مدیر فنی

پیش از این اولین تصویری که از سرود به ذهن ما می‌رسید همان اجرا‌های بچه‌ها سرصف مدرسه یا شرکت در برنامه‌های کانون‌های فرهنگی برای پر کردن اوقات بود، اما چند سالی است که به دنبال تعبیر مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی) از سرود به عنوان هنر اثرگذار و ظرفیت هنری گرانبها برای گسترش ارزش‌های معرفتی و عملی، سرود به یک مفهوم جدی برای گروه‌های کودک و نوجوان تبدیل شده‌است.

 در این میان، تلویزیون هم تلاش کرده با پخش برنامه‌های متنوع به سرود اهمیت بدهد که سرآمد این برنامه‌ها برنامه «همآهنگ» است؛ یک مسابقه استعدادیابی در زمینه سرود که گروه‌های سرود از نقاط مختلف ایران در اجرای زنده با هم رقابت می‌کنند. تا به امروز برنامه‌های متنوع رادیویی و تلویزیونی استعدادیابی در زمینه‌های خوانندگی، گویندگی، نویسندگی، ورزشی و… تولید شده، اما در حوزه سرود، «همآهنگ» اولین برنامه استعدادیابی است که این روز‌ها روی آنتن شبکه نسیم می‌رود و این موضوع را باید به فال نیک گرفت که اتفاق تازه‌ای در تلویزیون است و این اتفاق خوب این نوید را می‌دهد که برنامه‌سازان حتی در ساخت برنامه‌های استعدادیابی به دنبال ایده‌های تازه هستند تا بتوانند از این طریق مخاطبان را جذب کنند.

برای بررسی چالش‌ها و نحوه ساخت این برنامه، با سید محمد صادق حسینی، تهیه‌کننده برنامه، گفتگو کرده‌ایم که در ادامه می‌خوانید.

 برنامه همآهنگ از کجا و چه زمانی شکل گرفت؟

حدود چهار سال پیش فکر برنامه‌ای تلویزیونی با محوریت استعدادیابی گروه‌های سرود در مؤسسه مأوا که زیرمجموعه سازمان اوج است و سال‌هاست در حوزه سرود کار می‌کند شکل گرفت. در آن مقطع می‌خواستیم برنامه‌ای را روی آنتن ببریم که استعداد‌های کودکان و نوجوانان را در این حوزه کشف می‌کرد، اما هم‌زمانی آن با پخش برنامه‌های استعدادیابی در تلویزیون ما را منصرف کرد و فکر کردیم فعلا دست نگه داریم تا اینکه از سال پیش دوباره این فکر قوت گرفت و ما زمان را برای تولید این برنامه مناسب دیدیم.

جامعه هدف شما بیش‌تر نوجوانان بودند؟

این برنامه متعلق به نوجوانان است و در عین حال می‌خواستیم به اهمیت موسیقی و سرود در برنامه اشاره کنیم و تمام حرفمان به نوجوانان این بود که شما می‌توانید خیلی جدی وارد فضای حرفه‌ای موسیقی و سرود شوید. از آنجا که امکان حضور بعضی از گروه‌ها به تهران برای شرکت در برنامه ممکن نبود، برای شناسایی آنان به مناطق مختلف کشور سفر کردیم.

شروع کارتان چگونه بود؟

یکی از مبنا‌های این مسابقه، مرکزگریزی یا همان شعار عدالت‌محوری در صداوسیما بود. ما می‌توانستیم یک فراخوان بدهیم و در تهران بمانیم و اعلام کنیم هر کسی که فکر می‌کند استعداد دارد، بیاید. اما خودمان آستین بالا زدیم یک کاروان برای کشف استعداد‌ها راه‌انداختیم. ۱۴ هزار کیلومتر را طی کردیم تا استعداد‌ها را از نقاط مختلف ایران پیدا کنیم. نزدیک به ۱۲۰ نفر از عوامل جدی بدنه تلویزیون با ۱۶ دوربین دو ماه از زندگی عادی خود زدند و به دوردست‌ترین شهر‌ها و جا‌هایی که شاید کم‌تر کسی به ذهنش برسد، رفتیم. در واقع گروهمان کار جهادی کرد و مرحله مقدماتی این مسابقه که کشف استعداد‌ها و شناسایی آن‌ها از نقاط مختلف ایران بود شکل گرفت.

ماحصل مرحله مقدماتی چه بود؟

طرح برنامه شهریور سال ۱۴۰۰ نوشته شد و بعد از شش ماه کار پژوهشی، ضبط برنامه را شروع کردیم. در این مدت به ۱۰نقطه از کشور سفر کردیم، در بیش‌تر شهر‌ها به‌دلیل مدیریت هزینه‌ها دو روز مستقر می‌شدیم و گروه‌ها را مشاهده و بررسی می‌کردیم.

