اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس در پیام تسلیت هیات اسلامی هنرمندان آمده است:

بار دیگر دست تقدیر ، هنرمند و بازیگری توانمند را از سینمای انقلاب و دفاع مقدس و دینی برگرفت. اسماعیل سلطانیان مردی از خطه قهرمان پرور کرمانشاه بود که عمده ی سوابق هنری و بازیگری او در عرصه هنر انقلاب و دفاع مقدس و قرانی مصروف شد. او نیز همانند برخی از هنرمندان انقلاب فعالیتهای خود را از سالهای آغازین انقلاب اسلامی در حوزه هنری شروع کرد و با یارانی همچون مرحوم سلحشور همراه شد. متاسفانه به دلیل برخی سیاستها و برنامه ها سالهاست کسی نه از هنر او و نه خودش سراغی نگرفت و این سالهای آخر را در گوشه ای از شهر در عسرت و بی خبری گذراند. پیشکسوت هنر را اگر چه پاس میدارند اما گاه برخی آیین نامه ها راه را برای حرمت نهادن و تقدیر از یک هنرمند پیشکسوتی مثل اسماعیل سلطانیان می بندد. در هرحال امروز او را از دست داده ایم.
هیات اسلامی هنرمندان فقدان این هنرمند ارزشی را به همه فعالان عرصه سینمای انقلاب و دفاع مقدس و سینمای دینی تسلیت می گوید و برای همسر و فرزندان آن مرحوم طلب صبر و شکیبایی می نماید و برای روح او علو درجات و ارامش را از محضر حق تعالی آرزومند است.

به گزارش سینماپرس و به نقل از هالیوود ریپورتر، «کورمک مک‌کارتی» یکی از بزرگترین رمان‌نویسان آمریکا محسوب می‌شد که با رمان «جاده» موفق به کسب جایزه معتبر پولیتزر شد و رمان مهیجش با عنوان «جایی برای پیرمردها نیست» دستمایه ساخت فیلمی سینمایی با همین نام از برادران کوئن در سال ۲۰۰۷ بود که برنده اسکار بهترین فیلم، بازیگر نقش مکمل مرد، کارگردانی و فیلمنامه اقتباسی شد.

ناشر آثار این نویسنده اعلام کرد که او به دلایل طبیعی در خانه‌اش در سانتافه نیومکزیکو از دنیا رفته است. «مک‌کارتی» به‌خاطر نثر واضح، نگاهی آینده‌نگر به انسانیت و رویکرد سازش‌ناپذیر به مرگ و خشونت، به‌عنوان یکی از نویسندگان برجسته آمریکایی در زمان خود شناخته می‌شد.

«مک‌کارتی» همچنین برای خلق سه‌گانه «مرز» شامل رمان‌های «همه اسب‌های زیبا» در سال ۱۹۹۲، «گذرگاه» در سال ۱۹۹۴ و «شهرهای دشت» در سال ۱۹۹۸ و تراژدی پساآخرالزمانی‌اش «جاده» که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، شهرت داشت.

رمان «همه اسب‌های زیبا» در سال ۲۰۰۰ در فیلمی به کارگردانی «بیلی باب تورنتون» و با بازی «مت دیمون» و «پنه لوپه کروز» اقتباس شد و فیلم اقتباسی «جاده» هم در سال ۲۰۰۹ با بازی «ویگو مورتنسن» به نمایش درآمد. سومین رمان او با نام «فرزند خدا» که در سال ۱۹۷۳ نوشته بود نیز در سال ۲۰۱۳ توسط «جیمز فرانکو» و با بازی «تیم بلیک نلسون» مورد اقتباس سینمایی قرار گرفت.

فیلم سینمایی «مشاور» (۲۰۱۳)، به کارگردانی «ریدلی اسکات و با بازی «پنه‌لوپه کروز»، «مایکل فاسبندر»، «خاویر باردم» و «کامرون دیاز»، اولین فیلمنامه اصلی مک‌کارتی را برای پرده بزرگ نمایش رقم زد. او همچنین نمایشنامه خود را با نام «غروب محدود» برای یک تله فیلم شبکه HBO در سال ۲۰۱۱ با بازی «تامی لی جونز» و «ساموئل ال جکسون» اقتباس کرد.

