اخبار سینمایی

سینماپرس: دختر حسین محب اهری گفت: دلیل اصلی ممنوع الملاقات شدن پدر شدت بیماری نبود. به دلیل اینکه بسیاری از دوستان و هنرمندان لطف داشتند و به ملاقات پدر می‌آمدند کمی انرژی پدر برای ادامه درمان کم شده بود. به همین دلیل پزشکان تصمیم گرفتند تا وی ممنوع الملاقات شود تا هر چه سریعتر روند درمان روی وی جواب دهد.

خبرگزاری فارس: استاد فقید گرافیک ایران «احمدرضا دالوند» یک روز قبل از درگذشتش نکاتی پیرامون رویش‌های هنر انقلاب مطرح و تأکید می‌کند: من احساس می‌کنم جای هنر انقلاب در بنیاد فرهنگی روایت فتح است، هنر مقاومت اینجا می‌تواند رشد و نمو کند.

سینماپرس: احمد مسجد جامعی گفت: متاسفانه مستندسازان اندکی حاضر به ساخت فیلم با موضوع تهران‌گردی هستند.

سینماپرس: محسن مقصودی مدیر موسسه رسانه‌ای «دیدبان پیشرفت فردا» از حضور این مجموعه با ۱۷ اثر مستند و برنامه تلویزیونی در نهمین جشنواره مردمی فیلم عمار خبر داد.

سینماپرس: معاونت فرهنگی مسجد مقدس جمکران، جایزه مردمی «جمکران» را برای بهترین اثر جشنواره عمار با موضوع «مهدویت» اعلام کرد.

کرک داگلاس ستاره بزرگ سینمای جهان روز ۹ دسامبر ۱۹۱۶ با نام واقعی ایشور دانیلویچ دمسکی به دنیا آمد و نخستین بار در سال ۱۹۴۶ با فیلم «عشق عجیب مارتا ایورس» به کارگردانی لوییس مایلستون پا به دنیای سینما گذاشت. 

دهه ۵۰ میلادی اوج دوران فعالیت داگلاس در سینما بود. او در این سال ها در فیلم های مطرحی چون «تک خال در حفره» (۱۹۵۱)، «بد و زیبا» (۱۹۵۲)، «اولیس» (۱۹۵۴)، «شور زندگی» (۱۹۵۶) و «راه های افتخار» (۱۹۵۷) بازی کرد. البته بدون تردید شاخص ترین فیلم داگلاس در دنیای سینما به دهه ۶۰ میلادی و فیلم «اسپارتاکوس» (۱۹۶۰) ساخته استنلی کوبریک برمی گردد. کرک داگلاس در کنار بازی درخشان و کم نظیرش در این فیلم به عنوان مدیر تولید فیلم نیز فعالیت داشت. جالب است بدانید تغییر کارگردان فیلم از آنتونی مان به استنلی کوبریک در اوایل ساخت فیلم «اسپارتاکوس» تصمیمی بود که از  سوی داگلاس اتخاذ شد.

کرک داگلاس در سال ۱۹۹۹ از سوی موسسه فیلم آمریکا به عنوان هفدمین بازیگر برتر تاریخ سینمای آمریکا انتخاب شد.

در اینجا ۱۰ نکته از زندگی کرک داگلاس و فیلم‌هایش که ممکن است تاکنون نشنیده باشید، فهرست کرده ایم که با هم می‌خوانیم.

۱-«عشق عجیب مارتا ایورس» (۱۹۴۶) با بازی باربارا استانویک و ون هفلین در نقش های اصلی، نخستین تجربه بازیگری کرک داگلاس در دنیای سینما است.

۲-داگلاس سه بار برای فیلم های «قهرمان» (۱۹۴۹)، «بد و زیبا» (۱۹۵۲) و «شور زندگی» (۱۹۵۶) نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد؛ گرچه هر سه بار جایزه را به رقبای خود واگذار کرد.

۳-«راه های افتخار» نخستین فیلم داگلاس در جایگاه تهیه کننده است گرچه نام وی به عنوان تهیه کننده در تیتراژ فیلم ذکر نشده است. کرک داگلاس در سال ۱۹۶۹ درباره این فیلم گفت: «راه های افتخار» فیلمی است که همیشه خوب خواهد ماند و من مجبور نیستم تا ۵۰ سال دیگر صبر کنم تا متوجه این موضوع شوم.

