اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس، تولید زنجیره محصولات فرهنگی همانند اسباب‌بازی، عروسک، گیم، انیمیشن، نوشت‌افزار و سایر موارد مشابه به دلیل استفاده از فناوری‌های نوین فرهنگی و ایجاد یک زنجیره به‌هم مرتبط محصولات فرهنگی کودک و نوجوان به‌عنوان کسب‌وکارهای فرهنگ‌بنیان نیز شناخته می‌شوند.

این کسب‌وکارهای فرهنگی با توسعه زنجیره محصولات فرهنگی شخصیت‌محور می‌تواند بر ذائقه، الگوها، ایده‌آل‌ها و رفتارهای فرهنگی کودکان و نوجوانان تأثیرگذار باشند و از این نظر تاثیرگذاری عمیقی بر هویت فرهنگی کودکان و نوجوانان دارند که متأسفانه هم‌اکنون این هویت آفرینی در اختیار مرچن‌دایز کاراکترهای خارجی همانند باب اسفنجی، لاک‌پشت نینجا، مرد عنکبوتی و موارد مشابه است.

این در حالی است که تولید محصول بر اساس شخصیت‌های سینمایی و تلویزیونی داخلی، در کشور ما امری مسبوق به سابقه است. شاید از نیمه دوم دهه شصت و با مجموعه تلویزیونی «مدرسه موش‌ها» بود که این اتفاق به شکلی گسترده کلید خورد و در سال‌های بعد با مجموعه «کلاه قرمزی» به اوج رسید. استقبال از مجموعه تلویزیونی و فیلم‌های «کلاه قرمزی و پسرخاله» باعث شد تا برای سال‌ها شاهد تولید محصولات جانبی همچون دفترچه، جامدادی، کیف، لوازم تحریر، قمقمه آب و حتی عروسک‌ شخصیت‌های این مجموعه باشیم. این روند در سال های آغازین دهه نود و با پخش سری جدید این مجموعه هم ادامه داشت اما به تدریج سیرنزولی به خود ‌گرفت.

مسعود ردایی تهیه کننده سینما و تلویزیون است که بیش از فعالیت‌های سینمایی، چهار دهه فعالیت در تولید برنامه‌ها و تبلیغات تلویزیونی را نیز در کارنامه خود دارد. وی در نیمه اول دهه هفتاد و در شرایط که تبلیغات تلویزیون در ایران به شکلی حرفه‌ای دوباره پا گرفته بود به عنوان یکی از ایده‌پردازان این عرصه مطرح شد. ابداع دو شعار تبلیغاتی معروف «صاایران، هر روز بهتر از دیروز» و «همراه اول هیچ کس تنها نیست» از جمله ایده‌های تبلیغاتی او در کنار چندین کمپین تبلیغاتی برای تولیدات تجاری و فرهنگی است. ردایی همچنین از ابتدای دهه نود کار تهیه‌کنندگی سینما را نیز به شکلی حرفه‌ای دنبال کرده است که حاصل این فعالیت‌ها، تهیه‌کنندگی آثاری همچون «سال دوم دانشکده من»، «برف سرخ»، «سه بیگانه» و «مالاریا» است.

با او که به عنوان تهیه‌کننده‌ای آشنا با ابعاد تبلیغات صنایع فرهنگی در ایران و خارج از کشور شناخته می‌شود گفت‌وگویی داشته‌ایم که در ادامه از نظر می‌گذرانید.

آنا: چرا با وجود موفقیت یک اثر هنری و نمایشی به ابعاد اقتصادی آن یا بازار صنایع فرهنگی بالقوه‌ای که می‌تواند در کنار آن شکل بگیرد، کمتر توجه می‌شود؟

ردایی: حتما باید در این مسیر راهبرد وجود داشته باشد. باید صنایع مرتبط با یک اثر هنری مانند ساخت لوازم التحریر فعال شود که متأسفانه فرهنگسازی در این زمینه وجود ندارد، اما در خارج از کشور صنایع مرتبطی مانند عروسک و سرزمین دیزنی برای درآمدزایی بیشتر و کمک بیشتر به رؤیاپردازی بچه‌ها ساخته شده است. متأسفانه در ایران شکل اجرای این نوع کارها مثل عروسک «دارا و سارا» به‌عنوان نماد بچه‌های ایران، خیلی بد بوده است. وقتی کاری بد اجرا شود، به‌جای علاقه‌مندی، باعث بیزاری مردم می‌شود و به این دلیل چندان توجهی به آن نشده است. اگر در کشور به واسطه سریال‌هایی مثل «مهمونی»، «شکرستان» یا «کلاه قرمزی» این بازارپردازی درحال شکل‌گیری است، باید آن را به فال نیک گرفت.

