرتمندترین سینما بود، تا جایی که مکاتب مهم فیلمسازی در شوری پدید میآید که معروفترین آن آیزنشتاین ۲۲ ساله است که با مکتب مونتاژ دنیا را تکان داد. پس از مدتی در این کشور شاهد هستیم که به دلیل بی توجهی به عنصر سرگرمی و توجه به هدفگذاری دل مخاطب، شوروی عملاً چندسال بعد در برابر سینمای غالب جهان عقب نشینی میکند.
فهیم ادامه داد: آیزنشتاین در پس این اتفاقات مینویسد که دیگر دوران قهرمان فردی در سینمای شوروی گذشته است، یعنی فیلمسازان به قهرمان جمعی توجه میکنند. دقیقاً مشابه این جمله را در دهه هفتاد از مدیران بنیاد فارابی شنیدم که عنوان کردند ما نیاز به مخاطب «تخمه شکن» نداریم و مشابه همان مسیر شوروی را با حذف مخاطب از سینما ادامه دادند.
وی افزود: در دهه هفتاد قرار شد تا سینمای فرهیخته و فعال داشته باشیم، اما با حذف مخاطب بدترین آسیب را به سینمای ایران زدند، تا جایی که از اواسط دهه هفتاد سینمای ایران به قول قماربازان سینمای مفت باز شد و همه چیز را مجانی باخت، یعنی تولید کرد اما مصرف کننده روز به روز کاهش یافت.
این منتقد سینما گفت: در دهه اخیر روسها تلاش کردند سینمای شان را از آن مسیر تغییر دهند، روسهایی که در مقطعی فیلمسازانش، بنیانگذار سینما در اروپا همچون سوئیس، مکزیک و حتی آلمان بودند. در آن مقطع آمریکا به موازات تصمیمات غلط این کشورها به سینمای قهرمانمحور روی آورد و سینمایش بر دیگر کشورها غلبه شد.
وی افزود: سینمای آمریکا سینمایی است که در جهان حاکم است و در درجه اول با دل مخاطب کار میکند و در نهایت میتواند تأثیرات سیاسی و فرهنگی بگذارد تا جایی که به واسطه فیلمهایش بازتولید ارزشهای آمریکایی و رویای آمریکای کند.
فهیم گفت: سینمای ایران با حذف قهرمان روند خوبی را طی نکرد و نمیکند و حتی امروز ما با سینمای حتی ضد ایرانی مواجه هستیم. سینمای ما اساساً سینمای ملی ندارد و شاید چند فیلم علی حاتمی را مثال بزنم که تا حدودی به مرز سینمای ملی نزدیک است. زمانی که فیلمساز در فیلمهایش به دنبال قصه و قهرمانپردازی نیست، در نهایت تبدیل به فیلمسازی میشود که با پیروی از برخی جریانات بیرونی، به دنبال دریافت جوایز از جشنوارههای مختلف خارجی است، اما فیلمی که مورد نیاز مردم است، تولیدی بوده که متأثر از مجموعه پشتوانه تاریخی و هویتی کشور ایران باشد. قهرمان فاقد هویت دیگر قهرمان نیست؛ بنابراین اصلیترین وجه قهرمان این است که هویت تاریخی و ملی داشته باشد.
وی افزود: قهرمانی که فاقد ایدئولوژی، هویت و ریشه باشد، بدون تردید معنا ندارد. فیلم باید دارای شاخصههای ایرانی و بیشتر از آن شاخصههای ملی باشد. بی تردید ایرانی بودن در حوزه اقتدار معنا مییابد یعنی فراتر از مرزها بحث ایران ارزش دارد، اما ارزش عنوان این است که به یک اثر ببخشد.
فهیم گفت: زمانی که درباره قهرمان صحبت میکنیم، حتماً باید قهرمان ملی باشد. قهرمانی که قرار است در سینمای ایران بسازیم، باید تجسم، تندیس و تبلور جامعه ایران باشد. همچنین زمانی که صحبت از قهرمان میکنیم، باید در کنارش ضدقهرمان ساخته شود. اصلیترین مشکل سینمای ایران این است که فیلمسازانش، مسیر فیلمسازی را بلد نیستند. قهرمان زمانی قهرمان میشود که فیلمساز پشت دوربین بلد باشد که چگونه باید فیلم بسازد و نسبت به ابزارهای آن مسلط باشد. همچنین یکی از تمایزهای فیلمسازان با یکدیگر در خلاقیت هنری و فرم است که همین امر موضوع خدادادی است و قابل آموزش نیست و در ناخودآگاه فرد شکل میگیرد.