۴-داگلاس مدعی است که در فیلم «اسپارتاکوس» با درج نام دالتون ترومبو فیلمنامه نویس فیلم در تیتراژ، تابوی ذکر نکردن نام افراد حاضر در فهرست سیاه هالیوود موسوم به «هالیوود تِن» را شکست. هر چند افرادی مانند ادوارد لوییس تهیه کننده فیلم «اسپارتاکوس» و فرزندان دالتون ترومبو این ادعا را رد کرده اند. 

۵-«شجاعان تنها هستند» (۱۹۶۲) یکی از آخرین فیلم های مهم داگلاس در دنیای سینماست؛ فیلمی که از دیدگاه خود وی محبوب ترین فیلم کارنامه بازیگریش است. پیتر بردشاو منتقد نامدار گاردین و مایکل داگلاس نیز معتقدند «شجاعان تنها هستند» بهترین فیلم کارنامه بازیگری کرک داگلاس است.

۶-کرک داگلاس با وجود تمایل بسیار زیاد به بازی در فیلم «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» (۱۹۷۵) با مخالفت مایکل، پسرش که تهیه کننده این فیلم بود نتوانست نقش راندل مک مورفی را بازی کند. این نقش سرانجام به جک نیکلسون رسید.

۷-کرک داگلاس در سال ۱۹۹۶ به مناسبت پنجاهمین سال حضورش در سینما جایزه افتخاری اسکار را دریافت کرد. او ۲ ماه پیش از مراسم اسکار سکته مغزی کرده بود و شدت سکته به حدی بود که بعید به نظر می رسید بتواند در مراسم حاضر شود، اما داگلاس با اراده ای مثال زدنی به مراسم اسکار آمد و جایزه خود را در مراسمی پراحساس دریافت کرد.

۸-از سال ۲۰۰۶ جایزه ای به نام کرک داگلاس در جشنواره جهانی فیلم سانتا باربارا اهدا می شود. از دریافت کنندگان شاخص این جایزه می توان به رابرت دنیرو، وارن بیتی، کوئنتین تارانتینو، هریسون فورد، مایکل داگلاس و جین فوندا اشاره کرد.

۹-در میان بازیگران بزرگ کلاسیک رفاقت میان کرک داگلاس و برت لنکستر زبان‌زد بود و این رفاقت تا به جایی بود که داگلاس بارها در مصاحبه هایش در این سال ها از نبود برت لنکستر رفیق سال های دورش شکایت کرده است.

داگلاس و لنکستر در هشت فیلم با یکدیگر همبازی بودند که از مهمترین این فیلم ها می توان به «جدال در اوکی کرال» (۱۹۵۷) و «هفت روز در ماه می» (۱۹۶۴) اشاره کرد.

۱۰-کرک داگلاس که پدر مایکل داگلاس بازیگر مشهور برنده جایزه اسکار است یک بار پس از آنکه پسرش مایکل از نمایش تئاتر «درخت تابستانی» اخراج شد، کل حقوق داستان فیلم و تئاتر آن اثر را خریداری کرد و آن را به پسرش مایکل داد تا در آن نقش آفرینی کند.

*مهر

سینماپرس: «ژولیت بینوش» بازیگر سرشناس فرانسوی به عنوان رییس هیات داوران جشنواره فیلم برلین سال ۲۰۱۹ انتخاب شد.

به گزارش سینماپرس، برنامه تخصصی «تاریخ و سینما» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی «ایزد مهرآفرین» و به نویسندگی «محمدصادق عابدینی» شنبه‌ها ساعت ۲۲:۳۰ روی آنتن شبکه آی فیلم می‌رود. این برنامه در مدت پخش خود از این شبکه پربیننده توانسته نظر مخاطبان را جلب کند و بینندگان پر و پا قرصی این برنامه تخصصی را پیگیری می کنند.در این گفت و گو با تهیه کننده برنامه «تاریخ و سینما» همراه شدیم.

او خود از اهالی رسانه است و می گوید که برای تهیه این برنامه تیمی حرفه ای فیلم های ضد ایرانی ساخته شده در سینمای هالیوود و دیگر کشورها را رصد می کند. «ایزد مهرآفرین» در این گفت و گو از نحوه شکل گیری برنامه و تولید فصل های بعدی برای مان گفت.

چه شد که تصمیم گرفتید برنامه تخصصی «تاریخ و سینما» را تولید کنید.

