اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس، رضا صفایی‌پور بازیگر باسابقه سینما و تلویزیون که چندی قبل به دلیل عوارض بیماری پارکینسون به بیمارستان منتقل شده بود، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره آخرین وضعیت سلامت خود توضیح داد: دوشنبه شب همین هفته از بیمارستان به خانه آمدم، البته این به معنای درمان و مرخصی من نیست. بیماری‌ام پارکینسون است و چند شب پیش در جمع دوستان تعادلم را از دست دادم، با ۱۱۵ تماس گرفتند و آن‌ها بنده را به بیمارستان یاس منتقل کردند.

وی ادامه داد: در شروع حمله درد زیادی داشتم و به بیمارستان منتقل شدم اما بیماری‌ام قابل مداوا نیست. پیگیری‌هایی برای چکاپ انجام دادیم قرار شد در نوبت آزمایش و ام‌آرآی باشم که منتظر نوبت آن هستم.

این بازیگر درباره وضعیت خود گفت: الان بهترم اما این بیماری اذیت می‌کند. قرص‌هایی هم که می‌خورم تنها باعث می‌شود لرزش‌هایم کمتر شود و چیزی را درمان نمی‌کند. این همان بیماری لاعلاجی است که محمدعلی کلی هم داشت. ناشی از عوارض کارهای رزمی است که انجام می‌دادم و ضرباتی است که در کارهای رزمی می‌خوردم. این ضربه‌ها حالا دارد عوارضش را نشان می‌دهد.

وی افزود: باید منتظر بمانیم و ببینیم چه اتفاقی رخ می‌دهد، کاری نمی‌توان برایش کرد. پزشکان قرص‌ها را کم و زیاد می‌کنند تا لرزش‌ها کمتر شود اما هر شب حوالی ساعت ۱۰ این درد سراغ من می‌آید و از سر تا کتف و کمرم را درگیر می‌کند. قرص هم که می خورم، تا یکی دو ساعتی آرام می‌شوم اما مجدد دردش آغاز می‌شود. شاید اگر پزشک حاذق و خوبی معرفی شود، شرایطم کمی بهتر از این بشود.

صفایی‌پور نظر پزشکان درباره بیماری خود را اینگونه تشریح کرد: پزشکان می‌گویند این بیماری‌ای است که باید با آن مدارا کنید. اما با این شرایط سخت چگونه می‌توان مدارا کرد؟ نزدیک ۱۰ سال است که من بی‌کارم و هیچ فعالیتی ندارم و این برایم سخت است، باید ببینیم خدا چه می‌خواهد و چه پیش می‌آید.

به گزارش سینماپرس، نسخه ویژه نابینایان فیلم سینمایی «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی را با صدای ریما رامین‌فر روز پنجشنبه ۲۹ اردیبهشت در چارچوب برنامه فیلمخانه منتشر شد.

این فیلم روز پنجشنبه ساعت ۱۹ از رادیو سوینا پخش می‌شود و پس از آن، روی سایت آن در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

نظارت متن و ضبط این برنامه به عهده کیوان کثیریان بوده و متن روایت آن را شیدا محمدطاهر نوشته است. این برنامه در استودیو شهر صدای پارسیان ضبط شده و مرجان طبسی آن را میکس و تدوین کرده است.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی www.sevinagroup.com به فایل صوتی فیلم‌های سینمایی توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

به گزارش سینماپرس، شورای پروانه نمایش فیلم‌های سینمایی در جلسه اخیر با صدور پروانه نمایش برای فیلم «روز ششم» به تهیه کنندگی رحمان سیفی‌آزاد وکارگردانی حجت قاسم‌زاده اصل موافقت کرد.

به گزارش سینماپرس، مدیر کل هنرهای نمایشی به بیست و چهارمین جشنواره ملی تاترفتح خرمشهر پیام داد.

