مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، در سال‌های اخیر فیلم‌های کمدی همواره موفق‌ترین فیلم‌های گیشه سینماها بوده‌اند و به همین دلیل این گونه سینمایی به یکی از مهم‌ترین گونه‌های سینما تبدیل شده و سینماگران بسیاری به ساخت فیلم‌های کمدی روی آورده‌اند.

به دلیل موفقیت این سینما در گیشه و تا حدی کم‌هزینه بودن تولید فیلم‌های کمدی، بخش خصوصی همواره به این سینما توجه بیشتری دارد و همواره سرمایه‌گذاری‌های مستقل بیشتری در تولید فیلم‌های کمدی را شاهد هستیم. به همین دلیل سینمای کمدی را می‌توان یکی از مهم‌ترین گونه‌های سینمایی ایران دانست.

بسیاری؛ فیلم‌های کمدی را در تزریق نشاط در جامعه موثر می‌دانند و به همین دلیل معتقد هستند که تولید و نمایش این آثار نوعی الزام برای جامعه ایران است و از طرفی انتقادهای بسیاری بر فیلم‌های کمدی که در سال‌های اخیر در سینمای ایران تولید شده‌اند، مطرح شده که شاید در اکثر این انتقادها؛ تکرار شدن کلمه ابتذال جالب توجه باشد. در گفتگویی با پیمان عباسی (فیلمنامه نویس) سینمای کمدی ایران را مورد بررسی قرار دادیم که در ادامه مشروح این گفتگو را می‌خوانید:

وضعیت سینمای کمدی را در ایران چطور ارزیابی می‌کنید؟

به نظر من در سینمای کمدی امروز در یک وضعیت گذار هستیم و هویت جدیدی برای سینمای کمدی ایران در حال شکل‌گیری است. اگر سال‌های گذشته را مرور کنیم، می‌بینیم کمدی‌هایی مثل «آدم برفی» و دیگر آثاری که اکبر عبدی در آن‌ها ایفای نقش می‌کرد، سینما را قبضه کرده بود و اتفاقاً کمدی‌های فاخر و باکیفیتی هم بودند و بعد از این دوران شاهد ظهور کمدی‌های متفاوت‌تری با کمدین‌هایی مثل جواد رضویان، مجید صالحی، علی صادقی و… بودیم که کم‌کم دیگر جنس این کمدی‌ها هم جوابگو نیست و امروز باز وارد مرحله جدیدتری شده‌ایم که بازیگرانی چون بهرام افشاری در این حیطه فعالیت می‌کنند.

شاید بتوان آخرین جریان کمدی شکل‌گرفته در سینمای ایران را با پژمان جمشیدی مرتبط دانست اما او هم به نظر می‌رسد که هر آنچه باید در کمدی عرضه می‌کرد را عرضه کرده و ما به یک پوست‌اندازی در این ژانر رسیده‌ایم. درنهایت به نظر من مرحله جدیدی که در سینمای کمدی ما شکل گرفته هنوز به ثباتی نرسیده که بخواهیم تعریف دقیقی از آن داشته باشیم.

این جریان جدید چه ویژگی‌هایی دارد؟

طبق قواعد جهانی سینمای کمدی معمولاً بر سه ستون پایدار است؛ شوخی با سیاست، مذهب و مسائل جنسی. اما در کشور ما با هیچ یک از این موارد نمی‌توان به طور مستقیم شوخی کرد و به همین دلیل ناگزیر به ساخت یک کمدی جدید بودیم که زبان سمبلیک دارد به این معنا که ما در فیلم‌هایمان به صورت غیرمستقیم مسائلی را مطرح می‌کنیم و چیزهایی می‌گوییم که مخاطب خودش باید از آن‌ها به برداشتی درباره موضوع مورد نظر فیلمساز برسد.

کم‌کم با کمک سامان مقدم ما به جنس دیگری از کمدی رسیدیم و آن این بود که به سراغ گذشته رفتیم؛ گویا شوخی با گذشته امکانپذیرتر بود و فیلمسازان بسیاری به سراغ این زمان و موضوع رفتند. از طرفی رفتن به سراغ نوستالژی برای همه ما بامزه است و در قالب کمدی می‌تواند جذاب باشد اما همین نوستالژی ظرف محدود کوچکی است که نمی‌توان انتظار داشت تا سالیان سال بتوان با رجوع به گذشته فیلم ساخت و مورد استقبال قرار گرفت. این روند قطعا عمر چندانی نخواهد داشت و ما مجبور هستیم که به زمان حال برگردیم و قصه‌هایمان را امروز روایت کنیم.

