اخبار سینمایی

عزت الله رمضانی فر بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون در آستانه روز ملی سینما با انتقاد شدید از خانه سینما، سازمان سینمایی و سایر نهادهای مرتبط با امور هنرمندان گفت: آقای خزاعی خبر ندارید که عده ای از هنرمندان مطرح سینما مشغول کار در اسنپ و دستفروشی هستند! این اتفاق فاجعه است و شما به عنوان مسئول سینمای کشور باید فکری برای رفع این بحران داشته باشید.

بازیگر فیلم های سینمایی «گاو» و «کفش های میرزا نوروز» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: هنرمندان امروزه با معضلات بسیار در حال دست و پنجه نرم کردن هستند؛ بیکاری فزاینده مشکلات زیادی را در زندگی آن ها به وجود آورده است. هنرمندان امروزه جز شرمندگی چیزی سر سفره شان نیست و جلوی همسر و فرزندان و عروس و دامادهای شان شرم زده اند و سرشان پایین است.

وی سپس خطاب به محمد خزاعی رئیس سازمان سینمایی کشور تصریح کرد: آقای خزاعی! دوست عزیز! حل مشکلات اهالی سینما بسیار راحت است منتها نیازمند دغدغه از سمت شما است! شما به راحتی می توانید قانونی تصویب کرده و درصدی از فروش فیلم ها را برای تأسیس صندوق بیکاری سینماگران صرف کنید. می توانید برای هنرمندان وام های کم بهره در نظر بگیرد. شما می توانید کار کنید اما گویا نمی خواهید!

رمضانی فر با تأکید بر اینکه همه اهالی سینما از جوان و تا پیشکسوت با معضلات جدی روبرو هستند اظهار داشت: آقای خزاعی شما می توانید با نهادهایی همچون سپاه، شرکت نفت، شهرداری و… وارد مذاکره شوید و از آن ها برای رفع بحران مالی سینماگران کمک بگیرید. رسیدگی به امور معیشتی، مالی و رفاهی سینماگران باید دغدغه شما باشد. آقای خزاعی اینکه شما در دفترتان بنشینید و فکری برای سینماگران نکنید فایده ای ندارد شما باید به فکر نان شب اهالی سینما باشید.

این سینماگر پیشکسوت خاطرنشان کرد: از سوی دیگر خانه سینما هیچ نفعی برای سینماگران ندارد! بنده اصلاً نمی دانم وجود این نهاد به چه دردی می خورد؟ این ها حتی یک سبد کالا به ما ندادند حتی یک دانه برنج ندادند! کدام کارشان درست بوده؟ مگر خانه سینما کار صنفی نمی کند؟ مگر صنف نباید به فکر معیشت و معضلات معیشتی اعضایش باشد؟

بازیگر فیلم های سینمایی «فرار از جهنم» و «پیک نیک در میدان جنگ» ادامه داد: خانم برومند که الآن در رأس این نهاد نشسته اند آیا نباید برای رفاه اعضای زیرمجموعه شان به ارشاد بروند و با وزیر ارشاد و محمد خزاعی جلسه بگذارند و از آن ها بخواهند به داد اهالی سینما برسند؟

وی متذکر شد: این همه نهاد بی بازده که به اسم سینما و هنر تأسیس شده اند چه نقش و کارآیی در امور زندگی ما دارند؟ فقط بلد شده اند یک کارت عضویت بدهند و سالانه کلی حق عضویت از اعضا بگیرند و بس! توصیه بنده به وزیر ارشاد این است که این همه نهاد موازی و ناکارآمد و بی بازده را تعطیل کنند و بودجه این نهادها را که بسیار هنگفت است سالانه میان سینماگران و هنرمندان به صورت مستقیم و بی واسطه تقسیم کنند. وقتی این نهادها هیچ یک قدم مثبتی برای رفع معضلات معیشتی هنرمندان برنمی دارند بود و نبودشان چه فایده ای دارد؟

رمضانی فر یادآور شد: خانه سینما حتی برای اظهارنامه مالیاتی هنرمندان از آن ها نفری ۲۵۰ هزار تومان پول گرفته است در صورتی که آن ها ملزم هستند به صورت رایگان این کارها را انجام دهند.

این فارغ التحصیل دانشکده هنرهای دراماتیک تأکید کرد: این آقایان و خانم هایی که در رأس این نهاد و آن نهاد نشسته اند باید بدانند وضعیت جامعه هنری فراتر از فاجعه است. امروز بخش کثیری از هنرمندان ناراضی هستند جز تک و توک افرادی که یا درآمدشان وابسته به سینما نیست یا اگر هست درآمدهای نجومی و بسیار بالایی دارند.

وی در همین راستا گفت: موسسه پیشکسوتان هنر ماهی ۱۵۰ تومان به ما می دهد که با این پول آدامس هم نمی شود خرید! این ها اصلاً شأن هنرمند را پایین می آورد. آیا برای این همه مدیر و مسئول در این وزارتخانه و آن سازمان و این نهاد کاری دارد که مثلاً با شهرداری وارد مذاکره شوند و ماهانه یک بن خواربار از فروشگاه های زنجیره ای بگیرند و به هنرمندان دهند؟ این همه جلساتی که آقایان تشکیل می دهند جز اینکه حق الجلسه بگیرند و دور هم چای بخورند و قصه بگویند و هیچ کاری نکنند چه ثمری دارد؟

رمضانی فر تصریح کرد: این ها یاد گرفته اند به نام هنرمندان جلسه بگذارند اما همه چیز به کام خودشان باشد. رئیس سازمان سینمایی باید با هر نهادی می تواند وارد مذاکره شود و جلسه بگذارد و از آن ها بخواهد که از سینما و سینماگران حمایت مالی کنند. تا کی هنرمندان باید شرمنده خانواده و اطرفیان شان باشند؟

این سینماگر پیشکسوت در بخش دیگری از این گفتگو با تأکید بر اینکه اگر یک ماه اداره امور سینمای کشور را دست بنده بدهند همه معضلات سینماگران را در همان یک ماه برطرف خواهم کرد تصریح کرد: بنده قاطعانه عنوان می کنم توانایی این کار را دارم چرا که دغدغه ام بهبود وضعیت زندگی هنرمندان است! اولین کاری که بنده می کنم این است که جلوی هزینه ها و بریز بپاش های اضافی مثل برگزاری جلسات و جشنواره ها را می گیرم و این همه پولی که برای برگزاری مراسم های داخل وزارت ارشاد برگزار می شود و به حاضرین هدیه می دهند و کلی هزینه غذا می کنند را صرف زندگی درمانده ها و بیکارهای عرصه فرهنگ و هنر می کنم.

بازیگر فیلم های سینمایی «حالا چه شود» و «ارثیه» تأکید کرد: دهه های متمادی است حتی یک تعاونی و فروشگاه مختص هنرمندان نزدند. این در حالی است که سایر نهادها مانند وزارت نفت و بانک ها و معلمان همه فروشگاه مختص خودشان را دارند. بسیاری از نهادها باشگاه دارند و برگزاری مراسم هایی مانند عزا و عروسی شان مجانی تمام می شود. خوب چرا نباید هنرمندان و سینماگران نیز چنین مواهبی داشته باشند؟

وی سپس خطاب به رئیس سازمان سینمایی گفت: آقای خزاعی این همه خانه و باغ خالی در تهران است بیایید باشگاه برای هنرمندان سینما تأسیس کنید که حداقل های زندگی شان برطرف شود؛ بروید بگردید خانه هایی که صاحب ندارد را پیدا کنید و یک باشگاه مختص سینماگران درست کنید! البته می دانم وقت خواندن این مطلب پوزخند می زنید و گوش شنوایی ندارید و بلافاصله هم عرایض بنده و امثال بنده را فراموش می کنید!