در متن پیام کاظم نظری آمده است: « به نام پروردگار مهر و نور

تئاتر افتخار دارد که سالهاست حکایتگر عاشقی و دلدادگی نیکان این سرزمین و راوی صادق صحنه های ایثار و پایمردی فرزندان پاک ایران است که بی ادعا و بی منت به جان پاسدار خاک و نام و نشان میهن شدند. مردان و زنان وارسته ای که رسالت خویش را در نثار عزیزترین سرمایه های مادی جهان، و گسستن بندهاو قید ها یافتند و برای پایایی و مانایی میهن و ملت و عقیده خویش آسمانی شدند.
«خرمشهر» این نماد مقاومت و ایثاربرای همیشه بر تارک تاریخ این سرزمین چون نگینی ناب خواهد درخشید و یاد و نام مدافعان و حماسه سازان میهن تا ابد روشنی بخش آسمان ایران خواهد بود.
سپاس پروردگار مهربان را که افتخار خدمتی ناچیز درکنار هنرمندان بلند همت تئاتر سراسر کشور نصیب شد تا به جان و دل به این ساحت شریف و مقدس ادای دین نماییم.
خاضعانه از همت بلند و حضور و همراهی ارجمند تمام هنرمندان، گروه های نمایشی، همکاران و یاران ستاد برگزاری و مدیران محترم منطقه آزاد اروند و نهادهای همراه و به ویژه مردمان شریف و وارسته دیار عشق، خرمشهر و آبادان عزیز در بیست و چهارمین جشنواره تئاتر ملی فتح خرمشهر قدردانی می کنم و از پروردگار مهربان توفیق و سربلندی برای عزیزان آرزومندم.
باشد که چراغ تئاتر ایران عزیز همواره پر نور و درخشان بماند.

کاظم نظری
مدیرکل هنرهای نمایشی»

به گزارش سینماپرس، علیرضا سبط احمدی تهیه‌کننده سینما و تلویزیون درباره حضور سینمای ایران در بازارهای بین‌المللی و همچنین برنامه ریزی برای حضور راهبردی و موثر در جشنواره‌های سینمایی گفت: دنیای فیلمسازی امروز مثل جهش‌های رسانه‌ای به سرعت در حال پیشرفت است. نه تنها فیلمسازی در جهان درحال دگرگون شدن است بلکه سلیقه مخاطبان نیز در همه جای دنیا دچار تغییر شده و دیگر قدرت تشخیص و انتخاب‌ها وسیع شده است.