چرا سینمای کمدی ما به گذشته و نوستالژی رجوع کرده است؟

اولین و اصلی‌ترین دلیل این اتفاق این است که جنس‌های کمدی که ما می‌توانیم کار کنیم به شدت محدود است و در گذشته می‌توان با پدیده‌ای شوخی کرد و گفت که حال آن زمان گذشته و چنین مسئله‌ای وجود ندارد. در واقع بستر نوستالژی کمترین خطر توقیف و حذف را دارد.

علاقه ما ایرانیان به گذشته نمی‌تواند عاملی برای موفقیت اینگونه فیلم‌ها باشد؟

کسانی که به گذشته ایران علاقه دارند امروز اکثرشان بالای پنجاه سال سن دارند و جزو مخاطبان اصلی سینمای ایران به حساب نمی‌آیند. نسل امروز برداشت مشخص و دقیقی از آن دوران ندارد. شکل زندگی ایرانیان در گذشته برای این نسل ممکن است جذاب باشد و شاید تا حدی بتوان علاقه به گذشته را در موفقیت این فیلم‌ها تأثیرگذار دانست اما این دلیل کافی برای موفقیت نیست.

در انتقادهایی که به فیلم‌های کمدی می‌شود، کلمه ابتذال را زیاد می‌شنویم. مرز بین کمدی و ابتذال کجاست و چقدر این مسئله را در سینمای کمدی ایران می‌توان جدی دانست؟

ابتذال تنها مختص ژانر کمدی نمی‌شود و در همه ژانرها وجود دارد. تأثیر گذاشتن بر مخاطب به هر قیمتی یا خنداندن آن به هر قیمتی را می‌توان ابتذال گفت، می‌توان با انجام یک عمل ناهنجار در خیابان همه را خنداند اما این نوعی ابتذال است. ما در برخی فیلم‌های کمدی می‌توانیم چنین صحنه‌هایی را ببینیم. با توجه به اینکه ما مردمی به شدت بامزه‌ای هستیم، کمدین‌های ما برای خنداندن مردم کار بسیار سختی دارند.

فضای مجازی در فضای سینمای کمدی ما چقدر تأثیرگذار بوده است؟

بسیاری از شوخی‌هایی که در فیلم‌های کمدی امروزمان می‌بینیم مجموعه‌ای از شوخی‌های توییتری است و حتی برخی مواقع در فیلم‌ها شاهد سکانسی هستیم که متعلق به فیلم نیست اما فیلمساز از آنجا که می‌داند این شوخی به تازگی در فضای مجازی وایرال شده آن را در فیلمش گنجانده است و متأسفانه حجم این شوخی‌ها بسیار زیاد شده است و فیلمسازان ما باید بدانند که این شوخی‌ها تاریخ مصرف دارند و چند سال بعد کسی به آن‌ها نمی‌خندد.

در برابر این فیلم‌ها ما فیلم‌هایی مثل «آدم برفی» داریم که دیالوگ‌نویسی مختص جهان خود را دارد و حتی همین امروز هم آن را ببینید برایتان بامزه و خنده‌دار است. اما بسیاری از شوخی‌های رایج خود نوعی ابتذال است و سطح فیلم را در حد یک شوی تاریخ‌مصرف‌دار کاهش می‌دهند. متأسفانه این شوخی‌نویسی امروز در سینمایمان رایج است.

چرا این شوخی‌ها در فضای مجازی مورد استقبال قرار می‌گیرند و در فیلم‌های سینمایی نشانه ضعف اثر هستند؟

برخی مواقع شوخی‌هایی که افراد در فضای مجازی انجام می‌دهند بسیار بامزه‌تر و خلاقانه‌تر از فیلم‌های سینمایی ما است چراکه این شوخی‌ها معمولاً زاییده اتفاقات روز هستند. نکته دیگر این است که در فضای مجازی محدودیت سینما وجود ندارد و افراد دستشان برای پرداختن به مسائل مختلف بازتر است. سینما مطمئناً در گرته‌برداری از این شوخی‌ها نمی‌تواند به اندازه خودشان موفق عمل کند و از آن‌ها عقب‌تر است.