این منتقد سینما مطرح کرد: برای قهرمانپردازی در فیلم، نیاز است که فیلمساز درباره کشورش اطلاعات داشته باشد و این همان پژوهش است. قهرمانپردازی در سینما برخلاف تصور روشنفکران، کار بسیار سختی است که اگر آسان بود، امروز در کشورمان فیلمسازان زیادی موفق به قهرمانپردازی میشدند. آن چیزی که امروز فیلمساز باید به دنبال آن باشد، آموختن سینما در اندازهای است که میزانسن را بشناسد تا بتواند میزانسنی از قهرمان را ارائه کند، یعنی قهرمان از میزانسن ایرانی ساخته شود تا برای مخاطب قابل باور باشد. این اتفاق نمیافتد، مگر آنکه فیلمساز اهل مطالعه و پژوهش باشد و سینما را به لحاظ تکنیک فرا بگیرد. فیلمهای آمریکایی به گونهای است که در همه بحرانهای سیاسی و اقتصادی خلاف جهت جریانهایی بوده که به دنبال تخریب جامعه است. تولیدات فیلمسازان آمریکایی به گونهای بود که برای آمریکا تمدن ساختند. تمدنی که مردم دنیا آن را باور کردند. دلیل این امر هم تعهد فیلمساز به مردم بود.
وی افزود: سالها از انقلابمان میگذرد و اتفاق بزرگی که در انقلابمان رخ داد این بود که زنها با پوشش وارد جامعه شدند و در عرصههای مختلف خوش درخشیدند در حالی که لیبرال دموکراسی حاکم در دنیا میگوید با پوشش نمیتوان فعال اجتماعی شد. آیا فیلمسازان ایرانی طی این سالها توانستند این بخش از جامعه ما را به واسطه فیلمهایشان به دنیا معرفی کنند؟
فهیم گفت: در بحث قهرمان هرچه فیلمسازان متعلق به حال جامعه و ریشه در گذشته باشند بیشتر میتوانند در حوزه قهرمانی کار کنند. قهرمان و ضدقهرمان باید دارای ویژگیهای نزدیک به هم باشد تا به امتحان نهایی که میرسند، قهرمان پیروز شود و ضد قهرمان شکست بخورد. بهنظرم بهترین قهرمان در فیلم حاتمی کیا با نام «آژانس شیشهای» بود که میتوانیم از آن به عنوان الگویی در سینمای ملی یاد کنیم. فیلمی که دارای قهرمان و ضدقهرمان بود. فیلمهای رضا میرکریمی تا پیش از فیلم «یه حبه قند» را میتوان در چارچوب سینمای ملی نام برد. در این راستا میتوان به فیلم «زیر نور ماه» و «خیلی دور، خیلی نزدیک» اشاره کرد. البته فیلم «به آهستگی» هم مناسب سینمای ملی است چراکه نقش زن در این فیلم کنشمند و معرف یک زن ایرانی بود.
این منتقد سینما اظهار کرد: قهرمان برخی از فیلمسازان ایران، ذلیل هستند یعنی قهرمانان از خود واقعیت قهرمان عقبتر هستند. فیلم «تک تیرانداز» درباره شهید زرین که دو سال پیش ساخته شد، مصداق بارز این جمله است. شهید زرین در کتابها خواندیم که شخصیت بسیار جذاب و قابلیت قهرمانانه داشت، اما وقتی این شخصیت تبدیل به فیلم شد، دیگر آن قدرت قهرمان را نداشت و قهرمان عقبتر از واقعیت فیلم باقی ماند، در حالی که قهرمان باید یک قدم از قهرمان واقعی جلوتر باشد. اما قهرمانان سینما هرچه ساخته شده است، ده قدم عقب تر هستند و کاریزمای لازم را ندارند. در سینمای «دلی» قهرمان باید جذابیت و کاریزما داشته باشد و در سینمای ایران نمونههای کمی داریم که از واقعیت قهرمانها جذابتر و تأثیرگذارتر باشد.
