مدیر فنی

به گزارش سینماپرس، نخستین شب از سلسله نشست‌های «بر سینمای ایران چه گذشت» به میزبانی امیر قادری و با حضور جمعی از سینماگران و اهالی رسانه روز دوشنبه سوم مهر در سالن شهر هفتم پردیس سینمایی آزادی برگزار شد. مهدی فخیم‌زاده، فریدون جیرانی، بهروز افخمی و سیدضیاء هاشمی از جمله سینماگرانی بودند که در میزگرد این نشست حاضر شدند.

در این نشست فریدون جیرانی نویسنده و کارگردان باسابقه، نظر خود را درباره تعطیلی‌ سینماها در سال ۱۳۵۶ این گونه شرح داد: از سال ۱۳۵۵ بحران سینما آغاز و جلسات مهم حزب رستاخیز درباره این بحران تشکیل شد. فکر می‌کنم تندترین نظرات درباره سانسور در سینما در آن جلسات گفته شده است. افراد زیادی مانند ناصر تقوایی و سعید مطلبی در آن جلسات درباره سانسور تند و تیز حرف زدند.

وی ادامه داد: سانسور در آن زمان وجود داشت. همان سال ۱۳۵۵، فیلم‌هایی همچون «دایره مینا»، «مرثیه» و… هنوز توقیف بودند. به یاد دارم که با هاشم خردمند که از مدیران ارشاد بود در روزنامه اطلاعات درباره توقیف شدن فیلم «مرثیه» حرف زده بودم و گفتم چرا آزاد نمی‌شود. این فیلم‌ها اواخر سال ۱۳۵۶ پروانه نمایش گرفتند و ۵۷ به نمایش درآمدند. در واقع از سال ۱۳۵۳ که نسخه کامل فیلم «گوزن‌ها» در جشنواره فیلم تهران اکران شد، سانسور در سینما هم شدید شد.

جیرانی خاطرنشان کرد: «گوزن‌ها» اثری به روز و بهتر است بگویم تبلیغ چریک‌های فدایی بود و تصاویر زیبایی داشت. پس از نمایش این فیلم، جشنواره هم زیر سوال رفت و هم فضای سینمای اجتماعی، سینمای اعتراضی و یا متفکر بسته‌تر شد. من به طور کلی معتقدم نیمه‌ دوم دهه ۶۰، سینمای متفکر ایران رشد کرده اما گفتمان سینمای دهه ۴۰ و ۵۰، ضدمدرنیسم است و برایش تحلیل دارم. در سینمای اعتراضی یا اجتماعی آن زمان زن مدرن نمی‌بینیم.

وی ادامه داد: گفتمان بومی‌سازی، روشنفکران را در اواخر دهه ۴۰ به خودش جلب کرد. در گفتمان بومی‌سازی تفکر و فرهنگ غرب به مثابه پوششی تلقی می‌شود که فرهنگ استعمار را یادآوری می‌کند؛ این همان چیزی است که کوبا و الجزایر هم تجربه‌اش را دارند. ما هم این گفتمان بومی‌سازی را دنبال کردیم که هم روشنفکران در کنارش قرار می‌گیرند، هم طبقه‌ پایین. بنابراین علت اینکه در سینمای اجتماعی و اعتراضی ایران زن و انسان مدرن می‌بینیم، این است.

این ژورنالیست در ادامه عنوان کرد: فرهنگ غرب با فرهنگ امپریالیسمی یکی انگاشته می‌شد، در حالی که این دو موضوع از هم جدا هستند. اما چون ما آن را یکی می‌پنداریم شاهد آثاری مانند فیلم‌های ساعدی هستیم. البته همه این موارد دلیل نمی‌شود که بگوییم این سینما عقب‌افتاده است؛ سینما دچار یک تفکر غرب‌ستیزی است که در آن دوره در تمام دنیا وجود داشت. در آن دوره فرهنگ غرب یک تهاجم محسوب می‌شد و مانند حالا تعاریف تغییر نکرده بود.