وی ادامه داد: سینما تبلوری از اندیشه و فرهنگ هر جامعه است و ما با پیدا کردن بازارهای فروش جهانی برای تولیداتمان، می‌توانیم بهترین شکل صادرات و انتقال فرهنگ و اندیشه را داشته باشیم. ضمن آنکه این اتفاق می‌تواند به شکلی مقابله با تهاجم فرهنگی دشمنان باشد زیرا ابتکار عمل در عرصه جهانی را به دست ما می‌سپارد. لازمه این کار این است که سینمای ما به ابزار و تکنیک روز مجهز و مسلح شود. بخشی از این ماجرا سخت افزاری است اما بخش عمده و مهم آن بخش تفکر و اندیشه یا همان بُعد نرم افزاری آن است.
تهیه‌کننده فیلم سینمایی «نغمه» با اشاره به حضور صهیونیست‌ها در عرصه بازارهای جهانی فیلم در جشنواره‌های مختلف عنوان کرد: صهیونیست‌ها و یهودیان با هزینه‌های هنگفت و سرمایه‌گذاری در پروژه‌ها به صورت غیر مستقیم سعی می‌کنند که به اهداف خود برسند. در حال حاضر صهیونیست‌ها به گونه‌ای در سینما حضور پیدا کرده‌اند که تصور اکثر مردم جهان این است که آن‌ها در طول تاریخ مورد ظلم قرار گرفته‌اند و همیشه مورد تجاوز هستند. دقیقا با ابزار سینما جای جلاد و شهید را در افکار عمومی جهان عوض کرده‌اند. از آن طرف کلیسا میلیون‌ها دلار هزینه می‌کند تا حقانیت مسیح را به تصویر بکشد و تفکر خود را به شکل جذاب و مورد پسندی به نسل جدید دنیا تحمیل کند.
وی با انتقاد از شعاری عمل کردن در سینمای ایران، اظهار کرد: متاسفانه ما بیشتر شعار می‌دهیم و زمانی که کار به عمل می‌رسد صحنه را خالی می‌کنیم. ما هنوز خود را به این ابزار راهبردی و اثرگذار مسلح نکردیم و نگاه استراتژیک به آن نداریم. مشخص است که حضور ما نیز در بازارهای جهانی چشگیر نیست زیرا این چرخه از ابتدا ناقص است. ما می‌خواهیم درباره دین، اندیشه اسلامی، فرهنگ غنی ایرانی در دنیا حرف بزنیم اما هنوز به قدرت اثرگذاری تصویر پی نبردیم و دائم حرف می‌زنیم.
سبط احمدی با بیان اینکه خیلی از صاحب نظران دینی و فرزانگان جامعه، ما سینماگران را قبول ندارند، افزود: این قطع رابطه میان نهادها و مراکز اندیشه محور با سینما منجر شده که ما از محتوا تهی شویم و آنطور که می‌شود از این ظرفیت جهانی استفاده نکنیم. ابزار سینما چیزی است که امروز تمام جهان در حال بهره برداری از آن است و با استفاده از آن نظراتش را به افکار عمومی دنیا عرضه می‌کند. ما اگر می‌خواهیم در بازارهای سینمای جهان مثل کن، برلین، ونیز و… عرض اندام کنیم، باید اول اندیشه و تفکرمان را بین المللی کنیم، نوع ساختار سینما در کشور بین المللی شود.
وی تصریح کرد: ما باید دبیرخانه دائمی برای امور بین الملل سینما داتشه باشیم که دائم در حال ارتباط گرفتن با مراکز و جشنواره‌های مختلف هنری باشد تا هم از این طریق برای سینما ارز آوری شود و هم اینکه ما بتوانیم اندیشه نهفته در پشت کارهای سینمایی استراتژیک را به جهانیان عرضه کنیم.
این تهیه‌کننده سینما همچنین درباره حضور افراد غیر مرتبط در جشنواره‌های سینمایی خارجی اضافه کرد: من گاهی دیده‌ام که در فلان سازمان یا اداره سینمایی قرعه کشی می‌گذارند تا چه کسی برود و در جشنواره رسمی سینمایی در خارج از کشور شرکت کند. یعنی حضور در بازارهای جهانی سینما برای بسیاری از مدیران سینمایی ما حکم سیزده بدر و کار تشویقی برای کارکنان را دارد. در صورتی که باید در این قبیل از جشنواره‌های معتبر بازاریابان حرفه‌ای سینما بروند و موثر ظاهر شوند. اصلا در بسیاری از موارد لزومی ندارد که یک مدیر سینمایی بخواهد با یک هیات همراه در یک جشنواره جهانی شخصا حضور داشته باشد بلکه اعزام عوامل مرتبط و مدیریت آن‌ها باید در اولویت باشد.

به گزارش سینماپرس، محمدمهدی اسماعیلی در حاشیه جلسه هیات دولت و در جمع خبرنگاران در پاسخ به سوالی در ارتباط با نمایشگاه کتاب امسال و برخی اظهار نظرها مبنی بر از رونق افتادن نمایشگاه و یک‌دستی نمایشگاه با ناشران قرآنی، ‌ مذهبی و دفاع مقدسی و نبود برخی از ناشران عمومی در نمایشگاه کتاب گفت: فرض شما فرض نادرستی است. این‌طور نیست؛ من خودم از نمایشگاه و بخش‌های مختلف آن بازدید کردم و همه گرایش‌های مختلف در نمایشگاه کتاب حضور دارند.

او افزود: بله در هر دوره‌ای، ‌ عده‌ای ناشر به هر دلیلی ممکن است حضور پیدا نکنند. ما با سامانه‌ مجازی که تاسیس کردیم دنبال عدالت فرهنگی بودیم و بخش عمده‌ای از مردم که در سال‌های گذشته مجبور بودند این مسافت طولانی را تا تهران برای بازدید از نمایشگاه بپیمایند، امروز در خانه خود خرید می‌کنند. علاوه بر این ما تخفیفی برای خرید مجازی گذاشتیم و معلوم است که دنبال این بودیم که بار صحن نمایشگاه هم به لحاظ بهداشتی و هم به لحاظ ترافیکی کمتر باشد و این قول را نیز به دوستانمان داده بودیم، اما با این حال میزان استقبال برخلاف انتظارمان بسیار بالا بوده است.