رمضانی فر در پایان این گفتگو افزود: این باعث تأسف است که اهالی فرهنگ و هنر حتی از یک بیمه درمانی درست و موثر هم برخوردار نیستند؛ همین چند وقت پیش خانم بنده نیاز به بستری در بیمارستان داشت و زمانی که به آنجا رفتیم گفتند با اینکه با بیمه شما طرف قرارداد هستیم اما باید پول به ما بدهید و ۵۰ میلیون تومان از ما مطالبه کردند؛ بنده داشتم و دادم آن کس ندارد تکلیفش چیست و چه باید بکند؟ چرا ما نباید یک مرکز درمانی مختص خودمان داشته باشیم؟ چرا یک بیمه درست و درمان نداریم و وقت بیماری تأمین پول درمان باید عاجزمان کند؟

سینماپرس: غلتک مانند بلیت است شاید از آن جهت که بیشتر نگارش آن با «ط» رایج است در حالی که این نوع نوشتن غلط است.

سینماپرس: به مناسبت رونمایی از تقریظ رهبرمعظم انقلاب بر کتاب اسم تومصطفاست فیلم کوتاه «مثل مصطفی» بر اساس این کتاب در انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس بنیاد فرهنگی روایت فتح ساخته شد.

به گزارش سینماپرس، محمدمهدی اسماعیلی دوشنبه شب در گفت و گوی ویژه خبری اظهار داشت: عرصه فرهنگ و هنر کشور سال گذشته بهترین ایام خود را سپری کرد.

وی با اشاره به استقبال بی‌نظیر از جشنواره‌های فیلم کوتاه و فیلم حقیقت افزود: چهره‌هایی از معاندان که به خارج از کشور پناهنده شدند و یا در داخل فریب خوردند بطور رسمی این رویداد را تحریم کردند.

اسماعیلی با بیان اینکه سال گذشته بهترین ایام فرهنگ و هنر کشور رقم خورد، ادامه داد: جشنواره فیلم فجر روزهای بسیار باشکوهی را تجربه کرد. شاید باورکردنی نبود حدود ۷۴ فیلم به جشنواره و به بخش انتخاب و ۲۰ فیلم به بخش داوری رسید.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی افزود: بنیاد فارابی به طور قابل توجهی وارد این حوزه شده بود. از سیستان و بلوچستان فیلم درجه یک ساخته شد. از مردمان سخت‌کوش هر چه بر پرده سینما دیده بودید برای مردم یادآور ناامیدی و مشکلات بود در این جشنواره یک نوجوان قهرمان سیستان و بلوچی به تصویر کشیده شد.

وی ادامه داد: از خوزستان قهرمان، کردستان، آذربایجان فیلم در این جشنواره داشتیم هم تنوع منطقه‌ای و اقلیمی ایران و هم گونه‌های مختلف در جشنواره بزرگ داشتیم.

اسماعیلی گفت: در حوزه موسیقی باید از هنرمندان عزیزی که آمدند تشکر کنم. چه در موسیقی، تئاتر و سینما هنرمندان درخشیدند.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی افزود: وارد بهار امسال که می‌شدیم سال قبل که کرونا بود بر اساس آمار، ۴۰۰ هزار ایرانی در برنامه‌های هنری کشورهای همسایه شرکت کرده بودند. نوروز امسال یک میلیون ایرانی در اجرای صحنه‌ای کشور و هزار نفر خارج از کشور حضور داشتند.

اسماعیلی همچنین با اشاره به استقبال باشکوه از نمایشگاه کتاب و قرآن، با بیان اینکه رمضان کم‌نظیری را با برنامه‌های قرآنی تجربه کردیم، گفت: در نمایشگاه کتاب یک حماسه خلق شد. هفت میلیون بازدید کننده داشتیم و عدالت فرهنگی را در این نمایشگاه نشان دادیم.

وی افزود: از ۲۸۰۰ روستا خرید کتاب داشتیم و هفت میلیون نفر به صحن نمایشگاه آمدند و اتفاق بی‌نظیری بود. برخی روزها آنقدر ازدحام بود مردم در بزرگراه‌های نزدیک نمایشگاه ماشین‌های خود را پارک می‌کردند.

اسماعیلی گفت: در حوزه سینما بالاترین فروش قبل از بهار امسال حدود ۵۸ میلیارد تومان در اواخر سال ۱۴۰۰ بود. امسال فیلمی به نمایش درآمده که ۲۴۰ میلیارد تومان فروخته است و رقم فروش هفت برابر شده است و دومین فیلم پرفروش تاریخ سینمای ایران است.

وی افزود: رونق در حوزه فرهنگ و هنر در جشنواره‌ها به شکل مشهودی ظهور و بروز کرده و در بهار امسال با محاسبه تقویمی بیش از ۲۵ میلیون ایرانی در برنامه‌های فرهنگی و هنری کشور شرکت کردند.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره وضعیت تامین کاغذ گفت: 6 ماهه نخست سال گذشته دوره پرشکوهی را داشتیم. در دولت مردمی از ابتدای کار بنای ما بر این بود که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را از یک نهاد صرفا تنظیمگر و نظارتی به وزارت برنامه‌ریز و مسوول و مسوول توسعه فرهنگی و حکمرانی فرهنگی کشور ارتقا دهیم و ۱۲۴ برنامه اقدام برای آن تهیه شد و در معرض دید همه دلسوزان و ناقدان قرار گرفت، تکمیل شد و ارتقا پیدا کرد و نتایج خوبی داشتیم و برای خیلی باور نکردنی نبود با این شتاب به سمت تحقق این اهداف حرکت کنیم.

وی افزود: سال گذشته در انتهای شهریور درگیر یک فتنه فرهنگی شدیم و همه جریان رسانه‌ای دشمن و تروریسم رسانه‌ای حمله کردند. تحریم برنامه‌های فرهنگی و هنری، یک نوع عربده‌کشی و تهدیدات عملی بود و اجازه نمی‌دادند فضای فرهنگ و هنر شکل بگیرد.

سماعیلی گفت: برنامه مفصلی را آماده کرده بودیم اما با یک فضاسازی گسترده و ناامنی در حوزه فرهنگ و هنر مواجه شدیم و به دنبال این بودند که حوزه فرهنگ و هنر در کشور تعطیل شود؛ خیلی روزهای خاصی را پشت سر گذاشتیم.

وی افزود: برخی ویدئوهای خطاب به من با عبارات موهن تولید کردند که ما حال نداریم برای شما برقصیم و دیگران را هم مورد تعرض قرار دادند.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره نگاه حمایتی وزارت به مطبوعات هم گفت: معدل نشریات در کشور خیلی بالا است. به ۱۴ هزار نشریه مجوز داده شده و مرتب در هیات نظارت بر مطبوعات با درخواست‌های متعدد مواجه هستیم. نگاه ما حمایتی است اما برای خبرنگارها بیمه و امنیت شغلی مهم بوده است.

وی افزود: پوشش بیمه‌ای خبرنگارها را از چهار هزار نفر سال ۱۴۰۰ به هشت هزار نفر رساندیم و ۹۷ درصد افزایش این کار توسط صندوق هنر اتفاق افتاده است. در چارچوب مسکن هنرمندان و خبرنگاران با وزارت راه به زودی شهر هنر را در شهر جدید هنر راه‌اندازی خواهیم کرد. این کلمه به معنای هنرمندان، نویسندگان و روزنامه‌نگاران است. فعالان حوزه قرآن و عترت را هم اضافه کردیم. ۱۵ هزار فعال این حوزه را بیمه کردیم و قرآن و عترت به شدت در کشور در حال رشد است.

اسماعیلی درباره تامین کاغذ نیز گفت: زمانی به مجلس برنامه ارائه کردیم می‌خواهیم به خودکفایی در حوزه کاغذ برسیم که در آن زمان تولید کاغذ ما بین ۵ تا ۱۰ هزار تن بود و اکنون به ۷۵ هزار تن رسیده است‌. کارگروهی هم در این حوزه در دولت تشکیل شده است. همه موانع رفع شده و یک کارخانه بسیار خوب را در استان فارس با نصب همه تجهیزات در آستانه بهره‌برداری داریم.