بسیاری بر این عقیده‌اند که عامل موفقیت فیلم‌های کمدی در سال‌های اخیر، مشکلات اقتصادی و معضلات مختلف است که باعث شده تا مردم به بهانه‌ای برای خندیدن بیشتر فکر کنند و به همین دلیل به دیدن فیلم‌های کمدی بروند. آیا سینمای کمدی می‌تواند کارکردی اینچنین برای جامعه داشته باشد؟

قطعاً سینما و رسانه‌های تصویری این قدرت را دارند که به جامعه خود نشاط تزریق کنند. مشکلات و معضلاتی که جامعه ما با آن دست و پنجه نرم می‌کند مربوط به امروز و دیروز نمی‌شود؛ سال‌هاست که هر روز معضلات بیشتری گریبانگیر ما شده و هر روز بیشتر در تلاش هستیم که بتوانیم به بهانه‌ای خود را شاد کنیم.

قطعاً بسیاری از مردم با این تفکر به دیدن فیلم‌های کمدی می‌روند که حداقل دو ساعت مشکلات را کنار بگذارند و بخندند. قطعاً کمدی تأثیری در نشاط بخشیدن به افراد دارد اما نمی‌توان از آن انتظار داشت که درد جامعه را کاهش دهد، این در واقع یک مسکن لحظه‌ای است که کمک می‌کند لحظاتی مشکلات و دغدغه‌های ذهنی را کنار بگذارید.

آیا می‌توان از سینمای کمدی انتظار داشت که آورده‌ای غیر از خنده برای مخاطبش داشته باشد؟

مطمئناً می‌توان چنین انتظاری از سینمای کمدی داشت اما باید واقعیت‌ها را هم ببینیم. روز به روز محدودیت‌ها در سینمای ما بیشتر می‌شود و گرفتن پروانه ساخت هر روز سخت‌تر از دیروز است. به همین دلیل معبری که فیلمسازان باید از آن عبور کنند هر روز تنگ‌تر می‌شود و گویا هر حرفی برای مسئولان ما موجب سوءتفاهم است. وقتی دست و پای فیلمساز بسته‌تر می‌شود کارکرد اجتماعی فیلم‌ها هم کمتر می‌شود ولی همانطور که گفتم ما در مرحله گذار هستیم و به ثبات نرسیده‌ایم و نمی‌دانم در نهایت چه اتفاقی رخ می‌دهد.

بسترهای زیادی وجود دارد که هنوز ما سراغشان نرفته‌ایم؛ به عنوان مثال کمدی وحشت گزینه‌ای است که ما به سراغش نرفته‌ایم اما در دنیا بسیار مورد توجه قرار گرفته و ژانر موفقی است. مثلاً‌ من در «توفیق اجباری» با سینما شوخی کردم و نتیجه خوبی هم داشت و فکر می‌کنم این بستر هنوز وجود دارد که خودمان با خودمان شوخی کنیم. حتی اگر قرار است به گذشته برویم در یک زمان محدود نشویم، هنوز دوره‌های تاریخی بسیاری هستند که ما در فیلم‌های کمدی‌مان به سراغشان نرفته‌ایم و می‌توانند گزینه‌های جذاب و مخاطب‌پسندی باشند. ما حتی می‌توانیم آینده‌ای خنده‌دار پیش‌بینی کنیم و به آینده برویم و قصه‌مان را در آن زمان روایت کنیم. به طور کل بسترهای زیادی وجود دارند که هنوز نویسنده‌ها و کارگردان‌ها به سراغش نرفته‌اند.