او در سال ۲۰۰۷ جایزه پولیتزر ادبیات داستانی را برای رمان «جاده» دریافت کرد، کتابی پر از هیجان درباره سفر یک پدر و پسر در دنیایی متروک.

این نویسنده در شش دهه نخست زندگی‌اش چندان شناخته‌شده نبود اما تحلیل‌هایی که در بررسی داستانی از او با عنوان «همه اسب‌های زیبا» (نخستین داستان از سه‌گانه مرز) در سال ۱۹۹۲ نوشته شد، به‌کل سرنوشت آثار او را تغییر داد و بعدها کتاب‌های «جایی برای پیرمردها نیست» و «جاده» او نیز همین سرنوشت را پیدا کردند.

مریم پوریامین عضو انجمن روزنامه نگاران مسلمان و منتقد سینما در پی اقدامات مداخله جویانه برخی سفارتخانه های اروپایی در امور فرهنگی کشورمان گفت: وزارت امور خارجه باید با دعوت از سفرای ایتالیا و فرانسه از آن ها بابت اقدامات مداخله جویانه شان در حوزه فرهنگی کشورمان توضیح بخواهد و ضمناً ما باید نیز اقدامات متقابل را در کشورهای غربی علیه فرهنگ آن ها داشته باشیم.

این کارشناس سینما و عضو سابق شورای پروانه نمایش سینمای خانگی در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: بی شک در این زمانه که مداخله گری برخی کشورهای غربی در حوزه فرهنگی و هنری کشورمان بسیار بالا گرفته نیاز است تا رایزنان فرهنگی و سفرای جمهوری اسلامی ایران در کشورهای غربی اقداماتی صورت داده و دست به نوعی مقابله به مثل بزنند. بی شک مقابله به مثل ما می تواند پاسخ کوبنده ای به دخالت کشورهای غربی در امور فرهنگی کشور عزیزمان ایران باشد.

وی ادامه داد: به عنوان مقابله به مثل پیشنهاد می کنم فیلم «عمر مختار» را سفارت ایران در ایتالیا به نمایش عمومی بگذارد. چنانچه کشور ایتالیا و مردمانش می پسندند که فرهنگ تهاجمی آن ها علیه لیبی به نمایش گذاشته شود و جهانیان آن ها را قضاوت کنند ما نیز قبول می کنیم فیلم هایی برخلاف شئونات ملی و اسلامی در سفارتخانه ها نمایش داده شود!

پوریامین متذکر شد: انتخاب یک فیلم و نمایش آن در سفارتخانه های غربی به معنای آن است که این فیلم نشان از آداب و رسوم و فرهنگ و نمایی از شخصیت مردمان کشور مبدأ است. در سفارتخانه ای که فعالیت اصلی اش سیاسی است هنگامی که فیلم فرهنگی بدل را به جای نمایش شخصیت یک ملت اسلامی استفاده می کند به معنای انحراف از معیار است.

این کارشناس فرهنگی تأکید کرد: چنانچه برخوردی شایسته و سزاوار این عمل صورت نگیرد این انحراف از معیار ادامه خواهد داشت. سفارتخانه های کشورهای متفاوت در این زمان بارها تخطی از فعالیت های سیاسی کرده اند و به نوعی خاطر مردم ایران را آزرده اند و احساسات عمومی را جریحه دار کرده اند.

وی در پایان گفت: فیلم های سینمایی به عنوان گروهی از محصولات مهم فرهنگی جهان شناخته می شود و مضامین داستان ها و ویژگی های شخصیت آن برآمده از اختصاصات فرهنگی جامعه مبدأ یا جامعه هدف است و اگر غیر از این باشد قطعاً دیدگاهی سیاسی و فراسیاسی پشت این اتفاق نهفته است.

به گزارش سینماپرس، اسماعیل سلطانیان بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون بامداد ۲۴ خرداد ماه در سن ۶۹ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.