جیرانی ادامه داد: آن زمان شهر مدرن با فرمانروایش تعریف می‌شد. آن زمان داستان شهر مدرن، داستان امروزی نبود. آنچه که شاه از مدرناسیون نشان می‌داد؛ حاشیه‌نشینان را دچار از خودبیگانگی کرد و روشنفکران تحت تاثیر بیشتر گفتمان چپ آمریکا لاتین یعنی همان بومی‌سازی قرار گرفته بودند که باعث شد مخالف شهر مدرن باشند. این نگاه باید طبیعتا بعد از انقلاب ادامه پیدا می‌کرد. چراکه نیروهایی که قدرت را در دست گرفتند، دو مدل بودند؛ دولت موقت و نیروهایی که مسئولیت نهادهای انقلابی را داشتند.

وی یادآور شد: پس از آنکه جنگ شروع شد و مهدی کلهر آمد، تفکر دیگری پدیدار شد و اولین روحانی که به وزارت ارشاد رفت، صادقی اردستانی بود. اولین اقدام شورای پروانه نمایش ارشاد بعد از جنگ این بود که جلوی فیلم‌های روسی را گرفت.

این سینماگر خاطرنشان کرد: حال که آقای افخمی اینجا حضور دارند، باید بگویم که تلویزیون در آن زمان با تهیه کردن فیلم بهرام بیضایی در سال ۶۰ نقش مهمی ایفا کرد.

جیرانی درباره موفقیت فیلم‌هایی نظیر «سوته‌دلان» و «در امتداد شب» در در رقابت با فیلم‌های خارجی در سال‌های منتهی به انقلاب بیان کرد: رقابتی در کار نبود. تماشاچی فیلم فارسی، طبقه پایین و حاشیه‌نشین، و تماشاچی فیلم خارجی طبقه متوسط و مرفه بودند. سینماهای‌ نمایش‌دهنده فیلم‌های ایرانی از میدان انقلاب به بالاتر نبودند. یعنی بهترین سینمای نمایش دهنده فیلم ایرانی «کاپری» در میدان انقلاب بود. با نمایش فیلم‌های «دایره مینا» و «سفر سنگ»، فیلم ایرانی در بالاشهر نیز نمایش داده شد. رقابت بین فیلم‌های ایرانی و خارجی سخت بود و مهمترین مساله در بحران سینما علاوه بر رقابت، بریدن تماشاچی از فیلم ایرانی بود. ۲ فیلم در سال ۵۷ خوب فروخت؛ اثری از ایرج قادری و و فیلم «در امتداد شب» که رکورد تاریخ را شکسته است و من معتقدم تفکری که پشت فیلم در «امتداد شب» بود، می‌توانست سینمای ایران را مانند سینمای ترکیه کند.

جلسه دوم سلسله نشست «بر سینمای ایران چه گذشت» امشب سه شنبه ۴ مهر با نمایش قسمت دوم این مستند و میزگردی با حضور فریدون جیرانی، مهدی مسعودشاهی، سیدمحمد حسینی و هوشنگ گلمکانی ساعت ۱۷ در سالن شهر هفتم سینما آزادی ادامه خواهد یافت.

به گزارش سینماپرس، محمدمهدی اسماعیلی با تاکید بر نقش تاریخی و بی‌بدیل زنان ایرانی در روایتگری، اظهارداشت: معرفی چهره اصیل زنان کشورمان با برگزاری رویداد رسانه‌ای «خورشید» تاثیرگذارتر و دست‌یافتنی‌تر خواهد بود و عرصه رسانه امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند آفرینش زنانه برای روایتگری حقیقت است.

وی گفت: بر اساس آمارهای موجود هم‌اکنون ۲ هزار نفر از مدیران رسانه‌ای کشور زنان هستند و بیش از ۴۰ درصد از خبرنگاران کشور را زنان تشکیل می‌دهند و بر همین اساس، لازم بود چنین جامعه بزرگ و پویایی در یک رویداد ویژه بین‌المللی، قدرت رسانه‌ای خود را در برابر امپریالیسم رسانه‌ای غرب نشان دهند.

به‌ گفته وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، آیین پایانی این رویداد رسانه‌ای با حضور خبرنگاران رسانه‌های داخلی و یکصد خبرنگار خارجی از ۴۰ کشور دنیا، روز شنبه (هشتم مهرماه) در مشهد مقدس برپا می‌شود.

اسماعیلی ابراز امیدواری کرد: این جشنواره در کنار جایزه ملی «مریم کاظم‌زاده» بتواند با کنشگری موثر رسانه‌ای ضمن روایتگری حقیقت و مقاومت در برابر انحصار رسانه‌ای، فرصتی را برای نمایش اتحاد، قدرت و تاثیر رسانه‌ای زنان این سرزمین فراهم آورد.