آنا: استفاده از محصولات فرهنگی جانبی از این شخصیت‌های عروسکی مدتی رونق گرفته بود و در مقطعی فروشگاه محصولات فرهنگی شکرستان در تهران شکل گرفت، اما تداوم پیدا نکرد. دلیل این مقطعی بودن چیست؟

ردایی: متأسفانه زمینه‌سازی درستی در این رابطه وجود ندارد و در مقطعی شکرستان، در مقطعی کیف‌ و لوازم تحریر کلاه قرمزی رونق یافت، اما رو به افول رفت. به ‌عنوان مثال، در حال حاضر فیلم‌ها را از بُن‌سازه‌های(پلتفرم) مختلف می‌بینیم، اما در گذشته انیمیشن به شکل لوح فشرده‌ای بود که گاهی داخل یک کتاب قرا می گرفت و همراه با آن جوایزی به شکل محصولات فرهنگی بود.

در کشورما معمولاً این گونه فعالیت‌ها به صورت مقطعی است و نهایت در بازه زمانی خاصی یعنی همزمان با پخش یک کار تصویری محبوبیت ایجاد می‌شود و بازار صنایع فرهنگی هرچند به صورت خرد در کنارش شکل بگیرد، اما ادامه پیدا نمی‌کند. اگر شکل اجرا در ایران درست باشد، تا سال‌ها شاهد این هستیم که تمام یا بخشی از لوازم اتاق کودک مثل روتختی و پرده و اسباب بازی نمادی از آن انیمیشن هستند. بازار صایع فرهنگی برا یتاثیر بیشتر و بهتر باید داوم داشته باشد.

آنا: شما چه پیشنهادی برای تدوام این کارها می‌دهید؟

ردایی: تصورم این است که سیاستگذاری در این زمینه و تعیین راهبرد و خط مشی برای بازارسازی باید با کمک دولت صورت گیرد. متأسفانه توجه زیادی به این مسأله ندارند و در بخش خصوصی هم در رابطه با فروش محصولات برآیندی وجود ندارد. بنابراین؛ معتقدم به‌عنوان مثال، تلویزیون می‌تواند یک انیمیشن محبوب را به عنوان نماد ملی در نظر بگیرد و به تدریج صنایع فرهنگی کنار آن را به وجود بیاورد. در حقیقت، تلویزیون برای تبلیغات بیشتر می‌تواند قیمت این نوع محصولات را به قیمت تولید ارائه دهد تا احتمال استقبال از آن بیشتر شود. یک مثال موفق مربوط به موزیک «سلام فرمانده» است که به طور مداوم از تلویزیون پخش شد و در تمام خانواده‌ها نیز بزرگ و کوچک از آن استفاده می‌کنند. این موزیک از لحاظ اعتقادی و آموزشی مفهوم خوبی دارد و بچه‌ها و بزرگترها آن را در خانواده زمزمه می‌کنند.

آنا: در شرایطی که بسیاری از رسانه‌های فرهنگی و هنری ما به اقتضای جهان پس از کرونایی که در آن زندگی می‌کنیم، به سمت خصوصی شدن پیش می‌روند و استفاده از بن‌سازه‌هایی(پلتفرم) نماوا، فیلیمو و حتی تلوبیون(مربوط به رسانه ملی) خیلی بیشتر از گذشته رواج یافته، چه راهکاری را برای افزایش عرضه، تقاضا و فروش صنایع فرهنگی که در کنار این‌ آثار تصویری شکل می‌گیرد، پیشنهاد می‌دهید؟

ردایی: این غیرقابل انکار است که سیستم‌های رسانه‌ای ما تکثر یافته و از تلویزیون به سمت فضاهای مجازی و خصوصی مثل موبایلی که ما به دست می‌گیریم، پیش می‌رود. این تکثر گاهی باعث می‌شود که اگر تبلیغات درست نباشد، کسی متوجه آن نشود. البته، این شرایط مختص ما نیست و در تمام دنیا اتفاق افتاده است، اما باز هم باید در مورد اینکه چه راهکاری مناسب است، استفاده از ظرفیت بخش دولتی را برای بسترسازی و سیاسگذاری در زمینه عرضه، تقاضا و فروش پیشنهاد بدهم، چون بخش خصوصی هنوز چندان توانمند نیست.

