مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، در بخش معرکه‌ها، آیین‌ها و بازی‌های این دوره از جشنواره آیینی سنتی که با عنوان یادواره محمود استاد محمد نامگذاری شده است. ۶۵ اثر متقاضی شرکت در جشنواره بودند که از بین آن‌ها ۲۳ اثر انتخاب شده‌اند.

آثار این بخش که توسط دکتر اردشیر صالح‌پور، علیمحمد رادمنش و حسین جمالی انتخاب شده‌اند، عبارت‌اند از:

۱) «اَرتولاما» از زنجان،  نوشته علیرضا فریدراد و به کارگردانی حمیدرضا قزلباش. ۲) «اَرسین» از مرند، به نویسندگی و کارگردانی محمدیوسفی زاده. ۳) «بازی‌ها و حرکات آیینی محلی آذربایجان» از تهران، به کارگردانی توحید حاجی بابایی. ۴)‌ «بایرام اویونی» از مرند، نوشته مهدی صالحیار و به کارگردانی نقی یحیائی 

۵) «برف چال» از بهشهر به نویسندگی وکارگردانی مهیار هزار جریبی. ۶) «تکه» از منطقه آزاد ارس نوشته محمدیوسفی‌زاده و به کارگردانی پریوش فتاح‌زاده. ۷) «حریره، چوپی، قره» از مریوان به نویسندگی و کارگردانی سوران حسینی. ۸) «خون سل» از ایلام به نویسندگی و کارگردانی حسنا قبادی. ۹) «دی زنگرو» از آبادان به نویسندگی و کارگردانی هیام احمدی 

۱۰) «رشکی و ماسی» از رباط کریم به نویسندگی و کارگردانی رضا فقیهی. ۱۱) «رشیدخان» از قوچان به نویسندگی و کارگردانی محمد بهاگیر. ۱۲) «سوگلین» از تبریز به نویسندگی و کارگردانی مهدی صالحیار. ۱۳) «شوشی» از قشم به نویسندگی و کارگردانی مصطفی دهشت. ۱۴) «فرحه و عرس» از خرمشهر به نویسندگی و کارگردانی عبداله حلیات 

۱۵) «قیش بازی» از آستانه اشرفیه به نویسندگی و کارگردانی محمدرضا جعفری لفوت. ۱۶) «گابروا» از کرمانشاه نوشته هواس پلوک و به کارگردانی سعید ذبیحی. ۱۷) «لافند بازی» از رشت به کارگردانی جمشید حسین زاده.   ۱۸) «لال بهیگ» از مسجد سلیمان به نویسندگی و کارگردانی علی قاضی.   ۱۹) «لیوا» از بندرگناوه به نویسندگی و کارگردانی محمد مظفری 

۲۰) «مشترک مورد نظر» از تهران به نویسندگی و کارگردانی سمیه مهری. ۲۱) «نوروز بل» از لاهیجان به نویسندگی و کارگردانی محمدعلی صادق حسنی.   ۲۲) «هفت خوان رستم» از مشهد بازنویسی  و کارگردانی سیدقاسم سیدی مقدم. ۲۳) «نقالی باساز» از بندر لنگه به کارگردانی صادق علی.

نوزدهمین جشنواره نمایش‌هایی آئینی و سنتی به دبیری داود فتحعلی‌بیگی از ۱۹ تا ۲۶مردادماه برگزار می‌شود.

به گزارش ، شیوا ممتحن درباره ساخت جدیدترین انیمیشن خود با نام «فرفره» به صبا عنوان کرد: «فرفره» کار کوتاه هفت دقیقه ای است که تمام مراحل ساخت آن زمستان سال گذشته به اتمام رسیده و آماده شرکت در جشنواره های مختلف است.

وی افزود: انیمیشن «فرفره» با همکاری مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی تهیه شده است و هنوز به طور قطعی جشنواره هایی که قرار است در آنها شرکت کند، مشخص نیست.

ممتحن درباره موضوع این اثر گفت: انیمیشن «فرفره» به موضوع مرد بزرگسالی می پردازد که به خاطرات کودکی خود بازگشته است.

کارگردان انیمیشن «اجل معلق» درباره فعالیت های جدید خود نیز توضیح داد: فعلا کار دولتی انجام نمی دهم و در دفتر خود با نام اورال انیمیشن تهیه کنندگی چند کار را برعهده دارم.