سیدعباس عظیمی مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت در این باره گفت: در تماس تلفنی میلاد سلطانیان فرزند آن زنده‌یاد، متاسفانه باخبر شدم که استاد سلطانیان به دلیل بیماری و ایست قلبی دار فانی را وداع گفت.

مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت در پیامی درگذشت این عضو گرانقدر موسسه هنرمندان پیشکسوت را به خانواده گرامی ایشان و اهالی هنر به خصوص‌هنرمندان پیشکسوت تسلیت گفت.

عظیمی در ادامه اضافه کرد: مراسم خاکسپاری و وداع با مرحوم سلطانیان در قطعه هنرمندان متعاقباً اعلام خواهد شد.

سلطانیان سال ۱۳۳۳ در کرمانشاه متولد شد و فارغ‌التحصیل بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشکده هنرهای دراماتیک بود. او فعالیت هنری را از سال ۱۳۴۹ با تئاتر به عنوان نویسنده، بازیگر و کارگردان آغاز کرد و همزمان در سال ۱۳۴۹ در مرکز آموزش هنرهای دراماتیک کرمانشاه یک دوره شش‌ماهه را زیر نظر آتش تقی‌پور گذراند.

سلطانیان فعالیت در سینما را از سال ۱۳۶۴ با بازی در فیلم «شکار شکارچی» آغاز کرد. همچنین در طول جنگ نیز چند تئاتر در جبهه‌ها روی صحنه برد.

از دیگر آثار سلطانیان می‌توان به بازی در «پایتخت ۲» «یوسف پیامبر»، «مرد هزارچهره»، «ستایش» و «قورباغه» اشاره کرد.

خبرگزاری سینماپرس درگذشت این بازیگر پرتلاش و ارزشی را خدمت خانواده و جامعه هنری کشور تسلیت عرض نموده و علو درجات ان مرحوم را از درگاه الهی خواستار است.

فرشاد گل سفیدی کارگردان و فیلمبردار سینما در خصوص لزوم تنوع ژانر در سینمای کشور و عبور از دو ژانر «اجتماعی» و «کمدی» گفت: نگاه کاسبکارانه به سینما مانع از تولید فیلم های باکیفیت در ژانرهای متنوع شده است؛ متأسفانه این روزها اغلب فیلمسازان و به ویژه تهیه کنندگان به پول توجه دارند و برای اغلب افراد هنر، سینما و کیفیت چندان اهمیتی ندارد.

کارگردان فیلم سینمایی «هفت بهار نارنج» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: تا زمانی که نگاه کاسبکارانه در سینما ادامه داشته باشد قطعاً نمی توانیم شاهد تنوع در تولید فیلم های مان باشیم. متأسفانه این نگاه کاسبکارانه در سینما باعث شده حتی دست فیلمنامه نویسان در زمان نگارش فیلمنامه ها بسته باشد چرا که تهیه کنندگان فیلم هایی با لوکیشن های متنوع و متعدد را که هزینه بیشتری برای تولید طلب می کند نمی پسندند و می خواهند فیلم ها را با کمترین هزینه به تولید برسانند.

وی ادامه داد: متأسفانه این نوع نگاه کاسبکارانه به سینما باعث شده تا ما شاهد تولید انبوه فیلم های دو زاری و بی ارزش در سینما باشیم. کمتر کسی این روزها در سینمای ایران دنبال متریال و کیفیت خوب است و این اتفاق تلخی است که در سینمای ما وجود دارد.

گل سفیدی سپس با بیان اینکه فقر سینمای ایران در بسیاری از ژانرها بیداد می کند تصریح کرد: جای سینمای وحشت، سینمای اکشن و حادثه ای و بسیاری دیگر از گونه های مهم سینما در ایران بسیار خالی است. عدم تولید این قبیل فیلم ها باعث می شود مردم و علاقمندان به سینما به خصوص نسل جوان فیلم های مورد علاقه خود را در جای دیگری غیر از سینمای ایران جستجو کنند و این مسأله برای فرهنگ و هویت ملی ما بسیار خطرآفرین است چرا که ما باید بر اساس فرهنگ و نیازهای اجتماعی مان مبادرت به ساخت فیلم کنیم.

