Archives تیر 1399

به گزارش سینماپرس، محمدرضا شفاه تهیه‌کننده سینما و تلویزیون، مدیرعامل سابق «باشگاه فیلم سوره» و رییس هیأت مدیره موسسه «بهمن سبز» با اشاره به انتصاب محمدمهدی دادمان به عنوان رییس حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی درباره جوانانی که مشاغل مدیریتی را بر عهده می‌گیرند، به مهر بیان کرد: سازمان‌های ما خصوصاً در حوزه فرهنگ مصائب پیچیده‌ای دارند که حضور جوان‌ترها و تحرک مضاعف آن‌ها می‌تواند به حل این مشکلات کمک کند.

وی با اشاره به طرح شعار جوان‌گرایی در نهادهای فرهنگی و هنری تأکید کرد: استقبال از جوان گرایی در حوزه هنری به معنای نفی دوران مدیریت قبل نیست، بلکه ادامه مسیری هست که ریاست قبلی حوزه هنری کلید زد و آقای مومنی شریف خودش پیشگام شروع تغییرات و جوان‌گرایی در حوزه هنری بوده‌اند. تعداد زیادی از جوانان هنرمند و کارآمد در بدنه حوزه و بدنه مدیریتی آن در دوره قبل وارد شدند و به بالندگی رسیدند و این جنس جوان‌گرایی در حوزه مدیریتی باید به صورت مداوم اتفاق بیفتد.

مدیرعامل سابق باشگاه فیلم سوره با اشاره به ویژگی‌های محمدمهدی دادمان اضافه کرد: من با آقای دادمان پیش‌تر همکاری داشته‌ام. او خود مدت‌ها فعال فرهنگی بوده و از اهالی فرهنگ است. از ویژگی‌های مهم او این است که با هنرمندان و اهالی حوزه فرهنگ به واسطه علایق خود مراوده داشته است و این عرصه را بخوبی می‌شناسد. همچنین دارای درایت و هوشمندی لازم برای مدیریت سازمان مهمی مثل حوزه هنری است و ان‌شاءالله در این حوزه توانمند خواهد بود و توانایی لازم برای تدبیر موانع و چالش‌های امروز حوزه هنری را خواهد داشت.

برخی با ورود به میدان از آرمان‌ها دست می‌کشند

شفاه تصریح کرد: برخی از افراد ایده‌ها و آرمان‌هایی دارند که وقتی وارد میدان عمل می‌شوند به دلیل سخت بودن پایداری بر مواضع و دیدگاه‌هایشان، برای کسب موفقیت و کارنامه کاری پربار، از خیلی از این آرمان‌ها و اعتقادات دست می‌کشند. بنده تصورم این است که آقای دادمان اهل چشیدن و تحمل این سختی در کار است و برای رسیدن به کارنامه کاری و رزومه‌سازی، از آرمان‌هایش عدول نمی‌کند.

وی در ادامه عنوان کرد: مدیر یک سازمان فرهنگی و هنری که تعداد زیادی شاخه هنری در زیرمجموعه خود دارد، نمی‌تواند متخصص در همه تخصص‌ها باشد. کسی نیست که در همه حوزه‌ها متخصص باشد. در چنین سازمان‌هایی فرد یا در حوزه سینما کار می‌کند یا در حوزه تجسمی متخصص است یا باید ادبیات بداند و توانمندی امکان جمع شدن همه این تخصص‌ها در یک نفر منطقاً منتفی است. با این حال در سازمان‌هایی با این تنوع تخصص، آنچه که به عنوان تخصص اصلی لازم است توانمندی در برقراری ارتباط با هنرمندانی است که در این حوزه‌ها کار می‌کنند و کمک به ایجاد حلقه‌های هنری.