در هر شهر چند گروه شناسایی کردید؟

در هر شهر بین ۹ تا ۱۷ گروه سرود را شناسایی کردیم. در برخی شهر‌ها گروه‌ها کم بودند، اما حقشان بود که فرصت بروز استعداد داشته باشند و ما دریغ نمی‌کردیم. گروه‌هایی در استودیوی سیار ما شرکت کردند که بضاعت مالی‌شان امکان حضور در تهران را به آنان نمی‌داد. محال بود این استعداد‌ها را در تهران کشف می‌کردیم. حتی خیلی از گروه‌هایی که به مرحله استودیویی رسیدند، اولین‌بار بود به تهران می‌آمدند.

نحوه فراخوانتان در شهر‌ها چگونه بود؟

قبل از برگزاری برنامه «همآهنگ» به نهاد‌هایی مانند کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، آموزش و پرورش، حوزه هنری، مساجد، بسیج و… سر زدیم و دعوت کردیم اگر کسی در حوزه سرود استعداد‌هایی را می‌شناسد، به برنامه بیاید. نزدیک به ۶۰۰ گروه نمونه کار فرستادند که پس از سفر ما به شهر‌ها و ارزیابی اجرا‌های آنان، ۱۰۰ گروه انتخاب شدند و فرصت اجرا مقابل دوربین مرحله مقدماتی برنامه را به دست آوردند و به استودیو سیار ما راه یافتند. در نهایت ۳۶ گروه برای رقابت اصلی «همآهنگ» انتخاب و وارد مرحله استودیویی شدند.

ارزیابی‌تان از استعداد‌هایی که در شهرستان‌ها و روستا‌ها وجود دارد، چیست؟

بدیهی است که اول کار فکر می‌کردیم اغلب این استعداد‌ها در شهر‌های بزرگ و یا کانون‌های دولتی و نهاد‌های مختلف خواهندبود، اما به جرئت می‌گویم که در کمال شگفتی می‌دیدیم در شهر‌های کوچک، روستا‌ها و مناطق عشایرنشین چه گروه‌های اثرگذاری هستند که اغلبشان به مرحله نهایی «همآهنگ» راه یافتند.

به نظر تجربه ارزنده‌ای نصیبتان شد که مرحله انتخاب را به شکل سیار برگزار کردید؟

این اولین باری بود که چنین اتفاقی در حوزه برنامه‌سازی رقم خورد. ما هیچ تجربه‌ای در این زمینه نداشتیم و به نوعی نگاه جهادی و مردمی را در پس کارهایمان حفظ کردیم. چون نمونه قبلی وجود نداشت و کسی نبود که بتواند به ما مشورت بدهد تا بتوانیم تجربه‌ای را به کار اضافه کنیم. سعی کردیم خودمان برای اولین بار تجربه کنیم و چقدر این تجربه ارزنده بود و مطمئن هستیم گروه‌های برنامه‌ساز بعد از ما از این تجارب استفاده خواهندکرد.

شاید بهتر بود این سؤال را ابتدای گفتگو می‌پرسیدم که چرا سرود، محور این مسابقه شد؟

اساسا هنر زمانی اثرگذار است که ابتدا برای خود هنرمند دغدغه ایجاد کند و او را به چالش وادارد. اجرای سرود از ابتدا مردمی‌ترین قالب هنری بود و اوجش در دهه ۶۰، دوران انقلاب و بعد از انقلاب شکل گرفت، چون حرف خود مردم در سرود‌ها زده می‌شد، اما پس از آن به دلیل عدم مراقبت و توجه صرفا سفارشی‌سازی شد و عملا سازمان‌ها و نهاد‌ها در مناسبت‌ها سفارش اجرای سرود می‌دادند و همین عامل اصلی انزوا و دور شدن مردم از این هنر شد. به طوری که خیلی وقت‌ها خود اعضای گروه‌های سرود هم نمی‌دانستند چه چیزی می‌خوانند، یعنی کاری به آن‌ها سفارش داده می‌شد که در فلان مناسبت بخوانند. آن‌ها هم همان را تمرین و بعد اجرا می‌کردند.

 داورانی که باید می‌رفتند و می‌آمدند

در حالی که سرود دارای ظرفیت عجیب و غریبی است و قابلیت رقابت با خوانندگی دارد و چه‌بسا به دلیل اجزای جذابش از جمله اجرای نمایشی، هماهنگی و لباس می‌تواند جذاب‌تر از خوانندگی و اجرا باشد، ضمن اینکه محتوای سرود و مفاهیمی‌که به مخاطب منتقل می‌شود ضریب بالایی برای اثرگذاری دارد.

 تغییر گروه داوران، توقف برنامه و پخش مجدد آن به چه دلیل بود؟

برخلاف تصور مخاطبان که فکر کردند گروه داوران به دلایلی در دور بعدی تغییر کرد باید بگویم که از ابتدا مبنای ما داوری در چند مرحله بود. اغلب می‌پرسیدند که چرا در دور اول انتخابی سراغ بازیگران رفتید و وزن بازیگری در انتخاب داوران بالاتر بود. ما در مرحله سفر به دنبال این بودیم که خیلی تخصصی به ماجرا نگاه نکنیم، چون مرحله انتخابی بود و اعتماد به نفس و انسجام گروه برایمان مهم بود. از میان داوران، گروه بهزاد عبدی از ابتدا سرگروه و همراه فکری و محل مشورت ما در این ۱۴ هزار کیلومتر بود و یک جا‌هایی جلوتر از همه گروه بود.

