اخبار سینمایی

به گزارش سینماپرس، دوره سی‌ام جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران روز یکشنبه پانزدهم مردادماه پایان فراخوان خود را اعلام کرد. این رویداد با شعار «ایران دوست‌داشتنی» برای نخستین بار با تفکیک دو گروه سنی «جوان» و «نوجوان» از یکدیگر برگزار می‌شود.

جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران به دبیری مینا صدری و میزبانی استان کردستان و شهر سنندج، در رشته‌های تصویرسازی، خوشنویسی، سفال و سرامیک، طراحی گرافیک، عکاسی، کاریکاتور، مجسمه‌سازی، طراحی، نقاشی، نگارگری، گل و مرغ و تذهیب، برگزار می‌شود.

مینا صدری دبیر و عضو شورای سیاستگذاری سی‌امین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران درباره رویکرد این دوره از جشنواره به ایلنا گفت: جشنواره سی‌ام مانند بیست و نه دوره پیشین کار خود را آغاز کرده است. تمامی جشنواره‌ها برای برگزاری، مبانی، اهداف و رویکرد خاصی را در نظر می‌گیرند. این جشنواره نیز از چنین قاعده‌ای مستثنی نیست و هدف ما شناسایی نخبگان هنری و کشف استعدادهای جوان و نوجوانِ عرصه هنرهای تجسمی است.

سیاست‌گذاری مبتنی بر جوان‌گرایی است

او ادامه داد: جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران، رویدادی ملی است که در سراسر کشور برگزار می‌شود؛ در نتیجه علاقمندان از تمامی استان‌های ایران می‌توانند آثار خود را به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند. این امر موجب می‌شود که استعدادیابی به عنوان یکی از اهداف مهم جشنواره، در مقیاس ملی محقق شود.

این هنرمند نگارگر درباره اضافه شدن بخش نوجوانان به این دوره از جشنواره بیان کرد: سی‌امین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران به‌ واسطه سیاست‌گذاری مبتنی بر جوان‌گرایی، برای نخستین‌بار آثار شرکت‌کنندگان را در دو گروه مجزای نوجوان و جوان پذیرش می‌کند. هدف از اجرای چنین سیاستی این است که اهمیت توجه به جوانان و نوجوانان پر رنگ‌تر شود.

صدری در ادامه گفت: امسال، هنرمندان جوان در یک گروه و هنرمندان نوجوان در گروهی دیگر سنجیده می‌شوند. بنابراین نه تنها در کارگاه‌ها بلکه در گزینش آثار و حتی اهدای جوایز هم دو گروه نوجوان و جوان از یکدیگر منفک هستند.

او افزود: یکی از مهم‌ترین اهدافمان برای افزودن بخش نوجوانان به جشنواره سی‌ام این بود که هنرجویان سنین ۱۵ تا ۱۸ سال بتوانند فعالیت هنری را در فضایی حرفه‌ای تجربه کنند.

صدری همچنین درباره «ایران دوست‌داشتنی» که شعار سی‌امین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران است، گفت: امسال می‌کوشیم نوعی جهت‌دهی به کارها بدهیم تا آثار شرکت‌کنندگان با بهره‌گیری از مضامین ارزشمندی مانند «ایران دوست‌داشتنی» خلق شوند و در برگیرنده ارزش‌های هویتی ما باشند. استادان کارگاه‌ها هم براساس همین مضمون، کار را پیش می‌برند و به سنجش آثار ارائه‌ شده توسط هنرمندان جوان و نوجوان می‌پردازند.

هرآنچه داوری شود جنبه رقابتی پیدا می‌کند

دبیر سی‌امین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران، درباره رویکرد رقابتی این دوره از جشنواره توضیح داد: آثار هنرمندان حاضر در دوره ‌سی‌ام مورد داوری قرار می‌گیرند و هر آنچه که داوری شود، جنبه رقابتی پیدا می‌کند. همچنین ما برای برگزیدگان، لوح افتخار و جوایز نقدی درنظر گرفته‌ایم که این امر نیز به شکل‌گیری رقابت می‌انجامد. عقیده‌ام این است جشنواره‌ای که بدون رقابت برگزار شود، ممکن است پویایی خود را از دست بدهد.

عضو هیئت علمی دانشکده هنرهای تجسمی دانشگاه تهران تصریح کرد: افرادی که به سی‌امین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران راه می‌یابند، عضو موسسه توسعه هنرهای تجسمی معاصر و صندوق اعتباری هنر می‌شوند و از این طریق، همواره ارتباطشان را با جامعه هنرهای تجسمی حفظ خواهند کرد. همچنین در این جشنواره، بستری فراهم می‌شود تا آثار هنرمندان در معرض تماشا قرار گیرد و این کار نیز به خودی خود نوعی حمایت است.

مطالبه شرکت‌کنندگان مسبب تدام ارتباط‌های دو سویه پس از جشنواره است

صدری در ادامه توضیحاتش گفت: موضوع حفظ ارتباط با هنرجویان پس از پایان جشنواره یک امر دوجانبه است و اگر تداوم چنین ارتباطی از سوی شرکت‌کنندگان مطالبه شود، همواره این امکان فراهم خواهد بود. همچنین اداره کل هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، دبیرخانه جشنواره و سایر بخش‌های مربوطه می‌کوشند تا جوانان رها نشوند.

دبیر سی‌امین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران بیان کرد: جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران، امسال به دوره سی‌ام خود رسیده و از قدمتی دیرین برخوردار است. ما جوانانی را داریم که سال‌های قبل در این جشنواره شرکت کردند و اکنون، عضو هیئت علمی دانشگاه‌ها هستند و به هنرمندان بزرگی تبدیل شده‌اند.

موقعیت‌های شغلی هنرمندان یک‌باره ایجاد نمی‌شود

صدری در بخش دیگری از صحبت‌های خود، ضمن تاکید بر اینکه جوانان برای ورود به بازار هنر، ابتدا باید مهارت‌های لازم را کسب کنند، گفت: موقعیت‌های شغلی، ورود به بازار هنر یا دانشگاه به یک‌باره شکل نمی‌گیرند. افراد برای ورود به این عرصه‌ها ابتدا باید دوره‌های کسب مهارت را با موفقیت طی کنند.

