اخبار سینمایی

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، فیلم کوتاه «لاری» به نویسندگی و کارگردانی میثم مرادی که دومین تجربه فیلمسازی او محسوب می‌شود، پس از اتمام فیلمبرداری، روی میز تدوین محمود نجفی قرار گرفت.

این فیلم کوتاه، اسفندماه ۱۴۰۱ در محله‌های چهار دانگه، امامزاده یحیی و پامنار به مدت هفت جلسه (۶ شب و یک روز) فیلمبرداری شده است.

در خلاصه داستان این فیلم کوتاه آمده است: «در قمارخانه زیرزمینی نادر خروس، خلافکارهای پایین شهر روی جنگ خروس‌ها شرط بندی می‌کنند اما شب‌ها بعد از اتمام قمار روی خروس‌ها مساله دیگری در جریان‌است که عده زیادی از آن خبر ندارند..»

سیاوش چراغی پور، ابراهیم شیشه بران، علی کاظمی، آرمان صحرایی و با معرفی بازیگران آموزشگاه بازیگری «پدیده ها»؛ الناز اسفندیاری، حسین سلطانعلیان، محمد افضل زاده، ابوالفضل احمدزاده، مهدی دشتی، شهرام آقایی، رضا محمدی نژاد، محمدرضا کیهان، علی صابری حقیقی و بیژن یادگاری بازیگران فیلم کوتاه «لاری» هستند.

میثم مرادی کارشناسی کارگردانی سینما و ارشد ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر و معماری است. وی پیش از «لاری»، با فیلم کوتاه «شیوع» جایزه بهترین فیلم جشنواره مسکو روسیه و بهترین فیلم هجدهمین جشن تصویر سال را از آن خود کرده بود. «شیوع» همچنین منتخب جشنواره فیلم کوتاه تهران، سی و نهمین جشنواره فیلم فجر و جشنواره نهال نیز بوده است. این کارگردان جوان که سابقه کارگردانی و بازیگری تئاتر نیز دارد، نمایش‌های پر مخاطب «کارناوال _ بلبشو» و «روزهای خاکستری» را در تهران به روی صحنه برده است.

فهرست عوامل «لاری» عبارت است از؛ نویسنده و کارگردان: میثم مرادی، مدیر تولید: حسن صفری، مدیر فیلمبرداری: مهدی رضایی، تدوین: محمود نجفی، طراح گریم: مرتضی کهزادی، مدیر صدابردار: حسن شبانکاره، طراح لباس: نیاز حمیدی، طراح صحنه: امیر سرافرازیان، کارشناس ورزشی: مجتبی ابراهیمیان، عکاس: رضا نعمت پور، دستیاران کارگردان: علیرضا رمضانی و کوردمان پویش، برنامه ریز: مهدی ضحاکی فاتح و محدثه مقصودی، منشی صحنه: فرزانه عطایی، دستیاران تصویر: عباس شیر محمدی، بهنام قاسمی و سپهر عباس آبادی، دستیاران گریم: کیوان شایان پناه و امین احمدی، دستیاران صحنه: مهسا جهانی، آرین شیرزادی و مهدی اصغری، دستیار لباس: آتنا آدینا، دستیار تدوین: سوگند کوه نژاد، دستیار صدا: سهیل صفاری، مدیر تدارکات: کاظم فاطری، دستیاران تدارکات: بیژن یادگاری و پژمان محرابی، دستیار عکاس: عرفانه سعادت، روابط عمومی و مشاور رسانه‌ای: آزاده فضلی، مشاور تهیه‌کننده: مرتضی کهزادی، تهیه کننده: میثم مرادی.

مدیرکل دفتر نظارت بر ساخت فیلم سازمان سینمایی به تهدیدات و فرافکنی روزهای اخیر محمدحسین مهدویان واکنش نشان داد و در موضع‌گیری صریح و با صراحت هرچه تمام خطاب به کارگردان مرد بازنده نوشت: فیلمسازی که داعیه پایان فیلمسازی با شور و شکوه یک سال قبل را دارد باید پاسخ دهد آیا فقط وقتی درب به نفع او و تمایلات و خواسته‌های او بچرخد درست می‌چرخد؟ اینکه سال‌ها هر چه نوشته به‌راحتی مجوز گرفته و گاه تمام اصول و باورها و ارزش‌های یک ملت را زیر سوال برده و از دل آن فیلمی بیرون آمده که حتی برخی از آزاداندیش‌ترین اهالی سینما هم موافق نمایشش نیستند به معنی چرخش درست درب بر پاشنه درست بوده است؟

سینماپرس: شبکه ۳ سیما از پخش ویژه‌برنامه «قهرمان» با محوریت رقابت در زمینه آمادگی جسمانی در ایام عید نوروز و با اجرای یوسف تیموری خبر داده است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اداره کل روابط عمومی سازمان سینمایی، بهمن حبشی مدیرکل دفتر نظارت بر ساخت فیلم سازمان سینمایی طی توضیحاتی نسبت به انتقادهای محمدحسین مهدویان نسبت به مجوزهای سینمایی عنوان کرد: در خصوص صحبت‌های محمد حسین مهدویان موارد ذیل قابل بیان است؛ در آذر ماه سال گذشته فیلمنامه «مرد بازنده» ایشان علیرغم اینکه شورا با آن خیلی موافق نبود تلاش کرد تا با مشاوره‌های زیاد و چندبار بازنویسی و بررسی‌های زیاد مجوز آن را صادر کند و از آنجایی که فیلم با موضوع پلیس بود و تیم تهیه و تولید، نظرات پلیس را اجرا نکرده بود سازمان سینمایی همه تلاش خود را برای جلب نظر نیروی انتظامی و حضور فیلم در جشنواره و در پی آن اکران فیلم فراهم آورد.

وی ادامه داد: در چند ماه گذشته اقتباسی از رمان بیگانه آلبر کامو به‌نام مطرود از سوی کامران حجازی تهیه‌کننده مهدویان به شورا رسید، البته قبل از آنکه فیلمنامه به شورا ارائه شود طرح آن را برای شورا ارسال کردند تا قبل از شورا ببینم که آیا این طرح می‌تواند موفق به اخذ مجوز شود یا نه، که نظر شورا مخالفت با طرح ارائه شده بود. در جلسه حضوری ایشان با معاون نظارت سازمان چرایی رد شدن طرح به وی گفته شد و قرار شد نظرات شورا را در فیلمنامه اعمال کنند و مجدداً به شورا ارائه بدهند، متاسفانه وقتی بار دوم فیلمنامه به شورا آمد به دلیل رعایت نکردن نظر شورا و مخالفت آن با آیین نامه پذیرفته نشد. همه این موارد به تهیه کننده فیلم بلافاصله اعلام شد چرا که اصولاً طرف حساب شورای صدور پروانه فیلمسازی تهیه کننده فیلم است.

حبشی اضافه کرد: متاسفانه در مورد فیلمنامه مطرود نویسنده آن یزدانی خرم استوری گذاشتند و جوری وانمود کردند که گویا شورا با آلبر کامو مشکل دارد! در صورتی که شورا با نوع اقتباس فیلمنامه مخالف بود نه کتاب بیگانه.

