اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس به نقل از ستاد خبری سی‌وهفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر، امیر اسفندیاری معاون بین‌الملل سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر با اشاره به بیش از ۱۴۰۰ اثر خارجی که برای بازبینی به این دوره از جشنواره ارسال شده است، عنوان کرد: از بین این آثار حدود ۹۰۰ فیلم داستانی بلند، حدود ۲۰۰ فیلم مستند بلند و حدود ۳۰۰ فیلم کوتاه هستند.

وی افزود: در نهایت ۱۰۹ اثر خارجی در بخش‌های مختلف جشنواره مانند مسابقه بین الملل (سینمای سعادت)، جلوه گاه شرق (سینمای کشورهای آسیایی و اسلامی)، جشنواره جشنواره‌ها (جام جهان نما)، نمایش‌های ویژه بهترین آثار ملل (فیلم‌هایی که کشورهای مختلف به اسکار معرفی می‌کنند)، مستند زیر ذره بین، شاخه‌های زیتون، آثار مرمت شده کلاسیک و گونه‌های محبوب مردمی که امسال مروری به سینمای کمدی معاصر جهان است، حضور خواهند داشت.

معاون بین‌الملل سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر با بیان اینکه بسیاری از داوران، مدرسان کارگاه ها، صاحبان آثار و مهمانان بازار تا به امروز حضورشان را در جشنواره تایید کرده اند، گفت: تا به امروز بیش از ۲۵۵ مهمان شرکتشان را در جشنواره قطعی کرده اند. همچنین جشنواره سی و هفتم میزبان نمایندگان و آثار ۷۵ کشور جهان خواهد بود.

اسفندیاری با اشاره به اینکه ۶ گروه داوری مختلف در جشنواره سی و هفتم حضور خواهند داشت، گفت: به غیر از داوری بین الملل که پنج داور خارجی و ۲ داور ایرانی فیلم‌های آن را قضاوت می‌کنند، داوران بقیه بخش‌ها مانند بخش آسیا، فیلم‌های اول، منتقدان بین المللی، نت پک و جایزه بین الادیان برای هر بخش بین سه تا پنج نفر داور هستند.

عضو هیات مدیره جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک با ابراز تاسف از تلاش برخی کشورها برای در انزوا نگه داشتن ایران عنوان کرد: به دلیل وضعیت بسیار عجیبی که در مورد ارز پیش آمده است، امسال طبیعتاً محدودیت‌های بیشتری برای خودمان قائل شدیم. برای مثال از سال‌های گذشته تهیه بلیت هواپیما برای مهمانان بازار و برخی بخش‌های دیگر برعهده خودشان بود. ما امسال این روند را گسترش دادیم و در عین حال تصمیم گرفتیم برخی بخش‌ها را نیز محدودتر برگزار کنیم.

گفتنی است سی‌وهفتمین دوره جشنواره جهانی فیلم فجر از ۱۸ تا ۲۶ آوریل ۲۰۱۹ (۲۹ فروردین تا ۶ اردیبهشت ۱۳۹۸) به دبیری رضا میرکریمی در تهران برگزار می‌شود.

به گزارش سینماپرس، سوالی که این روزها بسیار مطرح می‌شود این است که به نظرشما اصلی‌ترین بحرانی که امروز خانواده ایرانی با آن دست و پنجه نرم می‌کند، چیست؟ یا چه عواملی بنیان خانواده ایرانی را تهدید می‌کند و اینجا تلویزیون و رسانه‌ملی چه رسالتی برعهده دارند. محمد قمی عضو هیئت رئیسه مجلس یکی از بحران‌های امروز خانواده‌ها را مواجهه با مشکلات اقتصادی می‌داند. از طرفی فضای مجازی را تهدید کننده می‌داند؛ وی در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری تسنیم به وظیفه رسانه‌ملی اشاره کرد و گفت: “فیلم و سریال باید اول جنبه سازندگی داشته باشد و در واقع یک سری از مسائل و مشکلات یا راه حل‌های بهتر زیستن را به مردم یاد می‌دهد و می‌تواند مردم را از فضای مجازی دور کند.”