او ادامه داد: مطمئن باشید کسی که به مهارت و تخصص دست پیدا می‌کند، کارش روی زمین نمی‌ماند و همواره خواهان دارد. شاید جوانان در ابتدای راه نتوانند از کار هنری خود درآمد داشته باشند اما برگزاری جشنواره برای این است که هنرمندان توانمند و متخصص پرورش پیدا کنند و جوانان برای کار، انگیزه کافی بیابند. زمانی که افراد از این مرحله عبور کنند، می‌توانند از مهارت‌های خود درآمد داشته باشند.

مینا صدری اظهارات خود را اینگونه پایان داد: اگر کسی در کار خود متخصص باشد، قطعا اثر او هم خریدار خواهد داشت. با مرور تاریخ هنر درمی‌یابیم که باید زمانی صرف کسب مهارت شود و پس از آن، اثری که خلق می‌شود، هیچ‌گاه روی زمین نمی‌ماند و همواره طالب خواهد داشت.

به گزارش سینماپرس، فیلم سینمایی «مقیمان ناکجا» به کارگردانی شهاب حسینی به تازگی در سینماهای کشور اکران شده است. این فیلم سینمایی که اقتباسی از نمایشنامه «مهمانسرای دو دنیا» نوشته امانوئل اشمیت است به شکلی کاملاً وفادار به نمایشنامه ساخته شده و توانسته نظر این نمایشنامه‌نویس مطرح را به خود جلب کند.

«مقیمان ناکجا» دومین تجربه سینمایی شهاب حسینی پس از «ساکن طبقه وسط» به عنوان کارگردان به حساب می‌آید که پریناز ایزدیار، شهاب حسینی، آرمان درویش و احمد ساعتچیان در آن ایفای نقش می‌کنند.

به بهانه اکران این فیلم سینمایی ایلنا با شهاب حسینی گفتگویی داشت که در ادامه مشروح این گفتگو را از نظر می‌گذرانید:

اقتباس از برخی نمایشنامه‌ها به فیلمنامه اصلا امکانپذیر نیست. «مهمانسرای دو دنیا» نیز اثری است که شاید کمتر فیلمسازی به سراغ آن برود. آیا این نگرانی را نداشتید که وفاداری شما به منبع اقتباس، «مقیمان ناکجا» را در ساختار به تله‌تئاتر نزدیک کند؟

با این نکته که اقتباس از برخی نمایشنامه‌ها اصلاً امکانپذیر نیست مخالف هستم و اینگونه مطرح کردن پرسش حکم یک قاعده را به خود می‌گیرد که ممکن است مخاطب را دچار اشتباه کند. به نظر من از تمام آثار نمایشی اقتباس برای فیلمنامه امکانپذیر است و حاصل کار به نگاه فیلمنامه‌نویس یا کارگردان مربوط می‌شود. هر اثر نمایشی حاوی محتوا و پیامی است که ممکن است هر کس در قالب مدنظر خودش بخواهد از آن بهره‌برداری و استفاده کند.

درباره تله‌تئاتر باید بگویم که نوع ساختار و پردازش آن با یک اثر سینمایی کاملاً متفاوت است. تله‌تئاتر در یک استودیو و معمولاً با سه دوربین به صورت همزمان و همچنین سوئیچ همزمان سر صحنه ساخته می‌شود و به نوعی ما شاهد تصویربرداری از اجرای یک تئاتر هستیم. البته من عنوان تله‌تئاتر را برای آن مناسب نمی‌دانم و عنوان تله‌پلی (Teleplay) مصطلح‌تر است و اگر بخواهیم معادل فارسی برای آن در نظر بگیریم من واژه سینمایش را که تلفیقی از سینما و نمایش است، ترجیح می‌دهم.

درباره نزدیک شدن به این ساختار نگرانی نداشتم، اگر این اثر روی صحنه تئاتر هم برود بعید می‌دانم که زمانی کوتاه‌تر از «مقیمان ناکجا» به خودش اختصاص دهد. به هر شکل امانوئل اشمیت نویسنده اثر در عرصه نمایشنامه‌نویسی استاد بزرگی است و قطعاً درباره زمان اثر این دقت نظر را داشته و آن را مناسب می‌دانسته و به همین دلیل من که قصد اقتباس از آن را داشتم، می‌بایست سعی می‌کردم به منویات اصلی نویسنده در نگارش اثر وفادار بمانم.

علاوه بر فیلمنامه که در آن دیالوگ‌ها به اندازه نمایشنامه زیاد هستند در کارگردانی نیز به تئاتری بودن اثر وفادار بودید، مثلا دوربین نیز حرکت چندانی ندارد. آیا این ساختار نمایشی را هم از منبع اقتباس جدانشدنی می‌دانستید و در جهت دستیابی به محتوای مدنظر برای وفاداری به منبع اقتباس در نظر گرفتید؟

تمام تلاش من این بود که بدون هیچ دخالت تکنیکالی از طرف خودم این اثر را در حد توانی که برایم موجود بوده به زبان سینما ترجمه کنم و در این راستا اساساً در عین سادگی و روانی سعی داشتم فقط انتقال‌دهنده محتوا و مفهوم اثر باشم.

مواجه شدن مستقیم انسان با مرگ اضطراب‌آور است. در فضای «مقیمان ناکجا» چقدر به القای حس اضطراب هستی به مخاطب توجه داشتید و آیا آن را بخشی از محتوای فیلمتان (برای مخاطبی که به مفهوم اثر توجه دارد) می‌دانید یا خیر؟

همه آن چیزی را که قرار است به تماشاگر منتقل شود که شاید حس اضطراب، اندیشه یا تعقل است به طور بالفطره در خود متن وجود داشته و من تلاش اضافه‌ای نداشتم که بخواهم حسی خاص را به مخاطب تأکید یا تلقین کنم. از جهتی وقتی از نویسنده بزرگی مثل امانوئل اشمیت وام گرفتم، بار امانتم بسیار سنگین بود و سعی داشتم در حفظ این امانت فقط یک راوی ساده باشم.