وی افزود: کاری هم هیات ما با ونزوئلا شروع کرده که کار بسیار خوبی است و تولید کاغذ مرغوب است. آموزش و پرورش ما ۷۰ درصد کتاب‌های خود را در سال گذشته با کاغذ داخلی منتشر کرد. امسال ۱۰۰ درصد نیاز در این حوزه با تولید داخل تامین می‌شود و امسال در آستانه جشن خودکفایی کاغذ در بخش فرهنگی و نشر هستیم. گفته‌ام نیمه دوم سال، اما امیدوارم به زودی اتفاق بیفتد.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره حجاب و عفاف نیز گفت: این دغدغه مهمی است و از دستور کارهای جدی دولت و شخص رییس جمهوری این است که این مساله را بتوانیم رفع کنیم. بخشی نیاز به حمایت های ما داشت که به صورت یارانه‌ای اتفاق بیفتد که در حال انجام است و بخش مهم آن ترویج مدل‌های عفیفانه است. در جشنواره مدل لباس که در تدارک آن هستیم سال گذشته کار مهمی شروع کردیم. به همه طراحان برگزیده وام های با سود کم برای تولید انبوه دادیم.

وی افزود: این دولت خود را مسوول می داند. طرح کاملی را آماده کردیم در قرارگاه زیست عفیفانه که راه اندازی شده است. رییس جمهوری تاکید بر این دارد که جهت گیری اصلی دولت در حوزه پوشش، فرهنگی باشد. در تهران و شهرهای بزرگ سکوهای دائمی فروش لباس را راه اندازی می کنیم. انشالله اولین موارد آن را تا قبل از تابستان راه اندازی می کنیم و برای این کار تلاش شبانه روزی می‌شود.

اسماعیلی همچنین درباره تغییر نام وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هم گفت: در برنامه هفتم این بحث بود که آن را جلو ببریم. دوستان در مجلس استقبال کردند. بنای ما بر این است که با آن نگاه بلند انقلابی و بیانیه گام دوم و متناسب با نگاه های جدید در حوزه مدیریت فرهنگی، نامی را با دوستان مجلس و لایحه هفتم انتخاب کنیم. به نظرم تغییر مهمی خواهد بود که جهت گیری ها و رویاپردازی های مهم که لازمه فرهنگ و هنر است پیشانی کار قرار گیرد و جهت دهی فعالیت ها به این سمت باشد.

سینماپرس: بازیگر سریال «بازپرس» ضمن اشاره به داستان‌هایی که در این سریال و بر اساس مشکلات موجود در جامعه نگارش شده است، از تاخیر در دریافت دستمزدها در رسانه ملی گلایه کرد.

به گزارش سینماپرس، «عشق کوفی» به کارگردانی حسن آخوندپور محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که پنج شنبه و جمعه هر هفته از شبکه سه پخش می‌شود. این سریال تاریخی در خلال روایت یک عشق در کوفه سال ۶۱ هجری به ماجرای عاشورا می‌پردازد.

از نائله به عشق کوفی رسیدیم

ایمان کرمیان طراح، مجری و مدیر جلوه‌های ویژه میدانی و بصری درباره حضور خود در «عشق کوفی» گفت: چند سال قبل که قرار بود فیلم سینمایی «عشق کوفی» ساخته شود از من دعوت شد تا در این کار به عنوان مسئول جلوه‌های ویژه میدانی همکاری داشته باشم. آن زمان نام این پروژه «نائله» بود و تهیه کننده و کارگردان دیگری قرار بود آن را بسازند که بنابر دلایلی نسخه سینمایی آن به انجام نرسید؛ تا اینکه آقای سعدی تهیه کننده «عشق کوفی» با من تماس گرفت و خواست به صورت مقطعی در کار حضور داشته باشم و کارهایی مانند ساخت مشعل و شمشیر و مانند آن را انجام دهم.

او ادامه داد: بعد از پیش تولید از من خواستند تا در صورت امکان در کل سریال حضور داشته باشم و تجربیات خود را به کار گیرم. با توجه به اینکه کار مربوط به عاشورا و کربلا بود و همه ما به نوعی به چنین مفاهیمی دلبستگی داریم و یکی از علایق خود من نیز به این موضوعات است، انگیزه ام دوچندان شد. طی جلساتی که با کارگردان داشتم نیز متوجه شدم که آقای آخوندپور نیز برای ساخت چنین سریالی انگیزه بالایی دارد تا کار به بهترین شکل ساخته شود. درنتیجه پیشنهاداتی در خصوص حوزه کاری خود مطرح کردم و قرار بر این شد تا ایده‌هایی که برای انجام بهتر کار دارم را به بهترین شکل عملی کنم، البته با توجه به بودجه‌ای که به من و گروه اجازه خلاقیت می‌داد.

مسول جلوه‌های ویژه میدانی «عشق کوفی» درباره منابعی که در آثار تاریخی استفاده می‌کند، توضیح داد: در این خصوص منابع دانشگاهی خاصی وجود ندارد، ولی برای به روز نگاه داشتن خود، پشت صحنه فیلم‌های خارجی را می‌بینیم و به برخی یافته‌های این حوزه رجوع می‌کنیم. با همه این‌ها در حرفه ما حرف اصلی را تجهیزات و امکانات می‌زند که در ایران وجود ندارد. آنچه که ما در سینمای ایران و در زمینه جلوه‌های ویژه میدانی می‌بینیم، بحث خلاقیت فردی همکاران من است. البته نمی‌توان ادعای صددرصدی در این حرفه را داشت. چرا که سایر حرفه‌های سینمای ایران نیز صددرصدی نیست. به جز بخش فیلمبرداری که نسبت به حوزه‌های دیگر سینما امکانات به روز تری دارد.

کرمیان افزود: در حال حاضر کشورهای همسایه از سلاح‌های افکتی در فیلم‌های خود استفاده می‌کنند، ولی ما هنوز از سلاح‌های نظامی که افکت گذاری می‌شود، استفاده می‌کنیم. ۹ سال قبل با برآوردی که به عمل آمد می‌توانستیم با یک میلیارد، چنین سلاح‌هایی را خریداری کنیم، اما امروزه با ۱۰ میلیارد هم ممکن نیست. در بخش‌های دیگر نیز، هنوز به روش سالیان گذشته کار می‌کنیم؛ هرچند که برخی فعالان این حوزه خود، سازنده ابزار هستند، ولی وقتی به آن‌ها مبلغ حداقلی فقط بابت امرار معاش می‌دهند، چگونه خواهند توانست لوازم ساخت ادوات را فراهم کنند؟ یا اصلاً اگر هم این ادوات به هر ترتیبی ساخته شد چگونه و کجا نگهداری شوند؟

او در پاسخ به این که آیا از عملکردتان در «عشق کوفی» راضی هستیند، اظهار کرد: با توجه به اینکه هنوز قسمت‌های زیادی از سریال پخش نشده و نمی‌دانم از کدام صحنه‌ها در مونتاژ استفاده شده فعلاً در این باره نظری ندارم، ولی مثلاً شمشیرها و خنجرهایی که برای کار ساخته بودم را دوست داشتم.

چالش اصلی کمبود بودجه است

ایمان کرمیان در ادامه مصاحبه با اشاره به کلیت شرایط سینما و تلویزیون گفت: بزرگترین مشکل و چالشی که در پروژه‌های مختلف داریم این است که بودجه کافی وجود نداد. اتفاق بد جایی است که در جلسات پیش تولید، حرف‌های خوشایندی زده می‌شود مبنی بر اینکه فیلم باید به بهترین شکل ساخته شود و صحنه‌ها به صورت طبیعی جلوه کند، اما متاسفانه در پروسه تولید، گروه‌ها با مشکلات عدیده‌ای از جمله مباحث مالی روبرو می‌شوند و ۸۰ درصد حرف‌هایی که در پیش تولید عنوان می‌شوند در حد تئوری باقی می‌مانند.

دارنده سیمرغ جشنواره فجر افزود: گاه ازجلوه‌های ویژه توقع می‌رود که معجزه کند و باحداقل‌ها بتوانیم بهترین‌ها را ارائه دهیم. اما واقعیت این است که انجام جلوه‌های ویژه به بهترین شکل، نیازمند امکانات، تجهیزات و بودجه کافیست. گویی که بخواهیم یک فیلم سینمایی سطح بالا را با دوربین موبایل بسازیم؛ البته که کیفیت آن با فیلم سینمایی که با دوربین‌های حرفه‌ای و پیشرفته تصویربرداری شده قابل قیاس نیست. هرچند که با حداقل‌ها هم می‌شود تصویر گرفت و فیلم ساخت مثل فیلم‌های ۸ میلیمتری که در قدیم رایج بود. ولی امروزه باید امکانات ما به روز باشد. ضمن اینکه معمولاً امکانات سینمایی ما با فاصله بیشتری از سینمای دنیا قرار گرفته است.

