اخبار سینمایی

فاطمه سادات ناظمی/ اگر چه در بخش نخست این گزارش و در مطلبی با عنوان «تحلیلی بر برگزاری ضعیف و پرچالش جشنواره‌ بین‌المللی فیلم فجر؛ «وضعیت بحرانی» یا «مدیریت ناکارآمد»!؟» سعی نمودیم تا به صورتی موجز و کاملا مُجمل، بخشی از بی‌آبرویی به وقوع پیوسته در فرآیند برگزاری این رویداد مهم سینمایی را مورد بررسی قرار دهیم. اما واقعیت آن است که افتضاح «فجر چهل و یکم» تنها محدود به کیفیت نازل برگزاری و یا کمیت ناقص اجرایی در بخش‌های مختلف این رویداد مهم و تاثیرگذار فرهنگی و سینمایی نبوده و فقط اشتباهات متعدد و فرصت‌سوزی و «بی‌سامانی دبیرخانه» و یا ناتوانی و کم‌بضاعتی «دبیر» این رویداد برای برگزاری شکوهمند «چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر» را در بر نمی‌گیرد؛ بلکه اساسا آبروریزی اصلی متوجه «سازمان سینمایی» و ادعای «ریل‌گذاری جدید» در عرصه فرهنگ و سینما است!

آثار و تولیدات سینمایی به نمایش گذاشته شده در «بخش سودای سیمرغ فجر چهل و یکم» قطعا می‌تواند به عنوان ملاک خوبی برای قضاوت و سنجش ادعای «ریل‌گذاری جدید» توسط «مدیران سینمایی دولت سیزدهم» مورد توجه واقع شود. توجهی ویژه که بیش از هر چیز می‌بایست محتوای این تولیدات سینمایی را در برگرفته و بیش از هر چیز موید عدم تعارض این تولیدات با مبانی تفکری «دولت سیزدهم» باشد. تفکری که به درستی خود را وابسته به «آرمان‌های اصیل انقلاب اسلامی» می‌داند و از این جهت است که ظهور و عرضه تولیداتی مغایر «اصول اسلامی» و ناقض «منافع ملی» بر روی «پرده نقره‌ای فجر چهل و یکم» نه تنها گناهی نابخشودنی است؛ بلکه حکایت از بروز یک ندانم‌کاری و یا خیانت در عرصه مدیریت فرهنگی و سینمایی کشور است و این موضوع از آن‌رو اهمیت می‌یابد که تصویر ارایه شده به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر بدان‌سان است که ایشان بیان داشته: جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به نقطه اوج و عطف خود بیش از گذشته نزدیک شده است!

فیلم سینمایی «آنها مرا دوست داشتند» مصداق یکی از برجسته‌ترین تولیدات سینمایی «ضد امنیت ملی» است که موفق شد تا در جمع ۲۴ فیلم گزینش شده توسط «هیات انتخاب چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر» حاضر شود. اثری به شدت سیاه و کاملا کثیف که به وضوح در «ژانر فلاکت» تولید شده است. اثری که البته به شیوه متداول در بازنمایی میزانسن «فقر و زجر» و «فقر و فلاکت» متمسک نمی‌شود و سعی می‌کند تا با نوعی بَزک و یا شاید ظاهرسازی برای خوشایند «سازمان سینمایی»، نماهایی از پیشرفت و آبادانی کشور را در کنار تصاویر کثیف و مردم و جامعه کثافت و پلید جنوب شهری بگنجاند و یا با قاب گرفتن از «آقازاده‌های باشرافت» و یا ارایه این ذهنیت که باید «خودمان به فکر خودمان باشم» و … نویدبخش آینده روشن و مورد رضایت برای کسب «پروانه ساخت» باشد!!