وی در مورد فیلمنامه جدید مهدویان با عنوان «شرینی بله برون» نیز گفت: تهیه‌کننده فیلم محمدرضا منصوری با ایل بیگی تماس گرفتند و گفتند مهدویان می‌خواهند یک کمدی بسازند و خواهش کردند فیلمنامه را قبل از اینکه به شورا بدهند بخوانند و نظر مشورتی بدهند، حبیب ایل بیگی فیلمنامه را خواندند و به تهیه‌کننده اعلام کردند که با توجه به حجم بالای سیاهی و تلخی کار بعید است بتواند مجوز بگیرد و بهتر است به کار دیگری فکر کنید. متاسفانه بر خلاف مشورت، ایشان درخواست پروانه ساخت کردند و فیلمنامه بلافاصله در کوتاه‌ترین زمان در جلسه مطرح و بررسی شد. و همانگونه که انتظار می‌رفت به دلیل سیاه نمایی و نگاه بسیار بد و تحقیرآمیز به مردم فقیر و اشکالات زیاد شورا اعلام کرد که فیلمنامه مورد پذیرش قرار نگرفته است. البته شورای پروانه ساخت این امکان را فراهم کرد تا با مشورت اعضا و رفع موانع فیلمنامه مجدداً در شورا بررسی شود، همه این موارد و جزییات به تهیه کننده فیلم فردای جلسه گفته شد، البته اینکه مهدویان می‌فرمایند چیزی به ایشان اعلام نشده باید بعد از این همه فیلمسازی بدانند که همه موارد به تهیه کننده فیلم گفته می‌شود و طبق آنچه که در قوانین و مقررات آمده مسئولیت فیلم بر عهده تهیه‌کننده است.

مدیر کل نظارت بر ساخت فیلم در پاسخ به ادعای مهدویان در خصوص سختگیری در صدور پروانه ساخت چند نکته را یادآور شد؛

۱- فلسفه بررسی فیلمنامه و صدور پروانه ساخت در جهت مراقبت از محتوای آثار و البته ایجاد توازن در تولید است لذا هر فیلمنامه که به شورا ارائه می‌شود لزوماً به صدور مجوز ختم نمی‌شود گرچه که در همین یک سال بالغ‌بر ۶۵ درصد (مشتمل بر ۱۲۱ پروانه ساخت) آثار پروانه ساخت دریافت کرده‌اند.

۲- فیلمسازی که داعیه پایان فیلمسازی با شور و شکوه یک سال قبل را دارد باید پاسخ دهد آیا فقط وقتی درب به نفع او و تمایلات و خواسته‌های او بچرخد درست می‌چرخد؟ اینکه سال‌ها هر چه نوشته به‌راحتی مجوز گرفته و گاه تمام اصول و باورها و ارزش‌های یک ملت را زیر سوال برده و از دل آن فیلمی بیرون آمده که حتی برخی از آزاداندیش‌ترین اهالی سینما هم موافق نمایشش نیستند به معنی چرخش درست درب بر پاشنه درست بوده است؟

۳- اینکه شورایی در سازمان سینمایی که جزو مجرب‌ترین و دلسوزترین اعضای سینما هستند مسیری را در پیش بگیرند که چند ماه بعد یک فیلم توقیفی و پر مسئله دیگر به صف توقیفی‌ها افزون نشود به معنی پایان دوران باشکوه فیلمسازی ایشان و امثالهم است؟

۴- کشیدن چنین موضوعات و مباحثی به فضای مجازی و ایجاد حاشیه و هیاهو آیا برای به پاشنه درست برگرداندن درب است یا برای اعمال فشار فزاینده رسانه‌ای برای عبور از قواعد و آیین نامه‌ها و ملاحظات اصولی و حساب شده شورای پروانه ساخت سینمایی؟! این شیوه حاشیه‌سازی و جنجال آفرینی تا کی ادامه خواهد داشت؟ آیا وقت آن نرسیده که به جای چنین راهبردی، یک بار به ذات آنچه در شورا در جریان است و تاکیدشان بر تولیدات بدون مسئله تمرکز کنند و با ارائه متنی قابل دفاع و قابل قبول نظر مساعد شورا را جلب کنند؟

۵- دوره تولیدات بی‌پشتوانه و تولید برای تولید سپری شده است و چنانچه اثری احتمال توقیف در مرحله پروانه نمایش داشته باشد قطعاً مجوز ساخت نخواهد گرفت تا از هدر رفت بودجه‌های عمومی و یا حتی خصوصی جلوگیری به عمل آید. وظیفه سازمان به غیر از مراقبت از سطح کیفی آثار، مراقبت از سرمایه‌هایی است که به اعتبار پروانه ساخت سازمان سینمایی برای سرمایه گذاری در یک اثر اعلام آمادگی می‌کنند تا مشکلی شبیه فیلم قبلی این فیلمساز پیش نیاید و میلیاردها تومان سرمایه یک سرمایه گذار صرفاً بواسطه عدم مراقبت و ملاحظه یک نویسنده یا کارگردان و یا تهیه کننده دچار خسران نشود.

۶- اگر تماس‌های تلفنی و جلسات متعدد مدیران سازمان سینمایی برای ارائه اصلاحات و نقطه نظرات در خصوص فیلمنامه‌های بررسی شده جزو توضیحات نیست پس چیست؟ در خصوص هر دو فیلمنامه ارائه شده ایشان به دفعات چه با ایشان چه تهیه کننده صحبت و نقطه نظرات و ملاحظات شورا به سمع و نظرشان رسیده است.

«پزشک آفریقایی» ساعت ۱۱ از شبکه سلامت

«مجردها» ساعت ۱۳ از شبکه نمایش

«کلاس دهم» ساعت ۱۳:۳۰ از شبکه پنج

«پاندای کنگ فوکار» ساعت ۱۴ از شبکه کودک

«هدف» ساعت ۱۴:۳۰ از شبکه سه

«زیباتر از زندگی» ساعت ۱۶ از شبکه یک

«اردک میلیون دلاری» ساعت ۱۷:۳۰ از شبکه امید

«دنیای خیالی موموکو» ساعت ۱۷:۵۰ از شبکه دو

«روباه» ساعت ۱۸ از شبکه افق

«کارتینگ» ساعت ۱۹ از شبکه نمایش

«مرد» ساعت ۲۱ از شبکه نمایش

«خانه» ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه چهار

«دیوار آتشین» ساعت ۲۳ از شبکه نمایش

خبرگزاری مهر – گروه هنر- محمد صابری: شاید این یکی از کلیشه‌ای‌ترین سوژه‌های رسانه‌ای باشد که همزمان با یک مناسبت ملی و یا مذهبی در تقویم، سراغ بازخوانی سهم آن از تولیدات سینمای ایران برویم. به‌خصوص در سوژه‌های حساس اما در عین حال مغفولی مانند «مهدویت» که طی چهاردهه گذشته بارها درباره فقدان تولیدات متناسب و درخور پیرامون آن‌ها مطالب متعدد نوشته و یا گفته شده است.

با این همه اما این بار و همزمان با نیمه شعبان خالی از لطف ندیدیم که به جای بازخوانی و افسوس برای نداشته‌ها، مرور و نگاهی متفاوت به نیمه پر لیوان داشته باشیم و برش‌هایی از بازنمایی مفهوم «انتظار» در فیلم‌های ماندگار سینمای ایران را مورد بازخوانی قرار دهیم.

آنچه در این گزارش مختصر مرور می‌کنیم، طبیعتاً در حوصله یک بازخوانی فوری و به تعبیری یک خاطره‌بازی با سکانس‌ها و لحظه‌هایی است که در حافظه‌مان ثبت شده است؛ از آنجایی که پرداخت مستقیم به حضرت ولیعصر (عج) در سینمای ایران جز در تجربه‌های خاصی همچون انیمیشن سینمایی «شاهزاده روم» نمونه قابل ارجاعی ندارد، تصمیم گرفتیم همزمان با نیمه شعبان سراغ بازنمایی مفهوم «انتظار» در تولیدات سینمای ایران برویم و با این ملاک پنج فیلم را در این گزارش مرور کرده‌ایم.