یعنی انتخاب بازیگران به عنوان داور، اهمیت بخشی به اجرا بود؟

حالا که به مرحله دوم رسیدیم می‌توانید به شأن حضور داورانی مثل امیریل ارجمند (بازیگر، آهنگساز و خواننده)، فلورا سام (بازیگر، نویسنده و کارگردان) و عباس غزالی (بازیگر) در مرحله اول استودیویی یا مرحله انتخاب پی ببرید. اصلا قرار بود این‌ها توانایی‌هایی را در گروه‌ها کشف و کارنامه‌ای را برای گروه‌ها صادر کنند که برگرفته از بازیگری و خوانندگی‌شان باشد و ما این ظرفیت را در بچه‌ها دیدیم. با این نگاه آقای غزالی و خانم سام خیلی کمک بزرگی به این فرایند کردند و جنس بازبینی‌هایشان متفاوت بود.

از انتخاب داوران در مرحله نهایی بگویید.

در فصل دوم و مرحله رقابت‌های استودیویی پنج داور داریم که نگاه‌های تخصصی‌تری دارند که قرار است چهار گروه را از میان ۱۶ گروه انتخاب کنند و به مرحله نیمه نهایی بفرستند. در این گروه علی لهراسبی به‌عنوان خواننده، بهزاد عبدی به عنوان آهنگساز و متخصص حوزه موسیقی، سیما تیرانداز به عنوان بازیگر تئاتر و فیلم و استاد دانشگاه، محمدمهدی سیار در مقام شاعر و استاد دانشگاه و امیریل ارجمند به‌عنوان بازیگر، خواننده و نوازنده حضور دارند.

 اگر بخواهید یک امتیاز ویژه از برنامه را برگزینید و به آن ویژگی افتخار کنید، چیست؟

یکی از مزیت‌های «همآهنگ» هدف‌گذاری برای مخاطب نوجوان بود. نمی‌دانم چرا و به چه دلیلی حوزه نوجوان خیلی برجسته نیست. ما برنامه تلویزیونی در حوزه کودک و بزرگسال زیاد داریم، اما سهم نوجوانان در این میان خیلی کم است. حتی در سینما، مطبوعات و… هم برای گروه سنی نوجوان کم‌تر کار می‌شود.

شاید به این دلیل که واقعا برای این گروه، کار ساختن سخت است و مهارت و درک درست از این گروه سنی را می‌طلبد؟

همان‌طور که درک خانواده‌ها از دوره نوجوانی همراه با ابهام و نادرستی است، درک برنامه‌سازان هم از این گروه کامل نیست مگر اینکه کاملا این نسل را بشناسند. در حال حاضر افرادی از نسل‌های دیگر برای نوجوان برنامه می‌سازند و اختلاف سلایق و فاصله نسل‌ها به قدری زیاد شده که درک درستی از فضای ذهنی نوجوان وجود ندارد. به همین دلیل برای کار‌های رسانه‌ای کم‎‌تر سراغ موضوعات مربوط به نوجوان می‌روند.

پس می‌توان گفت که برنامه «همآهنگ» برای نوجوان‌هاست و اولین برنامه استعدادیابی در حوزه نوجوانان محسوب می‌شود؟

مخاطب اصلی ما نوجوان‌ها هستند، ولی طبیعتا وقتی ما سراغ کودک یا نوجوان می‌رویم، خانواده را هم در نظر داشتیم و سعی کردیم برنامه به شکلی طراحی شود که نظر پدر و مادر‌ها را هم جلب کند. به هرحال نوجوان‌ها عمدتا پرچم‌دار جریان سرود هستند و ما می‌خواستیم یادآوری کنیم که این قالب با ظرفیت خیلی زیادی در اختیار شماست. بیایید حرف‌هایتان را بزنید و برنامه را با خلاقیت در اجرای خودتان به دست بگیرید.

معمولا وقتی گروهی در صداوسیما شناخته می‌شود پس از آن توقعاتی از آن‌ها پیدا می‌شود. بخشی از این توقع برگرفته از رقابت برای شناختن استعداد‌های برتر است که ممکن است بعد از این برنامه به معروف شدن آن‌ها کمک کند.

آیا شما به فعالیت‌های بعد از این اجرا‌ها هم فکر کرده‌اید؟

این برنامه سبب شده مردم شاخک‌هایشان به سمت سرود تیز بشود، به طوری که الان بستر برای کار گروه‌های سرود مهیا شده‌است. خوشحالیم که با دیده شدن این برنامه خیلی از همایش‌ها، بزرگداشت‌ها و… گروه‌های سرود را دعوت می‌کنند و این گروه‌ها می‌توانند مشغول باشند و حتی کار حرفه‌ای کنند و درآمد داشته‌باشند.