چرا فیلمسازان ما به سراغ این بسترها نرفته‌اند و سینمای کمدی محدود به موضوعاتی خاص شده است؟

دلیلش این است که سینمای کمدی یک سینمای مطلق خصوصی است و سرمایه‌گذار باید از سرمایه خودش برای ساخت فیلم هزینه کند و مشخص است که او در شرایط اقتصادی امروز کشور حاضر به ریسک کردن نیست و به سراغ فضاهای امتحان‌پس‌داده می‌رود. کشف مسیرهای جدید و به سراغ آن‌ها رفتن ریسکی دارد که سرمایه‌گذارهای خصوصی از آن پرهیز می‌کنند اما به نظر من این فیلم‌ها می‌توانند موفق باشند و کاش سرمایه‌گذارها کمی ریسک‌پذیرتر شوند.

به گزارش سینماپرس، «علی تن» بیان کرد: در نظر داریم تا برای این شهید مقبره‌ای را بسازیم و تمثال مبارک شهدای دیگر وزارتخانه را روی آن به تصویر بکشیم. انشاالله مقبره این شهید زیارتگاهی در وزارتخانه خواهد شد تا همکاران به او متوسل ‌شوند.

تماس‌های تلفنی با جامعه ایثارگری

مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در امور ایثارگران در خصوص ویژه برنامه‌های این اداره در سالجاری توضیح داد: ما خدمت به جامعه ایثارگری را وظیفه خود می‌دانیم و به آن افتخار می‌کنیم. بر همین اساس طرح «تماس تلفنی با اعضای جامعه ایثارگری» را دستور کار خود قرار داده‌ایم. با اجرای این طرح از احوال ایثارگران و مشکلات‌شان مطلع خواهیم شد و برای حل آنها اقدام می‌کنیم. چند نفر را در دفتر ایثارگران وزارتخانه مسئول پیگیری این تماس‌ها و مشکلات کرده‌ایم.

دیدار و تکریم از خانواده شهدا

وی با بیان اینکه تکریم خانواده شهدا در اولویت برنامه‌های ما در سال جاری قرار دارد، توضیح داد: دیدار با خانواده شهدا برای تکریم آنان یکی از برنامه‌هایی است که هر سال اجرا می‌شود و امسال با جدیت آن را دنبال خواهیم کرد.

تن افزود: دیدار با خانواده‌های معظم شهدا در استان‌‎ها توسط مدیران استانی انجام خواهد شد. البته دیدار با خانواده معظم شهدا به تنهایی بر عهده دفتر ایثارگران نیست. تمام مدیران ستادی و استانی موظف شده‌اند که در طول سال به دیدار خانواده‌های معظم شهدا بروند. باید طوری برنامه‌ریزی می‌کنیم که تمام ایثارگران در طول سال از این دیدارها بهره‌مند شوند.

غبارروبی از گلزارهای مطهر شهدا در سراسر کشور

مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در امور ایثارگران غبارروبی از گلزارهای مطهر شهدا را یکی دیگر از برنامه‌های مهم تدارک دیده شده برای سال 1402دانست و در این‌باره گفت: «غبارروبی از گلزارهای مطهر شهدا» در سراسر کشور را با هدف گرامیداشت یاد و خاطر شهدا اجرا خواهیم کرد و تلاش می‌کنیم این آئین مقدس، باشکوه خاصی برگزار شود.

تن ادامه داد: گلزارهای شهدا اماکن متبرکی هستند و باید همواره به آنها توجه ویژه شود. در این طرح هر دو هفته یک بار گلزارهای مطهر شهدا در سراسر کشور غبارروبی می‌شوند. برای این طرح اعلام عمومی می‌کنیم تا هر کس علاقه دارد در این آئین ارزشمند و نورانی شرکت کند.

تجلیل از ایثارگران در مناسبت‌های خاص

مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در امور ایثارگران درباره تجلیل از ایثارگران در مناسبت‌های خاص هم توضیح داد: قصد داریم از خانواده معظم شهدا در 22 اسفند، روز شهید، از جانبازان در روز جانباز، رزمندگان هفته دفاع مقدس و از آزادگان در 26 مرداد سالروز ورود آزادگان به کشور تجلیل کنیم.