شاید این مفهوم و این احساس با یادگارهای دیگری هم در ذهن شما ثبت شده باشد و این فهرست می‌تواند انتخاب‌های دیگری را هم در خود جای دهد. سکانس‌هایی که غالباً با بغضی شیرین به تماشای آن‌ها نشسته‌ایم و بازبینی گاه به‌گاه آن‌ها هم شاید چشمان‌مان را تر کنند اما این بغض از جنس سکون و سکوت نیست؛ این «انتظار» معنای «نشستن» ندارد.

قدمگاه؛ تجربه یک گناه جمعی

در میان فیلم‌های سینمای ایران، «قدمگاه» یکی از مهمترین تجربه‌ها در زمینه ارجاع به فرهنگ انتظار و مهدویت به‌حساب می‌آید. داستان فیلم درباره جوانی ساده به نام رحمان با بازی بابک حمیدیان است که در آستانه جشن نیمه شعبان در انتظار ادای آخرین نوبت از یک نذر سالیانه است که به‌مدت ۱۰ سال به آن پای‌بند بوده است. او به‌واسطه مکاشفه‌ای در یک زیارتگاه که به نام «قدمگاه» در میان اهالی شناخته می‌شود، تصمیم به جستجو برای یافتن هویت واقعی خود می‌گیرد و سرانجام به واقعیتی دردناک درباره گذشته خود و ظلمی که از سوی اهالی روستا در حق مادرش روا شده پی می‌برد.

یکی از مهمترین مضامینی که در فیلم مطرح می‌شود، گناه جمعی است. اهالی روستا همه نسبت به رحمان احساس گناه می‌کنند و خود را بابت اتفاقی که برای مادر او در روستا رقم خورده است، لایق سرزنش می‌دانند. استیصال جمعی این افراد که خود نسبت به گناه خود واقف هستند اما گویی راه گریزی برای رهایی از بار سنگین آن پیدا نمی‌کنند یکی از نکاتی است که در فرهنگ انتظار و درباره انسان در دوره آخرالزمان هم به آن اشاره شده است. فیلم از این منظر اشاره‌ای غیرمستقیم به استیصال بشر امروز و نیازمندی‌اش به ظهور یک منجی دارد.

محمدمهدی عسگرپور در مقام کارگردان این فیلم سینمایی، در تشریح نسبت این فیلم با موضوع مهدویت گفته است: «بازیابی هویت مخدوش‌شده، پیام ظهور است که در پایان، بیننده به آن می‌رسد. هنگامی که فیلم را در کسوت تماشاچی، نه کارگردان، دیدم آن بخش هویت‌یابی فرد برایم جذاب بود، زیرا مخدوش بودن هویت، شامل بسیاری از انسان‌های عصر غیبت می‌شود چون جریانی به اتفاق آدم‌های بی‌تقصیر یا کم‌تقصیر در پدید آمدن بی‌هویتی انسان‌ها شریک هستند لذا در این فیلم رایحه‌ای از وجود امام عصر (عج) به‌عنوان ناجی بشریت خسته از دود و آهن مشاهده می‌شود.»

در میان سکانس‌های ماندگار فیلم «قدمگاه» می‌توان به یکی از سکانس‌های پایانی فیلم با بازی درخشان بابک حمیدیان اشاره کرد، رحمان که حالا واقعیت‌ها برایش عیان شده است، در جشن نیمه شعبان علامت به دوش می‌گیرد و در میان اهالی روستا آن‌را می‌چرخاند؛ اهالی در بهت به او خیره شده‌اند و از علامتی که بردوش دارد، تبرک می‌جویند.

بوی پیراهن یوسف؛ شکواییه‌ای از یک منتظر

ابراهیم حاتمی‌کیا اساساً فیلمسازی علاقه‌مند به نشانه‌ها و نمادهاست؛ چه آنجا که پلاک و چفیه به دست حاج کاظم می‌دهد و چه آنجا که سرآغاز گزارش‌های مأمور امنیتی‌اش از «هوالقاهر» به «هوالحبیب» می‌رسد. طبیعی است که وقتی او با این نگاه نام یکی از فیلم‌هایش را «بوی پیراهن یوسف» می‌گذارد، از ابتدا قصد کرده است نگاهی نمادین به مفهوم انتظار داشته باشد.
حاتمی‌کیا خودش در جایی گفته بود: «از من پرسیدند چرا درباره امام زمان (عج) فیلم نمی‌سازی و گفتم که ساخته‌ام؛ همین «بوی پیراهن یوسف» حتماً که نباید مستقیماً سراغ یک موضوع بروم. این فیلمی بود که تصور مرا از مفهوم انتظار مشخص می‌کرد.»

این فیلم روایتی از دایی غفور با بازی درخشان علی نصیریان ارائه می‌کند که سال‌هاست چشم به راه بازگشت فرزندش جبهه جنگ است؛ فرزندی که همه اصرار دارند به شهادت رسیده اما او در مقام پدر باور دارد که «یوسف» ش هنوز زنده است و روزی بازخواهد گشت.

بی‌تردید شما هم با شنیدن نام فیلم «بوی پیراهن یوسف» پیش از هر چیز، موسیقی ماندگارش را در ذهن مرور می‌کنید اما در میان سکانس‌ها و لحظات شاخص فیلم نمی‌توان بازی قدرتمند و تأثیرگذار علی نصیریان در سکانس گفتگوی او با سنگ مزار خالی فرزندش را از یاد برد. آنجا که او مستأصل از همه جا، شکایت پیش فرزندش می‌آورد و با بغض خطاب به او می‌گوید: «می‌بینی یوسف؟ می‌بینی چه کردی؟ یوسف من بیا… من این حرفامو به کی بگم یوسف؟ من توی گوش کی نجوا کنم یوسف؟ این انصافه؟ این انصافه؟ خب خودتو به من نشون بده، من که می‌دونم این تو نیستی…. تو کجایی؟ تو شکم کوسه؟ من با این دل چه کنم؟ من این غصه را با کی تقسیم کنم؟»

مارمولک؛ آب و جاروی کوچه‌ها

شاید تعجب کنید که نام فیلم کمدی «مارمولک» با تمام حواشی و سوءتفاهم‌هایی که در مقطع تولید و اکران آن رقم خورد را در این بازخوانی آورده‌ایم اما حتماً تأیید می‌کنید که یکی از پراحساس‌ترین گیراترین تصاویر از جشن نیمه شعبان در یک فیلم سینمایی را در همین ساخته کمال تبریزی شاهد بوده‌ایم.

تبریزی فیلم این فیلم را با فیلمنامه‌ای از پیمان قاسم‌خانی و البته ایده‌ای از منوچهر محمدی در مقام تهیه‌کننده، مقابل دوربین برد و درخشش پرویز پرستویی در نقش اصلی هم باعث شد که فیلم به یکی از پرمخاطب‌ترین فیلم‌های سینمای ایران بدل شود.

از نکات قابل‌تأمل فیلم که به‌رغم تمام حواشی سال‌ها بعد بریده‌ای از سخنان رهبر انقلاب در تأیید آن باعث تغییر نگاه‌ها نسبت به آن شد، سکانس‌هایی است که در اوج فضای کمیک و طنز، مخاطب را با مفاهیمی جدی مواجه کرده و او را به فکر وامی‌دارد؛ مانند سکانس سخنرانی اجباری رضا مارمولک برای زندانیان که در آن به زبان خودش از «معرفت خدا» سخن می‌گوید.

