Archives دی 1398

رئیس پیشین انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: یکی از مهمترین مواردی که سال ها است مدیران سینمایی نسبت به آن غفلت کرده اند، شفاف سازی در همه زمینه های اجرایی و محتوایی است که رمز موفقیت ریاست سازمان سینمایی آقای انتظامی است وگرنه جشنواره مثل سال های قبل برگزار می شود و نقش آقای انتظامی کمرنگ خواهد بود.

وی ادامه داد: مثلاً چرا نباید مذاکرات هیأت انتخاب شفاف باشد و تصاویر آن و یا آرا آنان پخش شود؟ مگر متخصصین هیأت انتخاب ترس و واهمه ای از نظریه کارشناسی دارند مگر آنکه احساس کنیم انتخاب ها بر اساس نظر کارشناسی نیست! پخش شفاف نظریه ها بهتر از پخش شایعات مختلف است که با عث بروز اختلاف می شود.

گبرلو افزود: یکی دیگر از موارد مهمی که دست اندرکاران برگزاری جشنواره باید رعایت کنند تدبیر درست برای در نظر گرفتن تسهیلات مناسب برای مهمانان جشنواره است. دیگر درست نیست بعد از ۳۸ سال هنوز دغدغه صدور کارت یا معضل پارکینگ و سالن نمایش داشته باشیم و یا بعد از ۳ روز که از جشنواره می گذرد تازه متوجه بشویم در اجرای جزئی ترین امور درمانده ایم. دغدغه اصلی خبرنگاران و منتقدان و هنرمندان فیلم دیدن در فضایی آرام و دلنشین است اما متولیان جشنواره باید با روش های نوین مدیریتی فضای دانشینی را برای مهمانان شان باید مهیا کنند. مثل مهمانی یک خانواده طبیعتاً صاحب خانه باید بهترین ها رو فراهم کند و این با تدبیر فکر و نوآوری قابل حل است اما احساس می کنم صاحبخانه مهمان را برده و اسیر خود فرض میکند.

وی خاطرنشان کرد: یکی از روش های مهمانداری خوب این است کارت ها با عزت و احترام با آیین نامه مشخص ۳ روز قبل برای میهمانان فرستاده شود و مهمانان بتوانند با رضایت خاطر صندلی رزرو کنند و به جای پذیرایی با شام مفصل که اصلاً نیازی نیست هزینه آن را جایگزین قرارداد با آژانس های اتومبیل اینترنتی کنند که خبرنگاران راحت تر فیلم ببینند.

این منتقد سینما تأکید کرد: با بررسی سابقه اهالی رسانه توسط چند تن از پیشکسوتان قابل اعتنا و احترام می توان رسانه ها را دسته بندی کرد و شیوه نمایش را به گونه ای برنامه ریزی کرد که همه بتوانند از برنامه های جشنواره استفاده کنند.

وی در خصوص چگونگی داشتن انضباط در برگزاری نشست های خبری فیلم های حاضر در جشنواره نیز راهکاری ارائه کرد و گفت: متأسفانه نشست های خبری تبدیل به یک شو و فضای تیلیغاتی کاذب برای جشنواره شده است در صورتی که نشست خبری یک موقعیت استراتژیک برای جشنواره است که شوخی بردار نیست. متأسفانه برنامه درستی برای این نشست ها در نظر ندارند. برای نشست های خبری شان و اعتباری قائل شویم همان گونه که برای نشست های خبری ریاست جمهوری و کنفرانس های خبری شأن و اعتباری قائل هستیم چون هنرمند جایگاهش کمتر از شخصیت های مهم سیاسی اجتماعی نیست.

گبرلو در این راستا افزود: مثلاً دقیقاً مشخص باشد چه کسانی می توانند در نشست خبری شرکت کنند و مابقی از طریق تلویزیون های داخل راهروها و حتی در سینمای دیگر بهره ببرند. هر رسانه برای نشست خبری نماینده ای معرفی کند وبرای پرسش از قبل وقت بگیرند و بصورت شفاهی پشت تریبون پرسش خود را در زمان مشخص مطرح کنند.