شخصا «مقیمان ناکجا» را اثری می‌دانم که مخاطب را به تلنگری درباره مرگ و زندگی گذشته می‌اندازد. چقدر انسان امروزی را در دنیای مدرن، نیازمند این تلنگر می‌دانید؟

بسیار زیاد؛ انسان امروز در هر جای دنیا که نگاه می‌کنید به واسطه غرور و تکبری که با تکنولوژی و پیشرفت علم به او دست داده این رویا را در ذهن خود می‌پروراند که می‌تواند به عمر هزار ساله برسد یا بعضی‌ها در زندگی به شکلی رفتار می‌کنند که گویا از خداوند عمری هزار ساله گرفته‌اند و با این حقیقت مواجه نیستند که هر روزِ زندگی نعمتی است که ممکن است هر لحظه این نعمت از انسان گرفته شود. به همین دلیل اگر در گذشته انسان پذیرفته بود که نهایتاً یک قرن قرار است در این جهان زندگی کند و تمام آرزوها و آمالش را بر همان اساس پایه‌گذاری می‌کرد، امروزه چون توهمی بر عمر جاودانه و هزار ساله دارد به تناسب همین توهم برخی افراد از روی انسان‌های دیگر رد می‌شوند و حقوق یکدیگر را پایمال می‌کنند تا بقای خود را تثبیت ببخشند اما زهی خیال باطل.

امیدوار بودم در «مقیمان ناکجا» همان تلنگری که من خودم از خواندن نمایشنامه اشمیت خوردم را بتوانم به بقیه سلول‌های خواب‌رفته اجتماع که خودم هم بخشی از آن هستم، منتقل کنم.

پرداخت اشمیت به موقعیتی که کاراکترها در آن قرار گرفته‌اند تا حدی انتزاعی است اما این موقعیت می‌تواند در فرهنگ ما معنایی عرفانی داشته باشد. آیا در «مقیمان ناکجا» به بعد عرفانی موقعیت نیز توجه داشتید؟

وقتی که می‌خواهیم از وادی عرفان صحبت کنیم، باید بدانیم منتهای عرفان رسیدن به مفهوم مطلق عشق است. وقتی درباره عشق صحبت می‌کنیم دیگر نمی‌توانیم حد و مرز یا نژاد، قومیت یا جغرافیایی برای آن در نظر بگیریم.

عشق یک مفهوم کلی است که امانوئل اشمیت هم با خلق این اثر در تلاش بوده که آن اصالت را به عشق بدهد و زندگی را به عنوان فرصتی مطرح کند که انسان قرار است در آن کاری انجام دهد تا بتواند به نوعی سهم بودن خودش را ادا کند؛ ولو اینکه در اغما باشد.

در بعد اجتماعی اثر، اجتماعی که کاراکترهای «مقیمان ناکجا» از آن می‌آیند با اجتماعی که اشمیت قصه‌اش را در آن روایت می‌کند چه قرابت‌ها و تفاوت‌هایی دارد؟

وقتی درباره انسان صحبت می‌کنیم قرابت‌ها بیشتر و تفاوت‌ها کمتر به نظر می‌آیند و به همین دلیل امانوئل اشمیت سعی کرده به نمایندگی از کلیت اجتماع شخصیت‌هایی را در نمایشنامه داشته باشد؛ مثلاً آدم‌هایی که ثروتمند هستند یا افرادی که از دنیا بی‌بهره هستند یا افرادی که به نحوی بین زمین و آسمان زندگی می‌کنند. به طور کل اشمیت تفکر همه این افراد را در تعامل و تقابل با همدیگر قرار داده و در نهایت سعی کرده به نتیجه اصلی که همان عشق است، برسد و وقتی درباره عشق صحبت می‌کنیم دیگر تفاوتی باقی نمی‌ماند.

آیا از شرایط اکران و بازخوردها تا این لحظه رضایت دارید؟

واقعاً خدا را شکر می‌کنم که برای این فیلم شرایط اکران فراهم شد. به هر حال این فیلم با پروانه ساخت ویدئویی مجوز ساخت گرفت و همانطور که می‌دانید فیلم‌های ویدئویی سرنوشت و تقدیر مشخصی ندارند و همینقدر که این فیلم از طریق اکران در سینماها با لطف، همکاری و حمایت عزیزان در وزارت ارشاد و سینمای هنر و تجربه نمایش داده شده و توانستیم آن را در بستر جامعه ولو در یک ظرفیت محدود ارائه دهیم شاکر و سپاسگذار هستم.

فاصله سینمای غیرکمدی با سینمای کمدی در گیشه این روزها بیشتر از همیشه است. به نظر شما چرا امروز فیلم‌های غیرکمدی کمتر از همیشه مورد توجه جامعه است و آیا وضعیت شکل گرفته را خطری برای سینمای اجتماعی (یا به طور کل سینمای غیرکمدی) نمی‌دانید؟

تماشاگر به هر حال وقتی از عمر شریفش می‌گذارد و با وجود صرف هزینه‌های مالی و روانی مثل ترافیک شهری یا حتی پیدا کردن جای پارک، انتخاب می‌کند که به سینما برود و فیلم ببیند به این امید در سالن سینما می‌نشیند که از آن سالن در ازای آن دو ساعتی که خرج کرده، با دست پر بیرون بیاید. این حق طبیعی فردی است که چنین هزینه‌ای می‌کند و باید فیلم بتواند نیازی که او را به سالن سینما کشانده برطرف کند. تماشاگر وقتی وارد سینما می‌شود و فیلم کمدی می‌بیند، مشخص است که می‌خواهد ساعتی را به خنده بگذراند، اگر این اتفاق رخ دهد او دستِ پر و راضی از سالن سینما بیرون می‌آید و در غیر این صورت با حسی شبیه حس بازندگی سالن سینما را ترک می‌کند.

متأسفانه می‌توان گفت که ما به هیچ عنوان کمدی‌های عمیق یا تأمل برانگیز هم در حال حاضر نداریم ولی درباره سینمای غیرکمدی به نظرم این اتفاق برای مخاطب بارها رخ می‌دهد که به سالن سینما می‌رود و دست خالی سینما را ترک می‌کند. مخاطب شاهد انواع خوش رقصی‌ها و بزک کردن‌های ما روی پرده سینما هست درحالیکه هیچ کدام از اینها جانش را سیراب نمی‌کند. وقتی چنین اتفاقی رخ می‌دهد، مطمئناً مخاطب هنگام خروج از سالن سینما با خودش قرار می‌گذارد که دیگر فیلم مزخرفی که در انتقال پیامش ابتر و ناتوان مانده را انتخاب نکند و حداقل اگر می‌خواهد این هزینه را بر خودش و زندگی‌اش تحمیل کند سینمای کمدی را انتخاب کند و دقایقی بخندد. ماجرای سینمای ما این است که دوستان غیرکمدی‌ساز هنوز درباره اینکه چطور باید روی جامعه تأثیر بگذارند و اساساً اصل دغدغه‌شان چه بوده به سر منزل مشخصی نرسیده‌اند و به خاطر همین هم غیر آماده وارد عرصه فیلمسازی می‌شوند و در نهایت فیلمشان هم به قول مولانا شیر بی یال و دم و اِشکَم از آب در می‌آید.