نخستین جشنواره بین‌المللی «خورشید» به ابتکار معاونت امور مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و با همکاری شهرداری مشهد و معاونت زنان و خانواده ریاست جمهوری برگزار می‌شود.

نخستین شب از سلسله نشست‌های «بر سینمای ایران چه گذشت» به میزبانی امیر قادری و با حضور جمعی از سینماگران و اهالی رسانه روز دوشنبه سوم مهر در سالن شهر هفتم پردیس سینمایی آزادی برگزار شد. مهدی فخیم‌زاده، فریدون جیرانی، بهروز افخمی و سیدضیاء هاشمی از جمله سینماگرانی بودند که در میزگرد این نشست حاضر شدند.

امیر قادری ابتدا ضمن خوشامدگویی به مهمانان گفت: در ۴ برنامه‌ای که از این سلسله نشست در مهرماه خواهیم داشت و ۴ قسمت از مستند «بر سینمای ایران چه گذشت» محصول سازمان سینمایی سوره را به نمایش می‌گذاریم، درباره تاریخ سینمای دهه ۶۰ صحبت خواهیم کرد. در ادامه این نشست‌ها که احتمالا در آبان ماه برگزار می‌شود، موضوع سینمای دهه ۷۰ را محل بحث قرار خواهیم داد.

وی ادامه داد: اغلب آنچه در سینمای ایران اتفاق افتاده است، حاصل دو دهه اول است. در ادامه مسیر مدیریت سینمای ایران آنچنان تغییر مسیر نداده و بنیاد آن از همان سال‌ها گذاشته شده است. اگر بخواهیم به سال های منتهی به انقلاب بازگردیم، روایتی وجود دارد که گفته می‌شود سینما در سال ۵۶ در آستانه تعطیلی قرار گرفت و با اکران فیلم خارجی و محدودیت سالن، تقریبا همه چیز به پایان خود رسیده بود. با همین موضوع نشست را شروع می‌کنیم.

در ابتدای این نشست، سیدضیاء هاشمی تهیه‌کننده سینما درباره نقش خود در روزهای نخست سینمای ایران پس از انقلاب گفت: من با حوزه هنری به سینما ورود پیدا کردم. حوزه هنری در ابتدا حوزه اندیشه و هنر اسلامی بود و جمعی از جوانان انقلابی و متعهد برای تشکیل آن پای کار آمده بودند. در سال ۶۰، بخش سینمایی حوزه هنری تازه شروع به کار کرد و به مرور منسجم شد. اولین اثری که در حوزه هنری ساخته شد، فیلم «توجیه» با بازی مجید مجیدی و کارگردانی زنده یاد منوچهر حقانی‌پرست در سال ۱۳۶۰ بود. نویسنده این اثر محسن مخلباف بود که در واقع نقش پُررنگی داشت.

وی افزود: آقای مخملباف به واسطه ورود به حوزه هنری توانست فیلمساز شود. او خود را اسلام‌گرای تندرو می‌دانست و در تندروی، مشهورترین چهره حوزه هنری بود. به واسطه همین تندروی‌های برخی در اوایل انقلاب، این تصویر از بسیاری از افراد فعال در حوزه هنری آن زمان شکل گرفته بود.

این تهیه‌کننده سینما یادآور شد: در آن دوران، این فیلم‌ها معروف به فیلم اتوبوسی بود؛ چراکه عمدتا با اتوبوس مردم را از جاهای مختلف به سینما و مسجد می‌بردند و فیلم‌ می‌دیدند. زمانی که «برزخی‌ها» با چهره‌های بزرگ سینمای پیش از انقلاب آمد، برخی از افراد جامعه واکنش تندی به آن نشان دادند. در خاطرم است که فیلم «حاجی واشنگتن» اثر علی حاتمی در سینما اکران شده بود و به همراه مخملباف برای تماشای این فیلم رفته بودیم که او بسیار برافروخته و عصبانی شد.