این منتقد سینما تأکید کرد: من معتقد نیستم نشست خبری جای نقد فیلم هست بلکه جشنواره باید برای انجمن منتقدان جایگاه گفتمان دیگری در نظر بگیرد و فیلمسازان با منتقدان گفتگوی کارشناسی انجام بدهند.

مجری کارشناس سابق برنامه سینمایی «هفت» در ادامه این گفتگو چند توصیه به دبیر و سایر دست اندرکاران برگزاری جشنواره داشت و گفت: دبیر و دست اندرکاران اصلی برگزاری جشنواره باید از روز اول جلوی در ورودی کاخ رسانه حضور داشته باشند و با خوش رویی به همه اهالی رسانه و منتقدان خوشامد بگویند. آن ها باید مشکلات احتمالی را در اسرع وقت حل کنند و از جان و دل برای اهالی رسانه وقت بگذارندنه آنکه به تلفن ها پاسخ ندهند و عبوس عصبانی برخورد کنند.

وی افزود: یکی از نکات مهمی هم که می تواند از ایجاد بی نظمی در جشنواره جلوگیری کند اختصاص شماره صندلی به خبرنگاران و منتقدان است تا همه بدانند صندلی شان کجا است و دیگر کسی نتواند برای افراد دیگری جا بگیرد و باعث ایجاد بی نظمی گردد.

گبرلو در خاتمه این گفتگو به چند مورد دیگر نیز اشاره کرد و گفت: اگر تعداد افراد تیم تشریفات اضافه شود و چند راهنمای «از من بپرسید» در سالن اهالی رسانه به کار گرفته شوند بی نظمی به حداقل ممکن می رسد.

به گزارش سینماپرس، مهدی مطهر مجری طرح و دستیار تهیه‌کننده فیلم سینمایی «اوج ۱۱۰» به کارگردانی سیاوش سرمدی با اشاره به آخرین روند ساخت این فیلم گفت: فیلمبرداری فیلم «اوج ۱۱۰» از ابتدای پاییز آغاز شد و هم‌اکنون به نیمه رسیده است.

وی ادامه داد: گروه ساخت فیلم به‌صورت شبانه‌روزی در حال تلاش است تا نسخه‌ای از فیلم را برای نمایش در سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر آماده کند. این فیلم یکی از بزرگترین پروژه‌های سینمایی در حال ساخت است که سازمان‌های مختلفی همچون ارتش جمهوری اسلامی و اوج در ساخت آن همکاری دارند.

فیلم سینمایی «اوج ۱۱۰» به نویسندگی و کارگردانی سیاوش سرمدی و تهیه‌کنندگی جلیل شعبانی با نگاهی به بخش‌هایی از زندگی تیمسار ستاری و ساخت اولین جنگنده کاملا ایرانی در حال تولید است.

عوامل این فیلم سینمایی عبارتند از نویسنده و کارگردان: سیاوش سرمدی، تهیه‌کننده: جلیل شعبانی، مجری طرح و دستیار تهیه‌کننده: مهدی مطهر، مدیر تولید: وحید معدنی، مشاور کارگردان: علیرضا داوودنژاد، مدیر برنامه‌ریزی: عادل معصومیان، دستیار اول کارگردان: سیدعلی هاشمی، بازیگردان: کیومرث مرادی، مدیر فیملبرداری: مجید گرجیان، مدیر صدابرداری: بهمن اردلان، تدوین: بهرام دهقانی، موسیقی: علیرضا کهن‌دیری، طراح صحنه: بابک کریمی طاری، طراح لباس: مجید لیلاجی، طراح گریم: شهرام خلج، جلوه‌های ویژه رایانه‌ای: محمد برادران، منشی صحنه: فرحناز خسروآبادی، عکاس: حبیب مجیدی، ساخت فیلم پشت‌صحنه: محمود نجفی، دستیار تولید: محمداسماعیل کلبی‌آبادی، مدیر تدارکات: میلاد مولازاده.