 در شبکه های مختلف تلویزیون برنامه سینمایی و نقد فیلم زیاد داریم.با توجه به این که چند سال است فیلم های ضد ایرانی تاریخی، سیاسی و اجتماعی در هالیوود و دیگر کشورها تولید می شود به ذهنم رسید که چرا در برنامه های مان به این موضوع که درباره فرهنگ ما سخن می گویند نمی پردازیم و درباره درست و غلط بودنش صحبت نمی کنیم.

 بنابراین به این نتیجه رسیدم که فردی باشد تا برای مخاطب ایرانی به این سوالات پاسخ دهد؛ مثلاً فیلم  «۳۰۰» چقدر دروغ می گوید و چقدر واقعیت را به تصویر کشیده و چقدر آن تعریف است.

نگاهم کاملاً مربوط به فیلم های تاریخی برای تولید برنامه بود نه فیلم های سیاسی و اجتماعی. فیلم های تاریخی را که موضوع آن ها مرتبط با ایران است و ایران هراسی و فرهنگ و تاریخ تحریف شده ایران را به تصویر کشیده اند مورد بحث قرار دادیم و اشتباهات آن ها را در برنامه مطرح کردیم. جای چنین برنامه ای در تلویزیون خالی بود و انگیزه ای شد تا «تاریخ و سینما» شکل بگیرد.

 با توجه به ماهیت برنامه آیا اتاق فکری از کارشناسان برای بررسی فیلم ها دارید؟

قطعاً همین طور است. لازمه تولید این برنامه، تحقیق و پژوهش است. اگر در این زمینه مطالعه، تحقیق، پژوهش های تاریخی و دینی نداشته باشیم غنا و محتوای لازم را نخواهد داشت. ما تیم محتوایی داریم که اعضای تیم فیلم ها را رصد می کنند.

مثلاً ما درباره «ابن سینا» به طور کامل تحقیق می کنیم و بعد می بینیم کارگردان فیلم چه می گوید و چه چیزی را روایت می کند. اساس این برنامه، تحقیق و پژوهش است.

بازتاب ها را در شبکه پر مخاطب آی فیلم چگونه دیدید؟

تصور می کردم  بازتاب ها خیلی کم رنگ باشد اما خوشبختانه «آی فیلم» شبکه خوبی برای پخش این برنامه است. شاید اگر این برنامه در شبکه دیگری پخش می شد این قدر دیده نمی شد و بازتاب نداشت.

 این شبکه مخاطبان ثابت و پر و پا قرصی در حوزه فیلم و سریال دارد و این موضوع به دیده شدن برنامه ما کمک کرده است و بازتاب های خیلی زیادی در بین مردم و رسانه ها دارد.

با توجه به بازخوردهای خوب از «تاریخ و سینما» برنامه ای برای تولید فصل های بعدی آن دارید؟

در فصل اول به بحث ایران هراسی پرداختیم و با توجه به فیلم های در حال تولید، چند قسمت دیگر به این فصل اضافه می شود. فصل بعدی درباره اسلام هراسی و فصل بعد از آن درباره فیلم های تاریخی است.

 چه شد که پا در عرصه تولید برنامه و تهیه‌کنندگی گذاشتید؟

خودم رسانه ای و سردبیر هستم و علاوه بر آن چند فیلم کوتاه و برنامه تولید کرده ام. نخستین کار حرفه ای ام برنامه «سینما ملت» بود که آن را برای شبکه افق تولید کردم و بازتاب خوبی داشت و جشنواره فیلم فجر سه سال پیش را پوشش دادیم. اکنون طرح هایی برای آی فیلم داریم که امیدواریم به نتیجه برسیم. در دانشگاه کارگردانی سینما خوانده ام.

چون رشته دانشگاهی تان کارگردانی است دوست ندارید کارگردانی سینما را تجربه کنید؟

دوست دارم اما اکنون سینما شرایط سختی دارد و تهیه کننده سخت پیدا می شود. الان اولویت من تولید چند برنامه تلویزیونی است.

 اکنون برخی ستاره‌ های سینما و سلبریتی ها به عرصه اجرا در تلویزیون ورود کرده اند و برنامه های شان مخاطبان بسیاری دارد. نظرتان در این باره چیست؟

با سخن شما موافق هستم. متأسفانه برنامه های شبکه های مختلف تماشاگر را عادت داده اند که بیایند سلبریتی ببینند و حتی اگر موضوع تخصصی هم باشد از آن ها استفاده می شود.فرقی نمی کند موضوع خانواده، کودک یا سیاست باشد به هر حال بیننده چهره  ستاره سینما یا سلبریتی را می بیند.