در ادامه سیدضیاء هاشمی با رد برخی سخنان فخیم‌زاده، افزود: مجموعه سینمای پس از انقلاب به این تندی که گفتند نبود. این را هم بگویم به عنوان کسی که در کارهای او به عنوان تهیه‌کننده حاضر بودم، محسن مخملباف حتی چاقو هم همراه خودش سر صحنه نداشت. در آن دوران از حوزه هنری افراد زیادی عازم جبهه شدند و به یاد دارم در عملیات مرصاد تیمی متشکل از کارگردانان و فیلمبرداران رفتند، اما محسن مخملباف در دوران تندرویی‌اش هم هیچ‌وقت جبهه هم نرفت و در اصل، دل و جرات این کارها را هم نداشت.

وی افزود: البته بهروز افخمی از جمله افراد استثنایی بود که از همان ابتدا از محسن مخملباف متنفر بود و هیچ وقت حسی خوبی به او نداشت. افرادی آن زمان در حوزه هنری بودند که عاشق سینما باشند و فیلم‌ها را دنبال کنند، اما کسی به شدت بهروز افخمی پیگیر فیلم نبود. در حقیقت ایشان قبل از انقلاب به شدت اهل سینما بود؛ مدام به سینما می‌رفت و فیلم‌های آن دوران را هم می‌دید و حتی برای هم‌محلی‌هایش به مدت ۲ ساعت کل فیلم را تعریف می‌کرد.

وی درباره طیف بندی سینمای پس از انقلاب ادامه داد: در سینمای ایران آن زمان از حوزه هنری انقلابی‌تر وجود نداشت و حتی فضای تلویزیون که بهروز افخمی در آن مشغول بود، به نسبت بازتر بود. خاطرم هست که آن زمان برخی افراد تلویزیون فیلم «توبه نصوح» را که محصول حوزه بود، مسخره می‌کردند. البته این فیلم واقعا انبوهی از مخاطبان و روحانیون را با خود همراه کرده بود.

سیدضیاء هاشمی درباره رویکردهای سینمای ایران پس از وقوع انقلاب عنوان کرد: زمانی که پس از انقلاب، سینمای گلخانه‌ای به راه افتاد، الگوی آن از سینمای روسیه گرفته شد. اساسا فارابی عصاره‌ای از کمونیست بود. اینکه می‌گویند الگویی از سینمای فرانسه بوده، ابدا اینجور نیست. بلکه نگاه واقعی سینمای چپ‌گرای کمونیست بودند. حوزه هنری مخملباف هم اصل سینمای کمونیست بود. اینها متاثر از نگاه افراط و تفریطی به دین بود و این در همه بخش‌ها حتی غیر از سینما وجود داشت. این مساله را حتی در احکامی که آن دوران علیه سینما صادر می‌شد می‌توان دید. آن زمان اغلب سینماهای کشور به جرم آنکه مال حرام داشتند، از مالکانشان گرفته و به بنیاد مستضعفان داده شد. برخی هم البته با دادن خمس مال‌شان پاک شدند. بنابراین به طورکلی الگوی سینمایی خانه سینما و فارابی از روسیه گرفته شده بود و طی سفرهای آقایان به اروپا به سینمای چپ‌گرا متمایل شده بود.

نعیمه نظام دوست بازیگر سینما و تلویزیون در خصوص عدم توجه مدیران این نهاد به مسائل صنفی سینماگران گفت: فقدان امنیت شغلی، نبود بیمه بیکاری و عدم همبستگی و اتحاد میان صنوف سینمایی بزرگترین معضلات امروز اهالی سینما است که امیدوارم با تدبیر، دغدغه مندی و درایت مسئولان خانه سینما و سایر مسئولان در وزارت ارشاد، سازمان سینمایی و سایر مسئولان فرهنگی و هنری و سینمایی کشور بتوانیم شاهد رفع این بحران های جدی باشیم.

بازیگر فیلم های سینمایی «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» و «توفیق اجباری» در گفتگو با خبرنگار سینماپرس افزود: من فکر می کنم یکی از بزرگترین معضلات ما سینماگران این است که همه پشت هم نیستیم! همه صنوف خانه سینما باید با یکدیگر همدل و همسو و متحد باشند؛ روسای انجمن ها باید در کنار هم باشند و با اتحاد و انسجام اتفاقی را رقم بزنند که منجر به تأمین امنیت شغلی سینماگران شود و هر کسی نتواند برای ساخت فیلمش از دوستان و اقوام و نزدیکان غیر سینمایی خود استفاده کند.