نخستین جلسه شورای سواد فضای مجازی ساترا با هدف اجرایی‌سازی دستورالعمل «الزامات ارتقای سواد فضای مجازی در حوزه محتوا و خدمات فرهنگی فضای مجازی» مصوب کمیسیون عالی ارتقای محتوای شورای عالی فضای مجازی با حضور نمایندگان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، حوزه هنری کودک و نوجوان، سازمان بسیج رسانه کشور، انجمن سواد رسانه‌ای ایران و مجمع «رصتا» آن برگزار شد.

دکتر محمدصادق افراسیابی معاون کاربران و تنظیم‌گری اجتماعی ساترا در این جلسه گفت: بر اساس دستورالعمل «الزامات ارتقای سواد فضای مجازی در حوزه محتوا و خدمات فرهنگی فضای مجازی» مصوب کمیسیون عالی ارتقای محتوای شورای عالی فضای مجازی، تمام سکو‌های دارای مجوز از ساترا و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دارای وظایفی در حوزه ارتقای سواد فضای مجازی کاربران خود هستند که بخشی از مسئولیت پیگیری این سند به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و بخشی نیز به ساترا واگذار شده است.

وی افزود: در هر یک از جلسات شورای سواد فضای مجازی ساترا در سال جاری، یکی از ۲۰ سکوی برتر کشور در حوزه صوت‌و تصویر فراگیر دعوت خواهند شد تا ابتدا اعضای شورا و سپس سایر دستگاه‌های مسئول در جریان اقدامات رسانه‌های فراگیر برای ارتقای سواد فضای مجازی کاربران قرار بگیرند.

معاون کاربران و تنظیم‌گری اجتماعی ساترا خاطر نشان کرد: آگاه‌سازی کاربران نسبت به حقوق، مسئولیت‌ها و پیامد‌های استفاده از خدمات و محتوای فضای مجازی، اطلاع‌رسانی شیوه استفاده صحیح از خدمات و محتوای ارائه شده و رده‌بندی سنی آنها، اطلاع‌رسانی به اولیا درخصوص نحوه نظارت بر کودکان و نوجوانان و مراقبت از ایشان در هنگام استفاده از خدمات و محتوای فضای مجازی جزو مواردی است که بر اساس مصوبه کمیسیون عالی ارتقای محتوای شورای عالی فضای مجازی و ابلاغیه مرکز ملی فضای مجازی باید توسط رسانه‌های فراگیر دارای مجوز از ساترا مد نظر قرار گیرد.

در ادامه این جلسه فاطمه فراهانی مدیر توسعه کسب‌وکار سکوی «دیجیتون» به‌عنوان مدیر یکی از ۲۰ رسانه فراگیر برتر کشور ضمن ارائه گزارشی از فعالیت‌های این سکو برای ارتقای سواد فضای مجازی کاربران گفت: «دیجیتون» دارای امکان فعال‌سازی نظارت والدین بر مصرف رسانه‌ای کودکان و نوجوانان است که با انتخاب این گزینه خانواده‌ها می‌توانند محصولات مناسب برای فرزندان خود را در سه رده‌بندی سنی ۳ تا ۶ سال، ۷ تا ۱۲ سال و بالاتر از ۱۲ سال مشاهده کنند.

وی اضافه کرد: همکاران ما در «دیجیتون» آمادگی دارند تا برای کاربران این سکو مجموعه انیمیشن‌هایی با موضوع آموزش مهارت‌های سواد رسانه‌ای تولید کنند تا شاهد ارتقای سواد فضای مجازی کودکان و نوجوانان عضو «دیجیتون» باشیم.

دکتر سیدمرتضی موسویان مدیر عامل انجمن سواد رسانه‌ای ایران نیز در این جلسه با اشاره به آمادگی انجمن سواد رسانه‌ای ایران برای آماده‌سازی طرحی برای ارتقای سواد رسانه‌ای کاربران رسانه‌های صوت‌و تصویر فراگیر گفت: سکو‌های صوت‌و تصویر فراگیر می‌توانند با نمایش مجموعه تولیدات سواد رسانه‌ای مرکز توسعه فرهنگ و هنر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ساترا، حوزه هنری، تبیان و بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای امکان ارتقای سواد رسانه‌ای والدین و آموزش راهکار‌های نظارت بر مصرف محصولات رسانه‌ای کودکان را فراهم کرده و انجمن سواد رسانه‌ای ایران نیز برای والدینی که ویدئو‌های سواد رسانه‌ای نمایش داده شده در سکو‌ها را مشاهده کنند، گواهی بر خط برخورداری از مهارت سواد رسانه‌ای را صادر خواهد کرد.

در ادامه این جلسه مهناز مظاهری مستندساز و مدیر سکوی «تابان تی‌وی» به‌عنوان نماینده مجمع «رصتا» در شورای سواد فضای مجازی ساترا معرفی شد و اعضای شورا به بحث و تبادل نظر در خصوص راهکار‌های ارتقای سواد فضای مجازی با مشارکت سکو‌های دارای مجوز از ساترا پرداختند.

به گزارش سینماپرس، حسن آخوندپور کارگردان سریال «عشق کوفی» درباره پخش این سریال که ۲ شب در هفته روی آنتن شبکه ۳ می‌رود به مهر بیان کرد: صداوسیما مدتی است که سریال‌هایی را که فکر می‌کند می‌توانند پربیننده باشند به‌صورت هفتگی پخش می‌کند. این تصمیم حتماً براساس تحقیقی بوده‌است که براساس آن دیده‌اند این سریال‌ها با این ترتیب پخش، بهتر دیده می‌شوند و فرصت امکان بازپخش در هفته را بیشتر دارند.

وی اضافه کرد: خود من ارزیابی خاصی در این زمینه ندارم که مثلاً درباره سریال «عشق کوفی» چه مدل پخشی می‌توانست بهتر باشد بااین‌حال این تصمیمی است که صداوسیما درباره سریال گرفته است.