زاویه نگاه فیلم به مفهوم انتظار و کارکرد روحانیت در دوران غیبت برای ایجاد محبت و علاقه کردن در میان مؤمنان، مضمونی است که در طول فیلم جاری است و در سکانس پایانی به اوج خود می‌رسد؛ آنجا که مأموری که در تعقیب رضا مارمولک بوده است، متوجه تحول او می‌شود و می‌گوید دیگر نیازی به دست‌بند نیست. همزمان یکی از محلی‌های خوش‌صدا شروع به خواندن قطعه «کوچه لره سو سپ‌می‌شم» اهالی را برای جشن نیمه شعبان مهیا می‌کند. قطعه‌ای تأثیرگذار به زبان آذری که اینگونه از چشم‌انتظاری برای رسیدن یار می‌گوید: «کوچه‌ها را آب و جارو کرده‌ام، وقتی یار می‌آید گرد و خاک نشود، طوری بیاید و برود، که بین ما حرفی (دلگیری) نباشد…»

میهمان داریم؛ وقتی «آقا» می‌آید

محمدمهدی عسگرپور که پیش‌تر در فیلم سینمایی «قدمگاه» تلاش کرده بود روایتی تصویری از فرهنگ انتظار برای رسیدن منجی ارائه کند، باردیگر در فیلم «میهمان داریم» این مضمون را به‌صورتی غیرمستقیم به تصویر درآورد. عسگرپور البته در این فیلم سراغ روایت یک خانواده شهید رفته است که تعامل آن‌ها با تنها فرزند جانبازشان چالش‌هایی را برای‌شان به‌وجود آورده است. نقش‌آفرینی پرویز پرستویی و بهروز شعیبی در این فیلم سکانس‌هایی تماشایی از بگومگوهای صریح یک پدر و پسر بر سر آرمان‌خواهی‌های‌شان به تصویر درآورده است.

آنچه فیلم را در دسته فیلم‌های مرتبط با فرهنگ انتظار قرار می‌دهد اما پایان‌بندی متفاوت آن است. خانواده آقاابراهیم در فصل پایانی فیلم در انتظار رسیدن مهمانی بزرگوار هستند که حضورش آن‌قدر برای فیلمساز حائز اهمیت بوده که تام فیلم را «میهمان داریم» گذاشته است. در پایان فیلم شاهد سکانسی از ورود این مهمان به خانه هستیم و دوربین از زاویه نگاه او به بخش‌های مختلف خانه سر می‌زند. همزمان صدای آقاابراهیم را می‌شنویم که دارد از زندگی‌اش برای او می‌گوید.

درباره اینکه مهمان این خانواده کیست؟ عسگرپور اینگونه توضیح داده است: «خانواده فیلم «میهمان داریم» یک دایره اعتقادی اطراف خود دارند که بر اساس قرائن و مرام آنها است. معمولاً با وجود چنین مسائلی و توجه به این قرائن نباید بیشتر از دو یا سه گزینه برای میهمان خانواده در نظر بگیرید. برخی می‌گویند مقام معظم رهبری است، برخی دیگر اعتقاد دارند امام زمان (عج) و تعدادی هم گمان می‌کنند یک فرشته خاص از جانب خدا. خیلی ندیدم خارج از این موارد اشاره‌ای داشته باشند. به هر حال این دایره ارزشی این خانواده است. اما من تلاش کردم از جامعه‌ای که صفر و صدی است فاصله بگیرم و ذهن‌ها را اینگونه پرورش ندهم.»

اینجا چراغی روشن است؛ دری که دیگر بسته نمی‌شود

سیدرضا میرکریمی از سینماگرانی است که به‌خوبی دست روی مضامین دینی و اعتقادی می‌گذارد و غالباً هم روایتی ملموس از آدم‌های تنهایی ارائه می‌کند که نسبت به اعتقادات و باورهای قلبی خود و البته روابطشان با دیگران با تردیدها و چالش‌هایی مواجه هستند. در میان فیلم او اما تجربه «اینجا چراغی روشن است» تجربه‌ای متفاوت‌تر محسوب می‌شود.

این فیلم در قیاس با دیگر فیلم‌های میرکریمی، فضایی به‌شدت نمادین دارد و هر چند به‌ظاهر داستان یک امامزاده و متولی ساده‌دلش را روایت می‌کند اما هم در طول روایت و هم در پایان‌بندی، تلاش دارد فضایی فراواقعی به آن بدهد.

داستان «اینجا چراغی روشن است» درباره جوانی به نام «قدرت» با بازی حبیب رضایی است که همراه با متولی یک امامزاده در حاشیه یک روستا زندگی می‌کند. وقتی متولی عازم سفر می‌شود، قدرت که به ظاهر ساده‌دل است، شروع به بذل و بخشش اموال امامزاده برای رفع مشکلات اهالی روستا می‌کند تا جایی که دیگر چیزی از امامزاده باقی نمی‌ماند. قدرت در فراز پایانی فیلم عازم سفر می‌شود تا به دیدار فرد بزرگی که او خودش «آقا» خطابش می‌کند، برود.

میرکریمی درباره رویکرد خود در ساخت فیلم با ارجاع به مضامین مذهبی به نکته جالبی اشاره کرده و می‌گوید: «من یک نکته را از خیلی از فیلمسازها از جمله فلینی یاد گرفته‌ام که بعضی وقت‌ها اگر قرار است حرفی در فیلم مطرح شود بهتر است از سوی کسی گفته شود که به آن اعتقاد ندارد. در «اینجا چراغی روشن است» دزدی که می‌آید می‌گوید امام‌زاده خودش جای خوبی دارد، نیازی به این چیزها (وسایل امامزاده) ندارد؛ او در واقع دارد حرف ما را در فیلم می‌زند.»

یکی از سکانس‌های به یادماندنی فیلم لحظه‌ای است که قدرت از خواب بیدار می‌شود و متوجه می‌شود که دزد، همه داروندار امامزاده را با خود برده و حتی در چوبی آن را هم از جا کنده است! قدرت اما با خوشحالی روی جای خالی چارچوب در امامزاده بر روی دیوار دست می‌کشد و می‌گوید: «چه قشنگ شدها… می‌گفت چرا هی در رو می‌بندین… حالا دیگه نمی‌شه بست.»

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی گروه هنر پویا، حامد جعفری تهیه کننده انیمیشن «بچه‌زرنگ» در مراسمی که شب گذشته ۱۶ اسفند برگزار شد خطاب به عوامل ساخت این اثر که به همراه خانواده‌هایشان در این مراسم حضور داشتند بیان کرد: این برنامه فرصتی است که بتوانیم از خانواده‌های همکارانمان تشکر کنیم، ما فرصت خداقوت به خود همکارانمان را کم و بیش در طول دوره ساخت بچه‌زرنگ داشتیم، اما این گردهمایی فرصتی را فراهم کرد که به همه عوامل و خانواده‌هایشان خداقوت بگوییم. ما یقین داریم که حمایت خانواده‌ها بوده است که این فرصت را ایجاد کرد تا بتوانیم در کنار هم و در یک تلاش شبانه روزی این اثر را پس از یک دوره طولانی و علی‌رغم همه مشکلات و موانعی که رخ داد، به پایان برسانیم.