وی با اشاره به فیلم «تختی» گفت: متأسفانه آقای توکلی شخصیت تختی را به صورت یک فرد عقبمانده افسرده نشان داد. تختی در فیلم آقای توکلی زمین تا آسمان با تختی واقعیت فرق داشت. قهرمان ملی نیازمند پشتوانه سینمای ملی است و سینمای ملی، پژوهش ملی میطلبد و در نهایت پژوهش نیازمند فرد متخصص نسبت به جامعهاش است. سالانه دولت اعتبارات کلانی را به سینمای کشور تزریق میکند که یک سری شارلاتان و سیاسی از آن خارج میشود و به قول قماربازان، مفتبازانی هستند که در داخل و خارج مفت میبازند. دلیل باخت در داخل این است که با پول مردم فیلم میسازند و بازتولید آن ارزشهای مردمی نیست و دلیل باخت در خارج از کشور این است که باج میدهند.
فهیم در پایان عنوان کرد: امروز چرا مردم سیستان و بلوچستان باید از سینما محروم باشند؟ روش غلطی در سینمای کشور پیش گرفته شده است. امروز مدیران فارابی نمیدانند چه فیلمی مناسب کشور است و آن کسی فیلم میسازد که زورش برسد. از یک فیلمنامه میتوان تشخیص داد که این فیلم خوب یا بد است و این امر وجود یک فرد متخصص را میطلبد که ما شاهدش نیستیم. گاهی باید چندین مرتبه فیلمنامه خوانده شود تا فیلم خوب را از فیلم بد تشخیص دهیم.
سینماپرس: در ادامه جایابی ادامه دار مدیران بیربط و بدون تخصص «رسانه ملی» در «وزارت میراثفرهنگی» این بار وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی طی حکمی علی طلوعی را بهعنوان «معاون توسعه مدیریت و منابع»، سعید اوحدی را بهعنوان «مشاور وزیر در امور راهبردی» و حسین ساری را به عنوان مشاور وزیر و مدیرکل حوزه وزارتی و امور بینالملل منصوب کرد.
به گزارش سینماپرس، سید عزتالله ضرغامی در حکمی علی طلوعی را بهعنوان معاون توسعه مدیریت و منابع وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی منصوب کرد.
در متن حکم علی طلوعی آمده است: ضمن تشکر از خدمات ارزشمند برادر پرتلاش و آزاده سرافراز جناب آقای مهندس سعید اوحدی و با توجه به مأموریت جدید ایشان و نظر به شایستگیهای فردی و تخصصی و دانش و تجربه ارزشمند در حوزه برنامهریزی و مدیریت طی این حکم به سمت «معاون توسعه مدیریت و منابع» منصوب میشوید.
پشتیبانی مؤثر از حوزههای مختلف مأموریتی تأمین منابع مالی و انسانی جذب اعتبارات متنوع وزارتخانه، تسهیل ارتباط با بخش خصوصی و ظرفیتهای مردمی تلاش در جهت شفافیت رفتارها و از بین بردن زمینههای فساد اداری و بوروکراسی منفی و بازدارنده رسیدگی به امور رفاهی و افزایش انگیزههای همکاران از جمله وظایف جنابعالی است.
کارنامه موفق شما در مسئولیت حوزه وزارتی و امور بینالملل در طول این مدت پشتوانهای ارزشمند برای موفقیت در این مسئولیت خطیر است.
از خداوند متعال توفیقات جنابعالی در پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی و مکتب نورانی امام خمینی(ره) و عمل به منویات مقام معظم رهبری (مدظله العالی) را خواهانم.
مدیرکلی دفتر وزارتی و امور بینالملل وزارت میراثفرهنگی، مدیرکلی صداوسیمای مرکز گیلان، ریاست مرکز تحقیقات صداوسیما و قائم مقامی معاونت پژوهش، برنامهریزی و نظارت رسانه ملی بخشی از سوابق علی طلوعی است.