لزوم ایجاد حلقه‌های هنری میان سازمان‌های فرهنگی و هنری

شفاه عنوان کرد: از الزامات کار در حوزه هنری علاوه بر ارتباط و تعامل با هنرمندان، شکل دادن فعالیت‌های باشگاهی و حلقه‌های هنری و کار تشکیلاتی در تعامل با سازمان‌های فرهنگی و هنری دیگر است که اتفاقاً آقای دادمان در پیشینه کاری خود سابقه چنین فعالیت‌هایی را نیز دارد.

وی در پایان با اشاره به تاکید ویژه رهبر انقلاب بر کارهای مردمی یادآور شد: از دیگر کارهایی که ایشان می‌تواند انجام دهد توجه به همین فعالیت‌های مردمی است و کار با افرادی که شاید اسم و رسم ندارند اما استعداد دارند. کشورهای موفق دنیا هم بیشتر توجهشان به استعدادهای بی‌نام و نشان و تلاش برای رشد است و مدیر باید معتقد باشد که هنرمندان نامدار آینده، همین مردم عادی و بی‌نام و نشان امروز هستند که باید توسط جاهایی مثل حوزه هنری جذب شده و پرورش داده شوند و البته سنت سالیان سال حوزه هنری همین بوده و ان‌شاءالله مدیر جدید هم در همین مسیر گام بر خواهد داشت.

به گزارش سینماپرس، این سریال هفتمین تجربه بابک کایدان در ژانر کمدی است.  

ایرج محمدی که پیش از این سریال «مانکن» را در شبکه نمایش خانگی تهیه و تولید کرده، برای دومین بار به سمت ساخت سریالی در این رسانه رفته است.

همچنین همایون اسعدیان نیز بعد از ساخت پنج سریال برای تلویزیون، اولین تجربه خود را در شبکه نمایش خانگی رقم می زند. راه بی پایان، بچه های خیابان، غول چراغ جادو و … از سریال های تلویزیونی این کارگردان است.

به گزارش سینماپرس، فیلم «فستیوال ریفکین» ساخته وودی آلن جشنواره «سن سباستین» را افتتاح می کند.

یازده ماه پیش ساختمان «کورسال» سن سباستین میزبان اعلام اولیه اکران فیلم وودی آلن بود که از سوی چپگراهای حزب باسکه بایکوت شده بود با این وجود با استقبال گرم شهردار و مردم سن سباستین مواجه شد.

این دومین بار است که وودی آلن جشنواره را افتتاح می کند. اولین بار در سال ۲۰۰۴ بود که توانست جایزه «دونوستیا» را برای فیلم «ملیندا و ملیندا» کسب کند.

طی چهار دهه گذشته فیلم های «منهتن» «زلیگ» «راز قتل منهتن» «رُز ارغوانی قاهره» «امتیاز نهایی» «ویکی کریستینا بارسلونا» «هرچه نتیجه دار باشد» و «مرد بی منطق» از «وودی آلن» در جشنواره «سن سباستین» اکران شده اند.

وودی آلن کمدین،  هنرپیشه،  کارگردان،  نویسنده و موسیقیدان  آمریکایی  است. آلن فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان نویسنده کتاب‌های طنز و سپس یک کمدین روی صحنه آغاز کرد و سپس در دههٔ ۶۰ میلادی فعالیت فیلم‌سازی خود را آغاز کرد. وی ۱۹ بار نامزد اسکار و چهار بار برنده آن شده‌ است که این جوایز شامل یک جایزه اسکار «بهترین کارگردانی» برای فیلم «آنی هال» و سه جایزه اسکار «بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی» است.

به گزارش سینماپرس؛ سریال «آخر خط» به تازگی از شبکه ۳ روی آنتن رفته است و در همین زمان کوتاهی که از پخشش می‌گذرد، بینندگان سریال با حجم زیادی از دعوا، بد و بیراه، پرخاشگری و خشونت مواجه شده‌اند. «آخر خط» که عنوان کمدی را هم یدک می‌کشد، بیشتر قسمت‌هایش را به پرخاشگری، قلدربازی، دعوا کردن و داد و بیداد شخصیت‌هایش اختصاص داده و در حال ترویج خشونت کلامی و فیزیکی در جامعه است، ولنگاری در کلام و دیالوگ‌های این سریال نیز به شدت به چشم می‌خورد.