ویزر فرهنگ و ارشاد اسلامی همچنین خاطرنشان کرد: دیروز که مجبور بودیم به خاطر آلودگی هوا نمایشگاه را تعطیل کنیم، وزارت ارشاد تلفن‌های اعتراضی زیادی داشت مبنی بر این‌که چرا نمایشگاه را تعطیل کردید؟ و خیلی‌ها قانع نمی‌شدند و احتمالا مجبور شویم به دلیل یک روز تعطیلی که صورت گرفت، نمایشگاه را تمدید کنیم.

اسماعیلی همچنین: میزان فروش کتاب در همین روزهای اول بالای ۵۰ میلیارد تومان بوده که در مقایسه با سال‌های قبل از کل دوره بیشتر بوده است. میزان حضور افراد نیز بسیار خوب بوده است. ما امسال یک کار موازی و مجازی انجام دادیم و تخفیف هم در حوزه مجازی به خوانندگان کتاب اعطا می‌شود به همین دلیل وضعیتمان، ‌ وضعیت بسیار خوبی است و حتی یک متر از مصلی را هم خالی نگذاشتیم و فاصله غرفه‌ها نیز به دلیل ملاحظات بهداشتی رعایت شده است.

او در پاسخ به سوالی درباره آمار فروش جلدهای کتاب و تعداد بازدیدکنندگان روزانه گفت: تعداد بازدیدکنندگان را با یک فاصله‌ای جمع‌بندی می‌کنیم، اما در بهمن ماه فقط در حوزه مجازی یک میلیون و ۳۵۰ هزار کتاب فروختیم. آن هم به این شکل که شما در یک روستایی مثلا در لب مرز کتاب می‌خرید و ما با پست رایگان تحویل می‌دهیم که این امکان فوق‌العاده‌ای است و ان‌شاءالله در ظرف یکی دو روز آینده جمع‌بندی در مورد آمار ارائه می‌شود.

او در پاسخ به سوالی راجع به حمله سایبری به سایت نمایشگاه کتاب با رد این موضوع بیان کرد:‌ ما حمله‌ای نداشتیم. از این حملات ناموفق زیاد بوده است. در روز هزاران حمله صورت می‌گیرد، اما حمله موثری نداشتیم. قبل از عید حمله‌ای صورت گرفت، اما بلافاصله تیم خوب ما در حوزه فضای مجازی آن را جمع کرد و چند آسیب جزئی نیز رفع شد و اکنون تمام سامانه‌ها بالا آمده است و برخی از سامانه‌ها را خودمان به دلیل بحث امنیتی مجددا مورد بازسازی قرار می‌دهیم.

به گزارش سینماپرس، فرهاد بشارتی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون که روز سه‌شنبه ۲۷ اردیبهشت در نمایشنامه‌خوانی «خواستگاری» بر مبنای نمایشنامه‌ای از آنتوان چخوف که در حوزه هنری اجرا شد حضور داشت، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره این تجربه گفت: دفتر طنز حوزه هنری به‌عنوان متولی طرح «لبخند صحنه» یک سری نمایشنامه‌های کمدی را انتخاب کرده‌اند تا در زمان‌های مختلف به‌صورت نمایشنامه خوانی اجرا شود. من پیش‌تر در ۲ کار «آواز قو» و «در انتظار گودو» نتوانستم همراه باشم اما در نمایش «خواستگاری» که اجرای آن نیاز به لهجه گیلکی هم داشت، پذیرفتم و با صلاحدید دوستان در خدمت پروژه بودم.

وی افزود: رضا گیلانپور کارگردان این نمایشنامه‌خوانی از همشهری‌های ما است که در دوران دانشگاه هم هم‌دوره بودیم و تا به امروز هم سال‌های سال است همکاری مشترک داشته‌ایم و به خوبی با یکدیگر آشنایی داریم. من در این نمایشنامه‌خوانی نقش «غلامحسین خان» را ایفا کردم که یکی از ملاکین شمالی است. نمایشنامه با نگاهی به نمایشنامه «خواستگاری» به قلم آنتوان چخوف نوشته شده است و به نوعی ایرانیزه شده همان نمایش است که با همان حال و هوا و همان شخصیت‌ها داستان را در شمال ایران و فضای شالی‌کاری روایت کند.