محمد قمی عضو هیئت رئیسه مجلس و نماینده مردم پاکدشت در پاسخ به این سوال که چه عواملی بنیان خانواده ایرانی را تهدید می‌کند، تأکید کرد: دنیای امروز دنیایی شده که فرصت‌ها در آن کم است، مردم برای مایحتاج خودشان برای کار و تلاش با مشکل ترافیک و شهری و مشکلات متعدد خانوادگی مواجه هستند، بنابراین فرصت لازم و کافی برای اینکه خانواده‌ها با هم باشند، در بین‌شان محبت و مودت ایجاد شود، نیست. بخشی مهم از مردم از نظر روانی به خاطر تلاش زیاد دچار مشکل هستند و به این جهت وارد خانه که می‌شوند، عصبانیت و ناملایمتی که در جامعه به آن‌ها منتقل شده است، با خودشان به خانه می‌برند.

وی با اشاره به تأثیر مخرب حضور مستمر در فضای مجازی، افزود: در خانه یا حوصله ندارند یا اینکه به اصطلاح عصبی هستند و برخورد مناسب و اسلامی را با خانواده ندارند، از طرفی مشکلات اقتصادی هم این بحران را تشدید می‌کند. فضای مجازی و مشغولیت‌هایی که برای مردم به وجود می‌آورد نیز باعث شده تا سرخودشان را به این وسایل الکترونیک گرم کنند، به جای اینکه وقت بگذارند با همدیگر باشند، در خانواده‌ها بذر محبت را بکارند و در واقع برای رشد و تعالی همدیگر برنامه‌ریزی کنند. از این جهت وقت خود را در موارد واهی صرف می‌کنند و از مسائل اساسی باز می‌مانند و این هم در خانواده تاثیر بسیار سوئی دارد.

عضو هیئت رئیسه مجلس در پاسخ به این سوال که چقدر فیلم  و سریال‌های امروز تلویزیون به شرایط حال حاضر خانواده‌های ایرانی نزدیک است، خاطرنشان کرد: فیلم و سریال باید اول جنبه سازندگی داشته باشد و در واقع یکسری از مسائل و مشکلات یا راه حل‌های بهتر زیستن را به مردم یاد بدهد، در بهبود روابط بین اقوام و خانواده‌ها تلاش کند. اگر فیلم فقط منظورش سرگرمی باشد عمر را تلف می‌کند، نمی‌خواهم بگویم که بد است ولی عمر را تلف می‌کند. فیلم باید هدف‌دار و جهت‌دار باشد یا یک مسئله فرهنگی را آموزش بدهد، یک مسئله اقتصادی را . فرضاً بگوید در شرایط فعلی که ما تحریم هستیم چه مسائلی را باید رعایت کنیم تا تحریم‌ها کمتر به ما فشار بیاورد؟ چکار کنیم که صرفه‌جویی و قناعت در جامعه بیشتر انجام شود. فیلم و سریال مطلوب باید فرهنگ ترافیک و فرهنگ با هم زیستن را یاد بدهد، این که چگونه تلاش کنیم که وضعیت اقتصادی و سیاسی جامعه ما بهتر شود، وحدت و به اصطلاح همبستگی را در جامعه آموزش دهد و …  از این دست موارد باید در فیلم ها نمود داشته باشد که مثمر ثمر واقع شوند.
وی با اشاره به اینکه چقدر سریال‌های ایرانی می‌توانند فرهنگ و سبک زندگی ایرانی را به جهانیان انتقال دهند، گفت:  شاید مردم به جهت آموزش و یاد گیری به این آثار ننگرند و بیشتر به عنوان سرگرمی به این شبکه نگاه کنند، اما به طور ناخودآگاه تحت تاثیر بعضی از آثار فرهنگی و اجتماعی این فیلم و سریال ها قرار می‌گیرند. این موضوع را باید از کسانی که خارج از کشور زندگی می‌کنند و در واقع به شبکه تلویزیون ایران و آی‌فیلم می‌نگرند، پرسید ولی  طبیعتاً یکی از هدف هایشان این است که با آداب و رسوم و فرهنگ ایرانی آشنا شوند.  طبیعتاً شبکه آی‌فیلم و سریال‌هایی را که به نمایش می‌گذارد، مقدار زیادی از آداب و رسوم و فرهنگ ایران را منتقل می‌کند و به هر جهت در انتقال فرهنگ موثر است.