آخوندپور درباره بازخوردهایی که از پخش قسمت‌های ابتدایی سریال دریافت کرده است بیان کرد: بخشی از بازخوردها از طرف همکارانم بود که نکاتی را نسبت به سریال مطرح می‌کردند و بخشی از بازخوردها از طرف مردم و دوستان و آشنایان بود که کار را دوست داشتند و خوشحال بودند که بعد از مدت‌ها سریالی با این فضای مذهبی از تلویزیون پخش می‌شود.

این کارگردان درباره انتخاب بازیگران ناشناخته یا کم‌تر شناخته‌شده برای نقش‌های اصلی هم عنوان کرد: انتخاب بازیگران یک سریال به دلایل مختلفی بستگی دارد. از مسائل مالی گرفته تا فضای اجتماعی و سیاسی و هنرمندانی که ممکن است در دوره‌ای با تلویزیون همکاری نداشته باشند. بااین‌حال از همه این موارد که بگذریم من بازیگران را فنی و تکنیکی انتخاب نمی‌کنم، بلکه بیشتر حسی سراغ بازیگر می‌روم. فیلم‌نامه را بارها می‌خوانم و بعد فکر می‌کنم که چه بازیگری بهتر به نقش می‌خورد. این‌که چه بخشی از بازیگران چهره باشند یا نباشند شاید بیشتر رویکرد تهیه‌کننده باشد. من سعید شریف بازیگر نقش هلال را هم همین‌طور حسی انتخاب کردم.

سرانجام نسخه سینمایی به کجا رسید؟

وی درباره نسخه سینمایی سریال «عشق کوفی» که قرار بود با عنوان «نائله» در جشنواره فیلم فجر سال گذشته اکران شود و شائبه نپذیرفتن آن به دلیل کیفیت پایین، توضیح داد: ما ابتدا یک نسخه کوتاه که سکانس‌های اصلی قصه را از جمله جنگ‌ها، واقعه کربلا و صحنه‌های مهم را نداشت، به جشنواره فرستادیم تا ثبت‌نام کرده باشیم اما تا ۲۵ بهمن در حال تصویربرداری بودیم و عملاً کار در موعد مقرر به جشنواره نمی‌رسید. در حال حاضر هم با پخش سریال فکر نمی‌کنم اکران نسخه سینمایی کارکردی داشته باشد. ممکن است اکران محدودی داشته باشد یا به پلتفرم‌ها فروخته شود.

آخوندپور در ادامه درباره این‌که آیا بابت مقایسه سریالش با «مختارنامه» که امسال برای اولین‌بار از تلویزیون پخش نشد، نگرانی دارد یا خیر؟ گفت: سریال ما حتی با آثار تاریخی مشابه هم قابل‌مقایسه نیست چه برسد با «مختارنامه» که اثر ویژه و فاخر از داوود میرباقری است. این قیاس از وجوه مختلفی مع‌الفارق است. از پروسه تولیدی گرفته تا بودجه و زمان فیلم‌برداری و دیگر موارد. همین الان پروژه‌های دیگر مثل «موسی (ع)» یا «سلمان فارسی» که در حال ساخت است، در حدود چند ۱۰۰ برابر بودجه سریال ما را در اختیار دارند.

وی اضافه کرد: نکته‌ای درباره سریال‌های تاریخی وجود دارد آن اینکه بودجه و زمان فیلم‌برداری آن‌ها مشخص نیست و سریال ما از این حیث قابل اعتنا است که در زمان مشخص و با بودجه‌ای مشخص ساخته شد. در حالت عادی، بودجه برای سریال‌های تاریخی باز است و تا زمانی که سریال به پایان برسد، برای آن‌ها هزینه می‌شود.

«مختارنامه» نشان داد مخاطب سریال مذهبی و تاریخی دوست دارد

آخوندپور درباره علاقه مخاطب به سریال‌های تاریخی عنوان کرد: مخاطبی که ۱۲ سال است «مختارنامه» را می‌بیند، یعنی به سریال تاریخی مذهبی علاقه‌مند است. حتی سریال تاریخی مذهبی را از سریال تاریخی غیرمذهبی بیشتر دوست دارد.

این کارگردان درباره لزوم صنعتی شدن تولید سریال‌های تاریخی هم گفت: اتفاقی که سازمان اوج رقم می‌زند و در بازه مشخص سریالی را به تولید می‌رساند در تلویزیون اتفاق نمی‌افتد. مثلاً اوج در یک بازه زمانی مشخص «مستوران» را ساخت و یا این سریال «عشق کوفی» ساخته شد. سریال‌سازی ما باید به سمت صنعتی شدن برود که در یک بازه زمانی مشخص بتوانیم و با بودجه مشخص کاری را بسازیم.

وی در ادامه گفت: طولانی شدن فرآیند تولید سریال‌های تاریخی باعث شده که تهیه‌کنندگان بترسند از هزینه و زمان تولید و فیلم‌برداری این کارها نگرانی داشته باشند و سراغ این آثار نیایند. این خوب نیست که سریالی ۱۰ سال ساختش طول بکشد و بعد ۱۳ سال هم آن را پخش کنیم! مردم باید بتوانند هر سال آثار فاخر و حرفه‌ای ببینند. بودجه بخشی از دکور این سریال‌ها برابر است با کل سریال ما؛ از دکور گرفته تا دستمزد و دیگر موارد تولیدی. این را صرفاً به لحاظ تولیدی می‌گویم.

هزینه سریال «عشق کوفی» ۴۵ میلیارد تومان شد

این کارگردان درباره زمان ساخت «عشق کوفی» بیان کرد: این سریال دو ماه پیش تولید، هفت ماه فیلمبرداری و حدود سه ماه هم تدوین داشت. می‌توان گفت این سریال با کارهای معمولی تلویزیونی به لحاظ بودجه چندان تفاوتی نداشت. کل این سریال هزینه‌اش ۴۵ میلیارد تومان شد.

آخوندپور در پایان عنوان کرد: در حال حاضر تهیه‌کننده و کارگردان تصوری دارد که کار تاریخی سخت است یا شکست می‌خورد و البته نمونه‌های زیادی داشتیم از آثاری که در بدو تولید به بن بست خوردند یا کلید خورده اما ادامه پیدا نکردند. اگر سنگینی این تولیدات از ذهن کارگردان و تهیه‌کننده برداشته شود راحت‌تر آثار به تولید می‌رسند.