این انیماتور در پایان دلیل تولید نشدن قسمت های جدید مجموعه انیمیشن «اینجوری بهتره» را که از تلویزیون پخش می شد، اینگونه بیان کرد: من می خواستم قسمت های جدید این انیمیشن را بسازم ولی بودجه ای که مرکز پویانمایی صبا از ابتدا تعیین کرد بسیار پایین بود و امکان ادامه کار وجود نداشت. کاری که ما برای تولید انیمیشن انجام می دهیم تکنیک دوبعدی دیجیتال است که به این تکنیک کم توجهی می شود. بیشتر کارهای تلویزیونی تکنیک کاتاک است و این کار زیاد تخصصی نیست، به دلیل اینکه کار تودی دیجیتال تخصصی تر و هزینه آن زیادتر است و بودجه مناسبی برای این کار تعیین نمی شود ترجیح می دهم  به صورت شخصی کار کنم.

عوامل انیمیشن «فرفره» عبارتند از کارگردان: شیوا ممتحن، تهیه کننده: سیمین ممتحن، آهنگساز: مریم چالش، صداپیشه: شینا حقیقت رضایی، بیتوین: سیما نصیری.

به گزارش سینماپرس، او را با لیسانس رشته نمایش و طراحی صحنه از دانشگاه آزاد تهران مرکز یا فوق لیسانس هنر نمی‌شناختند، بلکه با «مجردها»، «گل یخ»، «چه کسی امیر را کشت؟»، «چند می‌گیری گریه کنی»، «کیش و مات»، «دو خواهر»، «شرط اول»، «تو و من»، «آتیش بازی» و شماری دیگر از فیلم‌های سینمای بدنه می‌شناختند که با تلاش‌هایی ناموفق برای دیده شدن در سینمای جدی‌تر و هنری نظیر اتوبوس شب همراه شده بود؛ کاراکتری که الناز شاکردوست به مرور از خود خلق کرده و برای تداوم حضور در سینما، به آن تداوم بخشیده بود.

این واقعیتی تلخ در سینماست که اگر فاصله‌ای قابل توجه میان حضور یک بازیگر مقابل دوربین بیفتد، بازگشتش به سینما چندان ساده نیست؛ کما اینکه برخی بازیگران سینمای ایران که چند سال در خارج از ایران به سر می‌بردند و از سینما به کلی فاصله گرفتند، دیگر نتوانستند نقش مناسبی بگیرند. یکی از تکنیک‌های عبور از سینمای تجاری و بازگشت به سینمای هنری که اعتبار نزد منتقدین و مخاطبان جدی سینما به وجود می‌آورد و کارگردان‌های صاحب سبک را ترغیب می‌کند تا به بازیگر تجاری نقش جدی‌تر بدهند، فاصله گرفتن از کاراکتری است که او با آن مشهور است.

چنین تغییری نیازمند رد همه پیشنهادهای تجاری و قبول پیشنهادهای هنری با دستمزدی شاید یک پنجم تا یک دهم سینمای تجاری باشد و این با ریسک همراه است، چون ممکن است هیچ پیشنهاد جدی به بازیگر تجاری داده نشود و بازیگر چند سال از فرصت بازیگری‌اش را از دست بدهد و حتی به کلی در فضای سینما محو شود. پیش از این، مهناز افشار با موقعیت مشابهی مواجه بود؛ بازیگری که با فیلم‌های متعلق به سینمای بدنه نظیر «شور عشق»، «زهر عسل»، «کما»، «تله»، «آکواریوم» و «آتش بس»، خود را یک بازیگر صرفاً تجاری با قابلیت محدود در بازیگری معرفی کرده بود، تصمیم گرفت تغییر جهت بدهد.

مهناز افشار از سال هشتاد و هفت با «شبانه روز» به کارگردانی امید بنکدار و کیوان علیمحمدی، «دعوت» ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا و «شیرین» به کارگردانی عباس کیارستمی کوشید نشان دهد توان بازی در فیلم‌های جدی‌تر را دارد و اگرچه حضور در سینمای بدنه را نیز تداوم بخشید و در فیلم‌هایی چون «پسر آدم، دختر حوا» و «پوپک و مش ماشاالله» نیز بازی کرد اما در مقابل سینمای هنری به خصوص در دریافت دستمزد و اولویت بندی نسبت به آثار تجاری انعطاف نشان داد، چرا که به خوبی درک کرده بود، با افزایش سن تنها به عنوان یک بازیگر دارای توانایی بازی در فیلم‌های هنری می‌تواند به حضور مستمرش مقابل دوربین تداوم بخشد.