عضو هیئت رئیسه مجلس در پایان خاطرنشان کرد: شبکه‌های برون‌مرزی صداوسیما باید در جهت تقویت روحیه ایمان، ایثار و آموزه‌های اسلامی که از بطن اسلام بر می خیزد و ارزش‌های متعالی انسانی را به نمایش می‌گذارد، تلاش و آنها را بیشتر مورد توجه قرار بدهند و مسائلی را که باعث تکامل انسان  و مانع فساد جامعه می‌شود منعکس کنند و اخلاق جامعه را بهبود ببخشند. ارزش‌های اسلامی در قالب فیلم و فرهنگ اسلامی می‌تواند موثر باشد. دست اندرکاران اگر این موارد را در برنامه‌ریزی خودشان قرار دهند قطعا می‌توانند مخاطبان بیشتری جذب کنند.

به گزارش سینماپرس، محمد نیازی که پیش از این دو موزیکال «یتیم خانه فونیکس» و «پیانیستولوژی» را در روی صحنه برده است و برای هر دو نمایش جوایز متعددی از جشنواره تئاتر فجر دریافت کرده است، قرار است فروردین امسال نمایش «آی‌راک» را از ۲۸ فروردین‌ماه در «تماشاخانه ملک» روی صحنه برد.

این نمایش پیشتر به مدت  ۲۱ شب در «سالن اصلی تئاتر شهر مشهد» روی صحنه رفته بود و این اجرا دومین تجربه نیازی در تهران خواهد بود. او «پیانیستولوژی» را اواخر سال ۱۳۹۶ در «تماشاخانه ایرانشهر» روی صحنه برده بود.

در «آی‌راک» نیازی بار دیگر با سهند خیرآبادی در مقام نویسنده و مسعود حکم‌آبادی در مقام تهیه‌کننده همکاری می‌کند.

در نمایش «آی‌راک» مجتبی شفیعی، امیرحسین رحیمی، امیرحسین مظلوم‌حسینی و مهسا غفوریان بازی می‌کنند. «میلاد قنبری» برنده سه جایزه تئاتر فجر نیز  آهنگساز این نمایش را برعهده دارد.

«آی‌راک» روایت زندگی یک مجری مشهور رادیو است که اقدام به برگزاری یک مسابقه عجیب رادیویی می‌کند تا بلکه از بین‌ شرکت‌کنندگان به عشق قدیمی‌اش برسد.

پیش‌فروش روزهای ابتدایی این نمایش در سایت «تیکت TIK۸» آغاز شده است.

به گزارش سینماپرس، سال 97 مملو از نمایش‌هایی فراموش‌شدنی و فراموش‌ناشدنی است. البته کفه ترازو گروه اول سنگین‌تر است. تئاتر سال 97 هوای جذابی در حوزه اجرا تنفس نکرده است. نمایش‌ها به سبب شکل تولید و کم‌حوصلگی در ساخت، به هر ضرب و زوری روی صحنه می‌روند و نتیجه کار صرفاً برای پیش‌برد گیشه است. در این میان هستند آثاری که توانستند نظر مخاطب و منتقد را یک جا جلب کند و برخی نیز به غافلگیری‌های سال بدل شدند. به زعم من یکی از غافلگیری‌های سال 97 نمایش «نامبرده» علی‌اصغر دشتی است، نمایشی که در یک سکوت خبری روی صحنه رفت و ناگهان به بمب اجراهای ایرانشهر بدل می‌شود. نمایش با حضور بازیگران مشهورش – که در دیگر آثار دشتی چنین پررنگ نبوده – مورد توجه منتقدان قرار می‌گیرد و از عباراتی چون «خودافشاگری هنرمند» در توصیفش به کار می‌برند. خودافشاگری که برآمده از بخش پایانی نمایش است.