وی همچنین با اشاره به آماده‌سازی نهایی اثر عنوان کرد: با اتمام فرایند ساخت و اندک اصلاحات باقی مانده، ما برنامه‌ریزی‌های خود را آغاز کردیم و این نوید را می‌دهم که به تدریج برای اکران عمومی در ماه‌های آینده آماده می‌شویم.

همچنین محمدجواد جنتی یکی از کارگردانان انیمیشن نیز در سخنانی بیان کرد: امیدوارم این راه را به همراه هم ادامه دهیم و این خانواده بزرگ همچنان منسجم و بزرگ در کنار هم بمانند و کار کنند.

وی اضافه کرد: انیمیشن در کل جهان یک کار جمعی و کمپانی محور است و مجموعه هنرپویا هم از ابتدا با همین رویکرد فعالیت کرده و آثارش را متعلق به همه عوامل خود می‌داند؛ بنابراین هر افتخاری هم کسب می‌شود، آن را هم جمعی می‌داند.

در پایان این مراسم که با جشن نیمه شعبان پیوند خورده و با اکران خصوصی انیمیشن برای خانواده‌های عوامل این اثر همراه بود، از دست اندرکاران ساخت بچه‌زرنگ تجلیل شد.

این انیمیشن به تازگی پروانه نمایش خود را دریافت کرده و در تدارک نهایی برای اکران عمومی است.

پویانمایی بچه زرنگ امسال در جشنواره فیلم فجر برای اولین بار به نمایش درآمد و علاوه بر کاندیداتوری در همه بخش‌های اصلی، سیمرغ بلورین بهترین فیلم پویانمایی جشنواره را نیز دریافت کرد.

انیمیشن سینمایی «بچه‌زرنگ» محصول مشترک کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و گروه هنر پویا است که تهیه‌کنندگی آن را حامد جعفری بر عهده داشته است.

گروه هنرپویا پیشتر نیز انیمیشن‌های سینمایی شاهزاده‌روم و فیلشاه را که پرمخاطب‌ترین انیمیشن‌های سینمای ایران بودند را در کارنامه خود داشته است.

به گزارش خبرنگار مهر، مراسم اختتامیه هفدهمین جشنواره فیلم «مقاومت» به دبیری علیرضا غفاری شب گذشته چهارشنبه ۱۷ اسفندماه روی ناو شهید عبدالله رودکی بر آب‌های خلیج فارس برگزار شد.

در ابتدای این مراسم خانواده شهید رییسعلی دلواری روی صحنه آمدند و به اجرای قطعه‌ای پرداختند و سپس سردار سلامی، سردار تنگسیری و جلال غفاری دبیر این رویداد روی صحنه آمدند و از آقای توانایی به‌عنوان یکی از بستگان رییسعلی دلواری تقدیر کردند.

اختتامیه‌ای از جنس افتتاحیه

در بخش بعد غفاری به‌عنوان دبیر جشنواره پشت تریبون قرار گرفت و بیان کرد: به نظرم این یک اختتامیه نیست، جنس برگزاری جشنواره و ایده‌ای که مطرح شد در واقع یک افتتاحیه است چون ما با این سبک تازه همدیگر را پیدا کردیم و با محوریت سینما و مقاومت دور هم جمع شدیم. ما به دنبال نوعی از سینما بودیم که این قائل به درکی از مقاومت به مثابه یک هنر بود. اولین دستاوردی که داشتیم تحول در رویکرد جشنواره‌ها بود، دستاورد دوم کشف، حمایت و استعدادیابی، دستاورد سوم اکران سراسری در ایران و جهان، دستاورد چهارم کمک به شکل‌گیری و شکل‌دهی کنسرسیوم تولید فیلم با حضور نهادهای انقلابی و فیلم‌سازان بود.

وی افزود: در جمع ما عزیزانی از کشورهای مقاومت و جهان هستند که در عرصه فیلم‌سازی نام‌آشنا هستند، در این رویداد هم آشنایی‌هایی خوبی شکل گرفت تا بتوانیم تولید مشترک داشته باشیم. طرح موضوع مقاومت و در دستور کار قرار دادن مقاومت در تراز بین‌المللی برای ما مهم بود چون مقاومت در سیره رسول الله وجود دارد و انقلاب هم محصول همین گفتمان است، طرح بعدی پی‌ریزی سینمای مقاومت در برابر سینمای غرب‌زده بود.

غفاری ادامه داد: برخی از این ایده‌ها طرح و اجرا شده اما برای تحقق این اهداف نیازمند برنامه‌ریزی پنج ساله و ده ساله هستیم. اتفاقی که در جشنواره دنبال شد ناشی از دغدغه متن و فیلمنامه در سینمای ایران و مقاومت بود چون متن ریشه در قصه و درام دارد و قصه و درام وابسته به موقعیت است. اگر امروز بر عرشه این ناو حضور داریم برای این است که بتوانیم اقتداری که الان از خلیج فارس داریم را در آثار نشان بدهیم. اگر در فراخوان صحبت از شهید، شهادت، نابودی اسراییل، زنان، جوانان و کودکان مقاومت و.. است این یک شعار توخالی نیست بلکه از یک امکان صحبت می‌کنیم.

وی افزود: مثلاً حالا ژانر وطنی دفاع مقدس مهمترین بخش سینمای ماست حضور آثار ارزشمند در بخش‌های مختلف این رویداد از چهل کشور جهان نشان‌دهنده این است که مقاومت یک ایده جهان‌شمول است. به نظر می‌رسد جشنواره در نگاه و هدف‌گذاری خود برای ترویج ایده مقاومت به هدف خود رسیده ولی این موفقیت ناشی از سینماگران معتقد به این گفتمان است پس می‌شود نوید این را داد که سینمای مقاومت با حضور آثار و فیلمسازان بیشتر به یک سینمای رقیب برای سینمای غرب‌زده تبدیل شود. طراحی این جشنواره در این موقعیت جغرافیایی، اکران در ۷۳۵ سانس در بیش از ۷۰۰ نقطه، برگزاری کارگاه‌ها برای پرورش نسل جدید، حضور میدانی فیلمسازان در جزیره فارسی، حضور دریایی دوستان و… گام خوبی است. من قایلم که این جشنواره آغازی نو برای یک دوره ده ساله است. با این حال هر کبودی بود به من برمی‌گشت.

اهدای جایزه مرحوم نادر طالب‌زاده

سپس بهروز افخمی رییس هیات داوران این رویداد روی صحنه آمد و بیانیه هیات داوران را قرائت کرد.

در ادامه جوایز بخش نقد و پژوهش (جایزه مرحوم نادر طالب‌زاده) اهدا شد.

در این بخش سید محمد سلیمانی برای اثر «مروری بر چهار دهه سینمای دفاع مقدس» شایسته تقدیر ویژه توسط هیئت داوران شناخته شد و شیرین زارع پور برنده جایزه اول بخش پژوهش برای اثر «اینجا بالای تل تکفیری‌ها می‌رقصند» شد.

افروز با وفا برای اثر «تصویر انسان الهی در تلویزیون» شایسته تقدیر در این بخش شد.

امیرعباس محمدی فشارکی برای اثر «طراحی و تدوین راهبرد حضور جشنواره مقاومت در عرصه بین الملل» برنده جایزه بخش پایان نامه شد.

در بخش رسانه‌های برتر از امیر خان زاده از ایرنا و زهرا منصوری از خبرگزاری مهر تقدیر شد.