همکاری مهناز افشار با مازیاری میری در «سعادت آباد»، با بهرام توکلی در «بیگانه»، با بهمن فرمان آرا در «دلم می‌خواد»، با عبدالرضا کاهانی در «ارادتمند؛ نازنین بهاره تینا»، با بهروز شعیبی در «دارکوب»، با مهدی کرم پور در «پل چوبی»، با وحید امیرخانی در «شاه کش»، با محسن تنابنده در «قسم» و با صفی یزدانیان در «ناگهان درخت» بخشی از موفقیت این بازیگر زن سینمای ایران است که اکنون در میانسالی نیز پیشنهادهای فراوانی نه صرفاً برای بازی در فیلم‌های تجاری که برای نقش آفرینی در فیلم‌های جدی و نقش‌های مهم دارد و در عین حال او بارها کاندیدا و برنده جوایز متعددی نموده است.

الناز شاکردوست آگاهانه یا خودآگاه مسیر مهناز افشار را در پیش گرفت و به عنوان بازیگری که در یک سال تا پنج یا شش فیلم بازی می‌کرد، ابتدا شروع به رد تعداد بالایی از فیلمنامه‌ها کرد و در سینمای تجاری گزیده کار شد و سپس از سال ۹۳  ترجیح داد با دستمزد کمتر در فیلم‌های هنری بازی کند و به شکل جدی از سینمای بدنه و آثار تجاری فاصله بگیرد. بدین ترتیب در سال ۹۴ اساساً کار نکرد و در سال ۹۵ با فیلم «خفگی» به کارگردانی فریدون جیرانی چهره‌ای متفاوت از خود ارائه کرد و کوشید نشان دهد چیزی فراتر از زیبایی برای عرضه در سینمای ایران دارد.

شاکردوست در سال ۹۶ نیز تنها در فیلم «سراسر شب» به کارگردانی فرزاد موتمن بازی کرد و این گزیده کاری را با «شبی که ماه کامل شد» اثر نرگس آبیار تداوم بخشید و این زنجیره را به «مطرب» تازه ترین فیلم مصطفی کیایی و «من می‌ترسم» چهارمین فیلم بهنام بهزادی گره زد. حالا کارگردان‌های جدی‌تر به این بازیگر زن سینمای ایران اعتماد می‌کنند و این اتفاق تازه‌ای در مسیر بازیگری است که قطعاً خود او به اهمیت این تغییر فضا برای ماندگاری‌اش در سینما واقف است.

شاکردوست احتمالاً در سال‌های پرکاری‌اش در سینمای تجاری اینقدر درآمد داشته که اکنون نیازمند بازگشت به مسیر گذشته نباشد؛ بنابراین، اگر قصد دارد تا دهه سوم بازیگری‌اش را نیز تجربه کند، باید به دستمزدهای کمتر و نقش‌های ولو کوچک در فیلم‌های با سناریوهای درخشان و کارگردان‌های جدی فکر کند و هیچ لحظه‌ای از تلاش برای بهبود تکنیک بازیگری‌اش و شکستن خودش فاصله نگیرد. بازیگران به خصوص در سینمای ایران زمانی تمام می‌شوند که به تیپ شکل گرفته از آنها در سینما قانع هستند و بازی در برخی نقش‌ها را کسر شأن خود می‌دانند و یا فقط یک جنس نقش را انتخاب می‌کنند.

*تابناک 

به گزارش سینماپرس، شاهد احمدلو کارگردان سینما با بیان این موضوع که به تازگی پروانه ساخت پنجمین فیلمش را گرفته است، به صبا توضیح داد: «چراغ خاموش» نام موقت فیلمی است که به تازگی پروانه ساخت آن را دریافت کرده ام و اگر مشکلی پیش نیاید از نیمه شهریور ماه ساخت آن را آغاز خواهم کرد.

وی افزود: تهیه کنندگی این فیلم را کیان بابائیان برعهده دارد و نویسندگی آن هم برعهده مهیار شاهرخی است.  

کارگردان «اگر می تونی منو بگیر» درباره دیگر شاخصه های فیلم جدیدش گفت: تمام لوکیشن های این فیلم سینمایی در تهران است و سعی می کنیم از بازیگران چهره سینما در آن بهره ببریم.