وجه تمایز «همآهنگ» با دیگر برنامه‌های استعدادیابی را در چه مواردی می‌بینید؟

این برنامه دو ظرفیت ویژه دارد. اول اینکه از حضور خانم‌ها در مسابقه استقبال کردیم و جنسیت برایمان مهم نبود؛ چراکه بخش زیادی از هنرمندان این حوزه خانم‌ها هستند. اتفاقا اجرای خانم‌ها بسیار مورد توجه قرار گرفت و علی‌رغم حواشی‌ای که برای یکی از گروه‌های سرود خانم‌ها به‌وجود آمد ما همچنان مصر هستیم که همخوانی خانم‌ها را که از نظر شرعی هم ایراد ندارد در برنامه جا بیندازیم.

 نکته دوم چیست؟

توجه این برنامه به حضور اقوام و گویش‌های مختلف ایران است که سبب گرد‌همایی استعداد‌های بومی و منطقه‌ای شده‌است. ما با نگاهی فرهنگی تلاش کرده‌ایم وحدت اقوام را تقویت کنیم.

ارزیابی‌تان از واکنش مخاطبان نسبت به «همآهنگ» چیست؟

هرچقدر می‌گذرد مخاطبان «همآهنگ» بیش‌تر شده و برنامه در میان مخاطبان بیش‌تر شناخته می‌شود. مخاطبان به این برنامه احساس تعلق بیش‌تری پیدا کرده‌اند و انگار که برنامه مال خودشان است. به‌جز بعضی از بخش‌های برنامه که شاید هم سلیقه‌ای باشد مخاطبان برنامه را پسندیده‌اند و نقد تندی به برنامه ندیده‌ام. امیدوارم «همآهنگ»، برنامه‌ای شود که همه مردم دوستش داشته‌باشند.

«عشق کوفی» به کارگردانی حسن آخوندپور محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که ماجرای یک عشق در سال ۶۱ هجری قمری را روایت می‌کند. این سریال به نویسندگی فائره یارمحمدی و یزدان محمدکاظمی روایتگر یک عشق در سال ۶۱ هجری قمری است که اتفاقات کوفه و کربلا آن را دستخوش تغیراتی می‌کند. پخش این سریال از پنج شنبه ۲۹ تیرماه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه سه شروع می‌شود و پنجشنبه و جمعه هر هفته ادامه می‌یابد. لعیا زنگنه، نادر سلیمانی، سعید شریف، شبنم قربانی، حسین سلیمانی، نادر فلاح، سوگل طهماسبی، مریم کاویانی، مهسا مهجور، محمد اشکان فر، مژگان اخلاقی، جمال الدین بیات، معصومه زینتی صافی، احسان محسنی کیاسری، عمار تفتی، سید جواد هاشمی، ثریا قاسمی بازیگران اصلی این سریال هستند. 

سعید سعدی در پاسخ به این پرسش که از چه زمانی مسئله ساخت «عشق کوفی» مطرح شد، گفت: بحث تولید این سریال اردیبهشت سال گذشته مطرح شد؛ مقدمات کار را با دوست دیگری پیش برده بودند و پس از انصراف ایشان در مرحله پیش تولید من به گروه پیوستم.

تهیه کننده «عشق کوفی» ادامه داد: تصویربردای سریال بیش از ۷ ماه به طول انجامید و در لوکیشن‌های شهرک غزالی، شهرک سینمای دفاع مقدس، شهرک نور و آبادان انجام شد. 

وی در توضیح سختی‌ها و چالش‌های تولید این اثر تصریح کرد: اساسا کار تاریخی سختی‌های خودش را دارد و جور کردن امکانات و تسهیلات برای آن سخت و زمان بر است و این موارد باعث می‌شود کار کندتر پیش برود. «عشق کوفی» کاری خاص و ویژه است چرا که سراغ موضوع عاشورا رفته و همین حساسیت‌های مختص خود را پیش می‌آورد؛ از سویی این اثر نیاز جامعه فعلی ما است و اساسا باید با ساخت سریال‌های متعدد و متنوع عاشورایی به شهبات پاسخ داده شود.

وی ادامه داد: در شرایط حاضر باید بیش از پیش سراغ این داستان‌ها و موضوعات برویم؛ مردم جامعه ما شیعه و مسلمان هستند که شناخت تاریخ بریشان جذاب و جالب است و همین موضوع دلیل دیگری است که تاکید دارد که باید به این موضوعات بپردازیم.