سینماپرس: لئوناردو دی‌کاپریو ستاره هالیوود که به فعالیت‌های زیست محیطی خود نیز شهرت دارد در حمایت از بومیان اکوادور، از برگزاری همه‌پرسی در خصوص حفاظت از محیط زیست این کشور و حیات وحش ساکن در پارک ملی یاسونی گفت: اکوادور می‌تواند نمونه‌ای از دموکراتیزه شدن سیاست‌های زیست محیطی باشد.

سینماپرس: یک فیلمنامه‌نویس گفت: بسیاری از داستان‌های پرفروش برای اقتباس ادبی به سینما و تلویزیون راه نیافتند و کتاب‌های عوام‌پسندانه برای نویسنده جذاب نیست.

سینماپرس: رئیس رسانه ملی گفت: مقام معظم رهبری تاکیدشان روی بالاترین میزان مشارکت در انتخابات است فارغ از این که نتیجه انتخابات به نفع کدام جریان و کدام اشخاص خواهد بود.

به گزارش سینماپرس، کارگاه «انتقال تجربه فیلمسازی» با حضور مسعود جعفری‌جوزانی نویسنده و کارگردان عصر روز گذشته ۱۴ مرداد ماه برای اعضاء باشگاه مخاطبان موزه سینما در سالن فردوس این مجموعه فرهنگی تاریخی برگزار شد.

به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی موزه سینما، مسعود جعفری‌جوزانی با بیان اینکه اگر بخواهیم فیلمساز شویم ابتدا باید اجزای آن را به خوبی بشناسیم، گفت: زمانی که ما درس سینما می‌خواندیم، هنوز سینما جدی گرفته نمی‌شد و وقتی درباره آن صحبت می‌کردیم گاهی با تمسخر می‌گفتند مگر سینما، خواندن می‌خواهد!؟ آن دوران به غیر از مارکسیست‌ها بقیه به سینما به چشم تفریح نگاه می‌کردند. در واقع از نیمه دهه ۶۰ میلادی به بعد سینما جدی‌تر گرفته شد.

لحظه‌های ناب سینما نشان دادنی است و تعریف کردنی نیست

جعفری جوزانی با بیان اینکه در جوانی فیلم‌های زیادی می‌دیده است تا از آنها درس بگیرد، افزود: من معتقدم سینما، بیش از هر هنر دیگری نیاز به بسترسازی دارد. زمانی که ما جوان بودیم تماشای فیلم به آسانی امروز نبود که در خانه‌ها همراه با خانواده‌مان ببینیم. معمولا فیلم خوب این‌گونه است که اگر کسی از شما خواست داستان آن را تعریف کنید، نتوانید و به او بگویید باید خودت فیلم را ببینی؛ چرا که لحظه‌های ناب سینما نشان دادنی است و تعریف کردنی نیست. دلم برای آنگونه سینما تنگ شده؛ به نظرم لحظه‌های نابی که تعریف کردنی نیستند، خود سینما است.

وی ادامه داد: متاسفانه در دانشگاه‌ها کلاس «درک فیلم» نمی‌گذارند؛ کلاسی که در آن هفته‌ای یک فیلم نمایش دهند و از تماشاگران بخواهند درک خود را نسبت به آن اعلام کنند. درک فیلم نوعی بسترسازی است که در جامعه بوجود می‌آید.

کارگردان فیلم سینمایی «شیرسنگی» با تاکید بر اهمیت درک فیلم، گفت: در دانشگاه کلاس‌های زیادی داشتیم اما کسی به ما آموزش نداد چگونه بنویسیم و چگونه فیلم را درک کنیم؛ مفاهیم فیلمسازی را همه می‌دانستیم ولی افراد کهنه کاری که فلسفه مونتاژ را می‌دانستند و آموزش می‌دادند بسیار کم بودند. اگر سینما بخواهد قصه بگوید مهم این است که من از آن قصه و آن فیلم چه حس کردم، اینکه بازیگر یک فیلم چگونه آمد و با چه حالتی آمد در سینما مهم است زیرا در درک فیلم تاثیر می‌گذارد.

وی ادامه داد: کسانی که سینما می‌خوانند باید نسبت به جهان و هستی نگرشی متفاوت داشته باشند و تلاش کنند که اگر سینما می‌آورند همراه آن حس و فلسفه را نیز بیاورند. مثلا، آلفرد هیچکاک فیلم «طناب» را که با یک شات ساخت مفهومی را منتقل می‌کرد و در واقع می‌خواست پاسخی به مونتاژ سینماگران مارکسیست داده باشد.

جعفری‌جوزانی با بیان اینکه امروز اتفاقات نوینی در سینما می‌افتد، بیان داشت: مثلا می‌توان با انواع لنز در فیلم به تماشاگر ‌بگویید کجا را نگاه کند و وقتی به این ظرافت‌ها نگاه می‌کنیم می‌بینیم سینمای هر فردی با فرد دیگر متفاوت است؛ هیچکس، شبیه فرد دیگر نیست و هر کدام از ما مانند اثر انگشت متفاوتیم؛ حتی اگر بخواهیم داستان یکسانی بسازیم.

با چیدن واژه‌ها کنار هم می‌توانید خود را پیدا کنید

وی ادامه داد: من معتقدم اگر می‌خواهید بنویسید، حتما موضوعی شما را آزار می‌دهد که می‌خواهید درباره آن بنویسید و اگر آن موضوع را برای کسی تعریف کردید یا می‌خواهید تعریف کنید یعنی آن داستان به پختگی کامل نرسیده و می‌خواهید نظر دیگران را هم بدانید. بنابراین قلم را بردارید و از آنچه می‌اندیشید بنویسید حتی اگر بد بنویسید؛ حتی اگر آغاز، میانه و پایان خوبی نداشته باشد زیرا قطعا جواهری در آن است که با جادوی نوشتن به موضوع می‌رسید تا جایی که موضوع شما را با خود درگیر می‌کند.

جعفری جوزانی با بیان اینکه به دنبال آنچه رسم است نروید، گفت: در دنیا داستانی نیست که گفته نشده باشد اما وقتی شما بنویسید یک موضوع دیگر است و تفاوت دارد. ما نمی‌دانیم چقدر توانایی در وجود ما است و کم‌کم خود را کشف می‌کنیم و تا جایی پیش می‌رویم که گویا هزاران آدم درون ما زندگی می‌کنند بنابراین خلاق باشید، واژه‌ها را کنار هم بچینید تا خود را پیدا کنید. پس از نوشتن فیلمنامه، دکوپاژ خودش شکل می‌گیرد و آن زمان است که باید استوری بورد طراحی کنید ولی زمان ساخت فیلم به آن متکی نباشید و شرایط دیگر را هم در نظر بگیرید زیرا در غیر این صورت فیلم خوبی از آب درنمی‌آید.