احمدلو با اشاره به ژانر فیلم  «چراغ خاموش» تصریح کرد: سعی کردیم در این فیلم نگاهی طنز به موضوعی اجتماعی داشته باشیم.

کارگردان «چند می گیری گریه کنی؟» درباره زمان اولین نمایش «چراغ خاموش» گفت: اگر مشکلی به وجود نیاید، طبق برنامه ریزی هایی که انجام داده ایم این فیلم را به جشنواره ملی فیلم فجر برسانیم.

احمدلو در پایان این گفتگو اعلام کرد که عوامل فیلم قبلی وی که «مشمشه» نام داشت در حال رایزنی هستند تا قبل از اکران عمومی این فیلم آن را در جشنواره های خارجی به نمایش دربیاورند.

به گزارش سینماپرس، ساخت فیلم کوتاه «رخنه» که دومین تجربه کارگردانی شهاب‌الدین حسین‌پور است، آغاز شد.

سارا توکلی، محمد علیمحمدی، فرشید ناصری، پرستو قائد رحمت، نیلوفر راد، امیرحسین بلوری، حسن بابایی، سبحان سهراب و رزا دانازاده بازیگران فیلم کوتاه «رخنه» است.

فیلم کوتاه «رخنه» نوشته مسعود هاشمی‌نژاد در ژانر وحشت است و محسن دانایی و میثم طوسی تهیه‌کنندگی آن را برعهده دارند. میثم دانازده مجری طرح، کمال کچوییان و پرستو قائد رحمت مشاوران فیلمنامه، رضا کریمی و محمد امیر یاراحمدی مشاوران فیلم کوتاه «رخنه» هستند.

شهاب‌الدین حسین‌پور پیش از این در عرصه کارگردانی تئاتر نمایش‌های مختلفی از جمله «هفت سنگ»، «بیوه‌های غمگین سالار جنگ»، «بر پهنه دریا»، «طپانچه خانم»، «یک زندگی بهتر» و «سرآشپز پیشنهاد می‌کند» را به صحنه برده است.

به گزارش سینماپرس، احترام برومند درباره جزئیات سومین دوره اهدای این نشان بیان کرد: مراسم را روز پنجشنبه، هفتم شهریورماه در سالن استاد کیارستمی بنیاد سینمایی فارابی برگزار می‌کنیم و برای این برنامه امسال بیشتر، انجمن بازیگران خانه سینما ما را همراهی خواهند کرد.

او با اشاره به محوریت بودن تئاتر در دوره‌های قبلی این نشان افزود: امسال قصد داشتیم تمرکز را بیشتر بر سینما بگذاریم و به نظرمان رسید بنیاد فارابی می‌تواند محل مناسبی برای برگزاری این مراسم باشد که مسئولان فارابی هم لطف زیادی در همکاری برای برپایی آن با ما داشتند. به این ترتیب در این دوره به یک نفر در عرصه ادبیات و شعر، یک نفر در عرصه سینما و یک خانم هم در عرصه تئاتر نشان داود رشیدی اهدا خواهد شد.

برومند درباره اینکه آیا پیگیری برای تبدیل خانه زنده یاد رشیدی به محلی برای نگهداری اسناد و عکس‌ها و خاطرات او انجام شده است یا خیر؟ هم گفت: متأسفانه بنا به اوضاع و احوال این یکی دو سال و تغییرات پی در پی در شهرداری فرصت مناسبی برای پیگیری این مسئله وجود نداشت چون قصد ما بر این بود که از شهرداری هم کمک بگیریم تا محلی را آماده کنیم که حتی بعد برای تأمین مخارج مراسم اهدای نشان از آن استفاده شود، اما تاکنون این اتفاق هنوز نیفتاده و باید در فرصتی بهتر پیگیری کرد.

سال قبل دومین نشان داود رشیدی به جلال ستاری، سیدمحمد مساوات، رخشان بنی‌اعتماد و مجتبی میرتهماسب از فعالان حوزه‌های سینما، تئاتر، نویسندگی و پژوهش اهدا شد.

عمید نائینی، محسن میرزایی، علیرضا داودنژاد و حسن معجونی هم دریافت کنندگان اولین نشان داود رشیدی بودند.

به گزارش سینماپرس، پیش تولید رسمی فیلم سینمایی «عنکبوت» به کارگردانی ابراهیم ایرج‌زاد، نویسندگی اکتای براهنی و تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی آغاز شد.