کافی است نگاهی به حجم تولید و فروش سینمای ایران بیندازید که حتی میزان فروش به اندازه قیمت یک ساختمان ۱۰ طبقه هم نمی‌رسد و بعد ادعا می‌کنیم جامعه خود را فرهنگی و هنری کردیم، اما معتقدم باید با ابزاری که در اختیار داریم این ظرفیت را در جامعه ایجاد کنیم. متأسفانه ما به این ابزار چندان توجهی نداریم، یا ضوابط و شرایطی تعیین می‌کنیم که دست و پاگیر است. به عنوان مثال، کار رسانه ملی سازماندهی تبلیغات است که می‌تواند در بخش فضای مجازی فعالیت کند. این که تلویزیون صرفاً وظیفه نظارت را به عهده نگیرد و وارد فضای تولید هم شود، هیچ اشکالی هم ندارد. چون ما موضوعاتی در حوزه دفاع مقدس و آثار تاریخی داریم که حجم تولید آن به اندازه‌ای گسترده است که تنها بخش دولتی از پس آن برمی‌آید.

آنا: پس شما معتقدید بسترسازی و بازارسازی برای صنایع فرهنگی باید از مسیر حمایت دولتی دولت انجام شود؟

ردایی: سرمایه‌گذاری و سیاست‌گذاری درباره چگونگی استفاده از صنایع فرهنگی و بازارسازی برای کودک و نوجوان به عهده دولت است. معمولا اگر بخواهیم در این رابطه کاری انجام دهیم باید از سنین کودک و نوجوان شروع کنیم. در گذشته، نهادهایی مانند کانون آموزش پرورش فکری کودکان و نوجوانان، مجله اطلاعات نوجوانان و تمام این محصولات فرهنگی به این دلیل وجود داشت که خط مشی این نسل از ابتدا به شکل صحیح مدیریت شود.

آنا: اگر بخواهید یک راهکار پلکانی پیشنهاد دهید که به‌عنوان مثال از «الف به ی» برسیم، چه راهی مد نظر شماست؟

ردایی: معتقدم برای این موضوع با توجه به زمینه‌های فرهنگی، اجتماعی و اعتقادی کشورمان، یک گروه باید تحقیق کنند که چه مواردی باعث بازارسازی فرهنگی می‌شود. باید توجه کنیم که بسیاری از کالاهای فرهنگی که در خارج از کشور درآمدزایی ایجاد می کند، در داخل کشور استقبال کافی را به همراه ندارد.

سینماپرس: با آغاز فصل تابستان ۲۲ فیلم روی پرده سینماهای کشور است که در بازه زمانی ۳۰ روزه، بیش از ۳۵ میلیارد تومان در گیشه فروش داشتند.

سینماپرس: دبیر سیزدهمین جشنواره بین المللی فیلم‌های ورزشی ایران با اشاره به اینکه مراسم پایانی و اهدای جوایز برگزیدگان این دوره جشنواره، ۲۷ تیرماه همزمان با عید سعید غدیر در تهران برگزار می‌شود، گفت: در این مراسم از یک دهه فعالیت هنری پژمان جمشیدی در عرصه سینما و تلویزیون به عنوان یک ورزشکار شاخص و بازیگر مطرح این روزها تجلیل می‌شود.

به گزارش سینماپرس، پخش سریال «مستوران» از پنجشنبه دوم تیرماه در شبکه یک آغاز شده است. این سریال به کارگردانی مشترک سید جمال حاتمی و مسعود آب پرور و تهیه‌کنندگی عطا پناهی ساخته شده و تازه‌ترین محصول سازمان اوج است که به داستان‌های کهن ایرانی می‌پردازد. سریالی که زمان و مکانش را معرفی نکرده است اما شخصیت‌ها بیان و ادبیاتی کلاسیک دارند و لباس‌هایی که مشخص است به تاریخی بسیار قدیم تعلق دارد. سریال با مولفه‌هایی که می‌دهد گویی در یک سیر لازمان و لامکان به سر می‌برد و البته پیش از این در معرفی آن گفته شده قرار است سراغ افسانه‌ها برود. در آستانه پخش «مستوران» با شخصیت‌های اصلی آن آشنا می‌شویم.