مشاور وزیر میراثفرهنگی در امور راهبردی منصوب شد
همچنین با حکم وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی، سعید اوحدی بهعنوان «مشاور وزیر در امور راهبردی» منصوب شد.
در حکم سعید اوحدی آمده است: با تقدیر از تلاشهای موفق جنابعالی در مسئولیت معاونت توسعه مدیریت و منابع و خدمات ارزنده در طول این مدت و نظر به درخواستهای مکرر برای پیگیری پروژههای مهم و آیندهساز برای حوزه مأموریتی وزارتخانه بدینوسیله ضمن قبول استعفا و نظر به تعهد و شایستگی و تجربه ارزشمندتان به سمت «مشاور وزیر در امور راهبردی» منصوب میشوید.
انتظار میرود با همکاری معاونت گردشگری و بهرهگیری از همه ظرفیتهای داخلی و خارجی؛ تصمیمات مهم و پروژههای بزرگ و راهبردی را با دقت و براساس سیاستهای کلان وزارتخانه پیگیری و به نتیجه برسانید.
از خداوند متعال توفیقات جنابعالی در پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی و مکتب نورانی امام خمینی(ره) و عمل به منویات مقام معظم رهبری (مدظله العالی) را خواهانم.
معاونت توسعه مدیریت و منابع وزارت میراثفرهنگی، معاون رئیس جمهوری و رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران، رئیس سازمان حج و زیارت و … بخشی از سوابق سعید اوحدی است.
مدیرکل حوزه وزارتی و امور بینالملل وزارت میراث فرهنگی منصوب شد
وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی حسین ساری را به عنوان مشاور وزیر و مدیرکل حوزه وزارتی و امور بینالملل منصوب کرد.
در متن حکم حسین ساری آمده است: نظر به شایستگیهای فردی و دانش و تجربه ارزشمند تخصصی و مدیریتی، طی این حکم به سمت «مشاور وزیر و مدیرکل حوزه وزارتی امور بینالمل» منصوب میشوید.
حوزه وزارتی تقاطع فکری، اجرایی، ستادی و استانی است که باید با تدبیر و برنامهریزی دقیق و براساس نظام تحول وزارتخانه مدیریت شود. جنابعالی ماموریت دارید تا با مشورت و بهرهگیری از همه ظرفیتهای سازمانی، امکان ارتباط مستمر مدیران و بدنه کارکنان با راس وزارتخانه فراهم کرده و زمینه مناسب برای تحقق راهبردهای سازمان را فراهم کنید.
قدرت تعامل، اخلاق نیکو و توانمندی در برنامهریزی و اجرا همچنین کارنامه موفق شما در مسئولیت اداره صندوق توسعه صنایعدستی، فرش دستباف و احیا و بهرهبرداری از اماکن تاریخی و فرهنگی در طول این مدت پشتوانهای ارزشمند برای موفقیت در این مسئولیت خطیر است.
از خداوند متعال توفیقات جنابعالی در پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی و مکتب نورانی امام خمینی (ره) و عمل به منویات مقام معظم رهبری را خواهانم.
حسین ساری مدیرعاملی و رئیس هیاتمدیره صندوق توسعه صنایعدستی و فرش دستباف و احیا و بهرهبرداری از اماکن تاریخی و فرهنگی، مدیریت شبکه قرآن و معارف سیما، مدیرکلی پویانمایی صداوسیما و … را در سوابق اجرایی خود دارد.
احسان افشاریان صداگذار آثار سینمایی و کوتاه در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به اینکه پیش از این دو فیلم سینمایی «قاتل وحشی» و «پیرپسر» را صداگذاری کرده بود که هیچکدام تا امروز به نمایش در نیامده است، گفت: در حال حاضر به دلیل شرایط موجود بسیاری از کارگردانان تولید فیلم را متوقف کردهاند و امیدوارم هرچه سریعتر تولید در سینما به روال سابق بازگردد و آثار جدیدی در سینما تولید شود.
