Archives تیر 1399

به گزارش سینماپرس، وقتی در خانه “محمدعلی کشاورز” او را دیدم برایم بسیار دل‌انگیز بود. قدم‌هایش استواری و صدایش رسایی گذشته را نداشت. می‌خواستم سراغش بروم و با او صحبت کنم، دیدم ماسک‌زده و ناراحت از پرواز رفیق گرمابه و گلستان است. به همین خاطر ترجیح دادم این گفت‌وگو را به زمان دیگری موکول کنم. “اسماعیل شنگله” نام آشنایی است برای قدیمی‌های علاقه‌مند به تئاتر که او را در صحنه نمایش دیده‌اند جایی که با علی نصیریان، جمشید مشایخی، محمدعلی کشاورز، عزت‌الله انتظامی، رضا کرم‌رضایی، جمیله شیخی، مهین شهابی و خیلی‌های دیگر، تئاترهای ماندگاری را به یادگار گذاشت.

تئاتر “سه یار دبستانی” و اولین حضور در صحنه

از اولین حضورش که به تئاتر “سه یار دبستانی” سال ۱۳۳۲ و نقش کودکی خیام برمی‌گردد تا “پدر” با جمیله شیخی و علی نصیریان، “وراجی” با جمشید مشایخی، “پایان آهنگ” با جمشید مشایخی، علی نصیریان و محمدعلی کشاورز؛ هنوز هم درباره آن دوران صحبت می‌کند برایش دلچسب است. بازیگر ۸۴ ساله‌ای که فعالیت‌های تئاتری‌اش را از سال ۱۳۳۲ با عضویت در جامعه باربد آغاز کرد. در سال ۱۳۳۵ وارد هنرستان هنرپیشگی شد و در کنار بازیگری تجربی، به تحصیل آکادمیک این هنر نیز پرداخت.

از “عطر گل‌یاس” و “روزهای زندگی” تا “سال‌های ابری”

آخرین بار اسماعیل شنگله جلوی دوربین سریال تلویزیونی “سال‌های ابری” مهدی کرم‌پور قرار گرفت و بعد از آن دیگر خبری از این بازیگر قدیمی نشد. بازیگری که ما را یادِ آن فیلم خاطرانگیز “سام و نرگس” و سریال “رعنا”ی داود میرباقری می‌اندازد. خودش به “عطر گل یاس” و “آوای فاخته” بهمن زرین‌پور علاقه‌مند است؛ سریال‌هایی که درخشش “شنگله” را به نمایش گذاشتند. در “روزهای زندگی” بیشتر سر زبان‌ها افتاد و “محاکمه” حسن هدایت، “سال‌های خاکستری” محمدرضا ورزی، “خانه‌ای در تاریکی” و “سال‌های برف و بنفشه”ی سعید سلطانی، “شیخ‌بهایی” شهرام اسدی ادامه روند حضورش در قابِ تلویزیون بود.

کسالتی ۱۰ ساله و سرطان روده

بعد از چند روز دوباره به سراغ “اسماعیل شنگله” رفتم و این‌بار خودش گوشی تلفن را برداشت و دقایقی گفت‌وگو کرد؛ مشروح این گپ و گفت را در ادامه بخوانید:

ابتدای گفت‌وگو پیگیر حال “استاد” شدیم و اینکه چرا نزدیک به یک دهه نیست؛ اسماعیل شنگله چنین پاسخ داد: “کسالتی داشتم که مربوط به ۱۰ سال پیش است، دچار سرطان روده شده بودم و هنوز هم بیمارم. در تهران زندگی نمی‌کنم سال‌هاست که به خاطر آب و هوای مناسب‌تر، در گیلان زندگی می‌کنم. فیلم می‌بینم و زندگی‌ام را اینگونه می‌گذرانم. برای همه همکارانم اول آرزوی سلامتی و بعد در هر کاری که در پیش دارند آرزوی موفقیت می‌کنم. “

سوژه‌های تکراری در تلویزیون

وقتی از وضعیت فعلی تلویزیون سؤال می‌کنم به سوژه‌های تکراری اشاره دارد؛ “شنگله” به تسنیم  گفت: در حال حاضر سوژه‌ها تکراری شده و مثل قبل برنامه‌ریزی درستی را شاهد نیستیم. انگار آن تعمق و اندیشه‌ورزی گذشته اتفاق نمی‌افتد و کارها شتاب‌زده تولید می‌شوند. من این روزها بیشتر سریال‌های قدیمی تلویزیون را مرور می‌کنم که لحظات خاطرانگیزی برایم تداعی می‌شود.  