وی با اشاره به اینکه زنده یاد مرتضی ممیز پوستر فیلم‌های «شیرسنگی» و «در مسیر تندباد» را طراحی کرده است، بیان داشت: ممیز از من خواست فیلم را ببیند تا بتواند پوستر را طراحی کند. سه بار فیلم را دید، فیلمی که آن زمان بدون تدوین و موسیقی متن بود و تماشای آن چند ساعت طول می کشید. در نهایت پوستر فیلم را طراحی کرد که بیان کننده فضای فیلم بود.
وقتی پوستر فیلم را می‌بینید، باید متوجه شوید که با چه نوع فیلمی روبرو هستید در غیر این صورت کاری بیهوده است.

جعفری جوزانی با بیان اینکه سینماگر باید همه چیز را ببینند و هر دیدنی دیدن نیست، گفت: فیلمساز نکات ریز را می‌بیند، احساس بشر را درک می‌کند و معنی نگاه را می‌فهمد. زمین و زمان با یک فیلمساز واقعی حرف می‌زند. گاهی با یک جمله و یا یک متن، هم میزانسن مشخص می‌شود، هم شخصیت پردازی و هم زمان و مکان؛ مانند: «همه اهل شیراز می‌دانستند که داش آکل و کاکا رستم سایه‌ی یکدیگر را با تیر می‌زدند.»

وی با اشاره به ریتم در سینما گفت: پیش از این در سینما تقطیع‌ها و کات را ریتم می‌دانستند در حالیکه این ریتم نیست. ریتم مجموعه‌ای از حرکت دوربین، حرکت بازیگر، خطوط و رنگ، نور و تقطیع است.

وی در پایان با ذکر خاطره‌ای از علی نصیریان در فیلم «شیرسنگی» بیان کرد: به خاطر دارم برای این فیلم همه در یک خانه روستایی شب‌ها می‌خوابیدیم و هیچ کدام از بازیگران اعتراضی نداشتند. من هنوز هم معتقدم هیچ بازیگری مانند علی نصیریان نمی توانست نقش مورد دلخواه من را در این فیلم بازی کند. امیدوارم بازیگران جوان هم به جزء از بازیگری، از بزرگانی مانند علی نصیریان، جمشید مشایخی، داوود رشیدی، عزت الله انتظامی و محمدعلی کشاورز، اخلاقیات را بیاموزند.

به گزارش سینماپرس، «سند ملی موسیقی» این عبارتی است که نخستین بار در سال ۱۳۹۳ در فضای هنری کشور مطرح شد.

صبح روز ۲۱ مرداد ۱۳۹۳ جلسه‌ای برای بررسی سند راهبردی موسیقی کشور در مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری برگزار شد. در این جلسه قرار بود درباره سند راهبردی موسیقی کشور بحث و تبادل نظر شود و ما هم به‌عنوان خبرنگاران حوزه موسیقی، می‌بایست از این جلسه گزارشی برای انتشار تهیه کنیم، این جلسه اما پشت درهای بسته برگزار شد و اجازه ورود به هیچ کدام از خبرنگاران داده نشد.

ما پشت درهای بسته مانده بودیم و البته اعتراض هم داشتیم که چرا درهای این جلسه به‌روی ما بسته ماند، البته که خیالمان از یک بابت راحت بود؛ علاوه بر مدیران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، هنرمندان بسیاری هم در جلسه حاضر بودند؛ از جمله حسین علیزاده آهنگساز و نوازنده موسیقی ایرانی که بی‌شک نظرات و دیدگاه‌های او می‌توانست در تنظیم درستِ سند موسیقی کشور بسیار راهگشا و مفید باشد.

جلسه که تمام شد، مستقیم سراغ حسین علیزاده رفتیم تا دیدگاه او درباره سند راهبردی موسیقی را جویا شویم، علیزاده هم با همان آرامش و حوصله همیشگی ماند و به پرسش‌های ما پاسخ داد.

این سند مورد قبول هیچ کدام از ما نیست

در ادامه گزیده‌ای از صحبت‌های حسین علیزاده در روز ۲۱ مرداد ۱۳۹۳ و پس از برگزاری جلسه بررسی سند راهبردی موسیقی کشور را می‌خوانید: «حضور من در اینجا به‌عنوان مدافع دولت نیست؛ اتفاقاً موضعی برعکس دارم. سندی تهیه شده که بدون مشورت گرفتن از هیچ کدام از موسیقی‌دانان بوده است. کسانی این سند را نوشته‌اند که نه موسیقی گوش می‌دهند و نه از موسیقی اطلاعی دارند. وقتی من به‌عنوان موزیسین در مقابل چنین وضعیتی قرار می‌گیرم؛ وظیفه خودم می‌دانم که نظرهایم را بیان کنم.

البته این به‌معنی این نیست که نظرهای من اجرا خواهد شد یا نه. به‌نظر من در زمینه موسیقی درصد زیادی از مردم ایران دوست دارند که موسیقی کشورمان این مشکلات اولیه که در هیچ کجای دنیا نیست را نداشته باشد، به همین دلیل شرکت در این جلسه را به‌نوعی اعتراض خودم می‌دانم تا نظرهایم را بگویند.

پیش‌نویس را به ما دادند و مطالعه کردیم، هیچ کدام از ما از این سند با خبر نبوده‌ایم. رئیس جمهور خواسته بود تا این سند از سوی اهل فن مورد بررسی قرار بگیرد که ما هم پس از مطالعه نظر خود را اعلام کردیم، نتیجه‌اش این بود که این سند مورد قبول هیچ کدام از ما (اهالی موسیقی حاضر در این جلسه) قرار نگرفت. ما در حدود ۴۰ صفحه یادداشت دراین‌باره نوشته‌ایم و به‌نظر من باید برای نوشتن سندی تازه تلاشی دوباره شکل گیرد. چه ما مخالف و چه ما موافق باشیم، سندهایی در کشور تهیه می‌شود و جزئی از قانون کشور می‌شود، حتی اگر ما موضع خنثی بگیریم و خطر نکنیم.»