به گزارش سینماپرس، در حالی که سعید خانی تهیه‌کننده‌ «دوزیست» اعلام کرده بود در تلاش برای اکران این فیلم پیش از جشنواره فیلم فجر است، اما با مهیا نشدن شرایط اکران و اتمام مراحل اولیه فنی، نسخه‌ای از فیلم تحویل دفتر سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر شد.

جواد عزتی، هادی حجازی‌فر، ستاره پسیانی، مجید نوروزی و پژمان جمشیدی، مانی حقیقی، الهام اخوان و سعید پورصمیمی تیم بازیگری این فیلم اجتماعی را تشکیل می‌دهند.

در خلاصه داستان این اثر آمده است: «حمید، دوزیسته دیگه، نره زیر آب که، میره زیر دست و پا له میشه.»

فهرست عوامل «دوزیست» عبارت است از نویسنده و کارگردان: برزو نیک نژاد، مدیر فیلمبرداری: علیرضا برازنده، مجری طرح و مدیر تولید: کامران حجازی، گریم: ایمان امیدواری، طراح صحنه: امیر حسین قدسی، مدیر صدابرداری: مهدی صالح کرمانی، طراح لباس: ملودی اسماعیلی، برنامه‌ریز: افشین رضایی، دستیار اول کارگردان: نوید صلاحی، جانشین تولید: علیرضا اصلانی، مدیر تدارکات: فرامرز رضایی، دستیاراول فیلمبردار: محمد عزت خواه، عکاس: مجید طالبی، منشی صحنه: غزل رشیدی، سرمایه گذار: دکتر جلال تیموری، تهیه کننده: سعید خانی.

کارگردان سریال تلویزیونی «بچه های گروهان بلال» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: بی تردید سینمای ما یکی از معدود سینماهایی است که اصلاً سیاسی نیست! این اتفاق در حالی است که اغلب کشورهای جهان از سینما به عنوان یک رسانه قدرتمند در راستای اهداف سیاسی شان بهره می برند اما مسئولان ما برخلاف سایر کشورها همواره در پی آن هستند که سینما را از سیاست جدا کنند.

وی یادآور شد: سال ها قبل که چند فیلم سینمایی سیاسی و استراتژیک در خصوص فتنه ۸۸ تولید شد ما شاهد آن بودیم که دست اندرکاران و عوامل این فیلم ها با برخوردهای قهرآمیز و زننده ای از سوی برخی همکاران هنری خود روبرو شدند. بنده به خاطر دارم که یکی از بازیگران سینما تعریف می کرد که تا مدت ها او را بایکوت و تحریم کرده بودند و هیچ کس پیشنهاد کاری به او نمی داد.

شلیلیان در همین راستا ادامه داد: متأسفانه این قبیل اتفاقات در سینمای کشور به دلیل آن است که پایه ریزی بنیادین در سینمای ما صورت نگرفته و زیرساخت های سینمای ما به شدت سست است.

این کارگردان با تأکید بر اینکه مسئولان با موضوعات مبنایی و بنیادین در تعارضند و نمی خواهند باعث افزایش بصیرت در جامعه شوند تصریح کرد: در تأیید عرایض بنده همین بس که امروزه سینما و تلویزیون ما سرشار از ملودرام های سبک و زننده دم دستی و سریال ها و فیلم های عاشقانه و دختر پسری و یا آثار شبه کمدی مبتذل شده است! این اتفاق به آن دلیل است که سیاست گذاران و متولیان فرهنگی نمی خواهند و یا در بهترین حالت ممکن نمی توانند مبادرت به تولید آثاری کنند که باعث بصیرت افزایی در جامعه شود.

وی خاطرنشان کرد: ما مسائل بسیار مهمی را در تاریخ ۴۰ ساله پس از وقوع انقلاب اسلامی داریم که در سینما و تلویزیون مغفول مانده اند؛ تنها علت این اتفاق هم وجود سیاست گذاران و مدیران فرهنگی بوده که هرگز تمایلی برای تولید چنین آثاری از خود نشان نداده اند. بی تردید این وظیفه سکان داران مدیریت فرهنگی در کشور است که به سینماگران و هنرمندان و فیلمنامه نویسان سفارش کار بدهند و از آن ها بخواهند روی موضوعات ارزشی، مهم و استراتژیک کار کنند.