این بازیگر درباره داستان نمایش هم توضیح داد: ماجرای آن مربوط به خواستگاری یکی از مالکان از دختر مالک دیگر است که بر سر مسائل مختلف دعوا و درگیری‌هایی میان آن‌ها شکل می‌گیرد. مجدد آشتی می‌کنند و دوباره مسأله دیگری به وجود می‌آید. در پایان هم به هیچ نتیجه‌ای نمی‌رسند و ناتمام کار تمام می‌شود. بیشتر یک طنز موقعیت است که در مواردی طنز کلامی هم دارد و مربوط به آداب و رسوم ملاکین روسیه در آن زمان‌ها دارد که در این متن ایرانی و به تعبیری گیلانی شده است و ما هم با لهجه گیلکی آن را اجرا کردیم. به‌عنوان یکی از ملاکین، من هم نقش کوچکی در این اجرا داشتم.

بشارتی درباره وفاداری متن ایرانی به نسخه اصلی نمایشنامه هم گفت: متن بسیار به نسخه اصلی وفادار است و همین‌طور که متن را می‌خوانید و گوش می‌دهید، همان متن اصلی به خاطرتان می‌آید. آنتوان چخوف به‌نوعی متن‌هایی جهانی دارد که تاریخ مصرف هم ندارند و انگار آنچه نوشته است مربوط به تمام دنیا و تمام آداب و رسوم‌های دنیاست. گیلان هم به نوعی نزدیک به روسیه آن زمان بوده است و آداب و رسوم ملاکین و زمین‌داران هم با هم قرابت داشته است. به همین دلیل این متن ایرانی گویی همان متن آنتوان چخوف است و کار بسیار به نسخه اصلی وفادار است. صورت ریتمیک هم پیدا کرده و از تکنیک‌های تعزیه و سیاه‌بازی و تخت‌حوضی در آن بهره گرفته شده است.

این بازیگر درباره فضای طنز این کار هم گفت: این نمایش پیش‌تر اجرای عمومی و صحنه‌ای داشته که مخاطبی که آن کارها را دیده باشد احتمال دارد برای نمایشنامه‌خوانی آن هم آمده باشد. آن‌ها هم که کار صحنه‌ای را ندیده بودند، به واسطه آواهای موسیقایی حال و هوای تازه‌ای کار برای‌شان داشت و دیالوگ‌ها هم روی آن‌ها تأثیر می‌گذاشت تا به کار جذب شوند.

وی درباره بی‌رغبتی مخاطبان نسبت به نمایشنامه‌خوانی در قیاس با اجرای صحنه‌ای هم توضیح داد: پیش از کرونا داشت اتفاق‌های خوبی رخ می‌داد اما این بیماری بار دیگر یک گسست ایجاد کرد و مجدد ارتباط‌ها از بین رفت. ان‌شاءالله مجدد شاهد جاافتادن نمایشنامه‌خوانی باشیم چراکه در هر حال یک گونه اجرای نمایش است که معمولاً هزینه‌های اجرای صحنه‌ای را ندارد. نمایشنامه‌خوانی با چند جلسه تمرین و بدون نیاز به نورپردازی، دکور، لباس بازیگران و مسائلی از این دست می‌تواند اجرا شود و تماشاگر می‌تواند در حال و هوای کار قرار بگیرد. این حرکت، حرکت قشنگی است که کم‌کم با تبلیغات خوب می‌تواند در میان مخاطبان جا بیفتد و جزو عادات مردم هم بشود.