رییس انجمن جلوه‌های ویژه میدانی با بیان این که باتوجه به توقعاتی که از جلوه‌های ویژه می‌رود، البته اگر هزینه شود، شاید انتظار کارهای خاص در حد معجزه هم بیراه نباشد گفت:، ولی وقتی هزینه‌ای پرداخت نمی‌شود، این انتظار بیجا است. اگر هزینه شود و من به عنوان مسول جلوه‌های ویژه از عهده آن بر نیامدم طبعا جای گله و شکایت وجود دارد. در طول این ۴۳ سال، هیچ هزینه عمده‌ای برای صنعت جلوه‌های ویژه انجام نشده است و هرچه در این سال‌ها در سینمای ایران به ویژه در این حوزه می‌بینیم خلاقیت فردی همکاران من است.

یک اشتباه رایج درباره جلوه‌های ویژه

وی در پاسخ به این سوال که آیا انجام جلوه‌های ویژه اختصاصاً به شکل میدانی برای آثار سینمایی و مشخصاً تاریخی مناسب‌تر است یا تلفیق آن با جلوه‌های ویژه رایانه ای، گفت: قطعاً تلفیق این دو بهتر جواب می‌دهد؛ در صنعت فیلم سازی دنیا فیلم‌هایی همچون «جنگ ستارگان» در ابتدا جلوه‌های تصویری کاملاً به شکل دیجیتال داشتند که به مرور جذابیت آن‌ها کاسته شد و سازندگان آن به این نتیجه رسیدند که ۶۰ -۷۰ درصد جلوه‌های ویژه را به شکل میدانی انجام دهند و در ۳۰ -۴۰ درصد مابقی از جلوه‌های تصویری کامپیوتری بهره گیرند تا بتوانند به جذابیت تصویری سینما بیفزایند. اشتباهی که در سینما می‌شود این است که اغلب فکر می‌کنند جلوه‌های ویژه یا ویژوال افکت شامل همان کارهایی است که جلوه‌های ویژه میدانی انجام می‌دهد؛ ولی جلوه‌های ویژه تصویری، درهمه بخش‌های سینما، مثل تصحیح نور، گریم، پاک کردن اضافات صحنه و مانند آن را شامل می‌شود. درواقع بخش جلوه‌های ویژه تصویری، صنعتی است در پیشبرد و کمک به کل کار و تنها کمک کننده جلوه‌های ویژه میدانی نیست. تشابه اسمی جلوه‌های ویژه تصویری یا همان ویژوال افکت موجب شده است تا خیلی از اهالی سینما تصور کنند جلوه‌های تصویری یعنی همانی که جلوه‌های ویژه میدانی انجام می‌دهد.

کرمیان ادامه داد: البته من معتقدم تلفیق دو مقوله جذابیت بهتری خواهد داشت. خیلی از اوقات این تشابه اسمی این شائبه را ایجاد کرده است که می‌گویند بیشتر صحنه‌ها را با کامپیوتر یا همان پست پروداکشن درست می‌کنیم؛ به نظر شما این صحیح هست؟ با توجه به اینکه هزینه پست پروداکشن بسیار فراتر از هزینه جلوه‌های ویژه میدانی است، این تفکر غلطی است که بر فیلم سازی ما حاکم شده. خود من نیز بارها تجربه این را داشتم که وقتی فلان صحنه خوب از آب در نیامده، عنوان شده که بقیه را در پست پروداکشن اصلاح می‌کنیم؛ در صورتی که تصحیح آن صحنه‌ها با کامپیوتر هم زمانبر است وهم هزینه بالاتری دارد و چه بهتر که همان زمان را با هزینه کمتر صرف اجرای زنده و میدانی پلان مورد نظر کرد، تا صحنه طبیعی‌تری برای مخاطب ایجاد شود. منهای صحنه‌هایی که شاید تخریب یا مثلاً انفجار واقعی در آن میلیاردها آسیب به بار آورد؛ که در آن صورت انجام یک سمپل در صحنه و گسترش ابعاد آن در پست پروداکشن به صرفه‌تر است و این در کل دنیا هم رایج است تا بنا یا فضای خاصی آسیب ندیده و هزینه زیادی تحمیل نشود. در هر صورت انتقال بسیاری از کارهای ساده‌تر صحنه به پست پروداکشن، صحیح نیست.

بارها تصمیم گرفتم از سینما خداحافظی کنم

رییس انجمن جلوه‌های ویژه میدانی با اشاره به میزان بودجه‌های اختصاصی پروژه‌ها به بخش جلوه‌های ویژه میدانی عنوان کرد: شاید بیشترین مشکل عمده ما در برآورد هزینه ها، به فیلمنامه بازگردد؛ فیلمنامه‌هایی که به من پیشنهاد می‌شود را معمولا می‌خوانم و قسمت‌های مربوط به جلوه‌های ویژه میدانی را در آن مشخص می‌کنم. با این الگو حتی کم تجربه‌ترین فرد هم می‌تواند هزینه و زمانبندی کار خود را مشخص کند، اما معمولا برآوردی که انجام می‌شود یا با نوع تقاضا یا با بودجه دریافت شده، مطابقت ندارد. یا مثلا بخشی از بودجه را سرمایه گذار یا سازمان حمایت کننده کم می‌کند؛ در نتیجه مسول جلوه‌های ویژه مجبور می‌شود از کیفیت کار بزند و مثلاً یک کار ۵ میلیاردی را با ۳ میلیارد تمام کند. یا برخی از دوستان معتقدند که هزینه جلوه‌های ویژه میدانی در سریال باید کمتر از سینما باشد، و این نیز کاملا غیر منطقی است چرا که منِ مستاجر به دلیل اینکه این ماه سریال کار کردم نمی‌توانم کرایه کمتری به صاحبخانه بپردازم.

کرمیان در ادامه گفت: همه این‌ها مواردی است که باید در سینما اصلاح شود؛ چرا که من نباید به دنبال دستمزدم بروم. اگر هم می‌روم نباید به همکاران من برخورنده باشد و ناراحت شوند. ما فقط اسممان بزرگ است، ولی وقتی به حساب و کتاب می‌رسیم بزرگی ما و کار مان دیده نمی‌شود. وقتی من نوعی مجبورمی شوم برای گرفتن دستمزدم ماه‌ها منتظر بمانم چگونه می‌توانم با این شرایط کارم را ادامه دهم. شخص من بارها تصمیم گرفتم رسماً از سینما خداحافظی کنم و از این حرفه دست بکشم. اصولاً وقتی پروژه‌ای نمی‌تواند دستمزد را بپردازد چرا به سراغ من می‌آید؟ پروژه می‌خواهد هم اسم من را یدک بکشد و هم من را زیر سوال می‌برد که چرا نرخ‌های من گران است!؟

برای گرفتن دستمزد باید التماس کنی!

او در جواب اینکه در حال حاضر نهاد یا سازمان سینمایی ازصنف شما و میزان دستمزدهای شما حمایت می‌کند، پاسخ داد: به جرأت می‌توانم بگویم که از ۱۰۰ تا کاری که انجام می‌شود، تنها دو- سه تا کار به موقع پول و دستمزدشان را پرداخت می‌کنند؛ بقیه کارها را باید التماس کنی. یا ان قلت می‌آورند که مثلا آن چیزی که ما می‌خواستیم نشده! مگر می‌شود تا ابزار نداشته باشی توقع کار ایده‌آل بکنی من وقتی طرح می‌دهم ومی‌گویند گران است و همان طرح را به شکل درجه ۳ اجرا می‌کنند، در نتیجه طرحی که مدنظر من بوده کامل از آب در نیامده، در نتیجه ادعا می‌کنند، چیزی که ما می‌خواستیم نشده و دستمزدی هم تعلق نمی‌گیرد!