کارگردان مستند «شهید بایندُر» تأکید کرد: نه تنها در حوزه آثار سیاسی و استراتژیک که در سایر حوزه های ارزشی دیگر از جمله دفاع مقدس هم ما با همین معضلات و مشکلات روبرو هستیم. همانطور که پیش از این اشاره کردم گویا برخی افراد با این نوع مضمامین و موضوعات مشکل دارند و نمی خواهند هیچ فیلمساز و سینماگری به سمت چنین موضوعاتی برود.

وی ادامه داد: مدیران کج سلیقه و بدسلیقه که خود را اسیر روزمرگی کرده اند و اهل کتاب خواندن نیستند و سواد تاریخی و سیاسی ندارند باعث تنزل تولیدات فرهنگی و هنری ما شده اند. مدیر باید فهم و درایت داشته باشد. باید برای عرصه فرهنگ و هنر در راستای اهداف کلان نظام سیاست گذاری کند اما مدیران ما در بهترین حالت چیزی بلد نیستند و به همین علت هم نمی توانند آنطور که شایسته است در این مسیر گام بردارند.

شلیلیان متذکر شد: مدیران فرهنگی و هنری باید بدانند و آگاه باشند که فتنه هایی که ما بارها در کشورمان شاهد آن بوده ایم در بیشتر مواقع تکرار تاریخ است. آن ها باید سواد تاریخی و سیاسی خود را افزایش دهند تا بتوانند در بزنگاه های حساس با تولید آثار فرهنگی و هنری جلوی دشمنان نظام و انقلاب اسلامی را که با تمام قوا به جنگ فرهنگی با کشورمان برخاسته اند ایستادگی کنند.

این فیلمساز در پاسخ به این سوأل که به عقیده شما چرا چنین مدیرانی در رأس امور فرهنگی و هنری حضور دارند و نهادهای نظارتی مانع ادامه عملکرد آن ها نمی شوند و نیروهای انقلابی را جایگزین نمی کنند اظهار داشت: این سوأل را مدت ها است بسیاری هنرمندان از خود می پرسند! ما هم نمی دانیم چرا کسی جلوی آن ها را نمی گیرد و چرا نیروهای مومن و معتقد و ولایتمدار جایگزین آن ها نمی شوند؟

وی در خاتمه این گفتگو تصریح کرد: بنده معتقدم برخی مدیران جایگاهی که دارند را غصب کرده اند و به هیچ عنوان مستحق آن نیستند که در چنین پست و سمت هایی حضور داشته باشند. بنده شخصاً معتقدم باید نیروهایی انقلابی جایگزین این افراد شوند، نیروهایی که دغدغه شان پرداختن به مسائل استراتژیک و مهم روز کشور باشد. مدیری که تحلیل بلد باشد، اسیر روزمرگی نباشد و به هنرمندان ارزشی بها بدهد.