وی در توضیح چرایی انتخاب بازیگران غیرچهره (سعید شریف، شبنم قربانی) برای برخی نقش‌های اصلی این سریال بیان کرد: با توجه به حساسیتی که روی کار وجود داشت به این نتیجه رسیدیم که بهتر است در کنار بازیگران مطرح، برای دو نقش اصلی «عشق کوفی» از بازیگران غیرشناخته شده استفاده کنیم که هم چهره‌های جدیدی را به مخاطب معرفی کنیم و هم این که مخاطب ذهنیت و تصویر نوستالژیکی از این بازیگران نداشته باشد و در نهایت شفافیت بیشتری برای ایفای نقش حاصل شود تا اثرگذاری نقش کمتر نشود.

تهیه کننده «عشق کوفی» ادامه داد: البته سعید شریف و شبنم قربانی هم تئاتر کارکرده بودند و هم سابقه حضور در کار‌های تصویری دیگری را داشتند؛ منتها صرفا نقشِ یک بازی نکرده بودند. شخصا معتقدم نیاز داریم از بازیگران جوان و چهره‌های جدید استفاده کنیم و این کار به صنعت تولیدات تصویری یاری می‌رساند چرا که فیلمسازان و عوامل می‌توانند با دست بازتری دست به انتخاب بازیگران بزنند. تلویزیون مخاطبان خاص و ثابتی دارد به همین دلیل از این منظر می‌تواند در شناخت بازیگران جدید و معرفی آنان نقش بسزایی داشته باشد. 

این تهیه کننده در پاسخ به این سوال که چطور بازیگرانی مانند لعیا زنگنه را که مدتی با تلویزیون همکاری نداشتند، راضی کردید، بیان کرد: ایشان و برخی از دوستان مدت‌ها بود که از تلویزیون دور بودند و با استفاده از ارتباطاتی که وجود داشت به این اثر دعوت شدند. خود فیلمنامه و این که بازیگران در این ژانر کار نکرده بودند هم برایشان اهمیت داشت و علاقمند بودند تا در نقشی جدید حضور پیدا کنند.

 سعدی در پاسخ به این که تا چه حد نسبت به موفقیت «عشق کوفی» خوشبین است، گفت: باتوجه به فضای سریال احساس می‌کنم که مخاطب از آن راضی باشد. فیلمنامه، کارگردانی، ترکیب بازیگران، زاویه نگاه قصه و خود سوژه از جمله عواملی است که می‌تواند «عشق کوفی» را در کانون توجه قرار دهد.

ویژه برنامه «کلمه» با محوریت سخنان امام خمینی (ره) در خصوص محرم از ۲۸ تیرماه هرشب ساعت ۲۰ از شبکه یک روی آنتن می‌رود. 

مجموعه «روضه خانگی» در قالب مستند به معرفی روضه‌های خانگی در سراسر کشور می‌پردازد. این برنامه از ابتدای محرم هرروز ساعت ۱۷:۵۰ پخش می‌شود.

ویژه برنامه «حسینیه ایران» با حال وهوای ایام سوگواری ماه محرم هرروز ساعت ۱۶:۱۵ روی آنتن شبکه یک می‌رود.

برنامه «ایران امروز» هربعدازظهر ساعت ۱۸:۳۰ با حال و هوای ایام سوگواری تقدیم علاقه‌مندان برنامه می‌شود.

 «بازپرس» سریالی پلیسی و امنیتی براساس پرونده‌های واقعی شنبه تا سه شنبه ساعت ۲۲:۱۵ دقیقه پخش می‌شود.

سریال «سوران» نیز چهارشنبه و پنجشنبه‌ها در همین ساعت روی آنتن می‌رود و جمعه‌ها تکرار دو قسمت پخش خواهد شد.

همچنین برنامه مداحی با تصاویری از مداحان و خادمان اهل بیت (ع)؛ حاج منصور ارضی، مجید بنی فاطمه، مهدی سلحشور، میثم مطیعی و امیرعباسی هرروز ساعت ۹:۳۰ و ۱۲ پخش می‌شود.

گفتنی است در این ایام برنامه «صبح بخیر ایران» و «سیمای خانواده» با موضوعات مربوط به محرم و امام حسین (ع) و یارانش شنبه تا پنجشنبه به ترتیب ساعت ۶ و ۱۲:۳۰ پخش خواهد شد.

برنامه تلویزیونی «همآهنگ» جزء برنامه‌های استعدادیابی بود که با دعوت از گروه‌های سرود مردمی سعی در شناساندن مستعدان این عرصه داشت و برای تولید این برنامه ۱۲۰ نفر از تیم برنامه‌سازان سفر زمینی ۱۴ هزار کیلومتری را تجربه کرده بودند.

مهدیار عقابی، کارگردان برنامه «همآهنگ» در پاسخ به این سوال که توجه به مقوله سرود تا جایی پیش رفته، که حتی ارگان‌های نظامی برای پیشبرد اهداف ایدئولوژیک خود اقدام به تولید سرود می‌کنند، گفت: سرود یکی از بهترین پیامرسان‌های ایدئولوژیک است. یعنی بنیان سرود بر محور ایدئولوژیک است و محتوایش را براساس نیازمندی‌های جامعه پیش می‌برد.