روده بزرگ را درآوردند

سؤالات را ادامه دادیم:

* مدت‌ها از شما خبری نداریم و هنوز آن آثار بیماری در سیما و صدایتان پیداست…

وقتی ۱۰ سال پیش به سرطان روده مبتلا شدم، به تشخیص پزشکان، روده بزرگ را درآوردند و مدت‌ها گرفتار اثرات آن جراحی بودم. دکتر قلبم به من گفت در هوای تهران زندگی نکنم و به شمال کشور بروم. از نظر سلامتی خیلی بهتر است. آسوده‌ترم. از این جار و جنجالی که در تهران هست، دورم. از دور از فعالیت همکاران لذت می‌برم. تقریباً یک ماه قبل از عید نوروز که کرونا به اوج خودش نرسیده بود و اثراتش مثل این روزها به چشم نمی‌خورد به تهران آمدم و دیگر نتوانستم بروم.

در مراسم آقای کشاورز دیده شد

* همکارانتان به شما سرمی‌زنند و جویای احوال می‌شوند؟

دوستان تلفنی و گاهی اوقات حضوری جویای احوال می‌شدند و این روزها به خاطر وضع کرونا، دیدار حضوری و رفت و آمدها سخت شده است. بعد از مدت‌ها در همین مراسم آقای کشاورز حاضر شدم و البته در خاکسپاری و جمعیت زیاد در بهشت‌زهرا(س) خیلی شرایط برایم سخت شد. روی پای خودم بند نبودم و گوشه‌ای نشستم تا جمعیت کمتر شود و بعد سرخاک استاد رفتم.

آثار سرطان پاک شده است

* سرطان خوب شده و مشکلی از این بابت نیست؟

خوشبختانه گفتند آثار سرطان پاک شده و البته روده بزرگ ندارم و درآوردند. در هر صورت زندگی دشواری‌های خودش را دارد.

کم‌کاری بهتر از پُرکاری بی‌اثر

* و دیگر در پروژه‌ای کار نکردید؟

اصلا کار نمی‌کنم دیگر. آخرین کارم سریال “سال‌های ابری” بود. پیشنهادهایی داشتم به دلیل بیماری رد کردم اما در گذشته خیلی پُرکار نبودم و بازیگری نیستم که در هر نقشی ظاهر شوم. به نظرم کم‌کاری بهتر از پُرکاری بی‌اثر است.  

مهم‌ترین نقطه ضعف سریال‌های تاریخی

* شما جزو بازیگرانی هستید که پای ثابت کارهای تاریخی و ماندگار تلویزیون بوده‌اید؛ به نظر شما ساخت سریال‌های تاریخی تا چه حد در بالا بردن فرهنگ مخاطبان ما مؤثر است؟

ما ۲ نوع سریال تاریخی داریم؛ یکی سریال‌های تاریخی، مذهبی و دیگری سریال‌های تاریخی و معاصر که هر دوی آنها نیاز به مطالعات وسیع دارند تا به بهترین نحو به تصویر کشیده شوند. مهم‌ترین نقطه ضعفی که در این گونه کارها وجود دارد به بیان و گفتار در اکثر این آثار ضعیف برمی‌گردد و حتی گاهی مخاطب را هم آزار می‌دهد.

معمولاً خیلی از گفتارها در این نوع کارها آهنگین است یا حتی خیلی کتابی که از این جهت مخاطب با شخصیت‌های آنها احساس غریبگی می‌کند و آن ارتباطی را که باید نمی‌تواند برقرار کند که اگر بتوانیم دقت بیشتری در این مورد داشته باشیم، نتیجه بهتری هم خواهیم گرفت.

انگیزه حضور در “سال‌های ابری”

* آخرین کاری که در تلویزیون داشتید، همان “سال‌های ابری” مهدی کرم‌پور است از آن سریال چه چیزی در ذهن دارید؟

بعد از جنگ تحمیلی ۸ ساله، همیشه آرزو داشتم در کارهایی حضور داشته باشم که در رابطه با جنگ و دفاع مقدس باشند. البته دوست نداشتم کاری باشد که از دور به مسائل جنگ بپردازد، بلکه تمایلم این بود که به خود این واقعه به صورت مستقیم پرداخته شود. وقتی فیلمنامه “سال‌های ابری” را خواندم، متوجه شدم در این سریال اتفاقاتی که در جنگ افتاده بود، نشان داده می‌شود. به همین خاطر از آن خوشم آمد.

کاش آن جمله را اصلاً نمی‌گفتم

به نظر من هیچ بازیگری نیست که وقتی نقشی را بازی می‌کند، بعد نگوید که ای‌کاش اینجا را این طور بازی می‌کردم، کاش این را می گفتم و کاش آن جمله را این طور می‌گفتم و کاش آن جمله را اصلاً نمی‌گفتم. بالأخره همه بازیگران چنین چیزهایی را تجربه می‌کنند. فکر می‌کنم هیچ بازیگری نیست که صددرصد از کاری که کرده است، راضی باشد. این روزها که آثار قدیمی را مرور می‌کنم، با خود می‌گویم این اتفاق اینجا می‌افتاد و یا این کار را می‌کردیم بهتر بود.