به گزارش سینماپرس، ۱۲ فیلم از ۳۰ فیلمی که سال گذشته در بخش‌های سودای سیمرغ و نگاه نو جشنواره فجر حضور داشتند، تا امروز اکران نشده‌اند. بنفشه‌ آفریقایی، پالتو شتری، تیغ و ترمه، جمشیدیه، خون ‌خدا، طلا، ناگهان درخت، دیدن این فیلم جرم است، حمال طلا، روزهای نارنجی، سونامی و یلدا نام این فیلم‌هاست. دو سه مورد از این فیلم‌ها دارای مشکلات مضمونی یا حتی سیاسی هستند، با این حال نمی‌شود عدم اکران‌شان را به این مسائل نسبت داد. باقی این ۱۲ فیلم عمدتا از لحاظ ساختاری و فنی ضعیف هستند و عموما به همین موارد، به‌عنوان علت اصلی عدم‌اکران آنها اشاره می‌شود. همین مساله می‌تواند درخصوص چرایی حضور این فیلم‌ها در بخش‌های رقابتی فجر سوال ایجاد کند، اما به‌هر حال در سال ۹۸ تا همین جا ۳۴ فیلم اکران عمومی شده‌اند که هیچ‌یک نه در فجر سال گذشته شرکت داشته‌اند و نه در دوره‌های پیش از آن. از این ۳۵ فیلم، سه فیلم در جشنواره کودک نمایش داده شدند: (تپلی و من، تورنادو و منطقه پرواز ممنوع). مقایسه کیفیت این فیلم‌ها که بدون حضور در جشنواره فجر اکران شده‌اند، با فیلم‌هایی که به‌رغم حضور در جشنواره، هنوز به اکران عمومی درنیامده‌اند، نشان می‌دهد گروه اول، یعنی ۳۲ فیلم غیرجشنواره‌ای در اکران ۹۸، حتی کیفیتی به مراتب پایین‌تر دارند. پیشونی سفید۳، رحمان۱۴۰۰، چهار انگشت، ژن خوک، تگزاس۲، نبات، تولدت مبارک، وکیل‌مدافع، سامورایی در برلین، ما همه باهم هستیم، کار کثیف، جانان، برمودا، صدای منو می‌شنوید، شکستن همزمان ۲۰ استخوان، کلوپ همسران، شاهکش، کروکودیل، آبی به رنگ آسمان (مستند)، پیلوت، چشم‌وگوش بسته، لیلاج، خداحافظ دختر شیرازی، مشت آخر، سرکوب، خانه دیگری، روسی، هزارتو و مطرب؛ نام این ۳۲ فیلم غیرجشنواره‌ای در اکران ۹۸ است. توجه به این مساله که چرا بعضی از فیلمسازان علاقه ندارند فیلم‌شان قبل از اکران عمومی در جشنواره فجر نمایش داده شود، نکات قابل‌توجهی را مشخص خواهد کرد. عمدتا عنوان می‌شود فیلمسازان برای اینکه حساسیتی روی آثارشان ایجاد نشود و بتوانند آن را اکران نکنند، از حضور در جشنواره صرف‌نظر می‌کنند. البته این تلقی پس از آن ایجاد شد که بهروز افخمی اعلام کرد اگر شوکران در بیست‌وهشتمین جشنواره فیلم فجر نمایش داده شده بود، امکان اکران عمومی پیدا نمی‌کرد، اما نگاهی به فهرست ۳۲ فیلمی که بدون حضور در جشنواره، طی ۹ ماه ابتدایی ۹۸ اکران شده‌اند، نشان می‌دهد این فیلم‌ها موضوع حساسی را به لحاظ سیاسی- اجتماعی مطرح نکرده‌اند و نهایتا اگر مورد مساله‌داری در آنها باشد، مسائل اخلاقی و به‌عبارتی خلاصه آن چیزی است که به ابتذال مشهور است. با این فرض می‌شود تصور کرد حضور این آثار در جشنواره فجر چه جوی حول‌وحوش آنها ایجاد می‌کرد. فیلم زهرمار ساخته جواد رضویان تنها نماینده این تیپ فیلم‌ها در جشنواره فجر ۳۷ بود که برای خالی نبودن ویترین جشنواره از آثار طنز و به‌علاوه، بالا بردن آمار فیلم‌اولی‌ها پذیرفته شد. اکران زهرمار در فجر باعث شد در معرض آرای منتقدان و اصحاب رسانه قرار بگیرد و همین نگذاشت یک فیلم سطح‌پایین به فروشی افسانه‌ای دست پیدا کند. هرچند همان شرایطی برایش فراهم شد که سیستم اکران امروز سینمای ایران برای سایر فیلم‌هایی از این دست فراهم