معرفی «ایران اسلامی» به عنوان جامعه‌ای به شدت مفلوک و آنچنان فروپاشیده از منظر اخلاقی که نوزادان و طفل‌های شیرخوار در بطن این جامعه «چوب حراج» می‌خورند و خرید و فروش می‌شوند و یا ترسیم شکاف طبقاتی فاحش و معرفی حاکمیت و وابستگان ایشان به عنوان تمام طیف حاضر در طبقه مرفه و یا معرفی رسمی «نظام جمهوری اسلامی» به عنوان عامل اصلی فرومایه و بدبخت ماندن بخش عظیمی از مردم ایران و… اگر چه موضوعات قابل تامل در فیلم سینمایی «آنها مرا دوست داشتند» می‌باشد؛ اما ماهیت «ضد امنیت ملی» این اثر سینمایی چیزی فراتر از این تصویرسازی‌های رایج و به سبک انبوه آثار تولید شده طی یک دهه گذشته است و حتی اصرار این اثر در تولید «سکانس سقط جنین غیرقانونی» را در برنمی‌گیرد و یا با تصویرسازی و نمایش «سکانس ضجه کودکان شیرخوار» آن هم برای نخستین‌بار در سینما و برای حضور موفق در جشنواره‌های خارجی و همچنین «سندسازی سینمایی» از فرایند «چوب زدن اطفال در ایران» را شامل نمی‌شود!

سوای نظر از انبوه مفاهیم سیاه و فلاکت ترسیم شده در این اثر سینمایی؛ عادی‌سازی و مشروعیت بخشیدن به «پروژه صهیونیستی ژنوم» همان ماهیت «ضد امنیت ملی» فیلم سینمایی «آنها مرا دوست داشتند» و کارکرد اصلی این اثر سینمایی است که متاسفانه با مجوز «سازمان سینمایی دولت سیزدهم» تولید شده است. اثری که به سبب یک ندانم‌کاری محض، در شب ۲۲ بهمن و به عنوان «خاتمه بخش اکران‌های فجر چهل و یکم» در «برج میلاد» به نمایش گذاشته شد و جالب‌تر آنکه «وزیر بهداشت» نیز به عنوان میهمان برای تماشای چنین دستاوردی مورد دعوت ویژه قرار گرفته بود!

«سرقت ژنتیکی ژنوم ایرانیان» عنوان یک پروژه اسراییلی بود که به صورتی ویژه و چندین سال پیش از شروع ماجرای «کرونا» آغاز شد و طی یک برنامه‌ریزی هوشمندانه، مراحل عادی‌سازی و مشارکت‌پذیری آن با استفاده از ظرفیت «سلبریتی‌های ایرانی» مورد پیگیری ویژه رسانه‌ای واقع گردید. در این میان حضور «دولت حسن روحانی» و همراهی و حمایت ویژه برخی دولتمردان با این «پروژه صهیونیستی» بر گستردگی تبلیغات این پروژه آن هم با هدف تمرکز بر جلب‌نظر جامعه و بالارفتن میزان مشارکت عمومی برای «تهیه نقشه ژنوم انسان ایرانی» افزود. رویکردی که منجر به تهیه و انتشار گسترده و بدون ممانعت ویدیو کلیپ‌هایی نظیر «یکی از ما» در فضای رسانه‌ای کشور گردید. ویدیو کلیپ تبلیغاتی پُرمخاطبی که در سال ۱۳۹۳ هجری‌شمسی و با حضور «گلشیفته فراهانی» ، «بهرام رادان» و تعدادی دیگری از سلبریتی‌های سینمایی تهیه شده بود و به تبلیغ فواید مشارکت در این پروژه و تاثیرات ویژه آن برای نجات جان انسان‌ها می‌پرداخت.

اگر چه تبلیغات گسترده «پروژه صهیونیستی ژنوم» در همان بدو امر با هوشمندی نهادهای امنیتی کشور و روشنگری متخصصان ناکام ماند و درنهایت به انتشار چند ویدیو کلیپ خلاصه شد؛ اما حالا پس از گذشت چند سال ظاهرا بار دیگر عناصر نفوذی و پیگیر این پروژه فعالیت خود را آغاز نموده و جالب آنکه با استفاده از غفلت «سازمان سینمایی دولت سیزدهم» موفق شدند تا عادی‌سازی و مشروعیت بخشیدن به «سرقت ژنتیکی ژنوم ایرانیان» را به صورتی دراماتیزه درآورده و به آثار سینمایی راه دهند و موفق به تولید اثری همچون فیلم سینمایی «آنها مرا دوست داشتند» شوند. اثری که با کسب مجوزهای لازم، موفق شد تا به معتبرترین و مهمترین رویداد سینمایی کشور راه یابد و در «بخش سودای سیمرغ چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر» مطرح و در معرض دید عموم گذاشته شود.