بشارتی افزود: در عرصه جهانی هم همین رویکرد نسبت به نمایشنامه خوانی وجود دارد کمااینکه در اجراهای رادیویی-صحنه‌ای در جشنواره فجر هم شاهد همین ضعف استقبال از سوی مخاطبان هستیم. بالاخره مخاطب دوست دارد یک اجرای کامل را تماشا کند و اینگونه نباشد که تنها شنونده دیالوگ‌ها باشد. بالاخره نمایش وقتی روی صحنه می‌رود با نورپردازی و طراحی لباس و گریم، یک کار کامل است که مخاطب هم آن را ترجیح می‌دهد. امیدواریم که کارهای ما بتواند با مخاطبان ارتباط بیشتری برقرار کند.

این هنرمند درباره بودجه اندک اختصاص پیدا کرده به نمایشنامه‌خوانی در قیاس با اجراهای صحنه‌ای هم گفت: طبیعتاً اینجا تعداد جلسات تمرین هم کمتر است و به نسبت اگر حساب کنیم بودجه‌اش باید کمتر از اجرای صحنه‌ای هم باشد. در حد و اندازه خودش معتقدم بودجه این طور کارها چندان مهم نیست و مهم این است که کارها به گونه‌ای اجرا شود که مخاطبان از آن راضی باشند.

به گزارش سینماپرس، این روزها آخرین ساخته داریوش مهرجویی با نام «لامینور» روی پرده سینماهاست؛ فیلمی که بخاطر حاشیه‌های اکران عید نوروزش تصور می‌شد فروش خوبی داشته باشد ولی این طور نشده بخصوص آنکه مخاطبان سینما فعلا بیش از هر چیز “کمدی” می‌پسندند. با این حال برخی تماشاگران فیلم جدید مهرجویی در مقایسه با آثار پیشین این فیلمساز بزرگ، این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا حق دارند از هنرمند محبوب خود توقعی در حد و اندازه‌ فیلم‌های قدیمی‌اش داشته باشند!؟

در این‌باره احمد طالبی‌نژاد – منتقد و پژوهشگر سینما- در گفت‌وگویی با ایسنا می‌گوید: واقعیت این است که انتظار از فیلمسازان بزرگ و برجسته همیشه بالا بوده و همیشه سطح توقع مردم از فیلم‌های آن‌ها بیش از اندازه‌ای است که از عهده آن‌ها برمی‌آید. در نظر داشته باشیم که داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، حتی بهرام بیضایی و ناصر تقوایی در زمانی فصل جدیدی را در سینمای ایران آغاز کردند و سینمای ما از مرحله سطحی‌نگری و عوام‌پسندی به سینمایی حداقل روشنفکرانه رسید. کارنامه این دست فیلم‌سازها مملو از آثار ارزشمند است، اما اینکه مهرجوییِ هشتادواندی ساله را با کارگردان سی‌وچند ساله فیلم «گاو» مقایسه کنیم و بخواهیم که در یک موقعیت و جایگاه باشند اشتباه است. در همه جای دنیا هم همین طور بوده است. من همیشه «اورسن ولز» را مثال می‌زنم که اولین فیلم او بهترین فیلمش بود و هیچ وقت دیگر نتوانست با آن کیفیت فیلم بسازد، هیچکس هم از او ایراد نگرفت. حتی بعدها رفت و در فیلم‌های سطحی بازی کرد اما همیشه بخاطر فیلم ارزشمند «همشهری کین» جایگاهش پاس‌ داشته شد و در اذهان ماند. مهرجویی هم دقیقاً از این دست سینماگران است که برگردن نسل ما و سینمای ایران بسیار حق دارد و اگر ما دارای یک جریان فرهنگی روشنفکری هستیم، بدون تردید یکی از کسانی که در این عرصه نقش داشته داریوش مهرجویی به عنوان یک فیلمساز متفکر است.

