مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، این مجموعه با هدف ارتباط پیشکسوتان جهاد و مقاومت با نسل جوان و تبیین فرهنگ ایثار و شهادت و در راستای نهضت خاطره‌گویی رزمندگان دوران دفاع مقدس، سومین جشنواره ملی «افتخار من» در استان تهران را برگزار می‌کند.

بر اساس این گزارش، کلیه بستگان و خانواده‌های یادگاران عزیز دفاع مقدس در استان تهران می‌توانند آثار خود را در قالب فیلم کوتاه ۳ الی ۵ دقیقه ای، فایل صوتی ۳ الی ۵ دقیقه ای، عکس نوشته و خاطره از طریق پیام‌رسان‌های «ایتا» یا «بله» به شماره ۰۹۳۵۶۲۶۶۴۷۲ ارسال و جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن ۸۸۶۵۷۰۲۶ داخلی ۸۵۶ تماس بگیرند.
خاطرنشان می‌شود حجم فایل ویدیویی ارسالی می‌بایست حداکثر ۵۰ مگابایت باشد.

گفتنی است سومین جشنواره ملی «افتخار من» از سوی سازمان پیشکسوتان جهاد و مقاومت بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس درسطح ملی برگزار می‌شود.

بازیگر فیلم های سینمایی «در مسیر تندباد» و «تشریفات» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: بنده خودم قریب به ۳ سال است که به صورت مطلق بیکار هستم؛ این روزها فقط تعداد انگشت شماری از نسل جوان سینماگر در پلتفرم ها مرتباً مشغول به کار هستند. اغلب پیشکسوتان که سال های عمر و جوانی شان را برای اعتلای سینمای کشور گذاشتند مدت ها است با معضلات و مشکلات زیادی در حال دست و پنجه نرم کردن هستند و هیچ مسئول یا نهادی به فریاد آن ها نمی رسد.

وی سپس با بیان اینکه آنچه عیان است چه حاجت به بیان است متذکر شد: بنده معتقدم مدیران سینمایی و فرهنگی خودشان به خوبی نسبت به مشکلات اهالی سینما واقف هستند اما گویا اصلاً برایشان این شرایط اهالی سینما اهمیتی ندارد که آن ها را به حال خود رها کرده اند.

صبرکن تأکید کرد: ما دستگاه‌ها و نهادهای متعددی در سینمای کشور داریم که برخی از آن ها وظیفه ذاتی شان رسیدگی به امور رفاهی و معیشتی هنرمندان است اما افسوس که آن ها هم وظایف خود را فراموش کرده اند. تنها اتفاقی که این اواخر افتاد این بود که به صورت پیامکی از برخی اهالی صنوف سینمایی پرسش شد که آیا در سال‌های اخیر کار کرده‌اند یا خیر اما اصلاً نفهمیدیم این پیامک برای چه بود!

این سینماگر خاطرنشان کرد: نکته ای که بنده به آن تأکید دارم این است که ما نباید در پی مسکن های موقتی باشیم؛ پیش از این یکی دو بار صندوق اعتباری هنر مبالغی را به حساب هنرمندان واریز کرد که بعداً دیگر تکرار نشد؛ این اتفاق چه دردی از زندگی هنرمندان درمان کرد؟ این ها حتی مسکن موقتی هم نبود که بتواند اندکی درد سینماگران را ساکت کند و تنها می توان به آن به چشم یک هدیه کوچک نگاه کرد.

بازیگر فیلم های سینمایی «جای او دیگر خالی نیست» و «زیباتر از زندگی» یادآور شد: ما نیازمند تدبیری عاجل از سوی مدیران دستگاه ها و نهادهای فرهنگی هستیم که یک بار برای همیشه معضلات زندگی سینماگران را به شکل بنیادین حل کنند. مبحث امنیت شغلی و بیمه بیکاری یکی از مهمترین مسائلی است که باید به آن توجه ویژه شود.

صبرکن در پایان این گفتگو افزود: خواهش من از مدیران فرهنگی و سینمایی این است که تنها افراد پرکار را نبینند! آن ها نباید فقط افراد خاصی که مدام از این پروژه به آن پروژه می روند را ببینند. این افراد به دلیل برخی روابط و باندبازی ها سر پروژه های متعدد می‌روند اما نکته اصلی اینجا است که بخش اعظمی از هنرمندان بیکار و خانه نشین هستند و باید به فکر آن ها بود.