عکس از نشست بررسی سند موسیقی در مرداد ۱۳۹۳
در این جلسه هنرمندان موسیقی حضوری پررنگ داشتند، از جمله: حسین علیزاده، محمدرضا درویشی، هومان اسعدی، محمد میرزمانی، رامین صدیقی، بابک چمن‌آرا و…

سند موسیقی نیاز به بررسی بیشتر با حضور متخصصان دارد

پس از شنیدن صحبت‌های حسین علیزاده، سراغ زنده‌یاد علی مرادخانی رفتیم که آن زمان معاون هنری وزیر ارشاد بود. مرادخانی ۹ سال پیش درباره جلسه بررسی سند راهبردی موسیقی گفت: «در این جلسه سند راهبردی موسیقی کشور که توسط دبیرخانه شورای‌عالی انقلاب فرهنگی تهیه شده و ان‌شاءالله در آینده به تصویب خواهد رسید مورد بررسی و بحث و گفت‌وگو قرار گرفت.
فعلاً موضوعات به‌صورت میدانی در حال بررسی است و قرار شد تا در آینده در زمینه‌های مختلف کمیسیون‌ها و کارگروه‌هایی تشکیل شود تا اگر قرار است سندی به تصویب شورای‌عالی انقلاب فرهنگی برسد، سندی متقن، دقیق، درست و با توجه به همه ویژگی‌های مورد نیاز موسیقی کشور باشد.
این اتفاق، اتفاق مبارکی است چراکه مصوباتی هستند که بدون هیچ تحقیق و پژوهشی تهیه، تصویب و حتی ابلاغ می‌شوند، اما نتیجه خوبی که از این جلسه حاصل شد این بود که مشخص شد این سند نیاز به بررسی بیشتر با حضور متخصصان و فعالان این حوزه دارد.»

در چند سال گذشته، به‌صورت جسته‌گریخته و گه‌گاه، خبری از تدوین سند ملی موسیقی به گوش می‌رسید، اما هیچ کدام به اقدامی عملی منجر نشد، حالا و پس از گذشت ۹ سال از نخستین جلسه‌ای که برای تدوین سند موسیقی برگزار شد، باز هم خبر تدوین و ابلاغ سند موسیقی سرزبان‌ها افتاده است.

اردیبهشت سال جاری (۱۴۰۲) شورای هنر با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و تعدادی دیگر از مدیران مجموعه‌های دولتی و غیردولتی مرتبط با حوزه موسیقی تشکیل جلسه داد تا سند ملی موسیقی را بررسی کند، از آن جلسه و جزئیات سند ملی موسیقی هیچ چیزی منتشر نشد؛ مگر یک خبر که کلّیت جلسه را روایت می‌کرد. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در آن جلسه گفته بود: از آنجا که «موسیقی» همواره به‌عنوان پرمصرف‌ترین حوزه هنری کشور در آمایش‌های مختلف با فاصله بسیار در صدر قرار دارد، مباحث و موضوعات مرتبط با آن همواره مورد توجه اقشار مختلف با سلایق متفاوت است و در این خصوص سند موسیقی می‌تواند به محل وفاق و نقطه وحدت سلایق و دیدگاه‌های مختلف در حوزه موسیقی بدل شود.

نکته مهم درباره این جلسه، عدم‌حضور هنرمندان شناخته‌شده موسیقی کشور بود؛ این ممکن است این‌گونه تعبیر شود که مدیران دولتی خود را بی‌نیاز از مشورت با هنرمندان می‌دانند. سند ملی موسیقی به‌گفته وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، مسائل کلانِ موسیقی را مدنظر قرار داده است و در چنین مسئله‌ای باید از هنرمندان پیشکسوت و حتی جوان موسیقی کشور مشورت‌های لازم گرفته شود.

همه جوانب موسیقی اصیل و نواحی ایران‌زمین در سند ملی موسیقی

هفته گذشته و بار دیگر نشست شورای هنر با محوریت تدوین سند ملی موسیقی برگزار شد؛ این تازه‌ترین خبر درباره اوضاع سند ملی موسیقی است.

محمدمهدی اسماعیلی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره سند ملی موسیقی گفته بود: «این سند باید مطابق با جهت‌گیری نظام اسلامی تدوین شود و انتظار می‌رود که ریل‌گذاری این مسیر در حوزه تفکر و تمدن انقلابی اسلامی صورت بگیرد و همه جوانب موسیقی اصیل و نواحی ایران‌زمین نیز در آن لحاظ شود. انقلاب اسلامی دارای ماهیتی بر اساس فرهنگ و هنر است و باید بازتاب و انعکاس آن در حوزه فرهنگ و هنر بیشتر باشد، بر همین اساس نیاز است که متناسب با میراث گرانقدر فرهنگی انقلاب زیرساخت‌ها فراهم شود، به این معنا که زیرساخت‌هایی متناسب با هویت انقلاب اسلامی در حوزه هنر پدید بیاوریم.»

در متنی که برای نشست شورای هنر به تاریخ ۹ مرداد ۱۴۰۲ منتشر شده، آمده است: در این نشست درباره تصویب سند ملی موسیقی کشور و مسائل و اصول مربوط به آن بحث و تبادل نظر شد. طبق گزارش‌های ارائه‌شده در این نشست، پیش‌نویسی از سند موسیقی به‌طور خلاصه تهیه شده است و قرار است به‌طور جامع در جلسات بعد بندهای این سند مورد بررسی شورای هنر قرار گیرد.

سند ملی موسیقی ایران، ۹ سال پیش متولد شد و هنوز به هیچ نتیجه رسمی نرسیده است، این سند همراه با خود ابهامات بسیاری را ایجاد کرده است؛ ابهام‌ها و پرسش‌هایی که از سوی اهالی موسیقی مطرح شده است و متأسفانه هنوز پاسخی به آنها داده نشده است:

سند ملی موسیقی چه کمکی به موسیقی کشور می‌کند؟
آیا این سند به بالارفتن سطح شنیداری مخاطبان کمک می‌کند؟
این سند در برگزاری رویدادهای موسیقی چه کمکی می‌کند؟

سینماپرس: حجت قاسم زاده اصل گفت: عقل حکم می کند ما در سینما برای همه مخاطبان فیلم داشته باشیم اما برخی افراد مخاطبان انبوه سینما را فراری دادند.