تن افزود: هدف از اجرای آئین گرامیداشت در مناسبتی خاص این است که برنامه‌ای شایسته برای بخش هدف جامعه ایثارگری برگزار شود تا بدانند قدردان ایثار و ازخودگذشتگی آنها هستیم و فراموش‌شان نکرده‌ایم. همچنین نام بردن از یک شهید در ابتدای جلسات «شورای مدیران وزارتخانه» هم در دستور کار قرار گرفته است. در مجموع هر طور که بتوانیم قصد داریم نام و یاد شهیدان را در میان همکاران و به دنبال آن در جامعه زنده نگه داریم. همچنین تقدیر از همکاران‌مان در وزارتخانه که منتسب به یک شهید هستند را با رویکرد نام بردن از آنها در ابتدای جلسات اداری در دستور کار قرار داده‌ایم که به زودی در تمام وزارتخانه‌ اجرا خواهد شد.

رونمایی و انتشار پنج کتاب در حوزه ایثار و شهادت

مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در امور ایثارگران از رونماییِ 2 کتاب و انتشار 3 کتاب در حوزه ایثار و شهادت خبر داد و گفت: 2 کتاب با نام‌های «خالِ هندی؛ خاطرات جمعی از جانبازان شاغل در وزارتخانه فرهنگ و ارشاد اسلامی، دفتر سومِ شکوهِ ایثار» و «فرِّ شهادت؛ یادنامه شهدای کارمند وزارتخانه، دفتر چهارمِ شکوهِ ایثار» که محوریت آنها خاطرات شهدای وزارتخانه است منتشر شده که آنها را رونمایی می‌کنیم. همچنین 3 عنوان کتاب مرجع نیز در حوزه ایثار و شهادت منتشر خواهد شد.

تن درباره این کتاب‌ها افزود: هدف از انتشار کتاب با محوریت شهدا و ایثارگری‌های آنان، ترویج فرهنگ ایثار و شهادت است. همچنین نهادینه کردن «ایثار اجتماعی» در وجود افراد هم در دستور کار ما قرار دارد. شهادت، اوجِ قله ایثارگری است اما ایثار اجتماعی نیز از اهمیت والایی برخوردار است.

وی تاکید کرد: برای هر کدام از برنامه‌ها یک نفر را مسئول کرده‌ایم تا به طور ویژه آن را پیگیری کند تا نتیجه قابل قبولی داشته باشد. افزون بر اینها، قصد داریم با ادارات تابعه وزارتخانه مانند «بنیاد سینمایی فارابی» تعامل بیشتری داشته باشیم تا آثار هنری بیشتری با محوریت فرهنگ ایثار و شهادت تولید شود.

مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در امور ایثارگران به تشریح برنامه‌های اداره ایثارگران این وزارتخانه پرداخته است.

نوید شاهد: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان قلب تپنده فعالیت‌های کلان فرهنگی کشور محسوب می‌شود و نقش مهمی در ترویج فرهنگ ایثار و شهادت و تکریم جامعه ایثارگری دارد. بنابراین فعالیت‌های دفتر ایثارگران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از اهمیت فراوانی برخوردار است. «علی تن» مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در امور ایثارگران درباره برنامه‌هایی که برای سال 1402 تدارک دیده‌اند، با نوید شاهد گفت‌وگو کرده است.

سینماپرس: حسام محمودی بازیگر جوان سینما و تلویزیون در سن ۳۷ سالگی درگذشت.

سینماپرس: نمایشنامه‌خوانی «راز شکست فاتحان» به نویسندگی اکبر یادگاری و کارگردانی رضا بابک در سالن ناظرزاده‌ کرمانی تماشاخانه‌ ایرانشهر اجرا می‌شود.

عباس مقتدایی، نماینده مردم اصفهان و نائب رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی‌با ارسال نامه‌ای به رئیس رسانه ملی، از پخش ویژه برنامه‌های ماه مبارک رمضان و ایام عید نوروز در شبکه‌های مختلف قدردانی کرد.

مقتدایی در این نامه آورده است: با عنایت به اقبال و نظر مساعد مخاطبین رسانه ملی در مورد برنامه‌های صدا و سیما در ماه مبارک رمضان و ایام نوروز، این رسانه توانسته است نظرات مخاطبان را به خود جلب کند و با ایده‌های نو و افزایش کیفیت بصری، فنی و محتوایی برنامه سازی متناسب با سلایق مخاطبان و با توجه به هجمه‌های وسیع شبکه‌های ماهواره‌ای علیه خود، موفقیت‌های قابل توجه‌ای در افزایش اعتبار خود نزد افکار عمومی‌به دست آورد.

