مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی کشور عصر امروز ۱۵ بهمن در پردیس ملت سینمای رسانه ها حضور یافت و در جمع خبرنگاران در پاسخ به تلخی فیلم های حاضر در جشنواره گفت: مطابق مقررات، سازمان سینمایی در روند تولید فیلم ها تنها نقش نظارتی دارد و فیلمسازی در چهارچوب شورای پروانه ساخت است و معیارهای مشخصی دارد. پاسخی جالب که بیش از هر چیز یا حکایت از عمق نفوذ بر پیکره سازمان های نظارتی در عرصه فرهنگ می نماید و نشان دهنده انفعال وزارت ارشاد در قبال محصولات هنری و سینمایی و به تبع آن تاییدی بر وِل شدگی فضای فرهنگی کشور می باشد.

وی افزود: طبیعتا فیلمسازان براساس علایق، برداشت خود از اجتماع و اولویت‌های مدنظر سوژه و فیلمنامه شان را انتخاب می‌کنند و تصمیم می گیرند که چه فیلمی بسازند.

رییس سازمان سینمای اذعان کرد که امسال تنوع موضوعی و ژانر در فیلم‌ها بیشتر شده است.

انتظامی درباره کم شدن استقبال مردمی از جشنواره گفت: قرار بر این است که ستاد جشنواره آرای مردمی و میزان اقبال مردمی را به تدریج اعلام کند که این آمار نشان‌دهنده وضعیت استقبال خواهد بود.

به گزارش سینماپرس، سعید الهی کارشناس ارشد رسانه با انتشار متنی کوتاه در فضای اینستاگرام نسبت به ول شدگی موضوعات فرهنگی در دولت تدبیر و امید واکنش نشان داد و نوشت:

وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت اعتدال عرق خوری در فیلم های سینمایی را آزاد کرد.

وی در ادامه به عنوان شاهد مثال از تعداد زیادی آثار موجود در جشنواره نام برد. فیلم های همچون دوزیست، تومان، آن شب، شنای پروان، آبادان یازده ۶۰، خون شد و …که به وضوح فعل شرابخواری را به تصویر کشیده و بدون هر گونه نظارت و ارزشیابی خاصی به تصویرسازی از این عمل قبیح و عادی سازی از آن در منظر مخاطبان سینمایی خود مبادرت می ورزد.

به گزارش سینماپرس، محمدتقی فهیم ازز منتقدین سینما درخصوص فیلم روز صفر در صفحه شخصی خود در اینستاگرام نوشت:

روز صفر؛ تقابل جذاب خیر و شر با یک ریگی سوسول!! فیلم روز صفر، یک تریلر سیاسی جاسوسی اکشن خوش ساخت است. فیلم تا اندازه ای نگه دارنده است که برخی بدبینانه اثر را محصول توانایی های سعید ملکان نمی دانند، ولی حضور این گریمور سینمای ایران در مقام تهیه کننده فیلم هایی چون ابد و یک روز، آرایش غلیظ، ویلایی ها، تنگه ابو قریب و … اتفاقا ثابت می کند که بودنش پشت فیلم های نامبرده تاثیر لازم را داشته که حالا در اولین تجربه کارگردانی اش، چنین پرفروغ ظاهر شده است.
فیلم، داستان آشنای دستگیری عبدالمالک ریگی است. رفتن به سراغ قصه ای که مخاطب پایانش را می داند، همواره در عین خطر ریسک، استقبال از پیش را تضمین می کند و در صورت قوی بودن فیلم، داستان آشنا به نفعش هست چونکه مخاطب می خواهد فیلم را با دانسته های خود محک بزند حالا اگر فیلم خوب باشد یعنی موفقیت.
اکنون با فیلم خوب ولی دارای حفره ی توام با سستی هایی روبرو هستیم. ضد قهرمانش کم بنیه تر از واقعیت و کم جان تر از قهرمان فیلم است. البته تشکیلات اش مخوف و قوی هست اما شخص ریگی به جز دو فقره کشتن، یک “سوسول” است. شاید از همین رو بوده که  فیلمساز در اختتامیه از رودررویی انها خودداری و در میزانسنی خنثی، کار را تمام می کند و این یک رویکرد منفی برای اثری اکشن و قهرمان محور.

شمش الدین حمیدیان/ فیلم سینمایی «آبادان یازده ۶۰» تجربه ای از مهرداد خوشبخت است که متاسفانه نه در فیلمنامه و نه در ایجاد تعلیق موفق و کامیاب نیست و شاید تنها نکته مثبت این اثر در احیای یک بخشی از تاریخ جنگ، حائز اهمیت باشد که آن هم سراسر آمیخته با پیام های ضد جنگ بوده و این در حالی است که موضوع فیلم درباره رادیو نفت آبادان است که ابتدای وقوع جنگ ایران و عراق، تلاش کرد تا صدای اخبار جنگ قطع نشود و اگر چه فیلم از آبادان و بمباران مرکز نفت، تصویری درست ساخته است اما مردمش را از حماسه و سلحشوری، حذف کرده و این در صورتی است که اثر به خوبی می توانست بجای قرار دادن سیم و کابل رادیو به عنوان تعلیق، ذهنیت دقیق و روشنی به مخاطبان خود از حماسه مردم آبادان در ماجرای کوی ذوالفقایه ارایه دهد.