محسن تنابنده نخستین بازیگری است که حضورش در فیلم قطعی شده و قرار است نقش قاتل عنکبوتی را بازی کند.

«عنکبوت» روایت زندگی مردی است که قصد دارد ریشه فساد را خشک کند و در حقیقت آسیب‌شناسی و نقد نگاه تند او است.

«عنکبوت» بازیگران مطرح دیگری دارد که طی روزهای آینده معرفی می‌شوند. پیش بینی می‌شود با آغاز فیلمبرداری در اواخر تابستان، نخستین نمایش فیلم در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر باشد.

به گزارش سینماپرس، عباس عظیمی مدیرعامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت درباره وضعیت جسمانی داریوش اسدزاده بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون ایران که طی چند روز اخیر در بیمارستان ایرانمهر بستری شده است، به مهر گفت: استاد داریوش اسدزاده به دلیل ناراحتی تنفسی و تنگی نفس حاصل از کهولت سن چند روزی است در بیمارستان بستری شده و در حال حاضر به تشخیص پزشک ممنوع‌الملاقات است.

وی اظهار کرد: البته شرایط جسمانی استاد نسبت به چند روز گذشته و از زمانی که در بیمارستان بستری شد، بهتر و رو به بهبود است.

عظیمی تأکید کرد: ما در انتظار هستیم که ممنوع الملاقات بودن استاد به پایان برسد و بتوانیم از ایشان عیادت کنیم.

به گزارش سینماپرس، بهنام بهادری، مسئول واحد سینمایی حوزه هنری کودک و نوجوان، در کارگاه فیلمنامه نویسی کارتی گفت: فیلم‌نامه‌نویسی کارتی شیوه جدیدی است که علاقه‌مندان با استفاده از کارت‌ها و نه تئوری‌ها، و به صورت غیرمستقیم و حداقل نظریات دست و پاگیر، به طرح فیلم‌نامه می‌رسند.
وی افزود: ما فیلم‌نامه‌نویسی را در این شیوه از زاویه‌ای متفاوت با آنچه در آموزشگاه‌ها و دانشگاه‌ها تدریس می‌شود، نگاه می‌کنیم. تمرکز ما در این شیوه بر ایده تا قبل از نگارش فیلم‌نامه است.

بهادری با بیان این مطلب که مرحله قبل از نگارش فیلم‌نامه بسیار حائز اهمیت است، ادامه داد: متاسفانه در آموزش‌های آکادمیک به این بخش کمتر بها داده می‌شود. در واقع، یکی از آسیب‌های دانشگاه‌های سینمایی این است که با تاکید بر تئوری‌ها، نظریه‌پرداز تولید می‌کنند تا فیلم‌نامه‌نویس.

مسئول واحد سینمایی حوزه هنری کودک و نوجوان در ادامه به صورت کوتاه، توضیحاتی درباره مفاهیمی که بن‌مایه فیلم‌نامه‌نویسی هستند، ارائه داد و گفت: در این شیوه ما به شکل بازی و به صورت غیرمستقیم ایده‌پردازی کرده و به سمت نگارش حرکت می‌کنیم.

بهادری افزود: علاقه‌مندان باید مفاهیم مدنظر خود را روی کارت‌های مخصوص بنویسند و پس از مبادله کارت‌ها، ماحصل کارگاه، ده‌ها طرح‌های فیلم‌نامه دو خطی خواهد شد.

وی با تقسیم کارت‌ها به چهار عنصر شخصیت، حادثه، صدا و لوکیشین گفت: فیلم‌نامه‌نویسی کارتی شیوه جدیدی از فیلم‌نامه‌نویسی است که اولین بار است در ایران تجربه می‌شود و پیش از این به همت حوزه هنری کودک و نوجوان در برخی مدارس و هنرستان‌های سطح تهران نیز برگزار شده بود.

به گزارش سینماپرس، اغلب نشریات ایران به واسطه عدم شناخت دقیق از تماشاگر، معمولاً نقدهای طولانی می‌نویسند که به درد مخاطب متخصص می‌خورد؛ اما آن‌گونه در رسانه‌های عمومی دنیا مرسوم است، نقدها به صورت کوتاه به نگارش درمی‌آید و عمدتاً یک راهنماست تا تماشاگر بتواند با دقت بیشتری فیلمی را که به ذائقه‌اش نزدیک‌تر است، انتخاب نماید. مخاطبان نیز با توجه به اینکه کدام ریویونویس ذائقه نزدیک‌تری به آنها دارد، برای انتخاب فیلم‌هایی که در آخر هفته در سینما می‌خواهد ببیند، به روایت‌های کوتاه آن منتقد مراجعه می‌کند.