شتاب‌زدگی در ساخت مجموعه‌های تلویزیونی

* از نظر شما اساساً یک سریال چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد تا با استقبال مخاطب همراه شود؟

به نظر من فرقی نمی‌کند که سریال مورد نظر در چه ژانری ساخته شود، اما مهم این است که اگر کاری برای تلویزیون می‌سازیم، نویسنده‌اش چارچوب امکانات این رسانه را بشناسد. متأسفانه این روزها سریال‌سازی با مشکلاتی روبرو است. شتاب‌زدگی در ساخت مجموعه‌های تلویزیونی زیاد است. چون بودجه محدودی اختصاص و زمان کمی هم به سازندگان داده می‌شود، به همین خاطر آنها باید با عجله کارها را به پخش برسانند.

نمی‌دانم چرا تلویزیون این روال را پیش گرفته است؟

* یکی از مشکلاتی که در تلویزیون بسیاری به آن منتقدند، ساخت سریال در همه شبکه‌ها و سوژه‌های تکراری است؛ نظر شما در این باره چیست؟

من این روزها که بیشتر وقت می‌کنم سریال‌ها و فیلم‌ها را ببینیم به این سوژه‌های تکراری رسیده‌ام و اینکه در هر شبکه‌ای که نگاه کنیم سریال می‌بینیم. نمی‌دانم چرا تلویزیون این روال را پیش گرفته است؟ از یک طرف خوشحالم جوانانی با ذوق و علاقه درس می‌خوانند و استعداد این کار را دارند، فضای کار برایشان فراهم می‌شود اما از طرفی دیگر با کمیّت، گاهی اوقات کیفیت قربانی می‌شود. من خدا را شاکرم حداقل، به شرط اینکه حقشان را بدهند. چند نفر با من صحبت کردند ۴ سال است کار کرده‌اند اما دستمزدشان را نتوانسته‌اند بگیرند. شنیده‌ام دسته‌بندی شدیدی اتفاق افتاده که این‌ها معضل‌اند.

بزن‌ و برو کار می‌کنند

برخی‌ها بزن‌ و برو کار می‌کنند و برخی متن نیمچه خوب دستشان می‌آید و تهیه‌کنندگان هم برای اینکه هزینه کارشان بالا نرود کمتر به جذابیت‌ها و موقعیت‌های خاص توجه می‌کنند. کارها آنقدر شبیه به هم شده‌اند، اسم‌ها و آدم‌ها جابه‌جا می‌شوند، برای من جذابیت ندارد. در اصل فیلمنامه و متن اصلی زیربنای کار است و شنیده‌ام دسته‌بندی‌های خاص همه‌چیز را تحت‌الشعاع قرار داده است. من وقتی یاد “سال‌های ابری” مهدی کرم‌پور می‌افتم که هرطوری کار جلوی دوربین می‌رفت و آن توجهات مورد نظر اتفاق نمی‌افتاد، با خودم می‌گفتم اگر قرار بود چنین شود من کار نمی‌کردم.

چه کسانی اسماعیل شنگله را مشتاق بازیگری کردند؟

باید اعتراف کنیم زمانی که ما کار را شروع کردیم هیچ کتاب و مطلبی در زمینه تئاتر و تلویزیون نبود. اصلاً تلویزیونی وجود نداشت؛ سینمای آن دوره دهه ۳۰ بود. سال ۱۳۳۸ اداره هنرهای دراماتیک تشکیل شد و آنجا به عنوان کارمند استخدام شدیم. اطلاعات، دانش و فرهنگ درستی راجع به این حرفه نداشتیم. حمید سمندریان آمد و داود رشیدی، عزت‌الله انتظامی و محمدعلی کشاورز مرا مشتاق کردند به تحصیل این رشته و به آلمان و سپس اتریش رفتم.

بازیگران نسل جدید هرز نروند/ امثال کشاورز چطور نخبه شدند؟

* اگر با جوانان با استعداد و علاقه‌مند امروز در حوزه بازیگری و بخش‌های دیگر تلویزیون و سینما و تئاتر صحبتی دارید بفرمایید.

منکر این نمی‌توانم بشوم جوان‌هایی که وارد می‌شوند با استعدادتر از همه ما هستند، خدا کند هرز نروند و خودشان را نفروشند. اینکه فلان آگهی را بروم زندگی‌ام تأمین شود. آگهی برای کسی است که این کار را می‌کند و متأسفانه برخی دنبال آن کارها رفتند. استعداد دارند اما از لحاظ سواد و دانش باید جلوتر باشند. زمان ما این همه رسانه نبود. راجع به هنر به خصوص هنر نمایش، تئاتر و سینما کمتر بحث می‌شد. جوانان علاقه‌مند بازیگری و نسل‌جدید بداند که امثال عزت‌الله انتظامی و کشاورز و بقیه دوستان، ‌ همین‌طوری و یک‌شبه نخبه نشدند!  این‌ها در طول مسیر آرام‌آرام پخته شدند به همین دلیل است که هرکدام از آثار این اساتید را ببینیم، ماندگارند و اصلاً جایگزین ندارند. مثلاً اگر به نقش محمدعلی کشاورز در فیلم “مادر” نگاه کنیم کمتر بازیگری می‌توانست این نقش را بازی کند و به حق بود جایزه را به او می‌دادند که این‌طور نشد. در هر صورت این‌ها خود به خود نخبه نشدند!