کرمیان همچنین گفت: اگر نهاد یا سازمانی به ما آسیب نزنند، سنگ‌اندازی نکنند، توقع حمایت هم نمی‌رود. متاسفانه ما در سینما بد شده ایم و یک نفر که به چاله می‌افتد، را به چاه سوق می‌دهیم. در این ۲۳ سال من به این رسیده ام که وقتی کسی گرفتار می‌شود دست او را نمی‌گیریم و رهایش می‌کنیم؛ مثل همین مازیار شیخ محبوبی که وقتی خبر از دست دادن او را شنیدم واقعاً شوکه شدم. چرا که او را از نزدیک می‌شناختم و امروز به این رسیده‌ام که شاید چنان اتفاقی برای خود من نیز رخ دهد، به خاطر فشارهای زیادی که بر من خانواده‌ام وارد می‌شود. اگر کار من نوعی خوب نیست چرا من را در پروژه نگاه می‌دارند اتفاقا اگر عذر من را بخواهند و بگویند از عملکرد من راضی نیستند و نمی‌خواهند ادامه دهند، رفتار حرفه‌ای و منطقی با من انجام داده اند.

برنده تندیس بهترین جلوه‌های ویژه میدانی با اشاره به مشکلات فعلی بیان کرد: چگونه می‌توان توقع داشت که مثلاً هزینه سکانس ۲۰۰ میلیونی را مدیر جلوه‌های ویژه، خودش بپردازد؟ یا فلان صحنه که دو هفته زمان می‌برد را دو سه روزه جمع کرد؟ مگر می‌شود بدون این که بودجه‌ای به جلوه‌های ویژه تعلق گیرد، انتظتر بهترین طراحی و بهترین اجرا را داشت؟ چگونه توقع می‌رود که مردم، به استقبال فیلمی که با این شرایط ساخته می‌شود، بروند و چگونه توقع داریم که با چنین صحنه‌هایی بتوانیم با شبکه‌های خارجی و سینماهای دنیا رقابت کنیم.

او در ادامه افزود: الان سینمای دنیا به سمت خلق حوادث واقعی در صحنه‌ها رفته است؛ چرا که مخاطب الان دیگر مخاطب سال‌های گذشته نیست و هوشمندانه به تماشای فیلم می‌نشیند. خلق برخی صحنه‌ها مانند انفجار نیازمند یک برنامه‌ریزی دقیق است تا حداقل خسارت به عناصر صحنه وارد شود و از آسیب‌های فیزیکی به افراد جلوگیری شود که اگر حداقل هزینه‌ها به این امر اختصاص یابد، نباید توقع ۱۰۰ درصدی از خلق چنین صحنه‌ای داشت. افرادی که در سینما کار فنی انجام می‌دهند معمولاً به حساب نمی‌آیند؛ در صورتی که فیلم وقتی خوب است که کلیه اجزای آن خوب باشند. وقتی مخاطب فیلمی را می‌پسندد یعنی برآیند عملکرد کل گروه خوب بوده است.

حداقل حال روحی ما را خوب کنید

کرمیان با بیان این که معمولا اگر شرایط بالای ۵۰ درصدی در نظر گرفته شود می‌توان کار قابل قبول‌تری ارائه کرد، گفت: متاسفانه در اغلب پروژه‌ها این مقولات رعایت نمی‌شود و مثلاً من که این اواخر چند پروژه در دست داشته و به انجام رسانده‌ام، اما هنوز بابت هیچ یک دستمزدی نگرفته‌ام. یا هیچ یک از ۵ سیمرغ جشنواره برایم ارزش ریالی برای نداشته است؛ بنابراین نتوانسته ام از نیرو و دستیار بیشتری در کار استفاده کنم، حتی مجبور شده ام خیلی وقت‌ها خودم جای دستیار و دیگران کار کنم و حتی بر من خرده هم گرفته شود. همه این‌ها باعث شده تا بازدهی ام کمتر شود.

او ادامه داد: اگر در پروژه‌ای من به شخصه وسایل و ابزار کار را بتوانم تهیه کنم، مشکل نگهداری آن وسایل را دارم در حال حاضر یک انبار حدوداً ۱۲ متری دارم و ماهی n تومان اجاره بهای آنجا را پرداخت می‌کنم و وقتی در حال حاضر دو ماه و نیم بیکار هستم چگونه از عهده مخارج نگهداری این ابزار و وسایل برآیم؟ اگر ما اسم هنرمند را یدک می‌کشیم و اگر از ما توقعی هست حداقل حال روحی ما را نه صد درصد بلکه ۵۰ -۶۰ درصد خوب کنید تا بازدهی بهتری از ما شاهد باشید.

وی با تأکید برخطراتی که همراه با عوامل اجرایی جلوه‌های میدانی است، اضافه کرد: مدیرجلوه‌های میدانی همواره با جان خود عوامل خود بازی می‌کند. در صحنه‌هایی مثل تصادف، انفجار و مانند آن یا حتی باران‌های مصنوعی که ایجاد می‌کنیم. همواره خطراتی در کمین ما است. برای مثال اگر نازل باران احیاناً به تیر برق گیر کند می‌تواند خطرآفرین باشد و قاعدتاً باید این همه کار خطرناک را با حال روحی نامساعد انجام داد چرا که کوچک‌ترین خطر منجر به حادثه تلخ بزرگی خواهد شد و وقتی عوامل به نوعی مشکلات مالی دارند، چگونه می‌توانند حال خوبی داشته باشند و بازدهی آن‌ها بالاتر برود؟

از ما فقط یک اسم باقی مانده است

کرمیان با اشاره به کم اهمیت بودن جلوه‌های ویژه میدانی در سینمای ایران افزود: هرچند در این حوزه اساتید بهتر از من کار ارائه می‌دهند، ولی من نیز سعی می‌کنم درست‌ترین عملکرد را داشته باشم. ۱۰ سال پیش در سریال «آسمان من» صحنه‌ای ارائه کردم که همه اذعان داشتند شاهکار است، ولی بعد از آن، هیچ حمایتی از کارم نشد تا بخواهم در آن راستا مستمر و با انگیزه ادامه دهم. آن زمان صحنه انفجار را کاملا میدانی طراحی و اجرا کردم، ولی از آنجایی که برای کسی اهمیتی نداشت دیگر طراحی جلوه ویژه به آن شکل را ارایه نکردم. آنچه که امروزه آزاردهنده است این است که کیفیت فدای کمیت شده است و همین باعث شده من و امثال من در سینمای امروز به نوعی گرفتار شویم.

او ادامه داد: وقتی من مجبور باشم همزمان چند پروژه را قبول کنم تا بتوانم زندگی ام را بچرخانم در نتیجه تمرکزم بر روی هر پروژه، کمتر می‌شود؛ در صورتی که اگر تنها یک پروژه در دستم باشد وقت بیشتری را صرف آن خواهم کرد. در حال حاضر از من و امثال من فقط یک اسم باقی مانده است، چه بسا اگر آن اسم هم نبود مجبور می‌شدیم به کارهای دیگری روی آوریم چرا که هیچگاه مسئول یا مدیری ازمن نپرسید تویی که ۱۰ سال پیش سیمرغ گرفتی، چرا الان همان ایمان کرمیان نیستی؟ اگر قرار باشد از همکاران بنام و هنرمند خود در این صنعت بگویم واقعاً اشک مخاطبان سرازیر می‌شود. در سینما کافیست خطایی از حتی نام آشناترین فرد سر بزند، آنگاه بدون اینکه به سابقه او توجه کنند و حال امروزش درک شود، چنان او را از ریشه می‌زنند که نتواند کمر راست کند!

کرمیان با یادآوری تجربه شیرین همکاری با زنده یاد سلحشور گفت: یکی از سریال‌های تاریخی که کار در آن برایم لذت بخش بود، «یوسف پیامبر» است. زنده یاد فرج الله سلحشور به عنوان یک تهیه کننده دستمزدها را به موقع می‌داد و وقتی پول نداشت از حساب شخصی خود دستمزد عوامل را می‌پرداخت.