عقابی ادامه داد: پس سرود به درد مجموعه‌هایی می‌خورد، که می‌خواهند کار فرهنگی انجام دهند و پیام مورد نظر خود را به مخاطب منتقل کنند. سرود جزو پایه ثابت جریان‌هایی بود که می‌خواستند انقلاب کنند. فرقی نمی‌کرد این جریان‌ها جزو جریان‌های چپ، انقلابی و … باشد. جای تعجب هم نیست که یک ارگان نظامی بخواهد روی سرود کار کند. چون آن ارگان هم یک ایدئولوژی دارد، که برای بیان آن نیازمند سرود است.

کارگردان برنامه «همآهنگ» در پاسخ به این سوال که چقدر دستگاه‌های فرهنگی توانستند بر روی موضوع سرود کار کنند، توضیح داد: تقریباً از ۱۰ سال پیش به قبل موسیقی در سبد فرهنگی خانواده‌های مذهبی ایرانی جایگاهی نداشته است. از آنجایی که موسیقی‌های رواج یافته بین مردم سرشار از محتوای ناقص و اتفاقات ناخوشایند بوده است، موسیقی از سوی خانواده‌های مذهبی مذموم واقع می‌شده است.

به گفته وی، از یک جایی به بعد این فهم مشترک به وجود آمد، که می‌توان در موسیقی از مضامینی استفاده کرد، که نه‌تنها پسرفت نیست بلکه متعالی هم است. تقریباً از دهه ۶۰ تا اواسط دهه ۷۰ خانواده‌های مذهبی جزو مخاطب موسیقی نبودند. از اواسط دهه ۷۰ تا اوایل دهه ۸۰ با حضور خواننده‌هایی مانند محمد اصفهانی که وجاهت فکری داشتند، قفل موسیقی برای خانواده‌های مذهبی باز شد و موسیقی جزو سبد فرهنگی آن‌ها قرار گرفت.

عقابی درباره نقش سرود در اوایل انقلاب و جنگ هشت ساله دفاع مقدس بیان کرد: در اوایل انقلاب سرود در پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی و دفاع مقدس تاثیرگذار بود. اما از یک مقطعی به بعد سرود حذف شد و مجدد از اوایل دهه ۸۰ بازآفرینی در زمینه سرود اتفاق افتاد. البته فکر می‌کنم افول در زمینه سرود عامدانه هم بوده است. یعنی از زمانی که جریان سازندگی روی کار می‌آید و به سمت صنعتی شدن حرکت کرد، ایدئولوژی نیاز نبود و از کارکرد سرود کاسته شد. 

این کارگردان با بیان اینکه در دهه انقلاب به دلیل فضای ایدئولوژیکی آن زمان سرود کارکرد خود را ایفا کرد، گفت: من فکر می‌کنم جریان سرود در دهه ۷۰ حرفی برای گفتن نداشت. رویکرد حاکمیت به سمت دیگری بود، که زیاد نیازمند فرهنگسازی نبود. از اوایل دهه ۸۰ با روی کار آمدن آقای احمدی‌نژاد و زمینه‌سازی برای کار‌های فرهنگی، مجدد استفاده از سرود احساس شد. اینک سرود برای نوجوانان دهه ۸۰ و ۹۰ به قوت غالب آن‌ها تبدیل شده است. 

وی درباره محتوای موسیقی‌های پاپ توضیح داد: معمولاً خواننده‌های پاپ نگاه ایدئولوژیک ندارند و مضامین خوانده شده از سوی آن‌ها مفاهیم متعالی نیست. آن‌ها یا از شکست و خیانت صحبت می‌کنند، یا از عشق حرف می‌زنند. درنتیجه پیامی وجود ندارد، که نسل جدید را به فکر فرو ببرد. پس دوباره سرود اهمیت می‌یابد و راهش را پیدا می‌کند. حالا که سرود به قوت غالب سبد فرهنگی خانوار‌ها و نوجوانان و جوانان تبدیل شده، نیازمند نگاه تخصصی است، که برنامه «همآهنگ» آن را دنبال کرد.

به گزارش سینماپرس، عباس محبوب بازیگر باسابقه سینما و تلویزیون در گفتگو با مهر درباره فعالیت‌های اخیر خود توضیح داد: این روزها فیلم «معجزه عشق» را در حال اکران در سینماها دارم که در آن با اکبر عبدی و دیگر دوستان همبازی بودم. این فیلم را ما در سال ۹۴ در شهر اصفهان و به کارگردانی آقای ممتاز کار کردیم. مدت زمان طولانی فیلم امکان اکران نداشت تا اینکه آقای بابائیان در مقام تهیه‌کننده امتیاز فیلم را خریداری کرد و فیلم به اکران رسید.