*تسنیم

سینماپرس: حمید ابراهیمی، کارگردان و بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون گفت: تا به حال که تئاتر تعطیل بود و از این پس که بازگشایی شود باز هم دغدغه اعتماد مخاطب برای ورود به سالن‌های نمایش همچنان باقی خواهد بود.

به گزارش سینماپرس، لیلا برخورداری بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون است که اوایل دهه هشتاد با ایفای نقش کبری در سریال پربیننده «خواب و بیدار» به‌کارگردانی مهدی فخیم‌زاده به شهرت رسید.

او در ادامه با حضور در سریال‌های فصل زرد، حس سوم، بی صدا فریادکن، و ساختمان ۸۵  به چهره‌ای آشنا برای مخاطبان تلویزیون بدل شد. اما ازنحضور نسبتا پررنگ در تلویزیون در دهه نود ادامه پیدا نکرد.  

لیلا برخورداری درباره  دلایل این کم‌کاری درسال‌های اخیر به خبرنگار خبرگزاری آنا گفت: بخشی از این  موضوع به  این باز می‌گردد که به‌نظرم  یک مقدار تولیدات تلویزیونی نسبت به گذشته کمتر شده  و  کارگردانان بیشتر به سمت شبکه نمایش خانگی رفته است.

دوست ندارم به هر قیمت دیده شوم

وی اظهار کرد: از طرف دیگر، خیلی مواقع به من کار پیشنهاد می‌شد، اما  با آن نقش ارتباط برقرار نکردم یا دوستش نداشتم. گاهی نقش را دوست داری اما قصه خوب نیست. گاهی اوقات همه اینها درست می‌شود اما به‌دلیل مسائل مالی به نتیجه نمی رسید. طبیعتاً بازیگرانی مثل من که  شغل دیگری ندارند و از این راه دارند امرار معاش می‌کنند، نمی‌توانند بدون در نظر گرفتن مسائل مالی سر کار بروند و این هم یک بخش ماجراست. به هرحال یک‌سری از عوامل باید دست به دست هم دهد تا یک بازیگر در یک اثر حضور پیدا کند.

برخورداری گفت: من  از بازیگرانی هستم که ترجیح می‌دهم کارنامه گذشته خود را با هر نقش و هر کاری خراب نکنم. دوست ندارم صرفاً به قیمت دیده شدن روی صحنه یا جلوی دوربین، کاری را قبول کنم. دوست دارم اگر دیده می‌شوم، درست دیده شوم. این» درست دیده‌شدن» برایم مهم است.  ترسی هم از «فراموش‌شدن» و این گونه نگرانی‌هایی که برخی بازیگران دارند را ندارم.

وی افزود: وقتی احساس می‌کنم در جای درست خودم قرار ندارم، ترجیح می‌دهم اصلاً کار نکنم. همیشه برای من کیفیت بهتر از کمیّت بوده. ترجیح می‌دهم در زندگی‌ام پنج‌تا کار بازی کنم اما آن پنج‌تا کار خوبی باشد. خدا را شکر  اغلب اوقات در تئاتر پیشنهاد دارم و تا جایی که بشود کار می‌کنم. اواخر سال گذشته  برای من  دو نمایش کار صحبت کردم که  به خاطر شیوع ویروس کرونا متوقف شد.  

این بازیگر سینما تئاتر و تلویزیون افزود: برای بازی در یک سریال هم صحبت شد که به خاطر کرونا عقب افتاد. در فروردین ماه هم  برای یک سریال به من زنگ زدند که در حال ضبط بود و من واقعاً به خاطر مسئله کرونا آن پیشنهاد را رد کردم چون گفتم بحث بیماری به کنار، من نگران پدر و مادرم هستم چون نمی‌خواهم خدای‌نکرده باعث شوم که آنها هم دچار مشکل شوند.

باید یک شروع خوب در سینما داشته باشم

وی عنوان کرد: در سینما چون بخش خصوصی پررنگ‌تر است،  مناسبات خاص خودش را دارد کارگردان و تهیه‌کننده وقتی می‌خواهند بازیگر انتخاب کنند شاید خیلی چیزها را لحاظ کنند که من از آنها بی اطلاع هستم. حالا یک تعدادی می‌گویند مافیا یا هر چیز دیگری که اسمش را بگذارید، به هر حال مناسبات خاص خودش را دارد.

بازیگر سریال «خواب و بیدار» افزود: اتفاقاً سینما همیشه برای من یک قاب جادویی است که خیلی دوست دارم تجربه‌اش کنم و می‌دانم که می‌توانم در آن موفق باشم اما این اتفاق باید از یک جایی شروع شود و  شما با یک نقش خوب در سینما دیده شوید، مثل همان اتفاقی که در تلویزیون با «خواب و بیدار» برای من رخ داد. باید در سینما هم  یک شروع خوب برای من اتفاق بیفتد. اگر  یک بازیگر در سینما با یک کار خاص و خوب معرفی شود، مطمئناً پیشنهادات بهتری را  همراه خواهد داشت.