اما برنده شدن جوایز فجر در جشنواره‌ای که بالا و پایین کم نداشت به غافلگیری‌های نمایش افزود. در حالی که همه منتظر بودن نامی چون فرزین محدث یا پیام دهکردی از پاکت بیرون جهد؛ نام اصغر پیران که مشهورتر از دو بازیگر نبود از پاکت بیرون می‌آید و در نهایت دشتی با بردن جایزه کارگردانی جایگاه نمایش و موفقیتش را تثبیت می‌کند. این تثبیت نیز زمانی حاصل می‌شود که دشتی در موقعیت هنری مناسبی قرار ندارد. پروژه «متاستاز» او دیده نمی‌شود و کنسرت-نمایش «سی» نیز با انتقادهایی روبه‌رو می‌شود. بسیاری ترکیب دشتی و نغمه ثمینی را در آن ستاره‌زدگی نمی‌پسندد و برخی از فقدان ذکر نام‌ آنها به عنوان خالقان اثر یاد می‌کنند. این وضعیت در حالی بود که حمید نعمت‌الله که قرار بود از «سی» فیلمی تهیه کند، نامش در تمام تبلیغات پروژه بود؛ ولی خبری از علی‌اصغر دشتی در مقام کارگردان نبود. او حذف شده بود و چه اقتصادی و چه هنری.

دشتی یک تجربه قائم‌مقامی تئاتر فجر را نیز از سر گذرانده بود و اکنون نیز مهمترین گزینه دبیری جشنواره فجر 38 است؛ اما برای دشتی و رهبر گروه دن‌کیشوت این چیزها سبقه هنری نمی‌آورد. علی‌اصغر دشتی کسی بود که روزگاری «ملانصرالدین» و «شازده کوچولو» اجرا کرده بود و در مولوی و تئاتر شهر هوادار جذب کرده بود. او استاد موفق و محبوب سینماتئاتری‌ها بود و گروه فعلیش ترکیبی از دانشجویان سابقش هستند. او مربی بود و ایده داشت؛ اما در این سال‌ها او فقط یک دشتی بود که در محافل و مجامع دعوت می‌شد. چیزی بروز نمی‌داد و کم‌کار شده بود.

اولین تجربه دشتی در ایرانشهر اما بازگشتی غافل‌گیر کننده بود. نمایش با فروش خوبی روبه‌رو می‌شود – که نمی‌توان حضور بازیگرانی چون نگار جواهریان و آتیلا پسیانی را در اثرگذاری بر گیشه نادید گرفت – و بیش از هر نمایشی در آن بازه زمانی مورد نقد قرار گرفت. نقدهایی که بیشترشان تحسین بودند و اندکی تقبیح. تحسین‌ها از جسارت در شکست فردی و خودافشاگری می‌گفتند و اینکه چگونه دشتی خودش را مجاورت گورباچوف تا سرحد نابودی و زوال پیش می‌برد و آن را با رقص پایانی عیان می‌کند. مخالفان اما آن را محصول خودشیفتگی کارگردان و محافظه‌کاری سیاسی آن می‌دانستند. آنها حتی می‌گفتند او گورباچوف را از سیاست بری کرده است و تصویر مهم او در تاریخ را مخدوش کرده است؛ اما مگر داستان نمایش «نامبرده» چه بود.