این بازیگر درباره فعالیت بیشتر خود در کارهای تلویزیونی و رادیویی نسبت به کارهای سینمایی گفت: من سال ۵۰ اولین فیلم سینمایی‌ام را بازی کردم و همین الان هم چهار فیلم سینمایی مانند «سلفی با رستم» و یا «یه وجب و یه رجب» را آماده اکران دارم که احتمالاً به ترتیب تا پایان سال اکران می‌شوند. در مجموع اما شرایط سینما آنگونه که باید و شاید باب طبع تهیه‌کنندگان و سایر دست‌اندرکاران نیست. شرایط به‌گونه‌ای است که یک فیلم می‌فروشد اما یک فیلم دیگر فروشی ندارد و با توجه به هزینه‌های بالای تولید، اکثر تهیه‌کنندگان سعی می‌کنند با احتیاط در این مسیر حرکت کنند.

وی ادامه داد: تهیه‌کنندگان بخش خصوصی بیشتر در این شرایط قرار دارند. همین هفته پیش در یکی از دفاتر تولید حضور داشتم و فیلمی در آستانه تولید بود. همه کارها هم صورت گرفته بود اما در دقیقه ۹۰ به تهیه‌کننده مشورت دادند که فعلاً دست نگه دارد چرا که احتمال دارد هزینه‌های تولید بالاتر از برآوردهایت بشود. یحتمل این شرایط گریبانگیر تهیه‌کنندگان دیگر هم هست و به همین دلیل تولید در سینما وضعیت مناسبی ندارد.

تا زمانی که جان دارم، بازیگری را ادامه می‌دهم

محبوب در ادامه توضیح داد: برای خود من به‌عنوان بازیگر اینکه یک پروژه سینمایی باشد و یا تلویزیونی خیلی تفاوتی ندارد و مهم این است که کار خوبی پیشنهاد شود. مهم این است که بتوانم خدمتی برای این مردم عزیز و نجیب انجام دهم. همواره در مصاحبه‌هایی که داشته‌ام، تاکید کرده‌ام تا زمانی که جان دارم و نفس می‌کشم و می‌توانم در خدمت این مردم عزیز باشم، کار بازیگری را ادامه خواهم داد.

وی افزود: ماندگاری کارهای سینمایی بیشتر است اما تلویزیون به‌روزتر است و وقتی کاری در تلویزیون انجام می‌دهیم، بیشتر در معرض دید مردم قرار می‌گیریم و مردم خوب و بد را به‌خوبی از هم تشخیص می‌دهند. یعنی در برخوردهایی که مردم در کوچه و خیابان دارند، به‌راحتی رضایت یا نارضایتی خود را بروز می‌دهند.

خانمی پرسید: صدای شما برای خودتان است!؟

این بازیگر باسابقه با اشاره به یکی از خاطرات خود از مواجهه‌های مردمی گفت: روزی خانمی در خیابان من را دید و ناگهان از سر دست‌پاچگی پرسید می‌توانم سوالی بپرسم؟ گفتم بفرمائید. گفت: واقعاً صدای‌تان برای خودتان است؟ من هم خندیدم و گفتم نه متعلق به پدرم است! (می‌خندد) مردم همواره به من لطف دارند و حتی گاهی نامم را هم اشتباه صدا می‌زنند، اما همواره اظهار لطف داشته‌اند.

نزدیک ۱۰ سال از حدفاصل ۶۱ تا ۷۱ با برنامه‌ای به‌عنوان «سیمای اقتصاد» روی آنتن بودیم که هر هفته سه‌شنبه‌ها به‌صورت روتین از آنتن پخش می‌شد. این برنامه یک طنز انتقادی بود و در آن زمان میان مردم گل کرده بود. همان موقع رئیس پلیس تهران گفته بود زمانی که این برنامه پخش می‌شود، خیابان‌های شهر هم خلوت می‌شود

محبوب درباره اینکه کدام نقش‌آفرینی‌اش بیشتر در حافظه مردم باقی مانده است، گفت: ما نزدیک ۱۰ سال از حدفاصل ۶۱ تا ۷۱ با برنامه‌ای به‌عنوان «سیمای اقتصاد» روی آنتن بودیم که هر هفته سه‌شنبه‌ها به‌صورت روتین از آنتن پخش می‌شد. این برنامه یک طنز انتقادی بود و در آن زمان میان مردم گل کرده بود. همان موقع رئیس پلیس تهران به رئیس صداوسیما گفته بود زمانی که این برنامه پخش می‌شود، خیابان‌های شهر هم خلوت می‌شود. ان‌شاءالله تلویزیون باز هم بتواند از این برنامه‌ها پخش کند تا لااقل بار ترافیکی تهران کمی سبک‌تر شود (می‌خندد)!

وی ادامه داد: به تازگی در یک سریال خانگی ایفای نقش کردم که علی صادقی هم در آن حضور داشت و نامش «دیو و ماه‌پیشونی» بود این سریال هم خیلی میان مردم گل کرده است. من در هفت قسمت این سریال حضور داشتم که رئیس یک شهربازی و باغ‌وحش بودم.