ترجیح می‌دهم کارنامه گذشته خود را با هر نقش و هر کاری خراب نکنم

 برخورداری گفت: خیلی‌ها به من می‌گویند که جایگاه تو خیلی بیش از اینهاست. از من به عنوان یک بازیگر انتظار بیشتری دارند، می‌گویند چرا شما را کم می‌بینیم؟ حتی بعضی‌ها فکر می‌کنند که از ایران رفته‌ام یا نمی‌خواهم کار کنم. اما چنین چیزی نیست. من کارم را دوست دارم و برای آن زحمت کشیده‌ام.  من از تئاتر شروع کرده‌ام  و تحصیل‌کرده‌ این رشته هستم. لیسانس من بازیگری و فوق لیسانسم کارگردانی است.

وی بیان کرد: به‌هرحال  بازیگری مثل شغل آزاد است که ممکن است یک سال باشد و یک سال نباشد. نمی‌توان هیچ حسابی روی آن باز کرد. من هیچ طلبی از سینما ندارم. بازیگری عشق من است و دوستش دارم و همچنان منتظر روزهای خوب هستم سینما یک اتفاق است و شما نمی‌دانید ناگهان چه خواهد شد.

برخورداری تصریح کرد: به نظرم این خاصیت سینماست که یک‌دفعه برای یکی خیلی اتفاقات خوبی  بیفتد و برای یک نفر به هزار و یک دلیل نشود. مثلاً نوید محمدزاده که سال‌ها در تئاتر بازیگر توانمندی بود اما در «عصبانی نیستم» دیده شد. یعنی آن بستر برایش در این فیلم فراهم شد. اگر آن بستر برایش فراهم نمی‌شد امروز نوید محمدزاده را نمی‌شناختیم. باید آن بستر فراهم شود تا بتوانی توان خود را نشان دهی و این موضوع نه تنها برای منِ نوعی، بلکه برای هر بازیگر و هر آدمی که وارد این محیط شود و بخواهد کار کند، مصداق دارد. سینما ریاضی نیست که بگویی دو به علاوه دو می‌شود چهار!

 از «صبح یک روز لعنتی» به این طرف روی صحنه نرفته‌ام

وی در خصوص آخرین کارهای خود در حوزه نمایش نیز گفت: آخرین کار تئاتری که روی صحنه داشتم «صبح یک روز لعنتی» به کارگردانی حسن باستانی در  سال ۱۳۹۶ بود.  بعد از آن کار نمایشنامه‌خوانی داشتم سال گذشته همراه با ایوب آقاخانی یک نمایشنامه‌خوانی با عنوان «داستان خرس‌های پاندا»  داشتم که لیلا بوشهری کارگردان آن را به عهده داشت.  چندین مورد پیش آمد که صحبت کردیم ولی یا تداخل کاری داشت، یا به همان دلیل بحث مالی به نتیجه نرسیدیم.  یک کار تله‌فیلم هم پارسال انجام دادم که برای تلویزیون بود و نمی‌دانم چه زمانی برای پخش آماده شود.  

                                                       لیلا برخورداری در تئاتر  «صبح یک روز لعنتی»

بازگشایی تئاتر و نگرانی‌هایی که رفع نشده است

برخورداری درباره  آغاز به کار سالن های تئاتر با رعایت پروتکل‌های بهداشتی نیز گفت: من که در این مسئله سیاستگذار نیستم اما به عنوان کسی که در این زمینه فعالیت می‌کنم باید بگویم تئاتر یک کار جمعی و گروهی است و آدم‌ها در آن با هم ارتباط  رودررو دارند. رعایت این اصول بهداشتی کار سختی است. در تلویزیون و سینما که شما جلوی دوربین می‌روید، شرایط بیشتر فراهم است اما تئاتر  یک جریان دو طرفه است.

 وی افزود:در اجرای تئاتر گاهی فاصله شما با تماشاگر کمتر از یک متر است.   اصلاً در سینما و تلویزیون چنین چیزی ندارید. البته آنجا هم یک گروه بزرگ وجود دارد که با هم در تعامل هستند ولی باز آنجا شاید بتوان به نوعی این مسئله را کنترل کرد اما  در پشت صحنه تئاتر گاهی شما ۲۰ بازیگر هستید، ۱۰ نفر هم پشت صحنه دارید؛  ۳۰ نفر آدم قرار است در یک سالن کوچک و یک اتاق کوچک کنار هم باشند واقعاً نمی‌دانم این مسئله چگونه عملی می‌شود.

بعضی‌ها فکر می‌کنند که از ایران رفته‌ام یا دیگر نمی‌خواهم کار کنم!