 برای این که برنامه ای پر مخاطب تولید کنید چه کاری انجام دادید؟

قبول دارم که اکنون تلویزیون در شرایطی قرار دارد که جذب مخاطب برایش مهم و به همین دلیل است که آوردن سلبریتی در تلویزیون زیاد شده است ولی ما روی محتوای برنامه سرمایه گذاری می کنیم تا بتواند برای مان مخاطب جذب کند.

این را هم بگویم که برنامه ما دورهمی، خندوانه و ورزشی نیست، بلکه تاریخ و سینماست و باید اشل تعریف شده و کارکرد خودش را داشته باشد.

*خراسان

سینماپرس: دن کوهن مستندساز جوان آمریکایی که تصاویری دیده نشده از بمباران مردم غزه توسط اشغالگران را ثبت کرده، این هفته به عنوان مهمان در برنامه تلویزیونی «عصر» با اجرای نادر طالب‌زاده حضور پیدا می کند.

 هنوز غبار جنجال تئاترهای «می‌سی‌سی‌پی نشسته می‌میرد» و «بینوایان» فرو ننشسته که خبر از اجرای یک تئاتر لاکچری دیگر به گوش می‌رسد. اپرای «هفت شهر عشق» با شرکت خانم مریلا زارعی، آقای محمدرضا فروتن و جمعی دیگر از چهره‌های تلویزیونی و سینمایی و با صدای خواننده قطعه مشهور «آمریکا، آمریکا، ننگ به نیرنگ تو» با سقف قیمت ۲۵۵‌هزار تومانی روی صحنه خواهد رفت.پس از انتشار لیست بازیگران و عوامل این کار چند پرسش ذهن علاقه‌مندان را به خود مشغول کرده است.

 اول این‌که چرا در این اثر که عنوان اپرا را یدک می‌کشد از بازیگرانی استفاده شده که ابداً توانایی خوانندگی ندارند؟ آیا ما با گونه تازه‌ای از اپرا سروکار داریم؟ چرا به جای استفاده از ظرفیت‌های جامعه تئاتر سازندگان به سراغ چهره‌های تلویزیونی و سینمایی رفته‌اند؟ 

چرا این نمایش اپرا در سالن وزارت کشور اجرا می‌شود که اساساً برای اپرا بهینه نشده است؟ و درنهایت این قیمت نجومی و حیرت‌انگیز بر چه اساسی اعلام شده است؟ برای یافتن پاسخ این پرسش‌ها به سراغ استاد بهروز غریب‌پور رفتیم. کسی که احیاگر اپرا در دوران پس از انقلاب است و سال‌هاست که با اپراهای خود راوی شکوه فرهنگ ایرانی است. غریب‌پور که این روزها درگیر مراحل نهایی آماده‌سازی اثر تازه‌اش؛ اپرای «عشق» است به تشریح دلایل وضع امروز تئاترهای لاکچری و اپراهای امروز ایران پرداخته است. برای آگاهی از ماهیت آنچه این روزها به اسم اپرا روی صحنه می‌رود صحبت‌های استاد غریب‌پور را با دقت مطالعه کنید.

اخیراً نمایش‌های موزیکال و اپرا بسیار رونق گرفته است. کسانی در این نمایش‌ها بازی می‌کنند که چهره مشهور تلویزیونی و سینمایی هستند و عمدتاً توان اجرای آواز ندارند. کارگردان‌های این آثار مدعی هستند بازیگری که توان آواز خواندن داشته باشد نداریم و برای تأمین هزینه‌های کار مجبوریم از سلبریتی‌ها استفاده کنیم. این ادعا چقدر درست است؟

زمانی که من دوباره اپرا را در ایران شروع کردم کاملاً به این ضعف آگاه بودم. ما آواگر یا بازیگر خواننده‌ای نداریم که بتواند در اپرا به صورت زنده ایفای نقش کند. بنابراین با اینکه پیشنهاد اول این بود که اپرا را به‌صورت زنده اجرا کنم به این فکر افتادم که اپرای عروسکی را راه‌اندازی کنم. در کنار کار عروسکی تلاش کردم نیروهایی را تربیت کنم که برای اپرا خوانندگی کنند. این ضعف متأسفانه هنوز وجود دارد. چون برای تربیت نیرو در اپرا یعنی کسی که مهارت‌های بازیگری و خوانندگی را توأمان داشته باشد ۱۲سال وقت نیاز است. این جریان در طول عمر ۱۵ساله گروه تئاتر عروسکی «آران» در حال شکل گرفتن است. من در جریان ضبط خواننده‌ها را آموزش می‌دهم تا بتوانند ایفای نقش کنند. تا این امر به صورت یک جریان آکادمیک و با صرف هزینه لازم صورت نگیرد. این آثاری که روی صحنه می‌بینید مختصات اپرا را نخواهند داشت. بازیگری که خوانندگی بلد نیست هم به بازیگری‌اش لطمه می‌زند هم به خوانندگی.