وی در بخش دیگری از صبحتهای خود با بیان اینکه افزایش هزینهها در تولید، یکی از دلایلی است که فیلمهای کمتری جلوی دوربین میرود، توضیح داد: تصور کنید یک تهیهکننده یا کارگردان با بهترین ایده، بهترین فیلم را جلوی دوربین ببرد، اما مساله این است که این فیلم قرار است کجا عرضه شود؟ سینما این روزها به بازگشت سرمایه کمک نمیکند و برای تهیهکننده به صرفه نیست که سرمایه ۲۰ میلیاردی خود را صرف تولید فیلمی کند که توجیه اقتصادی برای آن نداشته است.
این صداگذار بیان کرد: طی ۲ سالی که سینماها به دلیل کرونا تقریباً تعطیل بود، تولید برای شبکههای نمایش خانگی بسیار به صرفه بود و تهیهکنندگان از آن استقبال میکردند، اما حالا چنین سوددهی در شبکه نمایش خانگی وجود ندارد و میتوان گفت بازار سینما و شبکههای نمایش خانگی در شرایط بسیار بدی قرار دارد.
افشاریان گفت: این روزها قیمت خدمات و اجارهها در سینما بسیار افزایش پیدا کرده، به گونهای که اگر در گذشته یک کارگردان یا تهیهکننده میتوانست یک فیلم کوتاه را با ۵۰ میلیون تومان تولید کند الان این بودجه به ۴۰۰ میلیون تومان رسیده است. پولی که به سختی میتوان بهدست آورد اما بهراحتی برای یک کار کوتاه ۱۰ روزه هزینه میشود.
وی در پاسخ به این پرسش که با توجه به حضور فیلمهای کوتاه در جشنوارههای بینالمللی و رقابت با دیگر آثاری که در کشورهای صاحب صنعت سینما تولید میشود، کمبود تجهیزات مختلف از جمله تجهیزات به روز صداگذاری تا چه اندازه میتواند در دیده شدن عوامل فیلم تاثیرگذار باشد، بیان کرد: درست است که اختلاف بسیاری بین تجهیزاتی که ما در ایران استفاده میکنیم با تجهیزات سینمای دیگر کشورها به طور مثال سینمای هالیوود وجود دارد، اما میتوان گفت از نظر فنی به خصوص در بخش صدا میتوانیم به تولیدات هالیوودی نزدیک باشیم.
صداگذار «پیرپسر» ادامه داد: میتوان گفت در هالیوود بیشتر در فیلمهای بیگ پروداکشن است که از تجهیزات بسیار خاص استفاده میکند که البته چنین تجهیزاتی در ایران اصلاً وجود ندارد. اما میتوانم بگویم از لحاظ فنی در ایران آثاری تولید کردهایم که در جشنوارههای خارجی و در رقابت با دیگر فیلمها جوایز بسیار خوبی هم گرفته است.
وی تاکید کرد: تصور کنید تیم صداگذاری یک فیلم هالیوودی یک تیم ۱۰ یا ۱۵ نفره هستند که هرکدام یک کار را به صورت تخصصی انجام میدهند و پول خوبی نیز میگیرند. اما ما در ایران یک نفر به عنوان صداگذار وجود دارد که همه کارها را باید خود انجام دهد و با این حال دستمزد اندکی نیز دریافت میکند.
افشاریان گفت: متاسفانه قیمت تهیه تجهیزات بسیار بالا رفته است و اگر یکی از تجهیزات مثلاً اسپیکر یا یک مونیتور خراب شود جایگزین کرده آن با هزینههای بسیار سنگینی همراه است البته تجهیزات سینمایی به عنوان مثال در حوزه صداگذاری اصلاً پیدا نمیشود و اگر هم باشد قیمتهای سرسامآوری دارد، این در حالی است که دستمزد یک صداگذار در سینما دستمزد پایینی است، تصور کنید برای یک اسپیکر باید ۸۰ میلیون تومان هزینه کنید در صورتی که دستمزد یک صداگذار در سینما به تازگی به ۸۰ میلیون تومان رسیده است.