حمید رضا آذرنگ؛ لیث

لیث، کاراکتر اصلی سریال محسوب می‌شود. او یک عطار امین در شهر مستوران است که گرفتار ماجراهایی می‌شود. او در ابتدا سعی می‌کند به روش خود مشکلات را حل کند منتها تقدیر، سرنوشت دیگری برای او در نظر گرفته و مجبور است صبر کند تا ببیند دنیا برای او چه چیزی زیر سر دارد. در این چیدمان شخصیت لیث دچار رشد می‌شود، ناخالصی‌هایش تبدیل به خالصی می‌شود و به مرور تبدیل به لیث بهتری نسبت به اوایل داستان می‌شود.

بیژن بنفشه‌خواه؛ شاور

در ابتدا شاید، شاور زرگر یکی از شخصیت‌های منفی سریال به نظر برسد اما به مرور وجوه دیگر او در داستان عیان می‌شود. این شخصیت پیچیدگی بسیار زیادی دارد و تشنه محبت است. شاید اگر این مشکل او رفع می‌شد، خیلی از کارها را از او نمی‌دیدیم.

نازنین فراهانی؛ لطیفه

لطیفه زنی آرام، مهربان و صبور است. او سختی‌ها و مصائب فراوانی را پشت سر می‌گذارد و با چنان دید وسیعی از این مشکلات گذر می‌کند که درک آن برای هرکسی دشوار است. یکی از ویژگی‌های کلی او این است که خیلی کم پیش می‌آید که مشکلات بتوانند لطیفه را از پا دربیاورند و تغییری در سبک زندگی او ایجاد کنند.

رابعه اسکویی؛ طلا

طلا یک فالگیر است که قدرت‌های عجیب و غریب اما محدود دارد. آدم‌هایی در شهر مستوران حضور دارند که به کارهای این فالگیر باور دارند و حرف‌ها و نظراتش را می‌پذیرند، اما طلا از آن دست کاراکترهایی نیست که به راحتی بتوان به ذات او پی برد و اینکه دقیقاً در تیم چه کسی بازی می‌کند، یکی از کشف‌های سریال برای مخاطبان خواهد بود.

الهام جعفرنژاد؛ نورا

کاراکتری است که علی‌رغم تمام زیبایی‌ها، خوبی‌ها و جذابیت‌هایی که می‌تواند داشته باشد، همواره در زندگی دچار عدم امنیت است و برای نگه داشتن و ساختن زندگی خود درست به هر کاری می‌زند. همه تلاش او این است که خانواده کوچک خود را حفظ کند و اتفاقات پیش بینی نشده‌ای در انتظار اوست.

رویا میرعلمی؛ جهاندخت

جهاندخت را می‌توان یک «جنگجوی امیدوار» معرفی کرد. کسی که در تمام مراحل زندگی‌اش می‌جنگد تا همه اتفاقات ریز و درشت زندگی به میل خودش پیش برود. او با انرژی زیاد برای رسیدن به چیزهایی که می‌خواهد تلاش می‌کند و همواره بسیار امیدوار است. جهاندخت از آن دست کاراکترهایی است که گذشته بسیار پیچیده و سختی دارد و در نهایت هم خودش انتخاب کرده که مسیر زندگی‌اش در چه مسیری قرار بگیرد.

الهه خادمی؛ غزال

یکی از کاراکترهای دوست داشتنی سریال «مستوران» است؛ زنی سرسخت، جنگجو و خشن که تقریباً می‌توان گفت شبیه به هیچیک از زنان سریال نیست. وجهه دیگری در بخش‌های مختلف شخصیت غزال می‌بینیم که حتی می‌توان گفت برخلاف نامش که حیوانی آرام و مظلوم است، خویی جنگنده دارد. در عین حال که در اوج بدویت و خشونت است، وجه زنانگی شخصیت پررنگ است.

مزدک رستمی؛ صولت

صولت از آن دست کاراکترهایی است که نمی‌توان به راحتی او را دسته‌بندی کرد و گفت آدم خوب یا آدم بدی است. پیچیدگی‌های کاراکتر او در طول قصه به گونه‌ای است که شاید تا پایان سریال هم نتوان او را به درستی شناخت و به لایه‌های مختلف ویژگی‌هایش پی برد.