او ادامه می‌دهد: اما نکته بعدی این است که باید ببینیم سیر صعودی فیلمسازی مثل داریوش مهرجویی از کجا به سیر نزولی تبدیل شده است. بهترین مدرک من برای اشاره به این سیر نزولی فیلم «درخت گلابی» است که به نظرم بعد از «هامون» و «گاو» بهترین و کامل‌ترین حدیث نفس داریوش مهرجویی است. در این فیلم شخصیت نویسنده دچار سترونیِ ذهن شده و هیچ خلاقیتی نمی‌تواند از خود بروز دهد، یعنی حتی با ابزار مدرنی هم که در اختیار دارد راه به جایی نمی‌برد، دلیل آن هم فقدان عشق است که در طول داستان می‌بینیم چه بر سر عشق زندگی او می‌آید و پس از مرگ دختر، او دیگر انگیزه‌ای برای خلق کردن ندارد. الان هم انگار داریوش مهرجویی و حتی مسعود کیمیایی در چنین موقعیتی قرار دارند و اگر می‌بینیم که آن‌ها سال به سال فیلم‌های بدتری می‌سازند بخشی از آن به همین برمی‌گردد که شاید انگیزه‌های احساسی و عاطفی آن‌ها جای خود را به حرفه‌ فیلمسازی و کسب درآمد داده است، درنتیجه توقع‌ها را برآورده نمی‌کنند. البته مقصر هم خودشان نیستند، مقصر شرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه است. همچنین سانسور همیشه یک عامل مخرب بوده بخصوص در کارنامه مهرجویی که از فیلم «گاو» به بعد تیغ سانسور همیشه بالای سرش بود؛ فیلمی که وقتی قرار بود در جشنواره ونیز نمایش داده شود دزدکی، در چمدان و توسط شخصی ثالث – احتمالا با چمدانی دیپلماتیک – از ایران خارج شد تا بتواند در جشنواره شرکت کند. بعد هم که در آنجا مورد توجه واقع شد، ناگزیر شدند آن را اکران کنند.

طالبی‌نژاد درباره اینکه برخی معتقدند یکی از ضعف‌های آثار اخیر داریوش مهرجویی در فیلمنامه‌ است و نگارش مشترک چندان با تفکر سینمایی او هماهنگ نمی‌شود، بیان می‌کند: من با حفظ حرمت فراوان برای خانم محمدی‌فر (همسر مهرجویی و فیلمنامه‌نویس برخی آثار او) معتقدم که متاسفانه از زمانی که اختیار فیلمنامه‌ها در دست ایشان قرار گرفت فیلم‌های مهرجویی از آن جایگاه رفیعی که داشت پایین آمد. تنها اثری که بعد از فیلم بلاتکلیف و ضعیف «میکس» و نیز «بمانی» ارزشمند شد، «مهمان مامان» است که آن هم محصول نگارش مثلث مهرجویی، مرادی‌کرمانی و خانم محمدی‌فر است، بعد از آن تقریبا شاهد سقوط هستیم و به نظرم نتیجه این همکاری مثبت نشده است؛ بنابراین به این سینماگر بزرگ و فرهیخته توصیه می‌کنم که خودش بر فیلمنامه‌ متمرکز شود چون تا حد زیادی می‌توان گفت که هیچ کدام از کارهای مشترک او چندان اقناع‌کننده نیستند. البته من از «سنتوری» و «نارنجی پوش» بدم نیامد ولی این‌ها در حد «هامون»، «پری»، «سارا»، «درخت گلابی» و… نیستند؛ فیلم‌هایی که اندیشه‌های فلسفی و اجتماعی مهرجویی را نشان می‌دادند. البته شایعاتی هم وجود دارد که بعضی فیلم‌های موفق مهرجویی در همکاری با غلامحسین ساعدی نوشته شده ولی این نظریه درستی نیست.

او در پایان با اشاره به فروش کم فیلم جدید مهرجویی می‌گوید: به نظرم یک راه دیگر برای کارگردانی مثل داریوش مهرجویی این است که به سمت ادبیات کلاسیک ایران و جهان برود و از آن‌ها برای فیلمنامه استفاده کند. من متاسفم که از «لامینور» در سینماها استقبال کمی شده و معلوم است که فیلم یک اشکالی دارد، چون اگر فیلمی خوب باشد هر کسی ببیند به بقیه هم توصیه می‌کند که آن را تماشا کنند، اما ظاهراً در مورد «لامینور» این اتفاق نیفتاده؛ این در حالی است که جامعه ما عادت کرده از فیلمسازان بزرگ قهرمان‌های ذهنی بسازد و تندیسی از آن‌ها برای خود حک کند. من نگران این هستم که تندیس مهرجویی در اذهان تخریب شود.