سینماپرس: محسن علی اکبری تهیه کننده سینما گفت: نسل های بعدی باید بدانند که این کشور با چه قیمتی حفظ شده و برای حفظ سانت به سانت این کشور چه خون های پاکی روی زمین ریخته شده است؛ این اتفاق محقق نمی شود مگر آنکه حوزه فرهنگی و هنری کشور با جدیت تمام وارد میدان شود و آثاری در این راستا تولید کند.
تهیه کننده فیلم های سینمایی «کتاب قانون» و «پاداش سکوت» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: ما در دوران دفاع مقدس بر این باور بودیم که به دلیل مظلومیت رزمندگان وظیفه داریم لحظات قهرمانانه آن ها را در فیلم ها به تصویر بکشیم. هدف تولید این قبیل فیلم ها ضمن تجلیل از مقام شامخ رزمندگان و شهدا این بود که بتوانیم آیندگان را با نسل غیوری که از مام میهن جانانه دفاع می کردند آشنا کنیم.
وی ادامه داد: بنده شخصاً از بانیان و آغازکنندگان تولید فیلم های ارزشی بودم و آثاری همچون «بلمی به سوی ساحل»، «پرواز در شب»، «گورکن» و… را در دوران دفاع مقدس و سال های آغازین پس از پیروزی انقلاب اسلامی تولید کردم اما متأسفانه به مرور زمان حمایت از این قبیل تولیدات از دستور مدیران فرهنگی خارج شد و بنده معتقدم مدیران ارشد فرهنگی از دهه ۷۰ به بعد مقصر اصلی کمرنگ شدن سینمای متعهد و ارزشی هستند.
علی اکبری سپس با بیان اینکه هرچه می کشیم از سمت ناآگاهی و کم کاری مدیران فرهنگی دهه ۷۰ است یادآور شد: در آن روزگار ما با بی رغبتی از سوی مدیران ارشد فرهنگی به خصوص در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای تولید آثار ارزشی مواجه شدیم؛ این اتفاق سبب شد تا این قطاری که راه افتاده بود متوقف شد و ادامه مسیر ندهد.
این سینماگر خاطرنشان کرد: البته کسانی بودند ماننده زنده یاد رسول ملاقلی پور و ابراهیم حاتمی کیا که فیلم هایی تولید می کردند اما خوب این ها برای سینمای ما کافی نبود. این اتفاق سبب شد تا فاصله بین نسل های بعدی و قبلی زیاد شود تا جایی که نسل جوان واژه هایی همچون شهید و جانباز و ایثار بیگانه شدند.
تهیه کننده فیلم های سینمایی «استرداد» و «جنگ کودکانه» تصریح کرد: کم کاری مدیران فرهنگی در حالی است که مقام معظم رهبری بارها نسبت به کم کاری در حوزه فرهنگی تذکر دادند و تأکید فرمودند که ما با تهاجم فرهنگی و نفوذ فرهنگی روبرو هستیم اما افسوس که گوش شنوایی در دولت ها وجود نداشت.
علی اکبری تأکید کرد: همین اهمال کاری مدیران فرهنگی باعث شد دشمنان از خلاء موجود استفاده کنند و داعش به وجود آید؛ داعشی ها خود را دولت اسلامی نامیدند و در همین شرایط دیدیم فرمانده ای مثل حاج قاسم بروز کرد و مقاومت در برابر مشرکان و کافران را بر عهده گرفت و تا لحظه آخر حیاتش تنها دغدغه اش حفظ دین و ولایت بود و در لحظه آخر به خواسته خودش که چیزی جز شهادت نبود رسید.
این تهیه کننده متذکر شد: ما باید در راستای عملی کردن جهاد تبیین تا می توانیم فیلم ها و سریال هایی در مورد شهدا و رزمندگان بسازیم؛ باید دست دشمنان را رو کرده و باعث ایجاد بصیرت در جامعه به ویژه در نسل جوان شویم. ما باید جوانان و نوجوان را با مفاهیم ارزشمندی همچون ایثارگری و شهادت و رشادت همراه کنیم و در پی برافراشته تر شدن پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران در سراسر گیتی باشیم.