علی دیده بان؛ لطفعلی

همه کاراکترها به واسطه این شخصیت به هم گره می‌خورند و نقطه عطف سریال مستوران شخصیت «لطفعلی» است. پسربچه‌ای زرنگ که میزان هوش او قابل توجه است و این ویژگی در بین بچه‌ها متداول نیست. او نقطه اتصال همه شخصیت‌های سریال «مستوران» به یکدیگر است و در بسیاری از بزنگاه‌های قصه حضور دارد.

سینماپرس: پیمان عباسی فیلمنامه نویس سینما با انتقاد از معضلات جدی صنوف و رفتار شاه نشینان خانه سینما گفت: بنده و بسیاری از همکارانم بارها گفته ایم و باز هم تکرار می کنیم خانه سینما به هیچ دردی نمی خورد و معلوم نیست بودجه هایی که به آنجا می رسد خرج چه چیزی می شود! اصلاً بودن این نهاد چه فایده ای دارد؟ چرا آن را نگه داشته اند در صورتی که هیچ یک از اهالی سینما به بودن این خانه دلخوش نیستند.

به گزارش خبرنگار مهر، فیلمبرداری فیلم کوتاه «سکوت» به نویسندگی و کارگردانی رسول محمدی تهیه شده در انجمن سینمای جوانان ایران- دفتر تهران پایان یافت و وارد مراحل فنی شد.

تولید فیلم کوتاه «سکوت» که پیش‌تولید آن از روز ۲۷ خرداد ۱۴۰۱ آغاز شده و روز ۲ تیر ۱۴۰۱ کلید خورده بود، با تصویربرداری آخرین سکانس به پایان رسید. رسول محمدی علاوه‌بر نویسندگی و کارگردانی، سرمایه‌گذار این فیلم را هم بر عهده داشته است.

«سکوت» به نوشته و کارگردانی رسول محمدی روایتی است از داریوش پسری که به دنبال معنای زندگی بر اساس دیدگاه خودش است…

عوامل و بازیگران فیلم کوتاه «سکوت» عبارتند از نویسنده و کارگردان: رسول محمدی، دستیار و برنامه ریز کارگردان: شقایق اولاد وطن، تهیه کننده و مدیر تولید: هادی دهقانی، مدیر تصویربرداری: حسین چراغی، دستیار تصویر: رادوش حدیدی، مدیر صدابرداری: یوسف رضا مرادی، گریمور: علیرضا غدیری، طراح صحنه و لباس: افسانه حاج محمد طاهر، بازیگران: صبا فدایی، روزبه شفیعی، دیوید یعقوبی.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی سینما شهر و سمفا، در سه ماهه نخست سال جاری فیلم‌های «موقعیت مهدی»، «گل به خودی»، «قدغن»، «سگ بند»، «روز صفر»، «شادروان»، «مرد بازنده»، «انفرادی»، «لامینور»، «مغز استخوان»، «مجبوریم»، «چند میگیری گریه کنی؟»، «علفزار»، «سلفی با دموکراسی»، «پسران دریا»، «بدون قرار قبلی»، «نقره داغ»، «والدین امانتی»، «هناس» و «بی صدا حلزون» روی پرده سینماها رفت و نزدیک به ۴ میلیون مخاطب به تماشای این آثار نشستند.

سینماهای ایران در سه ماهه نخست سال جاری با اکران ۲۰ فیلم، میزبان سه میلیون و ۹۱۳ هزار ۳۳۹ مخاطب بودند.

از مجموع ۲۲۲ سینمای فعال در کشور، پردیس‌های سینمایی: کوروش، ایران مال، ملت، آزادی، هویزه مشهد، هنر شهر آفتاب شیراز، ساحل اصفهان، چهارسو، مگامال و هدیش به ترتیب رتبه ۱ تا ۱۰ را از نظر فروش و مخاطب داشته‌اند.

جدول کامل آمار تعداد تماشاگران و میزان فروش فیلم‌ها را اینجا ببینید.

محمد نیک بین تهیه کننده سینما در گفتگو با خبرنگار مهر درباره برنامه‌ریزی برای تولید فیلم «آتش‌بس ۳» به کارگردانی تهمینه میلانی گفت: در حال حاضر خانم میلانی درگیر آغاز پیش تولید سریال «راه میانبر» است، به همین دلیل باید دید در صورت آغاز فیلمبرداری این سریال، چه زمانی امکان کار روی «آتش‌بس» وجود دارد.