این بازیگر تئاتر ادامه داد:از سوی دیگر شما نفس به نفس آن تماشاچی دارید بازی می‌کنید. حالا فکر کنید در میان این همه آدم و در یک فضای بسته‌ای دارد اجرا می‌شود. حالا با این همه آدم، بازیگر و تماشاچی، الان نمی‌دانم قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ مثلاً هنگام ورود یک تب‌سنج بگیرند تماشاچیان را تب‌سنجی کنند که ببینند چه کسی مریض است و چه کسی مریض نیست؟ حالا تماشاچی که بلیت خریده و آمده، جلوی در شما به او بگویید تب شما بالاست و نمی‌توانید وارد شوید. آن‌وقت چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا تماشاچی اعتراض نخواهد کرد؟ اصلاً یک کار نشدنی است.  اگر کسی ناقل باشد و خودش هم نداند، در یک چنین فضای بسته می‌تواند جماعتی را بیمار کند و خودش یک جور فاجعه است که قابل پیش‌بینی هم نیست تا بتوان جلوی آن را گرفت.

سلامتی مهم‌تر از روی صحنه رفتن است

برخورداری افزود: ما تا همین سال گذشته با شرایط عادی هم مشکل اقتصادی داشتیم و حالا با توجه به نصف شدن تماشاچی‌ها چه اتفاقی به جهت مالی خواهد افتاد. همین‌جوری هم تئاتر یک‌جوری است که برای بازیگران و کسانی که در آن کار می‌کنند آورده مالی اندکی دارد، حالا با این شرایط جدید چه اتفاقی برای بحث مالی تئاتر خواهد افتاد؟ آیا اصلاً سرمایه اولیه بازخواهد گشت؟

 وی گفت: واقعاً نمی‌دانم آیا می‌توان با این شرایط کار کرد یا نه.  حتی اگر یک نفر در آن میان مبتلا باشد و خدای نکرده به بقیه منتقل کند، اصلاً آن اجرا می‌خوابد. بیماری است که سریع منتشر می‌شود. من از دیدگاه یک مخاطب که بیرون گود نشسته نگاه می‌کنم. البته من هم بازیگرم و دوست دارم کار کنم ولی از طرفی می‌گویم آدم باید سالم باشد تا کار کند.

اجرای تئاتر با رعایت پروتکل‌های بهداشتی هم مبهم است و هم ریسکش بالاست

برخورداری اظهار کرد: حرف من این نیست که بنشینیم و دست روی دست هم بگذاریم چون بالاخره معلوم نیست تا چه زمانی با کرونا درگیر خواهیم بود و واکسن آن کشف شود ولی واقعیت این است که از طرف دیگر این بیماری شوخی ندارد  من اول باید یک جسم سالم داشته باشم که بتوانم روی صحنه یا جلوی دوربین رفته و کارم را درست انجام دهم. به هر حال مخصوصاً در بحث تئاتر خیلی سخت‌تر است و اینکه چگونه می‌شود این موضوع را پیش برد و انجام داد، واقعاً نمی‌دانم.

اجرای تئاتر با رعایت پروتکل های بهداشتی هم مبهم است و هم ریسکش بالاست. کسانی که در این حوزه سیاست‌گذاری می‌کنند و سمت مدیریتی دارند باید یک تصمیم درست بگیرند که با جان تماشاچیان و بازیگران بازی نشود.

به گزارش سینماپرس، راضیه‌سادات هاشمی در گفتگو با آنا درباره فعالیت‌های اخیر خود گفت: مدتی است که اجرای برنامه ورزشی شبکه جام جم با عنوان «ورزش ایران» به تهیه‌کنندگی آقای مهدی شریفی را به عهده گرفته‌ام. این برنامه شنبه هر هفته ساعت ۱:۳۰ بامداد به وقت ایران روی آنتن می‌رود و بازپخش آن هم همان روز ساعت ۱۴/۳۰ است.

وی اظهار کرد: این برنامه، تولیدی است چون باید به ساعت اروپا پخش شود و قاعدتاً امکان پخش زنده در آن ساعت را نداریم. نگاه برنامه به مسائل ورزشی خیلی چالشی  نیست، چراکه برای مخاطبان خارج از کشور است بنابراین بیشتر می‌خواهیم وضعیت ورزش کشور و اخبار و اتفاقات هفتگی را در آن مرور کنیم. از مشاوره و تجربیات آقای پیمان یوسفی به عنوان یکی از چهره‌های شناخته‌شده برنامه ورزشی نیز استفاده کردیم.

هاشمی گفت: در مدت پخش برنامه که الان بیش از پنج ماه شده است، مهمانان زیادی از بین ورزشکاران و مربیان و مدیران داشتیم. بعد از شیوع کرونا هم مهمانان بیشتر به صورت تصویری بودند که از شهرها و کشورهای مختلف با آنها ارتباط می‌گرفتیم.

یک مجری خانم برای برنامه ورزشی تلویزیون

این مجری رادیو و تلویزیون افزود: معمولاً برنامه‌های ورزشی از مجریان مرد استفاده می‌کنند و در شبکه‌های تخصصی ورزشی چه در رادیو و چه در تلویزیون حضور خانم ها خیلی کم‌رنگ است.  