وی در پایان این گفتگو افزود: تولید فیلم و سریال های متعدد در خصوص سرداران بزرگی مانند شهید حاج قاسم سلیمانی جزو ضروریات جامعه امروز است و باعث می شود تا علاوه بر جلوگیری از نفوذ فرهنگی دشمن، تعهد و بصیرت در نسل جوان افزایش پیدا کند.
سینماپرس : تیزر فیلم سینمایی «ملاقات خصوصی» به کارگردانی امید شمس و تهیهکنندگی امیر بنان و با بازی پریناز ایزدیار، هوتن شکیبا، رؤیا تیموریان، ریما رامینفر، نادر فلاح، سیاوش چراغیپور، پیام احمدی نیا، شیرین آقارضاکاشی، ایمان شمس، جواد قامتی، امیرحسین بیات و حسین پارسایی منتشر شد.
سینماپرس: فراخوان بیست و یکمین دوره جشنواره ملی قلم زرین (دی ۱۴۰۱ تا ۱۴ تیر ۱۴۰۲) منتشر شد.
به گزارش سینماپرس، فراخوان این جشنواره که در دوره بیست و یکم به دبیری حمید هنرجو برگزار میشود به شرح زیر است: انجمن قلم ایران، با استعانت از خداوند متعال و یاری و همدلی اهالی فرهنگ و اندیشه و قلم، آغاز به کار بیست و یکمین دوره جشنواره قلم زرین را به اطلاع علاقهمندان، ناشران و نویسندگان میرساند.
ازآنجاکه رویدادهای فرهنگی و ادبی، ارتقای فرهنگ مطالعه و کتابخوانی را در کشورمان دنبال میکنند، جشنواره قلم زرین نیز در گسترهای ملی و عطف به دورههای پیشین، در راستای تقویت فرهنگ کتابخوانی و ترویج ارزشهای والای اخلاقی، دینی، انقلابی، رشد و شناسایی ادبیات هدفمند و ارزشمدار و تشویق نویسندگان، پژوهشگران و شاعران کشورمان، اکنون در آستانه بیست و یکمین سال برگزاری است.
بدینوسیله از اهالی فرهنگ و دستاندرکاران حوزه نشر، برای شرکت در جشنواره دعوت میشود آثار منتشر شده در سال ۱۴۰۱ را در حوزههای:
مجموعه داستان و رمان بزرگسال
مجموعه داستان و رمان کودک و نوجوان
شعر بزرگسال
شعر کودک و نوجوان
پژوهش و نقد ادبی
به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند.
بدیهی است ملاک داوری، سال انتشار اثر مندرج در شناسنامه کتاب خواهد بود.
نویسندگان و ناشران حداکثر تا ۱۵ اسفند ۱۴۰۱ فرصت دارند دو نسخه از اثر خود را که در سال ۱۴۰۱ چاپ و منتشر شده است به دبیرخانه جشنواره به نشانی: تهران خیابان سید جمالالدین اسدآبادی، نبش کوچه ۴۴ پلاک ۳۶۰ کد پستی۱۴۳۶۷۷۳۸۸۳ ارسال کنند.
آئین پایانی بیست و یکمین دوره جشنواره قلم زرین به حول و قوه الهی با معرفی برگزیدگان و اهدای جوایز در روز ۱۴ تیرماه سال ۱۴۰۲ همزمان با روز ملی قلم برگزار خواهد شد.
حمید هنرجو که دبیری این دوره از جشنواره قلم زرین را بر عهده دارد نویسنده، پژوهشگر و روزنامهنگار باسابقهای است که نزدیک به ۱۰۰عنوان کتاب در حوزههای شعر، داستان و پژوهشهای ادبی منتشر کرده و علاوه بر پیشینه داوری در جشنوارههای گوناگون نظیر شعر فجر، قلم زرین و کتاب سال رضوی مسئولیتهای اجرایی متعددی را هم به عهده داشته است.
سینماپرس: دبیر بیستوچهارمین جشنواره بینالمللی قصهگویی کانون گفت: در این دوره به دلیل تفکیک بخشهای مختلف جشنواره و افزوده شدن بخش «قصهگویی به زبان اشاره» و «بخش برگزیدگان»، قصهگویان بیشتری در مرحله ملی اجرا میکنند.