وی درباره انتخاب بازیگر برای فیلم «آتش‌بس» و اینکه در قسمت‌های قبلی این فیلم معمولاً از بازیگران سوپراستار استفاده می شده است، توضیح داد: بی شک سینمای ایران نیاز به چهره‌های جدیدی به عنوان سوپراستار دارد، به هرحال سوپراستار یک شبه به وجود نیامده و سال‌ها طول کشیده تا تبدیل به چهره‌های محبوب و معروف در سینما شوند.

این تهیه کننده سینما بیان کرد: برخی از فیلم‌ها می‌تواند سکوی پرتابی برای بازیگرانی که تبدیل به سوپراستار شوند، همین اتفاق در برخی از فیلم‌های ما نیز رخ داده است یعنی بازیگرانی حضور داشتند که در آن دوره چندان شناخته شده نبودند اما بعد از مدتی این بازیگران مطرح شده بودند.

وی ادامه داد: فکر می‌کنم در درجه اول فیلم از اهمیت بسیاری برخوردار است و باید کشش لازم را برای جذب مخاطب داشته باشد، به همین دلیل حضور سوپراستارها هیچ وقت نمی‌تواند دلیل اصلی فروش بالای یک فیلم باشند. بسیاری از سوپراستارها در فیلم‌هایی بازی کرده‌اند که فروش چندانی نداشته و حتی برعکس آن نیز وجود دارد.

تهیه‌کننده فیلم «آتش‌بس ۳» درباره داستان فیلم توضیح داد: بی شک با توجه به شرایط جامعه و تغییر سن ازدواج، تغییری در سن شخصیت اصلی فیلم خواهیم داشت.

نیک بین در پایان گفت: تاکید می‌کنم که در حال حاضر اولویت خانم میلانی تولید سریال «راه میانبر» است و بعد از آن تصمیم گرفته می‌شود که «آتش بس ۳» چه زمانی ساخته می‌شود.

روح‌الله سهرابی مدیرکل اداره نظارت بر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره آخرین وضعیت فیلم سینمایی «شیشلیک» به کارگردانی محمدحسین مهدویان که به رغم صدور پروانه نمایش هنوز موفق به اکران عمومی نشده است، توضیح داد: این فیلم همان‌طور که عوامل فیلم هم در فضای مجازی اعلام کرده‌اند پروانه نمایش دارد و در تلاش هستیم تا بلکه با تعامل دو سویه مشکلات پیش آمده را مرتفع و موانع اکران عمومی این فیلم را برطرف کنیم اما به هر حال طبیعی است که هر فیلم بنابر شرایط اجتماعی، سیاسی و فرهنگی که در هر مقطعی بر جامعه حاکم است، با ملاحظاتی هم مواجه باشد. در این شرایط یک جمع هفت هشت نفره از سوی ریاست سازمان معرفی می‌شوند تا درباره فیلمی که ذاتاً حساسیت‌زا و مسئله دار هست و لحن خاصی دارد با در نظر داشتن فضای روحی جامعه و ظرفیت اجتماعی، تصمیم‌گیری کنند تا ببینند آیا این فیلم مناسب اکران در یک مقطع خاص هست یا نه؟

وی ادامه داد: در کنار این ملاحظه کلی، بحث وفادار بودن فیلم‌ها به یک سری اصول و مسائل عرفی، شرعی، اجتماعی و سیاسی هم وجود دارد و اینکه این آثار حداقل باید اصول را مراعات کنند تا بتوانند به نمایش عمومی گذاشته شوند. در پستی که پیش از این در صفحه شخصی خود در اینستاگرام منتشر کردم هم به این موضوع اشاره داشتم که در همان کتاب قانون و مقرراتی که تحت عنوان آیین‌نامه نظارت بر نمایش فیلم، مسیر دریافت پروانه ساخت و نمایش را به ما نشان می‌دهد، بندی وجود دارد که صراحتاً می‌گوید «معاونت سینمایی می‌تواند بنا به ضرورت‌های سیاسی و فرهنگی از نمایش فیلمی که دارای پروانه نمایش است جلوگیری نموده و پس از رفع موانع (در صورت امکان) مجدداً اجازه نمایش صادر نماید.» بر این اساس سازمان سینمایی می‌تواند به‌طور موقت از اکران یک فیلم دارای پروانه نمایش هم جلوگیری کند تا زمانی که شرایط برای آن فراهم و موانع رفع شود.