علی‌اصغر دشتی برای اجرای یک نمایش بزرگ به روسیه دعوت می‌شود. مدیر یک فستیوال از او ایده‌ای می‌خواهد و ایده دشتی اجرای چهار روزه نمایشی در خیابان‌های سن‌پترزبورگ، شهر «شب‌های روشن» است که هر اجرا هشت ساعت به طول می‌انجامد. مدیر اما در میانه تمرین‌ها از مشکلات مالی می‌گوید و دشتی را در تنگنا قرار می‌دهد تا در نهایت دشتی نمایش را رها می‌کند و به همراه یاورش به ایران بازمی‌گردد. او در این مسیر متوجه آنچه از دست شده می‌شود و مهمترین از دست رفته را مادرش می‌داند. تماس‌های تلفنی مادرش که با لهجه یزدی صورت می‌گیرد قرار است خبری از ریشه‌های فرهنگی اولیه دشتی دهد و در نهایت با یک رقص تقدیمی به مادرش مرز زبانی شکل گرفته را بشکند تا به زبانی جهانی‌تر دست یابد.

در مدت روایت نمایش او به شکل خیالی با گورباچوف مصاحبه می‌کند. مردی که در یک بزنگاه قدرت را رها می‌کند تا آن گونه که خودش گفته از خونریزی‌های بعدی جلوگیری کند. گورباچوف اهل روسیه است و از قضا به واسطه همسرش آیدا یکی از سینه‌چاکان تئاتر است. او نقاط مشترکی با دشتی پیدا می‌کند و در میانه نیز جایش را با دشتی عوض می‌کند تا دشتی مورد مصاحبه قرار گیرد و در فیلم حضور پیدا کند. پس به نوعی او و گورباچوف دو شخصیت خودافشاگری می‌شوند که طعم شکست را در سرزمین شب‌های روشن چشیده‌اند.

آنچه منتقدان را در «نامبرده» مجذوب خود کرده بود شیوه اجرایی است که دشتی برای کارش برگزیده بود. دشتی در ابتدای نمایش شرحی از خودش نقل می‌کند. از اینکه چه شد یزد را رها کرده و راهی تهران می‌شود و چطور لهجه یزدیش دیگر شنیده نمی‌شود. او سپس وارد سفر روسیه، مصاحبه با گورباچوف می‌شود و در جایی که باید داستان مذاکراتش با مدیر فستیوال را نقل کند، عنان کار را به نگار جواهریان می‌سپارد. او در نقش معین البکای نمایش دشی روی صحنه حاضر می‌شود و روایت را در دست می‌گیرد. او چیزی را روایت نمی‌کند. تنها از شرایط خودش و شباهت‌ها می‌گوید و در یک نمایش علی‌اصغر دشتی را به سه بازیگر تکثیر می‌کنند تا آنان شبیه دشتی، مترجم و مدیر روسی فستیوال را بازی کنند. یک بازی نسبتاً کمیک که در آن شرح مذاکرات روشن می‌شود. در دل ماجرا نیز نسخه‌ تعزیه نمایش «آمادئوس» با حضور موتزارت در نقش اولیا و سالیاری در نقش اشقیا اجرا می‌شود که از اجراهای اجرا نشده دشتی است.

اما آیا این رویه دشتی کار جدیدی بود؟ آیا او تکنیک نابی را رو کرده بود که چنین غافلگیری را رقم زند؟ پاسخ برای نگارنده منفی است. از دید نگارنده دشتی به گذشته خود بازگشته بود. به همان جایی که در تئاتر به شهرت رسیده بود و در میانه دهه هشتاد در مجلات و روزنامه‌ها از او حرف می‌زدند. همان تکنیکی که علی شمس، همراهش در گروه دن کیشوت، در بحث متن بیشتر پی می‌گیرد و شاید اوجش می‌شود «داستان میان رودان». جایی که ادبیات کهن قصد می‌کند ردی از خود در نمایش بیابد و حتی در جایی مثل «شب دشنه‌های بلند» خود را آمیخته در سنت‌های ایتالیایی نیز می‌یابد.