تصویر و هنر یک سلاح کارآمد است

در ادامه ابوشریف نماینده جهاد اسلامی روی صحنه آمد و بیان کرد: تصویر، فیلم هنر و… نقش اساسی دارند و یک سلاح کارآمد هستند مثلاً اگر در فلسطین تصویر نبود جنگ‌هایی که داشتیم طولانی‌تر از این می‌شد. فیلم و تصویر بهترین و اساسی‌ترین سلاح در نبردهای عصر جدید هستند. صهیونیسم بر دو سوم رسانه‌های جهان سایه انداخته و ماشین تبلیغاتی آن، بزرگ و عظیم است به نحوی که توانست واقعیت را دگرگون کند ولی واقعیت در دست ماست ما با امکانات اندک داریم مبارزه می‌کنیم. دشمن تلاش کرد محتوای فلسطین را از بین ببرد اما ما فلسطینی‌ها توانستیم در مقابل دشمن بایستیم.

اهدای جایزه نسل روایت

سپس جایزه نسل روایت (ویژه محسن حججی) اهدا شد.

در این بخش از الناز سعادت دوست، حسین رسولی، سعید خیری، آراز جعفرپور، سروش کشاورز و آنیسا هراتی پور تقدیر شد.

همچنین از جمال احمدی برای فیلم «آب از آتش» و محمد علیزاده فرد برای فیلم تروا تقدیر شد.

جایزه بهترین فیلم بلند اقتصادی در بخش چشم انداز به محمدحسین حقیقت برای کارگردانی فیلم «پرواز ۱۰۱» تعلق گرفت.

در بخش فیلم کوتاه داستانی بخش روایت هیچ اثری شایسته دریافت جایزه اول فیلم داستانی کوتاه شناخته نشد.

جایزه بهترین مستند کوتاه در بخش نسل روایت محمد مجیدپور کارگردان مستند کوتاه «زنان جبهه شمالی» رسید.

تقدیر بهترین پویانمایی بخش نسل روایت به معصومه عرب خانی برای پویانمایی «نامه ای برای آرتین» رسید.

جایزه بهترین پویانمایی در همین بخش هم به احمد حیدریان برای «پیش از بهشت» اهدا شد.

جایزه امیدبخش ترین فیلم در این بخش نسل هم فاطمه قربانعلی از سوریه برای کارگردانی فیلم «هنا بلا ام» تعلق گرفت.

جوایز بخش دفاع مقدس (جایزه رسول ملاقلی‌پور)

در این بخش جایزه بهترین پویانمایی به سیدمحمد پیشنمازی برای «روایت ستارگان» تعلق گرفت.

جایزه بهترین مستند کوتاه به نعمت‌الله سرگلزایی برای مستند «مادر» تعلق گرفت.

در بخش بهترین فیلم داستانی کوتاه از محمد پایدار برای «نوشابه مشکی» تقدیر شد.

همچنین جایزه بهترین فیلم کوتاه داستانی به علی ثقفی برای «خونگرم» اهدا شد.

بهترین فیلم مستند نیمه بلند هم به روح الله اکبری برای «دالک، چم، جاده» رسید.

جایزه بهترین مستند بلند به محمد سلیمی راد برای «سرباز شماره صفر» تعلق گرفت.

جایزه بهترین فیلمنامه فیلم بلند به هادی حجازی فر و ابراهیم امینی برای «موقعیت مهدی» تعلق گرفت.

جایزه بهترین کارگردانی فیلم بلند به محمدحسین لطیفی برای «غریب» اهدا شد.

در بخشی از این مراسم هاشمی معاون بنیاد روایت فتح گفت: تصمیمی داریم سال آینده برای خواهر طاهره، شهید ابراهیم هادی و شهید اصغر وصالی فیلم داشته باشم همچنین خوشحالم که در این خطه این خبر را عرض کنم که در سال آتی با همکاری سردار تنگسیری قرار است فیلم نادر مهدوی را بسازیم.

محسن علی اکبری هم بیان کرد: من به عنوان کسی که از نسل اول انقلاب فیلم‌های دفاع مقدس ساخته‌ام باید بگویم امسال در ۶۳ سالگی حالم خوب شد. امسال در فجر ۹ فیلم جنگی داشتیم این ممکن نبود مگر به همت روایت فتح، بسیج انجمن سینمای دفاع مقدس و فرمانده سپاه پاسداران.

جوایز بخش جهان بدون اسرائیل (جایزه شهید عماد مغنیه)

در این بخش از «معجزه بناسان» به کارگردانی حبیب احمدزاده و در بخش بهترین فیلم داستانی جهان بدون اسراییل از می مصری برای فیلم «شب ۳۰۰۰» تقدیر شد همچنین از احسان شادمانی کارگردان مستند «مادر اسرائیل» و عامر شمالی کارگردان مستند «wanted 18» تقدیر شد.

جایزه بهترین مستند بلند در بخش جهان بدون اسرائیل به عبدالرضا پناهی کارگردان مستند «آی سی» تعلق گرفت.

در بخش جهان بدون اسرائیل، از یوسف فارس کارگردان مستند زعفران (وثائقی الزعفران) تقدیر شد.

در بخش بهترین فیلم داستانی کوتاه همین بخش از داوود جلیلی کارگردان فیلم «پستوی خالی» تقدیر شد همچنین جایزه بهترین فیلم داستانی کوتاه به مصطفی آقا محمدلو و فرهاد حاجی عباسی کارگردانان فیلم «اسماء» رسید.

در بخش بهترین مستند کوتاه هم از محمد صالحی کارگردان مستند «چند قدم آن طرف تر» تقدیر شد جایزه بهترین مستند کوتاه هم به عباس وهاج کارگردان مستند «مردی با آرزوهای بزرگ» رسید.

در بخش انیمیشن هم از محمد مهند العانی کارگردان پویانمایی «احمد المناصره» تقدیر شد همچنین جایزه بهترین پویانمایی به احمد حیدریان کارگردان «پیش از بهشت» رسید.

جوایز حاج قاسم سلیمانی

در بخش بهترین مستند بلند «عملیات المپیک» ساخته حسین الهام کارگردان شایسته تقدیر شناخته شد همچنین جایزه این بخش به سمیه ذاکری کارگردان «اگلاتین» رسید.

جایزه بهترین مستند نیمه بلند به مهدی آخوند زاده برای «به رنگ انار» تعلق گرفت. جایزه بهترین مستند کوتاه هم به «مادر» ساخته نعمت الله سرگلزایی رسید.

در بخش بهترین فیلم داستانی کوتاه از «محافط» به کارگردانی حسین دارابی تقدیر شد.

جایزه بهترین فیلم داستانی کوتاه هم به «هانه» به کارگردانی میثم ملکی پور تعلق گرفت.

جایزه بهترین انیمیشن به سیدمحسن پورمحسنی برای «پوتین» رسید.

در بخش بهترین سریال از «حارس القدس» از سوریه تقدیر شد.

برترین‌های رشته‌های مختلف در بخش اصلی:

جایزه ویژه هیات داوران به لیلی عاج برای «سرهنگ ثریا» تعلق گرفت.

جایزه بهترین جلوه‌های ویژه به حسن نجفی برای «دسته دختران» اهدا شد.

جایزه بهترین فیلمبرداری به عبدالله عبدی نسب برای «غریب» اهدا شد.

جایزه بهترین صدابرداری به روح الله حدپور سراج برای «موقعیت مهدی» تعلق گرفت.

جایزه بهترین طراحی گریم به شهرام خلج برای «غریب» اهدا شد.

جایزه بهترین طراحی صحنه به محسن خدابخشی برای «اتاقک گلی» تعلق گرفت.

جایزه بهترین موسیقی متن به مسعود سخاوت دوست برای «موقعیت مهدی» تعلق گرفت.