مدیر فیلمبرداری فیلم های سینمایی «امپراتور جهنم» و «رسوایی» تأکید کرد: سینمای ایران این روزها بیش از هر زمان دیگری نیازمند اصلاح زیرساخت ها است. ما در بسیاری از زمینه ها به خصوص در بخش فیلمنامه به شدت لنگ می زنیم که باید این لنگ زدن مان را جبران کنیم.

وی خاطرنشان کرد: مسئولان و سیاست گذاران سینما باید حمایت ویژه تری از فیلم هایی در ژانرهایی بهه غیر از کمدی و اجتماعی داشته باشند چرا که این روزها سینمای کشور از این فیلم ها اشباع شده است.

گل سفیدی متذکر شد: یکی دیگر از نکاتی که باید به آن توجه شود آموزش و پروراندن نیروهای متخصص در ژانرهای گوناگون است؛ به عنوان مثال ما باید در حیطه فیلمبرداری فیلمبرداران متخصص برای ژانر اکشن را تربیت کنیم نه اینکه فیلمبرداری که سال ها با دوربین روی سه پایه در فیلم های آپارتمانی کار کرده را برای فیلمبرداری یک اثر اکشن به کار بگیریم! این اتفاق در سایر زمینه های دیگر از جمله، جلوه های ویژه، طراحی صحنه، طراحی لباس و… نیز وجود دارد.

این سینماگر در خاتمه این گفتگو افزود: بنده امیدوارم مدیران سینمایی اهتمام ویژه ای در این حوزه داشته باشند تا تمامی علاقمندان به سینما بتوانند سلیقه خود را در میان تولیدات وطنی جستجو کنند و مجبور نشوند به سمت تماشای فیلم های خارجی بروند.

به گزارش سینماپرس، احمدرضا اسعدی در گفت وگو با ایرنا و در پاسخ به این پرسش که این روزها مشغول چه کاری است، بیان کرد: آخرین کاری که داشتم سریال دیو و ماه پیشونی (ویژه کودکان و نوجوانان) به کارگردانی حسین قناعت و برای نمایش خانگی بود.

بازیگر فیلم سینمایی غیبت موجه (عباس رافعی ۱۳۹۹) تصریح کرد: کار با جوانان را دوست دارم؛ چندین کار صدثانیه ای داشته ام و کار کودک برایم اولویت است.

وی با توضیح این موضوع که مباحث مالی تا چه اندازه در پذیرش نقش ها برایش اهمیت دارد، اظهار داشت: ۵۰ سال است که در کار تلویزیون و تئاتر و سینما هستم و امروز از لحاظ مالی مسئول مالی و نماینده خانواده ام هستم و به همین دلیل مباحث مالی برایم اهمیت دارد و در همان ابتدای کار از تهیه کننده در مورد پرداخت کار سوال می کنم.

بازیگر سریال تلویزیونی آژانس دوستی (گروهی از کاگردانان ۱۳۷۷–۱۳۷۶) در پاسخ به این پرسش که خاستگاه بازیگری کجاست، تصریح کرد: امروز وضعیت اجتماعی فرق کرده است اما من از جمله دانش آموزانی بودم که اول کار تئاتر داشتم و بعد به دبیرستان رفتم. آن زمان کار هنر خیلی جدی بود و استادان ما به مسائل درسی‌مان بسیار اهمیت می دادند و ما دانش آموزان تنبلی نبودیم.

بازیگر فیلم سینمایی نهنگ عنبر ۲: سلکشن رؤیا (سامان مقدم ۱۳۹۵) ادامه داد: من از دانش آموزانی بودم که کارهای درسی را در مدرسه انجام می دادم که وقتی به خانه می آیم خوب استراحت کنم و بعد به تمرین تئاترم برسم؛ بعدها فهمیدم که هنر تا چه اندازه شریف است.