این بازیگر باسابقه درباره اینکه آیا هیچ‌گاه بابت ورود به عرصه بازیگری احساس پشیمانی داشته است یا خیر هم گفت: من از سن ۱۰ سالگی وارد کار تئاتر شدم و تا همین امروز هم به لطف خدا دارم کارم در عرصه هنر را ادامه می‌دهم. دلیلی ندارد از این لطفی که خدا در حق من داشته است، پشیمان شوم. حرفه بازیگری حرفه‌ای است که مستقیم با مردم سروکار دارد. البته که محبوبیت با شهرت متفاوت است. خداراشکر شاید بنده شهرت چندانی نداشته باشم اما همین که مردمی که مرا می‌بینند نسبت به من اظهار لطف می‌کنند، برای تک‌تک‌شان احترام قائلم. چرا باید نسبت به این موقعیت ناسپاس باشم؟

خانواده می‌گویند بازیگر شدن تو برای هفت پشت‌مان بس است!

وی افزود: من مگر می‌خواستم چه کاره شوم؟ من غیر از حرفه بازیگری، کار دیگری بلد نیستم و فکر می‌کنم این حرفه در پوست و خونم رسوخ کرده است. البته از آن طرف هم می‌گویم خداراشکر فرزندانم به این حوزه علاقه‌مند نشده‌اند. خودم هم راضی هستم که آن‌ها وارد این عرصه نشده‌اند. خانواده‌ام می‌گویند همین تو یک نفر که بازیگر شدی، برای هفت پشت‌مان بست است! می‌دانید چرا؟ علت این احساس آن‌ها، دردسرهایی است که این شغل دارد. این دردسرها را هر کسی شاید نتواند تحمل کند.

این بازیگر ادامه داد: مثلاً در خیابان در حال پیاده‌روی هستیم، ناگهان کسی بی‌هوا روی شانه‌مان می‌زند و شروع به احوال‌پرسی خودمانی می‌کند! با یک فرد عادی اگر چنین رفتاری داشته باشید، امکان دارد به او بربخورد اما ما به‌عنوان بازیگر مجبوریم با لبخند و احترام پاسخ بدهیم، فارغ از اینکه در چه شرایطی هستیم. از طرف دیگر کار بازیگری، حرفه‌ای است که نه زمان دارد و نه مکان! گاهی ساعت ۴ صبح آفیش می‌شوی و باید سر کار بروی، تا ۴ صبح روز بعد! امروز در تهران هستی، ناگهان می‌گویند فردا در بوشهر کار داریم! طبیعتاً نزدیکانی که شرایط اینگونه یک بازیگر را می‌بینند، احتمالاً از این حرفه خوششان نمی‌آید.

کسی با دستمزد اجباری بازیگری نمی‌کند

محبوب درباره تفاوت دستمزد بازیگران پیشکسوت و سالخورده به‌نسبت دیگر بازیگران گفت: بله این تفاوت وجود دارد اما دستمزد جزو مسائل توافقی در حرفه ما است. وقتی بازیگری قراردادی را با تهیه‌کننده‌ای امضا می‌کند، معنای آن این است که آن‌ها به توافق رسیده‌اند و اینگونه نیست که کسی با اجبار دستمزدی را بپذیرد. من در شرایطی شاید دستمزدی را بپذیریم که برای خیلی‌ها غیرقابل قبول باشد، گاهی هم می‌ایستم و می‌گویم با این دستمزد نمی‌توانم سر کار بیایم. شرایط هر پروژه متفاوت است.

وی افزود: یکی از کارگردانان آشنا در حوزه کارهای طنز، این روزها سریالی ۹۰ قسمتی را در دست ساخت دارد و اتفاقاً دستمزد خیلی بالایی هم برای من در نظر گرفته بود، اما تنها به یک دلیل حضور در این پروژه را نپذیرفتم و آن اینکه نیاز به ۱۰ ماه کار مستمر داشت. احساس کردم مدت ۱۰ ماه در توانم نیست که هر روز در پروژه‌ای حضور داشته باشم.

این بازیگر باسابقه در عین حال تأکید کرد: در زمینه دستمزد جایی ناراحت می‌شوم که با تهیه‌کننده‌ای کار کنم که به موقع تعهداتش را عمل نکند. با تجربه‌ای که داریم اما تلاش می‌کنیم شرایطی را فراهم بیاوریم که به این موقعیت نرسیم. با شناخت نسبت به تهیه‌کننده حضور در یک پروژه را می‌پذیریم.

سینماپرس: سینما طی هفته اخیر با فروش اندک بسیاری از فیلم های در حال اکران مواجه بود که نشان از وضعیت وخیم گیشه دارد.

سینماپرس: محسن علی اکبری تهیه کننده سینما گفت: متأسفانه مدیران فرهنگی در دولت های مختلف بیانات رهبری را نشنیده گرفتند.

سینماپرس: محمد کمالی پور تهیه کننده سینما گفت: بنده معتقدم برای برگزاری یک جشنواره باشکوه نیازمند ایجاد وحدت و همدلی میان یکایک اهالی سینما هستیم.