هاشمی گفت: با نگاه مثبت مدیران شبکه جام‌جم و به‌ویژه مدیر گروه فرهنگ، ادب و هنر این شبکه،  قرار شد در این برنامه از مجری خانم به عنوان «مجری اصلی»  استفاده شود. سیاست برنامه این است که مجری خانم از ابتدا تا انتهای برنامه حضور موثری داشته باشد،  اجرایش  فقط به اخبار ورزش بانوان محدود نشده و در حاشیه نباشد. من از ابتدا در این برنامه حضور داشتم و پس از حضور یکی‌دو نفر   از همکاران، سرانجام آقای محمدرضا علیپور که از مجریان شبکه ورزش هستند  به عنوان دیگر مجری این برنامه در کنار من انتخاب شدند.

وی تصریح کرد: این یک اتفاق خوب برای من بود و می‌توانم بگویم که در زمینه حضور مجری‌های خانم در تلویزیون هم یک نقطه عطف محسوب می‌شود و به نوعی تابوی استفاده از مجری خانم در برنامه‌های ورزشی را شکست.

مدیران  رادیو باید از چهره‌های جوان و توانمند در حوزه اجرا استفاده کنند

هاشمی افزود: من در ابتدای شروع کارم در رادیو و در زمانی که در صداوسیمای مرکز خراسان رضوی بودم نیز تجربه اجرای برنامه ورزشی را داشتم. در رادیو جوان هم در حال حاضر تنها خانمی هستم که برنامه ورزشی اجرا می‌کند. خدا را شکر می‌کنم که مدیران این قابلیت را در من دیده‌اند؛ متأسفانه آن‌قدر مجری ورزشی خانم کم داریم که خیلی باید جستجو کنند تا به نتیجه برسند.

مجریان زن و مطالبه‌گری برای پیشرفت ورزش بانوان 

وی گفت: امیدوارم این حضور ادامه پیدا کند و در سایه آن به ورزش بانوان هم توجه بیشتری شود. فکر می‌کنم یکی از دلایلی که باعث شده کمتر به ورزشکاران خانم بها داده شود، همین است که در حوزه رسانه مطالبه‌گرانی از جنس خودشان ندارند تا مشکلاتشان را درک کرده و پیگیری کنند.

این گوینده رادیو افزود: صادقانه بگویم که در ابتدا به خاطر علاقه‌ام وارد حوزه ورزش نشدم بلکه به خاطر سبک اجرایم برنامه‌های ورزشی را به من سپردند. اما وقتی به‌تدریج علاقه‌مند شدم، تمرکز کردم و با مطالعه بیشتر و در این حوزه ماندگار شدم.

به گزارشگری فوتبال علاقه ندارم

وی درباره موضوع گزارشگری فوتبال خانم‌ها در تلویزیون که گاهی خبرساز می‌شود نیز گفت: من به گزارشگری فوتبال علاقه‌ای ندارم و اطلاعاتم هم در این زمینه خیلی کم است چون برای گزارشگری باید خیلی مطلع باشی و بداهه‌گویی‌ خیلی قوی می‌خواهد. من تا حالا در حوزه گزارشگری ورزش نه ورود کرده‌ام و نه زمینه‌اش برایم فراهم بوده که بخواهم به آن فکر کنم. شرایطش هم نبوده. زمانی گزینه‌ای پیش روی شماست و به این فکر می‌کنی که آیا بروی یا نروی؟ اما یک وقت هست که اصلاً گزینه‌ای وجود ندارد که شما حتی بخواهید به آن فکر کنید.

دوست دارم در اجرای برنامه های ورزشی هم نگاه جامعه‌شناسانه داشته باشم

هاشمی افزود: علاوه بر این برنامه تلویزیونی در رادیو جوان هم چند برنامه داشتم. معمولاً در رادیو برنامه‌های اجتماعی را اجرا می‌کنم. چون هم رشته تحصیلی من است، هم در این حوزه دغدغه دارم و هم خارج از سازمان هم فعالیت‌های اجتماعی دارم و از بسیاری از معضلات اجتماعی مطلع هستم. حتی خیلی وقت‌ها برنامه‌های ورزشی را هم به سمت و سوی اجتماعی می‌برم. سعی می‌کنم حتی در حوزه ورزش هم نگاه جامعه‌شناسانه داشته باشم.

«۲۰۲۰» و تزریق انرژی مثبت صبحگاهی به مخاطبان

این مجری رادیو و تلویزیون در ادامه گفت: یک برنامه مفرح صبحگاهی به اسم «۲۰۲۰» در رادیو جوان دارم. البته وجه‌تسمیه برنامه خیلی به سال ۲۰۲۰ ربطی ندارد، بلکه به رویکرد ما بازمی‌گردد که می‌خواهیم آدم‌ها همیشه به بهترین‌بودن و بالاترین نمره فکر کرده و روزشان را با همان انرژی مثبت شروع کنند. هر روز صبح از ساعت ۶ تا ۶:۳۰ روی آنتن می‌رود.