وی افزود: به کسانی که عاشق و دنبال بازیگری هستند پیشنهاد می کنم درسشان را بخوانند و تحصیلاتشان را ادامه دهند چراکه هنر مغایرتی با تحصیلات ندارد و حتی کمک می کند تا افراد در زندگی منظم تر شوند و شرح وظیفه شان را پی بگیرند؛ هنر به آنها احترام متقابل به خانواده شان را یاد می دهد این که به کوچکتر و بزرگتر و جامعه احترام بگذارند و این ساحت قدسی هنر است.

بازیگر فیلم سینمایی پوپک و مش ماشاالله (فرزاد موتمن ۱۳۸۹) تاکید کرد: به هرکسی که به من بگوید می خواهد بازیگر شود توصیه می کنم که ابتدا بروند در سینمای جوان دوره تخصصی ببینند؛ آنجا دوره های کارگردانی، تدوین، عکاسی هست و زمانی که شما در فیلم خود یا دیگری بازی کنید به بهترین شکل با ساحت شریف سینما و دوربین آشنا می شوید.

این هنرمند تصریح کرد: بازیگری در کودکی نقش اول فیلمی را گرفته و پس از آن به او نقش نداده اند و مسیر زندگی اش عوض و ویران شده است چرا که راه درستی را در پیش نگرفته است؛ در نتیجه پیشنهاد من این است که این آدم ها ابتدا به درسشان برسند چون درس قابلیت خودش را دارد و استادان بزرگی در سینما داریم که مهندس، دکتر، معمار، نقاش و وکیل هستند اما در کنار آن بازیگر و کارگردان و آهنگسازند و در عرصه های دیگر هم هنرمند هستند و چقدر هم عالی.

بازیگر فیلم سینمایی مدرسه پیرمردها (سیدعلی سجادی حسینی ۱۳۷۰) در پاسخ به این پرسش که جایگاه آموزشگاه های بازیگری در تربیت بازیگر را در چه می دانند، اظهار داشت: برای پاسخ به این پرسش به جمله استاد صبا ارجاع می دهم که از او پرسیدند آیا ویولن، ساز خوبی است؟ و ایشان گفته بود: «تا زیر دست چه کسی باشد»؛ مثال دیگری می زنم. اگر شما از یک صاحب نظر سوال کنید که مثلا از خیابان شریعی تا پارک وی چقدر راه است، او می گوید کمی راه برو تا ببینم سرعت تو چقدر است.

اسعدی یادآور شد: در نتیجه باید دید مسئولان آموزشگاه های بازیگری از کدام وادی آمده اند؛ آیا تجربه کلان این رشته را دارند و یا صرفا مدیر هستند و اگر مدیر هستند خیلی هم عالی است که مدیریت می کنند اما زمانی که یک متخصص را به عنوان مدیر آموزش سرکار بگذارند؛ هستند کسانی که پولی دارند و آموزشگاهی می زنند و مدیریت آن را برعهده د ارند و اینها می خواهند هنر را حمایت کنند و این حرکت زمانی که اصولی و همراه با سپردن کار به کاردان باشد، بسیار قابل تقدیر است.

بازیگر فیلم سینمایی پاتال و آرزوهای کوچک (مسعود کرامتی ۱۳۶۸) ادامه داد: به شخصه قابلیت تدریس ندارم اما مدیر آموزش بودن را بلدم و می دانم که چه کسی می تواند تئاتر آموزش دهد یا سینما.

وی در پاسخ به این پرسش که در کارنامه کاری کدام آثار را بیش از سایرین دوست دارد، تصریح کرد: بگو بابا اثر خسرو ملکان، کاری زلال و گروه بسیار عالی بود و من در این گروه شایسته توانستم نقش خود را به بهترین شکل ایفا کنم. در کارهای سینمایی هم دل و دشنه مسعود جعفری جوزانی (۱۳۷۳) و دیو و ماه پیشونی حسین قناعت (۱۴۰۱) کارهایی بود که دوست داشتم چرا که گروه عالی بود.