در بخش بهترین بازیگر زن از ژیلا شاهی برای «موقعیت مهدی» تقدیر شد.

جایزه بهترین بازیگر زن به ژاله صامتی برای «سرهنگ ثریا» رسید.

در بخش بهترین بازیگر مرد از تورج الوند برای «اتاقک گلی» تقدیر شد.

جایزه بهترین بازیگر مرد هم به مهدی نصرتی برای «ضد» رسید.

جایزه بهترین فیلمنامه به حسین تراب‌نژاد برای «ضد» تعلق گرفت‌.

جایزه بهترین کارگردانی اول به محمد عسگری برای «اتاقک گلی» تعلق گرفت.

جایزه بهترین کارگردانی به هادی حجازی فر برای «موقعیت مهدی» تعلق گرفت.

حجازی فر در پیامی ویدیویی گفت: ممنونم از هیات داوران که من را قابل دانستند. من و خانم ژیلا شاهی به علت اینکه سر فیلمبرداری هستیم نتوانستیم در مراسم پایانی حضور داشته باشیم. اما باید بگویم این فیلم را با باورم و قلبم ساختم، ما هرچه داریم از جان‌ها و خون‌های پاک داریم. عشق همه ما به این قهرمانان واقعی که جان خود را کف دست گرفتند و جلو رفتند، بر کسی پوشیده نیست و امیدوارم روح آنها در زندگی ما جاری و ساری باشد. امیدوارم چنین جشنواره‌ها شرایطی فراهم کند تا فیلم‌هایی بسازیم که ذره‌ای از باور آنها را نشان بدهیم ضمن اینکه شرایطی را ایجاد کنند که دوستان با درد و رنج کمتری مسیر فیلم‌سازی را طی کنند و انرژی خود را روی خلاقیت بگذارند.

عسگری کارگردان «اتاقک گلی» هم گفت: از همه عواملم تشکر می‌کنم در اینجا می‌خواهم از دو بال سینمای شریف ایران تشکر می‌کنم که اگر نبودند این توفیق نصیب «اتاقک گلی» نمی‌شد. آنها مجید مجیدی و رضا میرکریمی هستند.

در ادامه جایزه بهترین فیلم به حامد عنقا برای «غریب» اهدا شد.

جایزه ویژه دبیر هم به «های پاور» به کارگردانی هادی محمدپور رسید.

محمدپور هم گفت: با افتخار این تندیس را به موزه ارتش جمهوری اسلامی تقدیم می‌کنم بعد مالی این جایزه را هم به زلزله‌زدگان خوی تقدیم می‌کنم. این روزها آنها در چادر هستند بضاعت من اما همین است و آن را به مردم عزیزم شهرم تقدیم می‌کنم.

محمدحسین لطیفی هم گفت: خواهشی دارم، ما در دوران جنگ نرم هستیم و از دوستان می‌خواهم ردیف بودجه دفاعی در مجلس بودجه‌ای را برای ساخت فیلم‌های دفاع مقدسی و مقاومتی در نظر بگیرند و امیدوارم این اتفاق در وزارت دفاع رخ دهد.

سردار سلامی: هنر به تصور کشیدن عظمت‌ها و شکوه‌هاست

در پایان این مراسم سردار سلامی روی صحنه آمد و بیان کرد: این جمع یک جمع استثنایی است، کسانی که در نگاشت هنر در عرصه مقاومت و به تصویر کشیدن جلوه‌های زیبای هنر مقاومت در مدیوم فیلم و سینما مجاهدت می‌کنند در اینجا حضور دارند.

وی گفت: هرچند دستاوردهای مقاومت در میدان عظیم است اما اگر به مساحت هنر متصل نشود نمی‌تواند همه ارزش‌های آفریده شده توسط مردان عرصه میدان را به اندیشه، احساسات و باورهای مردم منتقل کند. این جمع جمعی است شریف از هنرآفرینان که نقاش ظرافت‌ها و زیبایی‌ها هستند و کسانی که هنرمندانه در میدان حضور دارند مثل کارگردانان تهیه‌کنندگان، فیلمنامه نویسان و… فرماندهان. ترکیب این شخصیت‌ها مقاومت را در مقابل چشمان ما گذاشته است. خوشحالم که این گردهمایی و این جشنواره در سرزمین اسطوره‌ها و در یکی از قطعات تاریخی درخشان مقاومت ملت بزرگ ایران شکل گرفته است، بوشهر و مردمان آن در مقاومت، ایستادگی، در هم شکستن رویاها و آرزوهای متجاوزین و استعمارگران نقش تاریخی دارند؛ چه در تهاجم پرتغالی‌ها چه انگلیسی‌ها. گورستان متجاوزین انگلیسی نماد واضحی از استواری، استحکام قلب و روح مردانی است که اجازه نداند گام‌های متجاوزان بر این سرزمین مقدس نهاده شود. در این سال‌های اخیر هم باز این مردان این دیار بودند که متجاوزان آمریکایی را به اسارت گرفتند و جلوه‌ای از غلبه روح را نشان دادند. صمیمانه سپاسگزارم از همه انسان‌هایی که در ترویج فرهنگ و معارف مقاومت به ویژه در ساحت هنر نقش‌آفرینی می‌کنند.

سلامی مطرح کرد: هنر به تصور کشیدن عظمت‌ها و شکوه‌هاست، هنر از قلب سرچشمه می‌گیرد، الهام بخش و حرکت آفرین است، نه فقط افکار و اندیشه‌ها که قلب‌ها را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد، قلب حرکت است، هنر تفیذ الهی است و خداوند برای هنرمندان ارزشی ممتاز قایل شده‌، هنر سرچشمه‌ای الهی است که از روح معنابخش هنرمند سرچشمه می‌گیرد، بر صفحه قلب‌ها و دل‌ها می‌نشیند و تحولی در افکار و قلوب را به همراه دارد. هنرمندان فقط نقاش زیبایی‌ها نیستند بلکه آفرینشگر آن هستند، آنها رویای درونی خود را به واقعیت‌ها پیوند می‌زنند تا جلوه‌های خلقت را با نگاه زیباشناسی ترکیب کنند و احساسات و عواطف و روح‌های بلند را رأفت ببخشند، این در واقع ارتفاع بخشیدن به قلمرو اندیشه و نگرش است و این کار بسیار عظیم و بزرگی است، فراتر از دانش و علم است چون هنر با روح و قلب سر و کار دارد. دنیای امروز هم دنیای نبرد قلب‌ها، اراده‌ها و روایت هاست.

این سردار سپاه توضیح داد: هنر غرب زینت‌بخشی به شهوات است در حالی که این هنر نیست بلکه یک ابتذال است، هنر آن است که قلب‌ها و عقل‌ها را به اندیشه عالمانه وادار کند و چشم‌ها به گوش‌ها قدرت دیدن و شنیدن حقایق را بدهد. این چیزی است که جهان امروز بسیار از آن کم بهره برده دلیلش هم غلبه نگرش‌های شیطانی در عرصه هنر برای واژگون کردن حقیقت و وارونه نشان دادن واقعیت‌هاست. هنر دنیای غرب در مسیر افول است اما تحت جاذبه هنر شیطانی همچنان خود را پر فروغ نشان می‌دهد، تمام هدف و فلسفه‌اش انحراف انسان از مسیر حقیقت است. غربی‌ها در توصیف انسان می‌گویند انسان همانند یک سیستم باز است که با یک ساختار معنا بخش درونی با محیط در تعامل و تعادل است و آن سیستم معنا بخش درونی انسان مشتمل بر پیش فرض‌ها بر واقعیت‌های مصنوعی، واقعیت‌های حقیقی، ارزش‌ها و هنجارهاست در حالی که انسان مجموعه‌ای از ارزش‌ها، هنجارها واقعیت‌ها و… را در ذهن دارد که اگر این عناصر دچار تغییر شود انسان از تعادل خارج می‌شود. غربی‌ها پیش‌فرضی دارند که می‌گویند مسلمانان تروریست هستند و می‌خواهند این موضوع را به دنیا تحمیل کنند مثلاً تا اتفاقی می‌افتد می‌گویند این کار خودشان است، در واقع آنها می‌خواهند تعادل انسان‌ها را خراب کنند.