کارگردان مستندهای «شیوه شیدایی» و «نامه های شفاهی» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: بی تردید بخشی از معضلات اصلی حوزه مستند به عملکرد مدیریت و تصمیم گیرندگان برمی گردد. متأسفانه مدیران تصمیم گیرنده آنقدر دغدغه های دیگر دارند که از برخی موضوعات غافل می شوند و این غفلت روی جذب مخاطب و هدایت مخاطب به سمت آن چیزی که لازم دارد اثر سوء می گذارد و او را دلزده می کند.

وی ادامه داد: از سوی دیگر بخشی از معضلات سینمای مستند به فعالان کار مستند باز می گردد؛ نکته اصلی این است که آن ها آنقدر درگیر نفسانیات و خواسته های شخصی شان می شوند که همه چیز را صرفاً از دریچه نگاه خود می بینند و نیازهای جامعه را فراموش می کنند و آینده نگری هم ندارند و برای نسل های آتی و فردای جامعه هیچ اقدام موثر و سازنده ای صورت نمی دهند.

جان میرزایی سپس با بیان اینکه بخش دیگری از معضلات سینمای مستند به مخاطبان این سینما باز می گردد اظهار داشت: من تمایل ندارم از این عبارت کلیشه‌ای استفاده کنم که فرهنگ مستندبینی در جامعه وجود ندارد اتفاقاً مردم مستند را می شناسند اما سردرگمی شدیدی در این حوزه وجود دارد و مردم بیش از توجه به آثار مستند به جوسازی های رسانه ای در خصوص برخی معضلات و مشکلات توجه می کنند.

این مستندساز پیشکسوت تصریح کرد: ابزارهای رسانه ای متعدد جامعه را دچار مسمومیت ذهنی کرده اند؛ ما شاهد نوعی جوسازی روانی برای مخاطبان هستیم. مردم امروزه توسط انواع ابزارهای رسانه ای بمباران اطلاعاتی می شوند که به نوعی همین مقوله آن ها را اشباع می کند. مخاطب برای فرار از فشار سنگین بار اطلاعاتی که خواسته و ناخواسته دریافت می کند پناه می برد به مواردی که خودش از آن حالش به هم می خورد.

وی در پایان این گفتگو افزود: بی تردید سیاست گذاران کلان فرهنگی کشور و مدیران سینمایی می توانند تدبیری برای رفع این معضلات داشته باشند. اگر این معضلات برطرف شود قطعاً اوضاع سینمای مستند نیز بهبود پیدا خواهد کرد.

به گزارش سینماپرس، احمد جان میرزایی کار حرفه‌ای خود را از سینما آغاز کرد و امروزه به عنوان یکی از سینماگران توانمند و مدیران فیلم برداری سینما و تلویزیون ایران شناخته می‌شود. از مهم‌ترین آثار احمد جان میرزایی می‌توان به فعالیت در فیلم آخرین آواز قو، فیلم پیاده تا بهشت و فیلم پرچین راز اشاره کرد.

کارگردان فیلم های سینمایی «مردن به وقت شهریور» و «کوچه بی نام» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: کرونا و حواشی پیش آمده آن در این سال ها باعث شده تا سینما از رونق بیفتد. ظهور پلتفرم ها وی او دی که باعث شد تا مردم در خانه فیلم ببینند به نوعی عطش آن ها را برای حضور در سالن های سینما از بین برد و آن را به سیرابی رساند.

وی ادامه داد: از سوی دیگر مشکلات اقتصادی باعث شد تا فضای فرهنگی روز به روز نحیف تر شود چرا که مردم نمی توانند نان و غذای خود را کنار بگذارند و زمانی که به مشکل اقتصادی برخورد می کنند اولین چیزی که کنار می گذارند کالاهای فرهنگی و هنری است. به علاوه آنکه گسترش تفریحات متنوع در این سال ها نیز فشار مضاعفی را به سینما وارد کرد و بسیاری از مردم ترجیح دادند تفریحات دیگر را جایگزین سینما کنند.

علیمردانی خاطرنشان کرد: آن دسته از افرادی هم که به سینما می روند ترجیح می دهند با توجه به جمیع مشکلاتی که دارند آخر هفته ها حداقل یک فیلم کمدی تماشا کنند که آن ها را شاد کند. در واقع مردم نمی خواهند با این نرخ گران بلیت سینماها صدها هزار تومان پول صرف کنند تا فیلم هایی ببینند که کام شان را تلخ می کند و همین باعث شده تا کل ۲۸ فیلم اجتماعی که از ابتدای سال جاری اکران شده مجموع فروش شان تنها به رقمی معادل ۴۰ میلیارد تومان برسد که این میزان در قیاس با فیلم «فسیل» که فروشی بالغ بر ۲۸۰ میلیارد تومان را تجربه کرد بسیار ناچیز است.