سهل‌انگاری در انتقال پیام

تا یک دهه پیش کارگردانان سریال‌های کمدی، طنز را می‌شناختند و با هوشمندی خنده را روی لب مخاطبان‌شان می‌نشاندند. کار بزرگ کمدی‌ساز در همه جای دنیا شناختن مرزهای ظریف طنز و کمدی با لودگی و بی‌مزگی است. هر جا کارگردانی این مرزها را اشتباه متوجه شود، به بیراهه خواهد رفت و اثرش جز تباهی و پوچی دستاورد دیگری برای بیننده‌اش نخواهد داشت.

همچنین کارگردانان در کنار شناختن کار طنز و کمدی، باید شناخت خوبی از جامعه‌اش داشته باشند. سریال‌های تلویزیونی به واسطه جامعه مخاطب زیادی دارند که باید در پرداخت شخصیت‌ها و روایت قصه بسیار با دقت عمل کنند. سهل‌انگاری در انتقال پیام و نادیده گرفتن مضمون، عواقب خطرناکی را برای جامعه به ویژه نوجوانان و جوانان در پی خواهد داشت.

این قشر تشنه الگوسازی و وام گرفتن رفتار و تکیه‌کلام‌های شخصیت‌های تلویزیونی است. همانطور که نوجوانان دیروز طرز بیان و گفتار و حرکات خشایار مستوفی در سریال «زیر آسمان شهر» را در طول شبانه‌روز بارها و بارها تکرار می‌کردند، نوجوانان امروز نیز چشم‌شان را به صفحه تلویزیون دوخته‌اند تا دل در گرو شخصیتی در یکی از سریال‌ها بدهند و از او الگویی برای خودشان بسازند. آن زمان شخصیت‌هایی مثل خشایار مستوفی و بامشاد به خاطر تکیه کلام‌هایشان در جامعه محبوب می‌شدند و امروز کارگردانان سریال‌های تلویزیونی دست به کارهای خطرناکی جهت چهره‌کردن شخصیت‌های سریال‌شان می‌زنند. علی مسعودی که در طنزنویسی شخص کم‌تجربه‌ای نیست، این بار در اولین تجربه کارگردانی‌اش در سریال «آخر خط» کاملاً به بیراهه زده و جز هجو و بی‌اخلاقی و نشان دادن خشونت، چیز دیگری به خورد مخاطبش نمی‌دهد.

سوار بر موج فضای مجازی

متأسفانه مسعودی جای جریان‌سازی، سوار بر موج فضای مجازی شده و مخاطبش را به در و دیوار می‌کوبد. سبکی که او برای سریالش انتخاب کرده، شبیه کلیپ‌های طنز اینستاگرامی است که پایه‌اش بر لات بازی، قلدربازی، دعوا، زد و خورد و بی‌اخلاقی است، مثل اینکه مسعودی علاقه زیادی به اینستاگرام و فضای مجازی دارد. او با واگذار کردن نقش اصلی سریالش به علی صبوری از چهره‌های مشهور اینستاگرامی به دنبال جذب مخاطب از این طریق بوده است.

نگاهی گذرا به چند قسمتی که از سریال «آخر خط» تا اینجا پخش شده است، به خوبی حجم زیادی از بی‌اخلاقی کلامی و رفتاری و توجه به پرخاشگری و بی‌اخلاقی را نشان می‌دهد. تماشای سریال این شائبه را در ذهن ایجاد می‌کند که سازندگانش به دنبال ایجاد محبوبیت برای افراد لات و بی‌اخلاق هستند، طوری که آن‌ها لات‌بازی و قلدری را در سریال نشان می‌دهند، گویا این رذایل اخلاقی، فضیلت به حساب می‌آید و اگر کسی این ویژگی‌ها را نداشته باشد در جامعه سرش بدون کلاه می‌ماند. متأسفانه سازندگان «آخر خط» ضدارزش را به ارزش تبدیل کرده‌اند و جای تقبیح و مذمت آن، به ستایش‌گری‌اش پرداخته‌اند.