به گزارش سینماپرس، محمد گودرزی دهریزی درباره این دوره از جشنواره و تفاوت آن نسبت به سالهای پیشین به خبرنگار ایرنا گفت: در این دوره تمامی بخشهای جشنواره به صورت تفکیکی برگزار خواهد شد. همچنین چند سالی سنت شده بود تا در شب یلدا آیین پایانی جشنواره قصهگویی برگزار شود که اتفاقا بسیار هم مناسبت داشت و دلچسب بود، اما امسال جشنواره به تعویق افتاده و قرار است در هفته آخر دی برگزار شود. از سوی دیگر جشنواره امسال از تهران به شهر یزد منتقل شده است. ساختار کلی جشنواره همانند دورههای قبلی است؛ اما قصهگویی به زبان اشاره به صورت رقابتی و بخش برگزیدگان به شکل غیررقابتی، دو بخش جدید جشنواره امسال هستند. در بخش برگزیدگان افرادی که سه دوره در مرحله کشوری موفق به کسب مقام شده بودند، به شکل افتخاری دعوت شدهاند و اجرا خواهند داشت.
وی درباره چرایی انتخاب استان یزد برای میزبانی توضیح داد: یکی از سیاستهای کلان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، توجه بیشتر به مراکز استانهاست. از آن جایی که کانون پرورش استان یزد داوطلب برگزاری جشنواره در این استان بود، شورای سیاستگذاری نیز پس از بررسیهای لازم با این تقاضا موافقت کرد. البته استان یزد به لحاظ نیروی انسانی و موقعیت فرهنگی ظرفیت خوبی برای برگزاری جشنواره قصهگویی دارد.
در مرحله کشوری قصهگویان بیشتری اجرا میکنند
این نویسنده و شاعر در واکنش به این پرسش که جشنواره قصهگویی پس از ۲۳ سال برگزاری، تا چه اندازه به اهدافی که در نظر داشته، رسیده است، پاسخ داد: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، جشنوارههای مختلف و متفاوتی برگزار میکند که یکی از منحصر به فردترین آنها، همین جشنواره قصهگویی است. کانون غیر از توجه به هدف ذاتی و ماهیتی تاثیر قصه بر مخاطب کودک، اهداف دیگری را نیز دنبال میکند، به این دلیل که قصهگویی در مراکز کانون یکی از فعالیتهای پرطرفدار و جذاب به حساب میآید، تلاش دارد تا ضمن حفظ سنت قصهگویی، اهداف فعالیتهای تعریف شده در مراکز را نیز پوشش دهد. در عین حال به برگزاری مستمر چنین جشنوارهای به روند علمی و بهروز قصهگویی کمک میکند. یکی دیگر از اهداف کانون این است که بستری فراهم کند تا قصهگویان بتوانند در یک عرصه بزرگتر و میدان وسیعتر، قصه بگویند و بروز و ظهور بیشتری داشته باشند.
گودرزی دهریزی درباره گرایش به جشنواره قصهگویی، توضیح داد: قصهگویی معمولا مخاطبان ثابت خود را دارد. حتی سال گذشته با شرایط سخت کرونایی این جشنواره برگزار شد. در بیستوچهارمین دوره از جشنواره نیز حضور قصهگویان پررنگ است و به این دلیل که بخشهای جشنواره تفکیکی برگزار میشود، در مرحله کشوری قصهگویان بیشتری اجرا میکنند. بخش بینالملل به شکل آفلاین برگزار میشود که مجموعاً در این بخش ۲۳ قصه داوری خواهد شد.
او درباره نقش دبیر جشنواره بر رای هیئت انتخاب و داوری گفت: با وجود اینکه بخشی از کار خودم در حوزه ذوقی و آکادمیک، داستان و قصه است، تنها برای یاد گرفتن اجرای بیشتر قصه را میبینم و یاد میگیرم و به هیچوجه نقشی در رای و نظر داوران نخواهم داشت.
بیستوچهارمین جشنواره بینالمللی «قصهگوییِ» کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به دبیری محمد گودرزی دهریزی، از ۲۵ تا ۲۹ دی ۱۴۰۱ در شهر یزد برگزار خواهد شد.