از دیگر آثار ارایه شده در «بخش سودای سیمرغ چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر» فیلم سینمایی «چرا گریه نمی‌کنی؟» است، فیلمی که به صورتی کم‌سابقه‌ای اقدام به ترویج باورهای «نیهیلیستی» (Nihilism) می‌نماید. اثری خسته‌کننده از منظر فُرم سینمایی که البته به صورتی بسیار عریان و شفاف و کاملا در جهت تقابل و مواجهه با «سبک زندگی اسلامی و ایرانی» مبادرت به تولید تصویر و دیالوگ می‌نماید و مخاطب سینمایی خود را به شدت دچار ناامیدی ساخته و با «حقنه یاس» در عمق جان ایشان سعی می‌کند تا به باورهای «پوچ‌انگاری» (Absurdism) مبتلا و از این مسیر به وادی بی‌بندوباری بکشاند.

«چرا گریه نمی‌کنی؟» یک اثر کم‌رمق از لحاظ فُرم سینمایی است که حتی علاقمندان به گونه «سینمای پست‌مدرن» را راضی نکرده و بعضا حتی سرخورده ساخته و با یک رونویسی مجدد از ساخته نخست همین کارگردان یعنی فیلم سینمایی «رضا» مواجه می‌نماید. اثری البته هتاک‌تر نسبت به «شریعت اسلام» که در این مسیر از صراحت لهجه بیشتری نسبت به «رضا» برخوردار است و توانسته با ایده‌های هجوآمیز و بسیار مبتذل خود آنچنان به «سبک زندگی اسلامی و ایرانی» بتازد که عملا وجاهت روایت‌گری خود را در سطح یک اثر «ضد دین» (Antireligion) تثبیت نماید.

هرچند در فیلم سینمایی «چرا گریه نمی‌کنی؟» ترویج هیچ‌انگاری و یا تعرض آشکار به ذات اقدس الهی و شریعت اسلام و یا فحاشی و هتاکی مستقیم به انسان ایرانی و یا ضدیت با فرزندآوری و مواجهه با سیاست‌های جمعیتی و یا بی‌احترامی به روحانیت شیعه و یا هجو نمودن روضه و مراسم سوگواری امام حسین علیه السلام و یا توصیه به طلاق آسان و یا ترویج ازدواج سفید و یا آموزش کیفیت در رابطه‌های جنسی متعدد قرار گرفتن آن هم به صورت همزمان و … مشهود است، اما این حجم از قباحت‌زدایی تنها بخشی از لایه‌های رویین این اثر است! باید توجه داشت که چالش اصلی در «چرا گریه نمی‌کنی؟» تصویرسازی و ترویج نوعی «سبک زندگی اباحه‌گرایانه» است. سبک زندگی ویژه‌ای که به دنبال تحقق جامعه‌ای است که هنجارهای اجتماعی در آن به صورتی کاملا «لیبرال» درآمده باشد و در حوزه فردی موجب گردد تا آدمی هیچ وظیفه‌ای برای خود و در برابر خالق خود متصور نبوده و از این جهت پایبند به هیچ شریعت و قانونی در زندگی نباشد و حرام را مباح شمارد و مسیر و روش «بی‌قیدی» در پیش گیرد. اثری که آن هم با کسب مجوزهای لازم، موفق شد تا به معتبرترین و مهمترین رویداد سینمایی کشور راه یابد و در «بخش سودای سیمرغ چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر» مطرح و در معرض دید عموم گذاشته شود.

ادامه دارد …

به گزارش سینماپرس، در نمایشگاه «ایران عزیز ما» که به همت مرکز هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مؤسسه توسعه هنرهای تجسمی معاصر و با همکاری بنیاد شهید و امور ایثارگران، حوزه هنری انقلاب اسلامی و موزه هنرهای معاصر فلسطین برپا خواهد شد، آثار منتخب هنرمندان سرشناس رشته‌های پوستر، تصویرگری و کارتون و کاریکاتور که حول مضامینی چون ایران، انقلاب اسلامی، رشد و پیشرفت خلق شده، به نمایش درمی‌آید.

آئین افتتاح نمایشگاه «ایرانِ عزیزِ ما» روز سه‌شنبه دوم اسفند ماه ۱۴۰۱ از ساعت ۱۶ در موزه هنرهای معاصر فلسطین برگزار می‌شود.