مضمون بازداشت شدن و به زندان افتادن در سریال بسیار لوث شده است. انگار زندانی شدن عملی ناهنجار و خلاف عرف به حساب نمی‌آید و کارگردان طوری این مفهوم را بازنمایی کرده که گویی زندانی شدن یک امر عادی و بی‌اهمیت در زندگی روزمره محسوب می‌شود. شخصیت‌ها واهمه‌ای از زندانی شدن ندارند و این موضوع بسیار برایشان عادی است. خانواده آن‌ها نیز به راحتی با این قضیه کنار آمده‌اند و به زندان رفتن یکی از اعضای خانواده‌شان را به مثابه سفری چندروزه تلقی می‌کنند. در یکی از قسمت‌های سریال، وقتی پای شخصیت‌های اصلی به کلانتری می‌رسد، در بازداشتگاه با اراذل و اوباش روبه‌رو می‌شود. تصویری که از این اراذل و اوباش به مخاطب مخابره می‌شود، انسانی قدرتمند و قوی است که به واسطه زور و قلدری‌اش می‌تواند حقش را از دیگران بگیرد. اراذل و اوباش در نقش قهرمانانی قوی‌هیکل تصویر شده‌اند که کسی نمی‌تواند سرشان کلاه بگذارد و از آن طرف آن‌ها به خاطر هیکل درشت و هیبت ترسناک‌شان هر کاری می‌توانند بکنند.

خارج از فضای زندان، اعضای خانواده مدام در حال درگیری و دعوا باهم هستند. در یکی دیگر از قسمت‌ها چیزی حدود ۱۰ دقیقه از زمان سریال به جر و بحث و دعوای شخصیت‌ها اختصاص پیدا کرده است. مشخص نیست کارگردان چطور با دعوا و بد و بیراه گفتن می‌خواهد مخاطبش را بخنداند؟ همچنین شوخی‌های کلامی سریال حالتی زشت، بی‌ادبانه و پرخاشگرایانه دارد. اعضای خانواده مدام با یکدیگر کتک‌کاری می‌کنند و در حال دعوا هستند و با الفاظ زشت همدیگر را خطاب قرار می‌دهند. عبارت‌های زننده‌ای مثل «لال میشی»، «خیلی بی‌شعوره»، «زهرمار»، «کوفت»، «خفه‌شو»، «نیشتو ببند» و… تنها در یک قسمت سریال به کار برده شد و مخاطب در طول تماشای سریال بارها زیر رگبار این عبارت‌ها و صحنه‌ها قرار گرفت.

کمرنگ کردن اخلاق عمومی

قطعاً این سبک از سریال‌سازی خنده را روی لب کسی نمی‌نشاند. بیننده‌ای که در شب پای تلویزیون می‌نشیند، دنبال کمی آسایش و آرامش در کنار خانواده‌اش می‌گردد. مسائل و مشکلات زندگی به قدری زیاد شده که مخاطب تلویزیون دیگر نمی‌خواهد همان اتفاقات خسته‌کننده روز را در تلویزیون تماشا کند. مطمئناً هیچ پدری دوست ندارد در کنار فرزندش شاهد هنرنمایی اراذل و اوباش باشد و نمی‌خواهد فرزندش عبارت‌های زشت و زننده کوچه و بازار را یاد بگیرد. این سبک از سریال‌سازی جز اینکه اخلاق عمومی را کمرنگ کند و بر التهاب جامعه بیفزاید، کارکرد دیگری برای مردم ندارد.