اما علی‌اصغر دشتی مسیر دیگری را دنبال کرد که برایش نوعی رکود هنری به همراه داشت. کسی دشتی را برای «سی» به یاد نمی‌آورد. اساساً کسی «سی» را با دشتی نمی‌شناسد. برای یافتن یک دشتی هنرمند نیاز به یک غافل‌گیری بود. یک غافل‌گیری که دشتی را به گذشته‌اش متصل کند و اساساً در باب گذشته او هم باشد. اما گذشته هیچ‌وقت بازنمی‌گردد. گذشته را تنها می‌شود بازآفرینی کرد و «نامبرده» صرفاً یک بازسازی بود؛ اما یک بازسازی پرزرق و برق. با حضور بازیگران شناخته‌شده و حرفه‌ای در نمایشی که قرار است حرفه‌ای باشد و شاید این مهمترین غافلگیری «نامبرده» باشد.  اینکه علی‌اصغر دشتی دیگر آن دشتی مولوی نیست، او دشتی ایرانشهر است  و برای مختصات ایرانشهر نمایش تولید می‌کند و دقیقاً باید از واژه تولید استفاده کرد. او شاید در پروسه خلق اثری عاشقانه در سن‌پترزبورگ با مقوله منفی تولید مواجه شده است. جایی که Production بودن اثر هنری مستلزم داشتن پول و پولسازی است. دقیقاً همان چیزی که ایرانشهر می‌طلبد. پس پروژه‌های کار نشده‌ای چون تعزیه آمادئوس نیز از حالت تجربی و شخصی خارج می‌شود و به گیشه بدل می‌شود.

پس خودافشاگری نیز باید زیر سوال برود. آیا واقعاً علی‌اصغر دشتی خودافشاگری کرده است؟ آیا نمی‌توان شک کرد کسی که در اثرش از وانمودها و جهان مخفیش می‌گوید هنوز در مخفی‌گاهش نهان شده باشد؟ همانند شخصیت‌های فیلم Room in Rome که هر چه پیش می‌روند با وجود افشاگری بیشتر و بیشتر در مخفی‌گاه خود مخفی می‌شوند و در نهایت مجبور به ترک هم می‌شوند؛ چون راهی به مخفی‌گاه یکدیگر ندارند. آیا حضور گورباچوف، آن هم با بازی آتیلا پسیانی مخفی شدن به شیوه دیگر نیست؟ ممکن است پاسخ این پرسش‌ها منفی باشد و شاید هم مثبت؛ اما یادمان باشد دلیل آن خودافشاگری طنازانه پایانی مواجهه با مادر است. با پایان نمایش یکی از مخاطبان به من گفت چرا به جای رقصیدن به مادرش زنگ نزد؟ پاسخی که برایش نداشتم و به نظر معقول می‌آمد؛ ولی می‌توان گفت این یک درام است و همه چیزیش باید دراماتیک باشد، حتی همین خودافشاگری.

پس غافلگیری کامل می‌شود. مخاطب از یک درام به ظاهر مستند غافل‌گیر می‌شود و تسلسل غافلگیری‌ها به جایی می‌رسد که خیال می‌کنیم این یک مستند است؛ فارغ از اینکه می‌شود یک مستند را دراماتیک نوشت و اساساً مستند واقعیت نیست و یک بازنمایی است و بازنمایی نمی‌تواند افشا باشد. بازتابی است از یک مخفی‌گاه و به نظر هنوز برای رسیدن به مخفی‌گاه علی‌اصغر دشتی زود است و او خودش می‌داند. می‌خواهد بدانیم زیرک است و این نمایش نمادی بر آن است. جایی که می‌تواند موافق و مخالفش را به جان هم بیاندازد.

به گزارش سینماپرس، اولین قسمت از برنامه‌ «نقد سینما» در سال ۹۸ امشب ساعت ۲۲ با موضوع اسطوره سازی‌ در سینما بر روی آنتن شبکه پنج سیما خواهد رفت. این برنامه هر هفته جمعه ساعت ۲۲ با اجرای بهروز افخمی پخش خواهد شد.