علاقه‌مندان جهت بازدید از این نمایشگاه هنری می‌توانند از سوم الی دهم اسفند ماه، همه‌روزه (به‌جز روزهای پنجشنبه و ایام تعطیل) از ساعت ۱۰ الی ۱۸ به میدان فلسطین، خیابان طالقانی، خیابان برادران شهید مظفر، نرسیده به تقاطع بزرگمهر، شماره ۷۴، موزه هنرهای معاصر فلسطین، مراجعه کنند.

به گزارش سینماپرس، محمدمهدی اسماعیلی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ظهر امروز یکشنبه در هفدهمین نشست پاسخگویی وزرا، معاونان و مدیران دولتی به تماس‌های مردم در مرکز ارتباطات مردمی ریاست جمهوری حضور یافت و پاسخگوی پرسش ها و دغدغه های مطرح شده تماس های مردمی بود.

بنا بر این گزارش در راستای رویکرد مردمی دولت آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی مبنی بر ارتباط بی‌واسطه مسئولان با مردم و ابلاغ معاون اول رئیس‌جمهور، وزرا، معاونان و اعضای کابینه موظف شدند در روزهای مشخصی از هفته پاسخگوی تماس‌های تلفنی مردم باشند و بر همین اساس وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ظهر امروز سی ام بهمن ماه با حضور در مرکز ارتباطات مردمی نهاد ریاست جمهوری به تماس های مردمی پاسخ داد.

پیش از این وزرای کار، ارتباطات، دادگستری، بهداشت، کشاورزی، آموزش و پرورش، اقتصاد و دارایی، علوم و معاونان پارلمانی، امور زنان و خانواده، علمی و فناوری، حقوقی رئیس‌جمهور و رؤسای سازمان حفاظت از محیط زیست، امور اداری و استخدامی، بنیاد شهید و امور ایثارگران و سازمان انرژی اتمی با حضور در مرکز ارتباطات مردمی ریاست جمهوری، پاسخگوی سؤالات و مشکلات مردم شدند.

به گزارش سینماپرس «بام بالا» به کارگردانی سیدجمال سیدحاتمی تا لحظه تنظیم این گزارش (ساعت ۱۹:۳۰ شنبه ۲۹ بهمن) تنها ۶۲۴۵ مخاطب داشت.

«پسر دلفینی» به کارگردانی محمد خیراندیش با ۱۱۶۵۱ مخاطب در رده بعدی جای گرفت و «جزیره فضایی» به کارگردانی سیدجواد هاشمی ۱۵۳۳۳ بلیت فروخت تا به این ترتیب ۳ فیلم کم مخاطب هفته مختص به آثار مخصوص کودکان و نوجوانان باشد!

«پالتو شتری» ۱۲۳۹۰ بلیت فروخت و «لوپتو» حدود ۳۲ هزار مخاطب داشت. «چپ راست» حدود ۴۸ هزار نفر و «ملاقات خصوصی» تقریبا ۶۵ هزار نفر مخاطب داشتند.

اما بالاترین میزان مخاطب مربوط به فیلم «بخارست» به کارگردانی سیدمسعود اطیابی با حدود ۱۱۲ هزار مخاطب بود.

به این ترتیب پرمخاطب ترین فیلم هفته گذشته تنها توانست اندکی بیش از یک دهم درصد جمعیت کل کشور را به سالن های سینما بکشاند و این اتفاق در حالی است که برخی با پروپاگاندای رسانه ای تلاش دارند اوضاع بحران زده گیشه سینماها را خوب نشان دهند!

این میزان رکود گیشه قطعا در ادامه رکود تولید را نیز به دنبال خواهد داشت و در این میان قطعا به میزان سینماگران بیکار و خانه نشین افزوده خواهد شد؛ حال باید دید تدبیر مدیران سینمایی چیست؟ آیا مدیران سینمایی با توجه به بیکاری مفرط اهالی سینما و کمبود تولیدات در آستانه نوروز فکری برای رفع بحران معیشت سینماگران اندیشه کرده اند تا آن ها بتوانند لحظاتی خوش را با خانواده شان پای سفره هفت سین بگذرانند؟

به گزارش سینماپرس، شهرام عبدلی بازیگر ۴۶ ساله که برای بازی در یک سریال در مشهد به سر می‌برد، حین تصویربرداری با افت هوشیاری ناگهانی مواجه شد.

این بازیگر تلویزیون و سینما بعد از عمل جراحی الان در بیمارستانی در مشهد بستری است.