خانه سینما بحث قرارداد را نتوانست جا بیندازد

او همچنین به نقش تهیه کننده در سینمای ایران اشاره و عنوان کرد: به نظر من تهیه کننده یک وظیفه در سینمای ایران دارد که متاسفانه اغلب به درستی انجام نمی‌شود، آن هم پرداخت به موقع دستمزد و بودجه به عوامل است. اگر تهیه کننده از عوامل پروژه توقع دارد، می‌بایست حداقل شرایط نسبی را برای مجموعه فراهم کند. در سینمای امروز ما تهیه کننده از سرمایه‌گذار پول و بودجه می‌گیرد و در اختیار عوامل می‌گذارد؛ هر چند که این کار را مجری طرح مجری طرح و مدیر تولید هم انجام می‌دهد. تهیه کننده زمانی در همین سینما خانه و ماشین خود را می‌فروخت تا پول عوامل را بدهد، اما امروز تهیه کننده بیشتر نقش واسطه دارد. طوری که یکی دو ماه هم این پول را در حساب خود نگه می‌دارد و احیانا اگر از کسی خوشش نیامد، از دادن دستمزد به او امتناع می‌کند! چه بسا همین نقل و انتقال بتواند مستقیم و بدون واسطه هم انجام گیرد و خود عوامل مستقیم با مجری طرح یا سرمایه‌گذار قرارداد ببندند و باید فکری برای این موضوع کرد. متاسفانه خانه سینما حتی بحث قرارداد را هم نتوانست در سینما جا بیندازد. چون قراردادی که با عوامل بسته می‌شود مبنای درست و محکمه پسندی ندارد و اگر به وکیل حقوقی ارائه شود اصلاً وکیل آن را به عنوان قرارداد کاری قبول ندارد.

رییس انجمن جلوه‌های ویژه میدانی با تأکید بر مشکلات اقتصادی حاکم بر سینمای ایران، ابراز کرد: من بارها تصمیم گرفته ام به خاطر چنین شرایطی از سینما خداحافظی کنم. مگر فرزندان من و همکاران من زندگی نمی‌خواهند؟ با این احوال زود هم مورد قضاوت قرار می‌گیریم! وقتی عرصه تنگ می‌شود یکی خداحافظی می‌کند یکی جانش را از دست می‌دهد و دیگری به مرگ خود خواسته راضی می‌شود. امروزه به جایی رسیده‌ایم که فردی از عوامل سینما که زمانی اسم و رسمی در این وادی داشت اکنون برای امرار معاش در تاکسی اینترنتی کار می‌کند. او دستمزد نقدی در این کار را به فن و شهرت خود در سینما ترجیح داده است چرا که در همین سینما اگر با خبر شوند که کسی گرفتار است و مشکلی دارد به جای کمک به حل مسئله او بیشتر باعث نابودی له شدن او می‌شوند!

ایمان کرمیان در پایان یادآور شد: بچه‌های سینما و به ویژه عوامل پشت دوربین در سینما، مظلومند. هیچکس با این شرایط در سینما نمی‌ماند چرا از ما حمایت نمی‌شود؟ امروزه در همین سینما افراد نامداری داریم که حتی پول آمپول خود را ندارند! تکلیف این‌ها چیست؟ کسی نمی‌داند بر ما چه می‌گذرد؛ عده‌ای از اهالی سینما خانه ندارند، اجاره نمی‌توانند بدهند و کسی دست آن‌ها را نمی‌گیرد.

به گزارش سینماپرس، نشست خبری چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران به دبیری مهدی آذرپندار صبح امروز ۳۰ مرداد در باغ زیبا برگزار شد.

آذرپندار در ابتدای این نشست بیان کرد: در بخش بین‌الملل برای شما پنهان نیست که سال گذشته با فشارهای خارجی هم برای عدم برگزاری جشنواره در زمان مقرر مواجه بودیم. این موضوع در فضای رسانه‌ای ۱۰ برابر شد. از چند جا هم ابلاغیه برای ما آمده بود در فضای داخلی در این مورد اغراق شد و حتی برخی گفتند آکادمی اسکار امتیاز ما را لغو کرده که این اخبار کذب بود.

وی یادآور شد: این رکوردشکنی نشان می‌دهد در این بخش اغراق شده بود و جشنواره فیلم کوتاه تهران به عنوان بین‌المللی‌ترین رویداد شناخته شده و برای اولین بار این تعداد آثار به دست ما رسیده است. حتی در جشنواره‌های بین‌المللی مشهور هم این تعداد، عدد مهم و قابل اهمیتی است. بخش بین‌الملل ما شامل فیلم‌های بین‌المللی است و فیلم‌های داخلی را پذیرش نمی‌کنیم، پس این عدد در سطح جهانی عدد مهمی است.

دبیر چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران با بیان اینکه در بخش بین‌الملل ۲ جایزه «حقیقت جویان» و «راه ابریشم» را اضافه کردیم، توضیح داد: دنبال این فضا بودیم که در بخش بین‌الملل اگر آثاری هستند که بر خلاف هژمونی امروز در پی منعکس کردن حقیقت‌ها هستند یک جایزه مضمونی داشته باشیم. «راه ابریشم» هم به این دلیل است که از فضای همجواری استفاده کنیم. این جایزه یادآور آن فضای مبادلاتی است که پیشتر کشورهای زیادی در آن وجود داشته و امروز توجه‌مان را به کشورهای همسایه و همجوار داریم.

آذرپندار درباره آمار کشورهای شرکت کننده در جشنواره چهلم، افزود: بیشترین کشوری که برای ما اثر فرستاده به ترتیب، اسپانیا، هند، فرانسه، آمریکا، چین و … است.

وی اظهار کرد: اتفاقی که امسال رخ داد این است که سایت ما به ۱۲ زبان فراخوان را منتشر کرد. این اقدامی بود برای اینکه مرزهای بین‌المللی جشنواره را گسترش بدهیم. مثلا شاید در سال‌های گذشته این تعداد اثر از اسپانیا نداشتیم. سعی کردیم اقتضائات بین‌المللی را رعایت کنیم و به نظرم هنوز راه زیادی داریم چون این جشنواره اعتبار زیادی دارد.

دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران تأکید کرد: امروز کشور ما صاحب سرمایه‌ای در حوزه جشنواره‌ها است. در بخش بین‌الملل سعی کردیم پلتفرم‌های بین‌المللی را گسترش بدهیم. اتفاق مهم دیگر که امسال رخ داد این بود که جشنواره‌های مورد تأیید اسکار اکثرا با دریافت پول اثر می‌پذیرند، با توجه به اینکه ما در دریافت پول مشکلاتی داریم این موضوع در سال‌های گذشته رخ نداده بود اما ما امسال موفق شدیم از میانه دریافت آثار، آثار را با دریافت پول بپذیریم. امیدواریم از سال آینده بتوانیم این مسیر را بهتر برویم و برای جشنواره درآمدزایی داشته باشیم.

آذرپندار در ادامه سخنان خود مطرح کرد: جشنواره هر چه بیشتر به گستردگی ایران نزدیک باشد، چه در حوزه فیلمسازان و چه مضامین، خوب است. ما سال گذشته توفیق داشتیم آثاری با مضامین مختلف ایران داشته باشیم اما در بخش فیلمسازان این اتفاق خیلی رخ نداده بود. امسال نه اینکه خط ویژه‌ای را برای فیلم‌های شهرستانی باز کنیم اما از میان فیلم‌های هم سطح به فیلمسازان شهرستان‌ها توجه می‌کنیم. خیلی از بچه‌هایی که در تهران فیلم می‌سازند همان بچه‌های شهرستان هستند اما به دلیل سهولت فیلمسازی در تهران به اینجا آمده‌اند اما ارزش این است که پذیرای فیلم‌های شهرستانی باشیم. امسال شاهد یک تغییر سهم جزیی هستیم، سال گذشته حدود ۳۰ درصد برای تهران بود امسال این آمار ۲۶ درصد شده است. این روند سرمایه‌گذاری ما که آغاز شده اگر سالی چند درصد هم این موازنه را تغییر بدهد خوب است.

وی در بخش دیگری از این نشست به ارائه آماری در خصوص آثار ارائه شده از شهرهای مختلف پرداخت و توضیح داد: فیلمسازان تهران ۴۷۰ اثر، اصفهان ۱۵۴، فارس ۱۱۵ اثر و … برای ما فرستاده‌اند. در بخش فیلمسازان خانم و آقا ۲۹۵ فیلمساز خانم داشتیم و ۱۴۹۲ فیلمساز مرد داشتیم که این معادل آمار سال گذشته است. نکته مهم این است که رویکرد جشنواره فیلم کوتاه تهران بومی‌گرایی در ژانر خواهد بود. سال گذشته فضای ژانر را در جشنواره تجربه کردیم و بنا بر بازخوردی که دریافت کردیم به نظر آمد این فضا باید ادامه پیدا کند و البته در جشنواره تنوع ایجاد شد و دوستان از این فضا تا حد زیادی استقبال کردند.