سهرابی تأکید کرد: معنی این تبصره از قانونی که اتفاقاً مصوب این دولت هم نیست و تصویب آن به اوایل دهه ۸۰ برمی‌گردد، این است که مسئولان سازمان سینمایی این حق را در مواجهه با یک فیلم دارای پروانه نمایش دارند. حداقل ۲۰ سال است که طبق همین مبنا در سینما رفتار شده و اگر قانونی مصوب می‌شود، باید به آن رجوع و از آن تبعیت شود. همین تبصره دست سازمان سینمایی را در مدیریت فضای سینمایی کشور باز گذاشته است و نمی‌شود به‌واسطه یک فیلم یا دو فیلم که از میان بیش از صد فیلم ساخته‌شده، با چنین مشکلی مواجه می‌شوند، نسبت به عملکرد سازمان سینمایی بی‌انصافی کنیم و کلیت فضای سینما را زیر سوال ببریم.

وی افزود: توقع من این است که عوامل فیلم‌ها هم ناظر به همین مقررات موجود، مسیر مرسوم و اداری کارها را پیگیری کنند. با وجود همین مقررات تلاش ما هم این است که بتوانیم تا حد ممکن موانع را برطرف کنیم تا مشکل فیلم‌هایی که در این وضعیت گرفتار شده‌اند هم حل شود.

مدیرکل اداره نظارت بر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی درباره این نکته که فیلم «شیشلیک» برای حضور در جشنواره فجر اصلاحاتی را پذیرفته بود و آیا اکران عمومی آن نیاز به اصلاحات مجدد داشته است هم توضیح داد: تصور من این است که با تعامل دو سویه میان عوامل فیلم و مسئولان سازمان سینمایی، مشکل اکران این فیلم و فیلم‌های مشابه قابل رفع است اما بخشی از این مسئله به میزان همراهی و همکاری صاحبان آثار با سازمان سینمایی بازمی‌گردد. با توجه به شرایط خاص جامعه، نباید به گونه‌ای عمل شود که نمایش یک فیلم باعث ایجاد تنش و ناامیدی در جامعه شود.

سهرابی در پاسخ به اینکه مشخصاً ملاحظات سازمان سینمایی درباره «شیشلیک» چیست؟ توضیح داد: غیر از مصادیق و نکاتی که پیش‌تر به عوامل فیلم اعلام شده است، تحلیل برخی دوستان این است که در کلیت اثر باید مراقبت‌هایی کرد تا منجر به جریحه‌دار شدن برخی احساسات نشود. شاید این مسئله مربوط به جزییات فیلم نباشد اما در یک نمای کلی تحلیل شورا این است که فیلم می‌تواند به آرامش و اعتماد مخاطب که امروزه با مشکلات اقتصادی ناشی از تحریم‌های ظالمانه دست و پنجه نرم می‌کند آسیب وارد کند.

وی تأکید کرد: یک فیلمساز حتماً آن درایت و زیرکی را دارد که بتواند فیلم خود را از شرایطی که در آن قرار گرفته است بیرون بیاورد و نجات دهد. این مسئله به درایت صاحبان فیلم بازمی‌گردد. طبیعتاً وقتی در آن سو شاهد حسن نیت باشیم، در این سو هم تصمیم‌گیرندگان در شوراهای مربوطه با دید بازتر و همراه‌تری اثر را بررسی می‌کنند. معتقدم نمی‌شود در این حوزه مسائل را به‌صورت مطلق دید و قطعی حکم کرد که نمی‌شود کاری کرد. اتفاقاً با تدبیر صاحبان آثار نه این فیلم که همه آثار می‌توانند مسائل‌شان را برطرف کنند.

سهرابی ادامه داد: در بسیاری از موارد ما درگیر عدم گفتگو و تعامل دو سویه هستیم و فکر می‌کنم درباره این فیلم خاص هم اگر دوستان تدبیری بیندیشند و پیشنهادات خود را برای اصلاح و ترمیم لحن و فضای فیلم به سازمان ارائه کنند، می‌توان درباره آنها بحث و بررسی کرد و امیدوار به حل مشکل بود تا فیلم از بن‌بست خارج شود.