سریال خط قرمز اولین حضور رسمی عبدلی در قاب تلویزیون است. ماه گرفتگی، یکی برای همه، قصه دل ها و دختری در قفس از فیلم‌های سینمایی وی است.

او تاکنون در مجموعه های تلویزیونی بسیاری نظیر دختری به نام آهو، تکیه بر باد، فاصله ها، رستگاران، خط قرمز، تبریز در مه و مختارنامه به ایفای نقش پرداخته است.

شهرام عبدلی متولد ۲۹ اردیبهشت ۱۳۵۵ در تهران، بازیگر سینما و تلویزیون است.

به گزارش سینماپرس، در جلسه ۳۰ بهمن شورای صنفی نمایش مقرر شده است که فیلم سینمایی «خط استوا» به کارگردانی اصغر نعیمی و تهیه‌کنندگی احسان ظلی‌پور به سرگروهی پردیس هنر شهر آفتاب شیراز اکران شود.

پخش این فیلم برعهده «خانه فیلم» به مدیریت سعید خانی است و اکران از چهارشنبه، سوم اسفند در سراسر کشور آغاز می‌شود.

«خط استوا» یک فیلم کمدی و روایتگر ماجراهای رئیس و نایب رییس فدراسیون فوتبال در خارج از کشور است که برای حضور در اجلاس سالانه «ای اف سی» باید راهی مالزی شوند.

سیامک انصاری، فرهاد اصلانی و آزاده صمدی بازیگران این فیلم معرفی شده‌اند.

به گزارش سینماپرس و به نقل از ددلاین، این بازیگر در کنفرانس مطبوعاتی مستند جدیدش با عنوان «ابرقدرت» در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین گفت: «جایزه اسکار در دفتر زلسنکی است و هر زمانی که بخواهد می‌تواند آن را ذوب کند. اهدای این جایزه به او یک حرکت نمادین بین دو دوست بود و الهام گرفته از شرم مستمر من نسبت به رهبری آکادمی فیلم سینمایی در جایزه دادن به ویل اسمیت پس از سیلی زدن به کریس راک به جای جایزه دادن به بزرگترین نماد سینما و بشریت امروزی (زلسنکی) است».

ماه مارس گذشته، حدود یک ماه پس از تهاجم روسیه به اوکراین، «شان پن» قول داد که اگر آکادمی اسکار «زلنسکی» را به مراسم اسکار دعوت نکند، مجسمه اسکار خود را ذوب خواهد کرد. در نهایت او یکی از دو جایزه اسکارش را در ماه نوامبر و در جریان بازدید از کیف به رئیس جمهور اوکراین هدیه داد.

«پن» در آن زمان به «زلنسکی» گفت: «این فقط یک چیز احمقانه نمادین است، اما اگر بدانم اینجاست، آنگاه احساس بهتری و قدرت کافی برای مبارزه خواهم داشت. وقتی پیروز شدید، آن را به مالیبو برگردانید، زیرا با دانستن اینکه بخشی از من در اینجا وجود دارد، احساس بهتری خواهم داشت».

«زلنسکی» که خود قبلا یک بازیگر و صداپیشه بوده در اینستاگرام نوشته بود که این مجسمه «تا پایان جنگ در اوکراین باقی خواهد ماند». او در مقابل، نشان لیاقت درجه ۳ را به دلیل خدمات برجسته و همچنین لوح یادبودی را به «شان پن» تقدیم کرد.

«شان پن» بازیگر برنده دو جایزه اسکار این روزها در جشنواره برلین حضور یافته تا فیلم مستند جدید با نام «ابرقدرت» را درباره جنگ اوکراین رونمایی کند. تولید مستند «ابرقدرت» در اواخر سال ۲۰۲۱ آغاز شد و اولین ملاقات او با رئیس جمهور در آستانه آغاز جنگ روسیه و اوکراین انجام شد.

«شان پن» نخستین بار در سال ۲۰۰۳ برای فیلم «رودخانه مرموز» و دومین بار برای فیلم «میلک» در سال ۲۰۰۸ موفق به کسب جایزه اسکار بازیگری شد.

هفتاد و سومین جشنواره فیلم برلین از تاریخ ۱۶ تا ۲۶ فوریه (۲۷ بهمن تا ۷ اسفند) در کشور آلمان برگزار می‌شود.