با این تفاسیر اصلاً می‌توان برای این آثار از عنوان اپرا استفاده کرد؟

 متأسفانه بعضی‌ها از اسم اپرا غلط استفاده می‌کنند. اخیراً کاری با تنها یک خواننده روی صحنه، بنرهایی در سطح شهر به نام اپرا زده بود. اپرا یک اثر تماماً دراماتیک به اضافه موسیقی است. من حتی به مدیرکل هنرهای نمایشی هم پیشنهاد دادم که از این به بعد در اجراهای این‌چنینی نام اپرا را ضایع نکنید. بسیاری از این آثاری که روی صحنه هستند اصلاً اپرا نیستند. در واقع نحوی کنسرت موسیقی هستند. نفس قضیه خیلی ارزشمند است که کسانی به این صرافت افتاده‌اند که به این ژانر توجه کنند. 

استفاده از بازیگران چهره برای این آثار در دنیا چه وضعی دارد؟

در دنیا هم مسبوق به سابقه است که از بازیگری استفاده کنند که توان خوانندگی ندارد. مثلاً در زمانی که «پیتر اوتول» به‌عنوان یک بازیگر مشهور وقتی می‌خواست در نسخه سینمایی نقش «دون کیشوت» را ایفا کند تمرین می‌کرد که بتواند درست لب بزند و از آن طرف هم خواننده به جای او می‌خواند. در سینما این مشکل را به این شکل رفع کرده‌اند اما در تئاتر هنوز این مشکل را داریم. اخیراً در تلاشم مدرسه‌ای برای آموزش خوانندگی در اپرا تأسیس کنم. امیدوارم پس از روی صحنه رفتن اپرای «عشق» با همکاری آقای «شورا کریمی» که آهنگساز همین کار هم هستند بتوانیم این مدرسه را تأسیس کنیم. 

نظرتان درباره قیمت این آثار چیست؟ آثاری که به تعبیر شما گاهی اساساً به غلط از عنوان اپرا استفاده می‌کنند. مثلاً برای کاری که با عنوان «اپرای هفت شهر عشق» از دی‌ماه در سالن وزارت کشور روی صحنه خواهد رفت تا ۲۵۵‌هزار تومان قیمت تعیین کرده‌اند.

اسم کاری که من انجام می‌دهم اپرای عروسکی است و بر همین اساس بعضی گمان می‌کنند فقط عروسک در آن هست. من برای اپرای عشق بیش از سه سال است کار می‌کنم. یک سال ضبط صدای اثر زمان برده است. ساخت عروسک و دکور و… . در واقع چندین برابر این آثاری که به اسم اپرا روی صحنه است هزینه و زحمت شبانه‌روزی دارد. با این حال به خودم جرأت نداده‌ام که قیمت بلیط را بالاتر ببرم. فکر کرده‌اند این روزها عده‌ای هستند که به خاطر بالارفتن قیمت ارز دیگر نمی‌توانند برای دیدن کنسرت‌های لس‌آنجلسی به ارمنستان و ترکیه بروند پس می‌توان همین پول‌شان را از دست‌شان درآورد. به همین دلیل قیمت‌ها دائماً رشد تصاعدی دارد. ممکن است چند وقت دیگر ببنید کنسرتی ۵۰۰‌هزار تومان شده است. چون وقتی هزینه رفت‌وآمد و هتل و… به ارمنستان را محاسبه کنید خیلی بیشتر از این حرف‌ها می‌شود. به هر حال کسانی هم هستند که پول یامفت دارند، می‌توانند پز هم بدهند که ما ۵۰۰‌هزار تومان دادیم و فلان اپرا را هم دیدیم. من گمان می‌کنم در این آثار بیشتر نیت کاسب‌کارانه و مال‌اندوزی در جریان است. نفس هنر با این مسائل بیگانه است.

*صبح نو