دبیر جشنواره چهلم فیلم کوتاه تهران، اظهار کرد: امسال تلاش ما این است که در فضای ژانر بومی‌گرایی داشته باشیم و نباید تقلید یک به یک از آثار ژانری غرب داشته باشیم. البته تاکنون فیلم‌های خوبی برای ما رسیده است. سال گذشته حضور فیلم‌های کمدی، فانتزی، وحشت و… در جشنواره مشهود بود.

آذرپندار با اشاره به توجه ویژه به بخش عکس در این دوره از جشنواره، بیان کرد: یک تفاوتی که جشنواره امسال دارد حوزه عکس است که آن را جدی‌تر پیگیری کردیم. سال گذشته نمایشگاهی داشتیم که امسال به آن فضای رقابتی دادیم و آثار زیادی به ما رسید. همیشه یک رکن انجمن، عکس بوده است البته این موضوع گاهی مهجور واقع شده و ما سعی می‌کنیم به این حوزه توجه کنیم. داشتن یک رویداد مستقل در حوزه عکس در انجمن حتما اتفاق درست‌تری است اما فعلا با امکانات موجود چنین ظرفیتی را تدارک دیدیم که بالغ بر ۸۰۰ عکس به دست ما رسیده است. فیلم‌های تولیدی ما در این دوره ۳۰۷ اثر است که با توجه به سیاست افزایش تولید که در انجمن تولید می‌شود در آن بخش هم شاهد یک افزایش بودیم که امیدواریم به رونق فیلمسازی در کشور منجر شود.

مدیرعامل انجمن سینمای جوانان درباره نشست‌های مدنظر برای این دوره از جشنواره، گفت: سال گذشته نشست‌هایی داشته‌ایم و طراحی ما این است که امسال ۱۰ نشست داشته باشیم که شکل نوعی خواهد داشت. بخش ورک‌شاپ‌ها همیشه یک بخش جدی بوده است و در نظر داریم از بهترین‌ها دعوت کنیم تا در این نشست‌ها حضور داشته باشند.

وی درباره فیلم‌های اقلیت‌های جنسی بیان کرد: آنچه تحت عنوان ال جی بی تی تعریف می‌شود در جشنواره ما جایی نخواهد داشت. به دلیل توجه بیش از حدی که گاهی به این آثار در جشنواره‌های دیگر می‌شود و نسبت به آنها دوپینگ می‌شود با تعداد زیادی فیلم‌های شبیه به هم مواجه می‌شوید که هر جشنواره‌ای برای آن خط ویژه‌ای باز کرده است. این یک روند غیر عادی برای کسانی است که چنین آثاری می‌سازند و رزومه ساخته می‌شود. ما ترجیح می‌دهیم جزوی از این پروسه نباشیم و همچنان جشنواره این خط قرمز را دارد، البته امسال هم اثر کمتری در این حوزه به ما رسید. درباره کودک‌کشی هم همان سیاست را داریم. این ۲ موضوع به عنوان خط قرمز ما است.

آذرپندار در بخش دیگری از این نشست مطرح کرد: من تحلیلی درباره شدت و ضعف دوقطبی ندارم. ما فضا را برای شرکت‌کنندگان آماده کردیم. یادتان باشد سال گذشته معترضان کسانی بودند که فیلم‌شان پذیرفته شده بود. این نشان می‌دهد که ما در پذیرش آثار نگاه این چنینی نداریم، برخی تحت فشار چنین تصمیمی را گرفته بودند. در جشنواره سلیقه‌های مختلف وجود دارد. من یک دوره این جشنواره را برگزار کردم و می‌شود درباره مضامینی که در جشنواره به نمایش درآمدند صحبت کنیم. سال گذشته فیلم اعتراضی و سیاسی وجود داشت، ما استقبال می‌کنیم که فیلمسازان جسارت داشته باشند درباره مسایل سیاسی فیلم بسازند تا اینکه تابوهای اخلاقی را فیلم کنند. ما همان سیاست پیشین را داریم تا با درهای باز پذیرای فیلمسازان مختلف باشیم اینکه کسی بلد است هنرمندانه انتقاد کند حتما در جشنواره هم می‌تواند حضور پیدا کند. تعدادی از این فیلم‌های منتقدانه تولید خود انجمن است و ترجیح ما این است که فیلم‌های سیاسی داشته باشیم. اگر فیلمی باشد که هنرمندانه و مودبانه و موقر درباره حوادث گذشته باشد حتما می‌تواند در جشنواره حضور داشته باشد. امروز لازم است هیچ دوقطبی در جامعه ما تشدید نشود. در ایام جشنواره هم می‌شود این ماجرا را قضاوت کرد.

وی درباره تفاهم‌نامه با خانه کتاب عنوان کرد: سال گذشته خانه کتاب در اختتامیه جایزه‌ای را برای فیلم‌های اقتباسی داد، البته ما هم رویدادهایی مرتبط با کتاب داشتیم. امسال هم ما بین پنج تا ۱۰ کتاب سینمایی رونمایی خواهیم کرد. در حوزه تفاهم با خانه کتاب آنچه وجود دارد این است که ما فراخوانی درباره فیلمنامه اقتباسی دادیم و هزینه تولید یک اثر تا سقف ۴۰۰ میلیون تومان را خواهیم داد. این بخشی از تفاهم‌نامه با خانه کتاب است که نیمی از ۴۰۰ میلیون تومان را انجمن و نیمی دیگر خانه کتاب عهده‌دار می‌شود. همچنان خانه کتاب به تعدادی از فیلم‌های برگزیده خود از منظر اقتباسی در اختتامیه جایزه خواهد داد و ما از این موضوع خوشحالیم.

دبیر چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران درباره اینکه چه تعداد فیلم سیاسی در این دوره از جشنواره حضور دارد، توضیح داد: در بخش داخلی هنوز دقیق نمی‌توانم بگویم چه تعداد فیلم سیاسی داریم چون آثار در حال بازبینی هستند اما می‌توانم به شما این اطمینان را بدهم که فیلم‌هایی با مضامین سیاسی را خواهیم داشت هر چند مضامین سیاسی محدود به اتفاقات سال گذشته نیست. فیلم‌های سیاسی امسال در جشنواره نماینده خواهد داشت. سال گذشته از هیات انتخاب خواسته بودم که به فیلمسازی سیاسی توجه شود چون ما باید اعتمادزایی کنیم تا فیلمسازان بدانند مضامین سیاسی تابو نیست. ترجیح می‌دهیم مضامین اخلاقی برای ما تابو باشد.

آذرپندار درباره فشارهای بین‌المللی گفت: من ممنون فیلمسازانی هستیم که در فیلمسازی ژانر ما را همراهی کردند. در حوزه فشارهای بین‌المللی باید بگویم کسی که دوست دارد در جشنواره فیلم داشته باشد در فضای آرام این اتفاق رخ خواهد داد. دوستانی که می‌خواهند فردا تحت تاثیر دایرکت‌های خود کاری انجام دهند امروز با خود دودوتا چهارتا کنند چون موقعیت ما عوض نمی‌شود و مشخص است ما از کجا آمده‌ایم. هر کسی به هر دلیلی به ما فیلم ندهد قابل احترام است اما اینکه فیلمساز موضوع را به بعد واگذار کند و بعد بخواهد تصمیماتی بگیرد خودش اذیت خواهد شد. فیلمسازانی که در حوزه فیلمسازی توفیقاتی به دست نیاورده و یک تیزرساز هستند ممکن است بخواهند نسخه تحریم بپیچند، رفقای فیلمساز جوان باید بدانند این موضوع به نفع آنها نیست.