نائب رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس پخش این برنامه‌ها را حد بالاتری از پیشگامی در اقدامات فعال رسانه‌ای و به تبع آن، تحقق تقویت سرمایه اجتماعی رسانه ملی دانست و گفت: برنامه‌های «محفل»، «زندگی پس از زندگی» و «حسینیه معلی» توانسته اند عطر قرآن، معنویت و شمیم اهل بیت عصمت و طهارت را در خانواده¬های ایرانی منتشر سازند.

وی همچنین به ویژه برنامه‌های «یک شهر ضیافت» و «همسایه با ماه» که در ماه مبارک رمضان از شبکه اصفهان پخش شد اشاره کرد و اظهار داشت: این برنامه‌ها با فراهم نمودن آزادی بیش از ۲۳۰ زندانی جرائم مالی و افزایش معنویت در بین مخاطبان موفقیت‌های کم نظیری کسب کردند.

مقتدایی در پایان ضمن قدردانی از رئیس رسانه ملی، تهیه کنندگان و عوامل پرتلاش این برنامه‌ها، ابراز امیدواری کرد این گونه رویکرد‌ها که ضمن افزایش سرمایه اجتماعی، نقش رسانه ملی را در زندگی مردم و رویکرد‌های رفتاری اثرگذار می‌کند، تقویت شود.

یادآور می‌شود، طبق نظرسنجی اخیر مرکز تحقیقات سازمان صداوسیما، برنامه‌های «زندگی پس از زندگی» شبکه چهار و «محفل» شبکه سه سیما از پرمخاطب‌ترین برنامه‌های ماه مبارک اعلام شد.

قسمت هفدهم فصل چهارم «زندگی پس از زندگی» بود که تجربه‌گر از ارتباطش با روح دختر خانمی که اقدام به خودسوزی کرده بود، خبر داد. این تجربه‌گر با بیان اینکه دختر خانمی با مو‌های ژولیده به سراغم آمده بود، گفت: او از من خواسته بود که از پدر و مادرش طلب آمرزش کنم.

به گفته این فرد، او مشخصات منزلش را به من داد و من به همراه خاله‌ام به این مشخصات تماس گرفتم. همسایه این فرد به ما گفت که دختر همسایه بالایی ما به دلیل مسائل احساسی خودسوزی کرد. پدر و مادرش هم بخاطر شرمساری از اقدام دخترشان از محل رفتند. اگرچه تا آن لحظه خبری از آن خانواده نشده بود، اما در گفت‌وگویی که با عباس موزون تهیه‌کننده و مجری برنامه «زندگی پس از زندگی» داشتیم، خبر داد که شخصاً آن خانواده را پیدا کرده و آن‌ها اعلام کردند که دخترشان را بخشیدند.

به گفته موزون، سرانجام به لطف خدا و پس از ماه رمضان این خانواده را پیدا کردیم. پدر و مادرش با من گفت‌وگو کردند. مادرش خیلی گریست و اتفاق عجیب اینکه دقیقا همان روزی که بنده این خانواده را پیدا کردم، روز تولد دختر خانم [فردی که خودسوزی کرده بود] بود و مادر قبل از تماس تلفنی بنده به پدر گفته بود که امروز تولد دخترمان است و والدین همان روز دلتنگ دخترشان شده بودند که بنده اتفاقا خدمتشان زنگ زدم.

مجری برنامه «زندگی پس از زندگی» ادامه داد: آن‌ها از پخش برنامه ما بی‌خبر بودند. اگرچه خانواده حاضر نشد جلوی دوربین بیاید، ولی مادر فایل صوتی برایم فرستاد و از مردم خواست تا برای بخشش دخترش کمکشان کنند و برای آن مرحومه دعا و قرآن بخوانند.

وی در پاسخ به این سوال که آیا سال‌هاست که دخترشان را بخشیدند، گفت: بله، پدر به زبان گفت که دخترش را بخشیده بود. مادر محترم هم با قدری تامل، بخشش دخترشان را به بنده ابراز کرد.