مدیرکل اداره نظارت بر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی درباره تکرار معضل اکران برای برخی فیلم‌های دارای پروانه نمایش و رویکرد سازمان برای جلوگیری از این مسئله هم توضیح داد: واقعیت این است که این مشکل به‌ندرت برای فیلم‌ها پیش می‌آید و اگر اشتباه نکنم از میان بیش از ۲۰۰ فیلم تعداد انگشت شماری باشند که با چنین مشکلی مواجه هستند و این آمار بسیار اندک است. عموماً با تعامل فیلمسازان این مشکلات برطرف می‌شود. ضمناً نباید این نکته مهم را فراموش کرد که تعداد بیشتر این آثار که در محاق توقیف هستند در واقع از دوره‌های گذشته باقی مانده و در اکثر موارد ما میراث‌دار توقیف دوره‌های گذشته هستیم اما به سمتی می‌رویم که برای همین آثار هم فکری بکنیم. درباره یکی دو فیلم خاص هم اگر تعامل دوسویه وجود داشته باشد، بعید می‌دانم مشکل حل نشدنی باشد. همین تعامل است که می‌تواند هزینه‌هایی از این دست را به صفر برساند.

سهرابی افزود: همه دوستانی که از وزارت ارشاد پروانه ساخت دریافت می‌کنند، حتماً در جریان منهیات، توصیه‌ها و تأکیدات سازمان سینمایی قرار دارند. در مقطع صدور پروانه ساخت، همه این موارد به دوستان اعلام می‌شود. حدود ۲۰ بند مشخص درباره اصول کار وجود دارد که همه متقاضیان آن را می‌خوانند و نسبت به آن تعهد می‌دهند. اما متأسفانه در مرحله تولید به دلایلی اتفاقاتی می‌افتد که وقتی دوستان برای دریافت پروانه نمایش اقدام می‌کنند ما با اثر دیگری مواجه می‌شویم که با متن مصوب فاصله دارد. حتی در این موارد هم معمولاً اینگونه بوده که با تعامل کارها پیش‌رفته است تا اثری در توقیف نماند و صاحبان آثار دچار خسارت نشوند.

وی تأکید کرد: چیزی به عنوان «بسته شدن همیشگی پرونده یک فیلم» در سازمان سینمایی نداریم و همه موارد با تعامل قابل حل است، مگر آنکه یک فیلم به‌گونه‌ای باشد که واقعاً بخواهد ریشه و اصل و اساس را تخریب کند و دیگر راه نجاتی برای خود باقی نگذاشته باشد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی موسسه بهمن سبز، پس از فیلم سینمایی «هناس» که از هفته گذشته به صورت آزمایشی با بلیت شناور در سینماهای حوزه هنری عرضه شد و با رشد ۷۵ درصدی مخاطبان در یک هفته روبرو شد، از فردا شنبه چهارم تیرماه فیلم «بدون قرار قبلی» نیز با توافق صورت گرفته از سوی تهیه‌کننده و پخش‌کننده فیلم به این طرح افزوده می‌شود.

در این طرح قیمت بلیت فیلم‌ها براساس چهار فاکتور، هفته و روز نمایش فیلم، نوع فیلم، کیفیت سالن و ساعت تماشای فیلم ارزش‌گذاری می‌شوند و مخاطبان می‌توانند با تنوع قیمتی مختلفی به سینما بروند.

قیمت‌گذاری شناور بلیت فیلم‌های سینمایی، موضوعی متداول در زنجیره سینماهای جهان است که در روش‌های سنتی مدیریت فرهنگی و هنری در ایران در نظر گرفته نشده است. از همین رو موسسه بهمن سبز حوزه هنری با پیش قدم شدن در استفاده از این روش و با بررسی روند فروش حدود ۱۵۰ سالن سینمایی خود در طول ۸ ماهه اخیر در تلاش است تا به برنامه‌ای جامع و بومی برای قیمت‌گذاری سانس‌های سینما برسد.

فیلم سینمایی «بدون قرار قبلی» تازه‌ترین اثر بهروز شعیبی برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه ملی در چهلمین جشنواره فیلم فجر است که پگاه آهنگرانی، مصطفی زمانی، صابر ابر، الهام کردا، امین میری، حامی ترابی و رضا صابری در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.