وی ادامه داد: من مخلص کسی هستم که نسخه‌ای که می پیچید خودش هم برایش هزینه بدهد اما اینگونه نمی‌شود. دوستانی وجود دارند که سیمرغ خود را وقتی به فرانسه می‌رسند به داخل آب می‌اندازند، بزرگترهایی هستند که اگر بشود نام آن‌ها را بزرگ گذاشت نسخه‌ای می پیچند که خود هزینه‌ای نمی‌دهند و دوقطبی خلق می‌کنند. امیدوارم جشنواره امسال در فضای آرام‌تری برگزار شود. البته ما یک تجربه خوب را پشت سر گذاشتیم. افتخار ما این است که هیچ فیلمسازی را که انصراف داد تحریم نکرده‌ایم.

دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران اظهار کرد: یکی از تفاوت‌های ما این است که آثار برگزیده جشنواره‌های منطقه‌ای مستقیما به این جشنواره راه پیدا کرده‌اند که تعداد آنها ۱۰ اثر است. ضمن اینکه آثاری هم از جشنواره دنا مستقیم به جشنواره راه پیدا خواهد کرد.

وقتی پنج روز جشنواره دارید و در این پنج روز در پنج سانس در هر سالن آثاری به نمایش درمی‌آید، چگونه می‌شود که ما خود روزی سی و چند سانس را پر کنیم و اتوبوسی آدم بیاوریم؟ آذرپندار درباره مهمانان جشنواره توضیح داد: وقتی پنج روز جشنواره دارید و در این پنج روز در پنج سانس در هر سالن آثاری به نمایش درمی‌آید، چگونه می‌شود که ما خود روزی سی و چند سانس را پر کنیم و اتوبوسی آدم بیاوریم؟ سال گذشته دچار حواشی‌ای بودیم و ورود را برای عموم آزاد کردیم و به این ترتیب ممکن است افراد عامه به جشنواره بیایند. پر بودن سالن‌ها مشکل همیشگی جشنواره تهران است و چیز عجیبی نیست. به همین دلیل در دوره‌هایی بلیت فروشی می‌شد تا از این ازدحام جلوگیری شود. امسال سعی می‌کنیم نظم بیشتری داشته باشیم

وی درباره جایزه تبلیغات فیلم‌های کوتاه گفت: در این باره در ستاد اجرایی صحبت کرده‌ایم اما هنوز به نتیجه‌ای نرسیده‌ایم و اگر به جمع بندی برسیم ممکن است در این حوزه جایزه هم داشته باشیم. امسال افتتاحیه هم خواهیم داشت و افتتاحیه هم فرصت اینکه برخی جوایز جنبی را اهدا کنیم به ما خواهد داد.

دبیر جشنواره چهلم فیلم کوتاه تهران درباره شفاف‌سازی، متذکر شد: من نمی‌دانم شفافیت چیست. وقتی فیلم‌هایی را تولید کرده‌ایم و در جشنواره نمایش می‌دهیم، دیگر باید چه کنم؟ چه چیزی از این شفاف‌تر است؟ مسأله شفافیت چیزی واضح‌تر از این نیست که شما جشنواره برگزار کنید. اگر از ما خواسته شود گزارش‌های مالی را منتشر می‌کنیم.

آذرپندار درباره شرایط استان‌ها اظهار کرد: ما تعداد زیادی استان داریم که اصلا دفتر تولیدی ندارند که تجهیزات بگیرند. امیدوارم بتوانیم دفاتر انجمن را تجهیز کنیم. سال گذشته آموزش فیلمسازی در ۱۰ استان محروم کشور رایگان شد و صرفا از طریق آزمون افراد انتخاب شدند که به نظرم اتفاق مهمی است. در باقی استان‌ها هم این امکان را دادیم که اگر محرومانی وجود دارند دوستان حمایت کنند تا افراد به خاطر مسایل مالی از آموزش محروم نمانند.

وی گفت: ما فیلمسازان خوبی داریم که تکنیک را بلدند اما چالش اصلی فیلمنامه است و باید در این حوزه کار کنیم، با فارابی هم در این زمینه تعامل داریم.

دبیر جشنواره درباره هیات انتخاب دوره چهلم، اظهار کرد: الان نمی‌توانم اسامی هیأت انتخاب را اعلام کنم. تجربه سال گذشته برای ما از این جهت خوب بود که وقتی لیست را اعلام کردیم یکی از آرام‌ترین دوران را سپری کردیم و بعد حواشی از جای دیگری آغاز شد. سعی می‌کنیم همان روند سال گذشته را طی کنیم. حتما در انتخاب‌ها سلیقه وجود دارد، همیشه چند فیلم وجود دارد که همه روی آن اتفاق نظر دارند بعد فیلم‌هایی وجود دارد که فاصله آنها با فیلم‌های وارد شده کم است و روی آنها صحبت می‌شود. هر انتخابی یک سلیقه‌ای دارد و نمی‌شود روی آن خط‌کش گذاشت. فیلم‌هایی داریم که گاهی دوپینگ می‌کنند، بازیگران مطرح می‌آورند و خرج زیادی می‌کنند اما تلاش ما این است که صرفا به این دلایل فیلم‌ها انتخاب نشوند.

مدیرعامل انجمن سینمای جوانان در بخش دیگری از این نشست عنوان کرد: معیار تشخیص فیلم اولی بودن در حوزه فیلم‌های بلند ساده است اما در فیلم کوتاه پیچیده است. ما نمی‌خواهیم مسابقه ساخت فیلم اول خوب را راه بیندازیم. ما قسمتی برای نمایش استعدادها خواهیم داشت اما این بخش رقابتی نخواهد شد. ‌ فیلم اول باید به گونه‌ای باشد که فیلمساز تجربه کند و یک وقت بازیگرانی نداشته باشد که ما ندانیم این فیلم برای اوست یا برای عوامل. این موضوع ممکن است مفسده‌هایی داشته باشد.

آذرپندار افزود: به دلیل رسیدن جشنواره به دوره چهلم، ویژه برنامه‌هایی نظیر نمایشگاه عکسی از ۴۰ سال جشنواره را خواهیم داشت. این اتفاق در ورودی جشنواره خواهد افتاد تا بتوانید ببینید افرادی که امروز فیلمسازان قدری هستند ۳۰ سال پیش چگونه به این حوزه ورود کرده‌اند. دوست داریم دوره چهلم را به گونه‌ای برگزار کنیم که یک فضای همگانی داشته باشد. مستندی را از نحوه شکل‌گیری جشنواره و حوادث آن تدارک دیده‌ایم، کتابی را در نظر گرفته‌ایم که موضوعات جشنواره در آن باشد. سعی کردیم آرشیو انجمن را به روز کنیم، نمایش‌هایی برای فیلم‌های قدیمی خواهیم داشت، نباید دوره چهلم بی‌تفاوت برگزار شود.
در این نشست خبرنگار سینماپرس با طرح این سوال که «بر خلاف فرمایشات وزیر محترم ارشاد که همواره بر ضرورت شفافیت تاکید داشتند؛ طی این دوسال ما هیچ گزارش عملکرد کاری و مالی شفاف و دقیقی را از «انجمن سینمای جوان» شاهد نبودیم. سوال من این است که آیا قرار است این شیوه ادامه دار باشد و ما همچنان قرار نیست بفهمیم که مجموعه انجمن بر روی چه آثاری سرمایه گذاری کرده و چه میزان بودجه برای تولید آثار خود اختصاص داده و یا فهرست مخارج و هزینه کرد انجمن برای برگزاری رویدادهای مختلف و از جمله «جشنواره فیلم کوتاه تهران» چه مبلغی را شامل می‌شود.» نظر مدیرعامل انجمن سینمای جوانان جویا شد که البته متاسفانه با پاسخ گنگ و مبهم ایشان مواجه شد و طبق معمول ایشان سعی کرد تا «سازمان سینمایی» را مسئول حاکمیت این عدم شفافیت در طی دو سال اخیر و مانع اصلی در مسیر ارایه و انتشار گزارش عملکردهای کاری و مالی این مجموعه معرفی نماید.

سینماپرس: دکتر قطب الدین صادقی گفت: برخی مدیران یک گام از سینماگران هم عقب تر ایستاده اند و به جای ترویج خرد و اندیشه، جنگولک بازی را در سینما ترویج می کنند!

سینماپرس: سعید امیرسلیمانی گفت: هر کار دیگری صورت گیرد تنها شوآف و شعاری است و دردی از سینما و سینماگران درمان نمی کند.