این قسمت از برنامه‌ی «نقد سینما» به نقد و بررسی فیلم سینمایی «تختی» به کارگردانی بهرام توکلی می‌پردازد. آرش خوشخو و دکتر امیررضا مافی در کنار بهروز افخمی این فیلم را نقد خواهند کرد.
همچنین سعید مستغاثی و امیر قادری درباره‌ی اسطوره‌سازی و سینمای شناسنامه‌ای در جهان به گفت‌وگو می‌نشینند.

در بخشی از برنامه، بررسی اخبار سینمای ایران توسط سیدمحمدصادق لواسانی اجرا خواهد شد.
تهیه‌کنندگی برنامه‌ی نقدسینما برعهده‌ی محمدتنکابنی است و محمدرضا رضاپور و وحیدرونقی سردبیر و مجری طرح این برنامه هستند. این برنامه محصول مرکز تلویزیون حوزه‌هنری است.

به گزارش سینماپرس، پیش تولید سریال «مهربانو» به کارگردانی سعید سلطانی و تهیه کنندگی آرمان زرین کوب به تازگی آغاز شده است. 

این سریال  ۳۰ قسمتی در بستر تاریخ معاصر روایت می‌شود و ملودرامی است که در دوران تاریخ معاصر و پهلوی اول می‌گذرد.

به گزارش فارس، شعله شریعتی و اعظم بهروز نگارش متن‌های این سریال را به عهده دارند. 

سعید سلطانی به تازگی کارگردانی سریال «ستایش۳» را به پایان رسانده است و این سریال در مراحل فنی و پس از تولید قرار دارد.

به گزارش سینماپرس، شب گذشته شهرام کرمی مدیرکل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مسعود دلخواه نویسنده و کارگردان تئاتر، علیرضا دریابیگی مدیریت دپارتمان تئاتر دانشگاه هنر و معماری به تماشای نمایش مکبث به کارگردانی امیر دژاکام نشستند.

امیر دژاکام در انتهای این اجرا و در حضور میهمانان گفت: می‌خواهم از فرصت به عبارتی حسن استفاده و به تعبیری سوء استفاده کنم و در محضر این بزرگان درس پس بدهم تا به یمن حضور آنها، صدای من هم پژواک پیدا کند و شنیده شود.

وی ادامه داد: تئاتر گندم است، تئاتر یک هنر استراتژیک است. تئاتر سرگرمی نیست. تئاتر وسیله‌ای برای درآمدزایی نیست. چراکه هزاران راه مبارک و خوب برای درآمدزایی وجود دارد. چراکه هزاران راه دیگر برای سرگرمی وجود دارد. تئاتر وسیله‌ای است برای فهم مشترک و از این نظر می‌گویند که آن هنری استراتژیک است.

این کارگردان در ادامه بیان کرد: وقتی یک کشور فهم مشترک داشته باشد منافع خودش را خوب فهمیده و درک می‌کند. به این ترتیب صلح و آرامش برقرار می‌شود، ما در زندگی معمولی به واسطه حواسمان با واسطه و بدون واسطه متوجه موضوعات مختلف می‌شویم که تجربه‌های متفاوتی را در اختیار ما قرار می‌دهیم اما تئاتر این امکان را به ما می‌دهد تا از طریق یک تجربه خیالی به یک فهم مشترک دست پیدا کنیم.

وی ادامه داد: در پزشکی کارکرد حواس و خیال یکی است. دقیقاً حواس منشا حرکت است، خیال هم منشا حرکت و عاطفه است. تجربه خیالی به ما فهم جدید و همزمانی می‌دهد و ما به فهم مشترک می‌رسیم. در نتیجه باید گفت که تئاتر گندم است. من تا زمانی که نفس می‌کشم و تا زمانی که اندیشه تازه‌ای وجود نداشته باشد، به این راه ادامه می‌دهم. چهل سال این مسیر را رفتم و باز هم به راه خود ادامه می‌دهم.