در فضای رسانه‌ای ایران، خبری از این «راهنما» نیست و هرچند برخی نشریات یک راهنما برای مخاطبان‌شان گردآوری می‌کنند، بخش تلخ ماجرا این است که این نشریات اینقدر تیراژ اندکی دارند که برای هزار نفر نیز مرجعیت پیدا نمی‌کنند و تأثیر جدی در فضای کلی فرهنگی کشور ندارند. در مقابل، فضا در حوزه نقد فیلم نیز به دست هتاک‌ترین چهره‌ها افتاده؛ اشخاصی که نظیر گلادیاتورها می‌توانند گروهی را سرگرم کنند که بیش از نقد فیلم به دنبال نزاع لفظی و تخلیه خشم‌شان از اوضاع توسط هر شخصی هستند و هر شخصی چنین کند، عده‌ای را گرد خود می‌آورد.

با این حال دوباره باید یادآور شد، اینکه با وجود شدیدترین نقدها نازل‌ترین کمدی‌ها همچنان می‌فروشند، نشان می‌دهد طیف وسیعی از تماشاگران کنونی سینمای ایران به دنبال تماشای فیلمی هستند که اگر یک کمدی خوب نبود، دست‌کم خالی از تنش باشد؛ اما آیا یک منتقد نمی‌تواند اثر تخریبی هرچند محدود داشته باشد؟ تجربه نشان داده اگر این حملات به خصوص به صورت تصویری باشد و یا طیفی از منتقدین دست به اقدام هماهنگی بزنند می‌توانند تأثیری داشته باشند؛ هرچند این تأثیر نمی‌تواند چندان عمیق باشد و همین برخی را به سمت جذب شماری از منتقدان برده است.

از چندی پیش، تمرکز برخی اشخاص تحت پوشش منتقد بر تمجید از دو فیلم سینمایی و هدف قرار دادن تمامی فیلم‌های رقیب، منجر به زمزمه‌هایی در فضای سینما شد 

شنیده‌ها حکایت از آن دارد که یکی از صاحبان شماری از فیلم‌های سینمایی، رقمی قابل توجه را برای جهت‌دهی مثبت رسانه‌ای برای آثارش اختصاص داده و حمایت فوق العاده از آثارش و تخریب تمامی رقبا چنین القا می‌کند که در این زمینه موفق عمل کرده و توانسته به اهدافش برسد، ولی اینکه تا چه میزان برخی اشخاصی را آلوده کند، نیاز به ورود نهادهای مسئول دارد.

یکی از منتقدین پیش از این تأکید کرده بود که «منتقدی فیلم، کارچاق‌کنی فرهنگی نیست» و منتقدی دیگر در تکمیل این تعبیر درست تأکید کرده بود: «کسی از نقد فیلم ارتزاق نمی‌کند»؛ بنابراین اشخاصی که کسب‌شان از راه نقد فیلم است و در عین حال در این مسیر به حقوقش بابت نقد فیلم نیز بسنده نمی‌کنند و برای «نقد مثبت» و «سکوت» نیز رقم‌هایی دریافت می‌کنند را نمی‌توان منتقد خواند.

چنین اشخاصی را در بهترین تعبیر می‌توان یک نویسنده یا متکلم وحده تلقی کرد که از این راه پول درمی‌آورد و ممکن است وقتی مثل کاراکتر داستان «بلیت غذا | Meal Ticket» در «چریکه باستر اسکروگز | The Ballad of Buster Scruggs» سودآور نباشد، به آب سپرده شود! با این حال واقعیت تلخ آن است که با توجه به افزایش هزینه تولید در سینمای ایران، برخی سرمایه گذاران فیلم‌های سینمایی ترجیح می‌دهد این باج را پرداخت کنند و بدین ترتیب، برای سرمایه‌شان مصونیت بخرند، تا اینکه هزینه رویارویی و لطمه به بازگشت سرمایه‌شان را به جان بخرند. این وضعیت تلخی است که بستر را برای چنین باج‌گیرانی فراهم می‌کند.

*تابناک