وی افزود: خوشحالم که الان دارم بازخوردهای مثبت برنامه را می‌بینم. با این که یک برنامه نیم‌ساعته است اما جذب مخاطبش خیلی بالاست. چون جنس صدا و نوع بیان، مخاطب را جذب می‌کند و مخاطب ما یک مخاطب آگاه است و به‌خوبی تفاوت‌ها را تشخیص می‌دهد.

هاشمی درباره بخش‌های مختلف این برنامه صبحگاهی نیز گفت: آیتم روانشناسی مثبت را داریم برای اینکه آدم‌ها بتواند جملات یا نکاتی را مطرح کنند که مخاطبان را به زندگی بهتر ترغیب کند؛ ارتباط روزانه با مراکز استان‌ها بخش دیگر برنامه است که در آن خبرهای خوب شهرهای مختلف کشور مطرح می‌شود. نکته‌های آموزشی در حوزه ورزش داریم وخلاصه همه چیز چیز با رویکرد و انرژی مثبت است

وی افزود: برنامه گفتگومحور «دال»  هم یک برنامه روزانه است که به صورت زنده از رادیو جوان پخش می‌شود و من به صورت  یک‌هفته درمیان اجرای آن را به‌عهده دارم. در این برنامه در رابطه با مباحث و موضوعات روز با مسئولان صحبت می‌کنیم و سعی داریم پاسخ پرسش‌های مردم را از آنها بگیریم. مسابقه «هفتک» هم یک برنامه دوساعته است که به تنهایی آن را اجرا می‌کنم و جمعه‌ها صبح از رادیو جوان پخش می‌شود. با اینکه یک مسابقه است و ریتم سریعی دارد و درنتیجه خیلی انرژی می‌خواهد اما به صورت غیرمستقیم یک‌سری نکات را هم آموزش می‌دهد. در کنار این برنامه‌ها اجرای رادیو آوا را هم به صورت مرتب دارم.

فقدان خلاقیت و چهره‌های تکراری آفت‌ رادیو است

هاشمی با اشاره به این که فقدان خلاقیت و استفاده از چهره‌های تکراری یکی از آفت‌های رادیو و تلویزیون است گفت: مدیران ما در رسانه و به‌ویژه در رادیو باید از چهره‌های جوان و توانمند در حوزه اجرا استفاده کنند.

وی افزود: سال‌ها پیش تهیه‌کنندگان در رادیو و به ویژه رادیو جوان به دنبال کشف استعدادبودند تا  آنها را به مخاطبان معرفی کنند اما مدتهاست که شاهد این اتفاق نیستیم و شاید  خیلی از برنامه‌سازان افتخارشان این است که از همان صداهای ماندگار قبلی استفاده کنند و دنبال این نیستند که خودشان یک چهره و برند جدید بسازند. با ادامه این روند، بستر و مجالی برای پرورش و درخشش گویندگان جدید  و جوان فراهم نمی‌شود.

این مجری رادیو تصریح کرد: علاوه بر این‌که کمتر به سراغ استعدادهای جدید رفتند، یک اتفاق خیلی بدتری هم که در سال‌های گذشته در رادیو رخ داده و آن این است که مجریان تلویزیون را می‌آورند پشت میکروفون تا مخاطب جذب کنند. این دیگر فاجعه است!

هاشمی گفت: رادیو خودش یک منبع برای تربیت مجری برای  تلویزیون محسوب می‌شود. اگر این روال به بهانه جذب مخاطب برعکس شود اشتباه است. تا الان هم  جواب نداده؛ یعنی هیچ وقت مخاطب رادیو برای شنیدن صدای یک چهره تلویزیونی جذب رادیو نمی‌شود. این اشتباه بزرگی است که تصمیم‌گیران در این عرصه باید متوجه آن شوند.  یعنی به خاطر این نگاه غلط، آن وجاهت همیشگی رادیو از دست می‌رود.

سینماپرس: نمایش «کابوس‌های مرد مشکوک» دور جدید اجرای خود را در تماشاخانه سنگلج و همزمان با بازگشایی سالن‌های تئاتر آغاز می‌کند.

سینماپرس: مدیرکل سازمان‌های کارگری و کارفرمایی وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی جزئیات تشکیل انجمن‌های سراسری فرهنگ، هنر و رسانه را تشریح کرد.

سینماپرس: مریم پوریامین عضو انجمن روزنامه نگاران مسلمان و منتقد سینما گفت: افرادی که وارد کمیسیون فرهنگی مجلس مهم می شوند باید نسبت به تمامی حوزه های فرهنگی و هنری اشراف کامل داشته باشند، باید زبان هنر را بفهمند و بشناسند و اگر آشنایی با این امور ندارند بایستی از مشاوران فراجناحی زبده استفاده کنند تا بتوانند نظارت جدی بر اوضاع فرهنگی و هنری کشور داشته باشند.