دژاکام با بیان اینکه تئاتر هنر استراتژیک است، در پایان گفت: من ایجابی حرف زدم و مطلقا چیزی را نفی نکردم وامیدوارم از من سوال کنید، که چرا تئاتر گندم بوده و هنر استراتژیک به شمار می‌آید. امروز اولین نیاز ما این است که به این سوال پاسخ دهیم که چرا تئاتر گندم است و ما چرا تئاتر کار می‌کنیم. چرا در مملکتی که مدرسه و بیمارستان نداریم، باید پول نفت آن را برای تئاتر بدهیم. به دلیل اینکه فهم مشترک می‌تواند هزاران مدرسه و بیمارستان بسازد و درگیری‌ها و تخاصم را کم کند و به این صورت ما به صلح ، گفتگو و دیالوگ می‌رسیم.

بنابر این گزارش نمایش «مکبث» هرشب ساعت ۱۹:۳۰ در سالن یک تماشاخانه شهرزاد به صحنه می‌رود.

در خلاصه داستان این اثر آمده است: مکبث به روایت امیر دژاکام با بهره‌گیری از زبان بدن و به همراهی دیالوگ، به نقل روایتی جدید از داستان مکبث شکسپیر می‌پردازد. اثری که طی آن برای اولین بار جدا از روایت مکبث، صدای کاراکترهای دیگر همچون انسان‌های عادی که روایتشان در طی رویداد بزرگ داستان مکبث همیشه به فراموشی سپرده شده نیز شنیده خواهد شد… .

الناز تاریخی، آناهیتا صفی خانی، پروا محزون، پریا سلامی، مریم یوسف، شقایق خاکی پور، الناز ملکی، شایان یزدان شناس، احمد داوودی، مصطفی غیاثی، محمد آقا علی اکبری، ابوالفضل جمشیدی، حامد پور محمد، ناصر عزتی، عارف عباسی، طاها عابدی، ماهان عابدی بازیگرانی هستند که در این نمایش ۶۰ دقیقه‌ای به ایفای نقش می‌پردازند.

از دیگر عوامل این اثر می‌توان به: تهیه کننده: امیر دژاکام، مدیر تولید: فاطمه نیشابوری، جانشین تهیه‌کننده: ابوالفضل جمشیدی، دستیار کارگردان: حسین شهبازی وغزاله جهان بین، موسیقی: احسان تارخ، ساکسفون: گلنوش حمیدی، فلوت: پوریا حصارکی، طراح لباس: مژگان عیوضی، طراح پوستر:امیر رجبی، عکاس: مصطفی فرج زاده، دستیاران حرکت نگاری: الناز تاریخی، آناهیتا صفی‌خانی، مدیر صحنه: عارف عباسی، دستیار لباس: فاطمه محمدی، دوخت لباس: زهرا بهرامی، طراح گریم: علی فرزامی، طراح ویدیو: امسن جعفری، دستیار ویدیو: بهرام حاج جعفری زاده اشاره کرد.

به گزارش سینماپرس، ابراهیم داروغه زاده دبیر جشنواره سی و هفتم فجر در بدعتی قابل تحسین تأکید کرده بود که درآمد حاصله از بلیت فروشی جشنواره به طور مساوی میان صاحبان آثار و سینماداران پرداخت میشود.  
این تأکید داروغه زاده که با تحسین سینماگران هم مواجه شد تاکنون اجرایی نشده!! البته به مانند هر اکران دیگری، سینماداران همزمان با فروش بلیت، سهم خود از اکران جشنواره را دریافت کرده اند ولی هنوز سهم تهیه کنندگان آثار حاضر در جشنواره پرداخت نشده! چرا؟
وقتی به واسطه نوسانات بازار ارز مدام ارزش پول ملی پایین می آید، حق تهیه کنندگان در کدام حساب ذخیره شده و چه سودی را نصیب دارنده حساب کرده؟