مسعودی در اولین تجربه کارگردانی‌اش فرصت‌های بزرگی را از دست داده است. او می‌توانست همان کاری را که سال‌ها پیش سروش صحت با هوشمندی و دقت انجام داد، انجام بدهد ولی او فرصت‌های پیش رویش را سوزانده است. مسعودی برای ساخت سریالش ساده‌ترین راه‌ها را انتخاب کرده است. مسعودی به دور از نگاه جامعه‌شناسانه و روانشناسانه «آخر خط» را نوشته و کارگردانی کرده است. این یک باخت بزرگ برایش به حساب می‌آید. مدیران تلویزیون نیز در این میان نباید بیکار بنشینند و تنها نظاره‌گر آنچه اتفاق می‌افتد، باشند. آن‌ها وظیفه نظارت و بررسی آثار را برعهده دارند و بخش اعظمی از تقصیرات به گردان آنهاست. باید زمان طلایی تلویزیون در شب‌ها که مخاطبان بیشتری پایش نشسته‌اند، به افراد خبره‌تر و ماهرتر برسد؛ کسانی که بتوانند آرامش به افراد و خانواده‌ها بدهند و اگر توانش را دارند اثری بسازند که کمی از مشکلاتشان کم کند و برای لحظاتی خنده روی لبانشان بیاورد.

*جوان

به گزارش سینماپرس، این بازیگر باسابقه در گفت‌وگویی با ایسنا، علت اینکه سریال‌های تلویزیونی دیگر جذابیت و جایگاه گذشته را میان مخاطبان ندارند، اینگونه عنوان کرد: اینکه سریال‌ها دیگر مثل قدیم برای مخاطب جذاب نیستند به این خاطر است که نویسنده درست ندارند، بازیگر درستی ندارند. متن و کسانی که متن را اجرا می‌کنند باعث جذابیت سریال می‌شوند. تلویزیون خیلی زیاد برایش مهم نیست. بیشتر ترجیح می‌دهد مردم نیم ساعتی بخندند و غش غش کنند و بعد بروند پی کارشان.

ارجمند که آخرین سریال تلویزیونی‌اش «ستایش ۳» به کارگردانی سعید سلطانی بوده است، درباره امکان حضور مجدد در تلویزیون گفت: پیشنهاد کاری زیاد است؛ الان روی میز من پر از سناریوهای سریال‌هاست اما هیچکدام ارزش اینکه من بروم و بازی کنم را نداشتند. من آبرویم را با سر سوزن جمع کردم و این برایم مهم نیست که در همه جا حضور داشته باشم.

او با بیان اینکه دوران کرونایی را راحت می‌گذراند، گفت: اغلب در خانه هستم فقط در صورتی که مجبور باشم از خانه خارج می‌شوم. ما هفتاد سال است که در خانه‌ هستیم. مرد خانه‌ایم، مرد کوچه بازار و شب‌گردی نبودیم. الان وسط پنج هزار کتابم نشسته‌ام و کتاب می‌خوانم. بعضی از کتاب‌هایم را دوبار می‌خوانم.

این بازیگر که مجموعه تلویزیونی «خورشید شب» از او در حال پخش است، درباره مرحوم محمدعلی کشاورز که با او در این سریال همبازی بوده است، عنوان کرد: در سریال «خورشید شب» زیاد با مرحوم کشاورز نبودم و خاطره خاصی در ذهنم نیست اما ایشان استاد ما بودند و من بسیار دوستشان داشتم. انسان بسیار خوب و مهربانی بودند.

«ستایش ۱ و ۲ و۳»، «مرضیه»، «ساعت شنی»، «پلیس جوان»، «خورشید شب» و «امام علی(ع)» از جمله سریال‌هایی هستند که داریوش ارجمند در آن‌ها به هنرنمایی پرداخته است.
ارجمند برای فیلم سینمایی «ناخدا خورشید»، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کرده است.