وی ادامه داد: ما سینماگران امنیت شغلی نداریم؛ ممکن است امروز سر کار باشیم و ده سال بعد بیکاری را تحمل کنیم! از این رو معتقدم مسئولان خانه سینما باید دغدغه مندانه در این راستا گام های جدی بردارند. خانم برومند به عنوان مدیرعامل خانه سینما که بنده به ایشان ارادت ویژه ای دارم باید مطمئن هستم نگاه مادرانه خود معضلات صنوف را برطرف می کنند و سعی دارند اتفاقات نویی در سینما رقم بخورد؛ ایشان نگاه مادرانه دارند و ان شاالله به زودی با حضور ایشان اوضاع سینماگران بهبود پیدا می کند.

این سینماگر سپس با بیان اینکه تأسیس صندوق بیمه بیکاری یکی دیگر از مسائلی است که مدیران این نهاد باید به آن توجه اکید داشته باشند اظهار داشت: برخی افراد فکر می کنند همه اهالی سینما خیلی پولدار هستند در صورتی که اصلاً این گونه نیست! بنده شخصاً سال گذشته حدود ۸ ماه بیکار بودم و پول اجاره خانه ام را نداشتم که پرداخت کنم و مجبور شدم از این طرف و آن طرف برای پرداخت اجاره خانه ام قرض بگیرم! بعد هم که سر کار رفتم با دریافت دستمزدم فقط توانستم بدهی های خود را صاف کنم.

نظام دوست تأکید کرد: مردم باید بدانند که ما کار می کنیم تا فقط روز و شب مان را بگذرانیم! همه سینماگران مثل هم نیستند! همه ملک و املاک آنچنانی ندارند. همه ولخرج نیستند. ما اغلب مان یک زندگی فوق العاده معمولی داریم و در اندازه طبقه متوسط زندگی می کنیم. خود من در یکی از نقاط معمولی شهر تهران منزل گرفته ام چرا که نمی توانم در نقاط مرفه نشین زندگی کنند. اما گاهی اوقات برخی از مردم فکر می کنند ما در قصر زندگی می کنیم!

این بازیگر توانمند تصریح کرد: شاید در کل بازیگران سینما تنها ۱۰-۲۰ نفر باشند که وضعیت خوبی دارند. اغلب بچه ها در شرایط سخت روزگار می گذرانند و خدا را خوش نمی آید این قدر نادرست قضاوت شوند.

بازیگر سریال های تلویزیونی «ساعت خوش» و «محله گل و بلبل» در بخش دیگری از این گفتگو خاطرنشان کرد: خوشبختانه در صنف ما با حضور پژمان بازغی گرامی اتفاقات خوبی در حال رخ دادن است. او تلاش زیادی می کند تا همه کسانی که در وادی هنر بازیگری فعالیت کرده اند بتوانند عضو صنف شوند و این اتفاق در حالی است که پیش از این عضوگیری به راحتی انجام نمی شد. در واقع گویا یک قانونی وجود داشت که هر کسی به راحتی نمی توانست عضو انجمن بازیگران شود و تنها کسانی که نقش اول داشتند می توانستند به عضویت این انجمن درآیند. این اتفاق در حالی است که ما بسیاری هنرمندان برجسته در کشورمان داریم که صرفاً ایفاگر نقش های مکمل بوده اند و آثار درخشانی هم از خود به یادگار گذاشته اند.

نظام دوست در همین راستا متذکر شد: من امیدوارم به زودی بتوانیم با درایت هیأت مدیره انجمن بازیگران و سایر صنوف خانه سینما و دغدغه مندی هیأت مدیره و مدیرعامل محترم خانه سینما شاهد تدوین و تصویب قانونی باشیم که تهیه کنندگان و کارگردانان را ملزم کند تا از همه عوامل سینما استفاده کنند. امیدوارم به زودی قانونی تدوین شود که یک بازیگر مرتب سر کار نباشد و شخص دیگری اصلاً کاری نکند. این اتفاق پیش از این در تلویزیون افتاده بود و مثلاً اگر بنده بازیگر یک سریال نوروزی بودم نمی تواستم در سریال نوروزی دیگر نقش آفرینی داشته باشم.