می‌کند. قابل تصور است اگر تگزاس۲ یا مطرب هم در جشنواره فجر حضور داشتند، آگاهی عمومی نسبت به سطح کیفی آنها بالا می‌رفت و در اکران عمومی اینقدر رقم‌های بالایی پیدا نمی‌کردند. تیزرهای تبلیغاتی زهرمار که تاکید زیادی روی چالش ارتباط بین یک مداح که کاندید شورای شهر هم هست با زنی خیابانی داشت، نتوانست مردم را با این ظاهر فریبنده به سالن‌های سینما بکشاند، چون پیش از آن در فجر نمایش داده شده بود و همین مشخص می‌کرد واقعیت فیلم چیست. سازندگان فیلم‌هایی مثل تگزاس ۲، لس‌آنجلس تهران و مطرب هم از چنین سرنوشتی می‌ترسند؛ از اینکه با نمایش جشنواره‌ای، اصطلاحا مشت‌شان برای مخاطب باز شود و نتوانند آنها را فریب دهند. مشکل اینجاست که جریان سینمایی خارج از جشنواره فجر، هر روز در حال تقویت و سیطره بیشتر بر سینمای ایران است. سالن‌های سینما در اختیار چند دفتر پخش بانفوذ سینمایی است که ترجیح می‌دهند تن به حضور در جشنواره ندهند تا فیلم‌هایشان از هرگونه نگاه نقادانه مصون بماند. این فاصله‌گذاری‌شان با فضای نقد و جشنواره نتیجه‌ای جز این نداشته که کیفیت فیلم‌ها هم روزبه‌روز پایین‌تر آمده، به‌طوری که اگر خودشان هم بخواهند در جشنواره حضور یابند، منتقدان معترض می‌شوند. این رویه در ۶ سال اخیر شتاب فزاینده‌ای پیدا کرد و در کل می‌توان گفت، فروریختن تدریجی ابهت جشنواره فجر طی این سال‌ها، راه را برای به وجود آمدن یک جریان سودجو در سینمای ایران باز کرد که به سرعت در حال از بین بردن اعتماد مخاطبان به سینماست. در این زمینه می‌شود مثلا به نقش پرویز پرستویی در فیلم‌هایی از قبیل لس‌آنجلس- تهران یا مطرب اشاره کرد. پرستویی با بازی در یک‌سری از خاطره‌انگیزترین فیلم‌های سینمای ایران، برای مخاطبان، بخشی از شمایل سینمای پس از انقلاب محسوب می‌شد، اما پوسترها و تیزرهای لس‌آنجلس- تهران یا مطرب کاملا فریبنده بودند و در خود فیلم آن چیزی وجود نداشت که در ظاهر القا می‌شد. مشخص است که بهره‌برداری چندباره تجاری از اعتبار پیشین پرستویی، حساسیت مثبتی که مخاطب نسبت به او داشت را کم‌کم از بین می‌برد و چنین حالتی ممکن است درمورد افراد، موضوعات و جزئیات دیگر سینمای ایران هم پدید بیاید. جشنواره فیلم فجر روزگاری ترمینال یک‌ساله سینمای ایران بود و مطابق قانون، هر فیلمی قبل از اکران عمومی، ابتدا باید در آن به نمایش درآید. این شیوه می‌توانست مردم را در یک سیستم دومرحله‌ای، به‌جای خود فیلمسازان که ممکن است بسیاری‌شان به چیزی جز سود مقطعی نیندیشند، قبل از آنها با منتقدان و اصحاب رسانه طرف کند و سوای سلیقه‌های شخصی هر مخاطب، ابتدا مشخص شود که عیار کیفی هر فیلم چقدر است. فجر فیلم‌ها را بدون سانسور نمایش می‌داد، اما در روش محافظه‌کارانه مدیران جدید سینمایی، چنین چیزی نمی‌گنجید و آنها گفتند هر فیلم باید پروانه نمایش و مجوز حضور در فجر را همزمان بگیرد. این مدیران با چنین شرایطی، درحقیقت می‌خواستند فجر را به ویترین معقول و بی‌دردسری از خروجی مدیریت‌شان تبدیل کنند، در حالی‌که مشاهده فهرست فیلم‌های اکران‌شده در طول سال، چیزی خلاف آن را نشان می‌دهد و اگر نقدی هم به مجموعه فیلم‌های جشنواره وارد باشد، فیلم‌های اکران‌شده در طول سال حتی ذره‌ای قابل‌دفاع نیستند.

*فرهیختگان