این سینماگر سپس با بیان اینکه به عقیده بنده این مشکلات ارتباطی با وزارت ارشاد ندارد اظهار داشت: مشکل اینجا است که اقتصاد سینما بیمار شده؛ این وضعیت هم تنها مختص کشور ما نیست. در همه کشورها بر اساس فرهنگ خاص شان مردم به سمت نوعی از سینما گرایش پیدا می کنند. مثلاً در ژاپن مردم ترجیح می دهند فیلم های کمیک استریپ را تماشا کنند یا در آمریکا لاو استوری است که بیشتر مورد توجه عامه مردم قرار می گیرد و در کشور ما هم مردم به سمت فیلم های کمدی می روند.

علیمردانی در همین راستا متذکر شد: نکته قابل تأمل اینجا است که من بعد از این همه سال کار در سینما هنوز سلیقه فرهنگی مردم به دستم نیامده! معتقدم ما برای اینکه بتوانیم اقتصاد سینما را شکوفا کنیم و مدیریت درستی روی بودجه های سینمایی داشته باشیم در ابتدا بایستی آسیب شناسی دقیق اجتماعی داشته باشیم و به بسترشناسی فضای سینما روی بیاوریم.

کارگردان فیلم های سینمایی «یک فراری از بگبو» و «راز دشت تاران» در پاسخ به این پرسش که نظر شما در خصوص هدر رفت بودجه بیت المال برای تولید فیلم های دولتی که هیچ بازگشت سرمایه درستی ندارند مانند آنچه در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر شاهد بودیم چیست گفت: اصولاً بنیاد سینمایی فارابی باید برای فیلم هایی که سیستم تولیدشان لوباجت نیست سرمایه گذاری کرده و این نوع سینما را حفظ کند.

وی در همین راستا تصریح کرد: البته فیلم بزرگ قاعدتاً باید درآمد بزرگ هم داشته باشد. یعنی این فیلم ها که بودجه زیادی برای شان صرف می شود باید در گیشه هم مورد توجه عموم قرار بگیرند و بتوانند سرمایه خود را بازگردانند.

علیمردانی سپس به بخشی از معضلات امروز سینمای کشور اشاره کرد و در این باره گفت: مهمترین مسأله و معضل سینمای ما این است که شاهد حضور فیلمسازانی هستیم که مثلاً در کارنامه کاری شان ۱۰ فیلم اشتباه ساخته اند اما باز هم با ایجاد روابط و فضاسازی در فضای سینما باقی می‌مانند و باز هم برای آن ها پول صرف می شود اما از سوی دیگر مدیران توجهی به استعدادهای جوان ندارند.

این فیلمساز با تأکید بر اینکه مدیران باید از استعدادهای جوان برای ورود به سینمای حرفه‌ای حمایت کنند متذکر شد: من از این همه استعدادی که در جشنواره فیلم کوتاه تهران دیدم حیرت کردم. آن ها شعور بسیار بالایی در فرم و ساختار داشتند و مشخص بود با آگاهی وارد حیطه فیلمسازی شده‌اند. اما سوأل اینجا است که چند نفر از آن ها می‌توانند وارد سینمای حرفه ای شوند و فیلم بلند بسازند؟

وی تأکید کرد: یکی از کارهای مهمی که مدیران سینمایی باید انجام دهند شناسایی استعدادهای جوان است. ما اگر می خواهیم تحول اساسی در سینما به وجود آوریم و بودجه های مختص سینما را درست مدیریت کنیم باید ذائقه بصری مردم را تغییر دهیم. باید سطح فیلمسازی در کشور را ارتقا دهیم که متأسفانه امروزه سطح سلیقه فیلمسازان پایین تر از سلیقه عمومی جامعه است.

علیمردانی در خاتمه این گفتگو افزود: بی‌شک رسالت وزارت ارشاد این است که به نسل جدید و خلاق برای کار در سینما فضا دهد؛ اگر به این افراد بها داده شود این ها می‌توانند تا کمتر از ۲ سال آینده تحولی شگرف و اساسی در سینمای کشور ایجاد کنند.