وی در پایان این گفتگو افزود: حقیقتاً چرا باید یک بازیگر، یا یک دستیار فیلمبردار، یا یک مدیر تدارکات و… ده سال بیکار باشد و فرد دیگری مرتباً کار کند؟ باید به همه سینماگران نان برسد. امیدوارم حسادت ها، تنگ نظری ها و بی عدالتی ها یک روز از سینمای ما برای همیشه رخت ببندد و همه سینماگران بتوانند از حداقل امکاناتی که شایسته شان برخوردار شوند.

به گزارش سینماپرس، سوگل طهماسبی، بازیگر درباره نقش خود در سریال عشق کوفی اظهار کرد: نقش من در سریال «عشق کوفی» برخلاف نقش‌های دیگرم خاکستری و کمی منفی بود؛ خوشبختانه من از این کار راضی بودم و توانستم در حد توانم انرژی بگذارم و کار درستی ارائه دهم. خداراشکر بازخورد بینندگان نیز درباره این مسئله بسیار خوب بود و مورد پسند آن‌ها واقع شده بود.

وی درباره زمان پیشنهاد نقش‌ها در سریال عشق کوفی گفت: زمانی که می‌خواستند به من پیشنهاد بازیگری در این سریال را بدهند دو نقش منفی و مثبت موجود بود که نقش «تلما» تنها تا قسمت هفتم حضور داشت و سپس کشته می‌شد، اما نقش مثبت ماجرا تا آخر داستان حضور داشت. زمانی که متن سریال را خواندم با خود گفتم: تلما شخصیت بسیار قشنگی دارد. من این نقش را بسیار دوست داشتم و به همین دلیل تلما را انتخاب کردم.

طهماسبی ادامه داد: کار در این نقش بسیار سخت بود؛ چرا که هر روز یک ساعت و نیم مشغول انجام گریم بودیم و همچنین روزانه ۴۰ دقیقه دورخوانی داشتیم. از آنجایی که دیالوگ‌ها بسیار دشوار بود، ما ناچار بودیم که همواره گفتارها را تمرین کنیم.

او درباره تجربه‌اش در سریال بازپرس اظهار داشت: خوشبختانه این نقش هم بسیار مورد پسند قرار گرفت؛ من با تهیه کننده سریال بازپرس سابقه کار ۱۱ پروژه را دارم و با آقای احمد معظمی نیز سه تجربه کاری داشتم. زمانی که برای بازپرس به من پیشنهاد دادند متوجه شدم با تمامی افراد در گذشته فعالیت داشته‌ام. این فیلم‌نامه در رابطه با پرونده‌های واقعی ساخته شده بود و بسیار خوشحال بودم که توانستم در نقش مهدیه بازی کنم.

طهماسبی درباره سریال ۱۱۰ قسمتی «کیمیا» گفت: ما ۵ تا ۶ ماه این پروژه را در آبادان گذراندیم و سپس باقی آن را در تهران فیلم‌برداری کردیم. من از بازی در کیمیا بسیار خوشحالم و خوشبختانه آن‌قدر پرطرفدار بود که همچنان تلویزیون به پخش این سریال می‌پردازد و مخاطبان آن همواره زیاد هستند. خوشبختانه مردم بسیار آن سریال را دوست داشتند و همچنان گاهی اوقات طرفداران من را مرجان صدا می‌زنند.

بازیگر سینما و تلویزیون درباره سختی‌های مسیر بازیگری خود توضیح داد: من الگوی خوبی با نام مادر در زندگی دارم؛ مادرم بسیار صبور و باپشتکار است و به همین دلیل هر زمان که احساس کرده‌ام با سختی مواجه شده‌ام به مادرم نگاه کردم و از او انرژی گرفته‌ام تا بتوانم در مسیر خود موفق شوم. اگر هر کسی بتواند الگوی خوبی مانند پدر مادر داشته باشند می‌توانند همیشه در مقابل سختی‌ها سربلند باشند.

طهماسبی درباره ازدواج خود گفت: من و همسرم هم استانی هستیم و از قبل همدیگر را می‌شناختیم؛ خوشبختانه از آنجایی که زندگی را سخت نگرفتیم، توانستیم به سادگی ازدواج را پیش ببریم و به سادگی آن را انجام دهیم. ما زندگی خود را به آسودگی آغاز کردیم و خود را درگیر هزینه‌ها نکردیم.

ویژه برنامه سلام تهران به تهیه کنندگی میلاد حق‌پرست دوم مهر ما ساعت ۲۰:۰۰ تا ۲۲:۰۰ از شبکه پنج سیما پخش شد.