سلامی اظهار کرد: اگر به این نبرد ادراکی و غربی‌ها نگاه کنید، می‌بینید آنها می‌خواهند ذهنیت‌ها آنگونه که خودشان در نظر دارند، بسازند. هنرمند واقعی باید تصویر زیبای حقیقت را بنگارد چون فلسفه هنر ترویج حقیقت است غیراز این بر ضد فلسفه خود عمل کرده، هنر حقیقی و ناب این است که سبک ابتکاری و غیر تقلیدی داشته باشد، چنین هنری آزادی فکر و اندیشه ایجاد می‌کند و سینمای مقاومت بهترین ابزار است برای معرفی منطق مقاومت.

فرمانده سپاه بیان کرد: می‌دانید که بدون مقاومت نمی‌توان عزیز، آزاد، امن و آرام زندگی کرد. اگر ما مقاومت می‌کنیم صرفاً برای مقاومت نیست ما برای رسیدن به آرامش مقاومت می‌کنیم. آن سپهبد نام‌آوری که جهان را در حیرت باور و ایمان و تفکر خود فرو برد در تمام دشت‌ها، کوه‌ها و بیابان‌ها به دنبال آرامش بود ولی می‌دانست جز از طریق فراری دادن اصحاب اضطراب به آرامش نمی‌رسد. مقاومت برای آن است که برای همیشه تفکر امکان استیلا را از متجاوزان بگیریم. تا وقتی رویای سیطره و امید به نرمش و کرنش ملت‌ها وجود دارد و تا وقتی متجاوزان حس می‌کنند می‌توانند آرام و نرم در سرزمین دیگران حاضر شوند، هویت آنها را بگیرند و … دشمنی را ادامه می‌دهند و از پا نمی‌نشیند، بنابراین سینمای مقاومت باید منطق مقاومت را به زیبایی ارایه بدهد و در اعماق اندیشه طنین‌انداز شود. هیچ فضیلتی بالاتر این نیست که انسانی جان خود را برای نجات جان دیگران فدا کند اساساً رسیدن به این درجه از معرفت یک فضیلت بزرگ است سینمای مقاومت نقاش این فضیلت‌هاست وقتی این سینما جان می‌گیرد در قلب جوانان، روح جهاد جان می‌گیرد انسان‌های آزاده هرگز شکست نمی‌خورند، ما هرگاه در درون شکست بخوریم آنگاه همیشه شکست می‌خوریم و اگر در درون پیروز شویم هیچ شکستی حاصل نمی‌شود، سخت‌افزار ها هرچه قدر بزرگ باشند باعث شکست نمی‌شوند سینمای مقاومت استحکام بخش به قلب‌هاست، ایجاد یقین در انسان‌هاست برای اینکه بدانند چه کشته و چه پیروز شوند درواقع در واقع پیروز هستند.

سلامی گفت: سینمای مقاومت یعنی تشویق مومنان بر ایستادن. ما به هنرمندان عرصه‌های مختلف مقاومت افتخار می‌کنیم چون آنها پیام مقاومت را جاودانه می‌کنند، حماسه را به جاودانگی هنر زینت می‌بخشند، حماسه‌ها بدون هنر جاودانه نمی‌شوند، هنر اجازه استتار واقعیت توسط دروغ را نمی‌دهد. امام ما و رهبر ما آموزگاران بزرگ این عرصه هستند که به ما منطق ایستادگی را یاد دادند حتی جهان بینی ما را نسبت به قدرت دقیق کردند. قدرت‌های بزرگ گاهی فکر می‌کنند چون ما در عصر توازن امکانات هستیم پس محکوم به شکست هستیم این منطق را قرآن نمی‌پسندد شما باید این مسایل را با فیلم نشان بدهید. در دنیای مقاومت همه حوادث شگفت‌انگیز هستند هیچ چیزی معمولی نیست گاهی ساخت یک فیلم سینمایی از یک عملیات نظامی سخت‌تر است درود بر شما. شما آفرینشگران شکوه ملت هستید که در عرصه مقاومت قدم برمی‌دارید این قدم زدن خود ثبات قدم می‌خواهد خود ایستادن در عرصه مقاومت، مقاومت می‌خواهد. ما صمیمانه دست‌بوس همه کسانی هستیم که این فرهنگ را زنده نگه می‌دارند. سخن از زبان مردم گفتن و همراه شدن با مردم مهم است. میدان شهادت عرصه غروب نیست بلکه عرصه طلوع دائمی است. هنر این است که بتوانید منطق اهل باطل را هنرمندانه باطل کنید.

فرود عوض‌پور کارگردان در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به اینکه در تلاش است تا اولین فیلم بلند سینمایی خود را جلوی دوربین ببرد، گفت: مدت‌ها است که در تلاش هستم تا فیلمنامه بلند سینمایی که در دست دارم را کلید بزنم اما شرایط به گونه‌ای است که در حال حاضر نمی‌شود دست به تولید زد.

وی ادامه داد: سرمایه گذار مناسب برای این پروژه انتخاب شده است اما ترجیح داده شد تا مدتی صبر کرده و بعد از بهتر شدن شرایط، تولید فیلم را آغاز کنیم. تاکید می‌کنم که سرمایه گذار فیلم بخش خصوصی است و با افزایش ناگهانی قیمت دلار در کشور که بی شک افزایش هزینه تولید فیلم را نیز به همراه دارد، سرمایه گذاری در فیلم‌ها کمی سخت می‌شود.

عوض‌پور درباره اولین پروژه سینمایی و نزدیکی آن به تولیدات کوتاهی که تا امروز جلوی دوربین برده است، توضیح داد: می‌توان گفت اولین پروژه سینمایی که برای تولید در نظر گرفته‌ام، نزدیک به فیلم‌های کوتاه و داستانی است که تا امروز جلوی دوربین برده‌ام. این پروژه داستانی اجتماعی دارد که به نوعی می‌توان آن را یک اثر سینمای کودک با روایت جاده‌ای هم دانست.

وی تاکید کرد: این داستان جاده‌ای از خرم آباد شروع شده و به جنوب ایران ختم می‌شود و امیدوارم هرچه سریع‌تر شرایط تولید آن فراهم شود.

این کارگردان فیلم کوتاه ادامه داد: همیشه دغدغه سینمای کودک و نوجوان را داشته‌ام و در بسیاری از فیلم‌های کوتاهی که تا امروز کار کرده‌ام، آثاری با مضمون کودک است و همین روند سبب شد تا اولین پروژه خود را نیز درباره کودک انتخاب کنم.

عوض‌پور در پایان با اشاره به اینکه پیش از این نیز چند بار موفق به دریافت پروانه ساخت شده بود، گفت: سوژه‌های قبلی کمی نسبت به سوژه فیلم «پاییز دریا» متفاوت‌تر بود اما امکان تولید آن فراهم نشد.