اخبار سینمایی

سینماپرس: مدیرکل دفتر برنامه‌ریزی و آموزش‌های هنری گفت: اعطای جایزه ملی آموزش هنر و نمایشگاه کتاب تخصصی آموزش هنر برای اولین بار در پاییز سال جاری برگزار می‌شود.

به گزارش سینماپرس، با وجود پیشرفت‌های چشمگیر و روز افزون عرصه‌های مختلف در دنیای امروز آنچه اهمیت دارد پایبندی به ریشه‌ها و سنت‌هاست. باید گفت قاعده این است که مردم کشورهای با قدمت و دارای تاریخ مشخص معمولا به آیین‌ها و سنت‌های گذشته خود با وفاداری می‌نگرند و در نگاه‌داری آنها تلاش می‌کنند. معمولا آیین‌ها و سنت‌ها در زیر مجموعه فرهنگ و هنر قرار می‌گیرند. در کشور ما علاوه بر آیین‌ها و سنت‌های موسیقایی، ‌ هنر نمایش نیز دارای ریشه و اصالتی مثال زدنی است. آنچه از گذشته به جا مانده گونه‌هایی چون «تخت‌حوضی»، «تعزیه»، ‌ «پرده‌خوانی» و «نقالی» است.

درباره نمایش ایرانی و گونه‌های آن نیز صحبت بسیار است. اما موضوع مسلم این است که هرچه می‌گذرد از تعداد هنرمندان و استادان این عرصه کاسته می‌شود و با چرخش نسل‌ها گریزی از این موضوع نیست. از سویی دیگر، نسل‌های جدیدتر بنا به چند دلیل معمولا به نمایشنامه‌های آیینی (نسبت به دیگر سبک‌ها) توجه کمتری دارند. مثلا اینکه به طور ضمنی می‌توان گفت در دهه هشتاد و اوائل دهه نود نمایش‌های ایرانی سهم بیشتری از اجراها داشتند و حال کمتر شاهد این روال هستیم.

اجرای نمایش «بنگاه تئاترال» به کارگردانی هادی مرزبان بهانه‌ای برای گفتگو با اوست. البته هادی مرزبان که از ابتدای فعالیت‌های حرفه‌ای آثار متعددی را از اکبر رادی و برخی دیگر از درام‌نویسان روی صحنه برده، خود بر این باور است که کارگردانی نمایشی چون «بنگاه تئاترال» به معنای فاصله گرفتنش از ریشه‌هاست؛ اما شرایط و احوالات جامعه او را بر آن داشته تا در بلوغ دوران حرفه‌ای خود، به سراغ نمایشی فولکل و «روحوضی» برود؛ گونه‌ای که در اساس (شیوه روایت، ادبیات کوچه و بازار، اشخاص بازی و ساز و نوای موسیقی آن)، روزگاری «مطربی» قلمداد می‌شد.

شاید اینگونه است که احوالات غمگِنانه‌ جامعه از سویی؛ و دیالکتیک فراموشیِ گونه‌ها و آیین‌های ناب ایرانی او را بر آن داشته تا بار دیگر نمایش «بنگاه تئاترال» را به روی صحنه ببرد. این نمایش این روزها در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه است. هادی مرزبان در میان آدم‌های اثرش چند بازیگر افغان دارد که نه به صورت گزینشی بلکه به شکل کاملا تصادفی انتخاب و به کار گرفته شده‌اند.

«بنگاه تئاترال» روایت، پهلوان جوانی است که به سحر و دام افسون جادوگری بنام «وروره جادو» اسیر می‌شود و پس از اتفاقاتی فردی کهنه‌کار به نام «پهلوان کچل» وارد قصه می‌شود. در این مسیر پهلوان و همراه وی «سیاه» در جنگ با «وروره جادو» با مسائلی روبرو می‌شوند و اتفاقات دیگری رخ می‌دهد. در این نمایش بازیگرانی چون مجید مظفری، علی فتحعلی، رسول نجفیان، داود فتحعلی‌بیگی، محمود بصیری، هادی عطایی، سامان تیرانداز و آیه قبادیان ایفای نقش می‌کنند. مسعود والا نیز تهیه‌کنندگی آن را به عهده دارد. گفتنی است نمایش «بنگاه تئاترال» از ۹ مهرماه در سالن شماره یک پردیس شهرزاد روی صحنه است و راس ساعت ۲۱:۳۰ روی صحنه می‌رود.

آنچه می‌خوانید حاصل گفت‌وگوی ایلنا با هادی مرزبان است که در سوگ کهنه رفیقانش (آتیلا پسیانی و …) هر شب اثر خود را روی صحنه می‌برد، تا به این واسطه به هنرش متعهد باشد.

آثار شما را در مقام کارگردانی نمایش با نام اکبر رادی به یاد می‌آوریم؛ نمایش‌هایی با ساختار و ویژگی‌های یک نمایش کلاسیک ایرانی. چه شد تصمیم گرفتید در شرایط کنونی نمایش «بنگاه تئاترال» نوشته علی نصیریان را یک‌بار دیگر روی صحنه ببرید؟

قبل از هر چیز لازم می‌دانم نکته‌ای را عنوان کنم؛ من همواره تحت شرایطی ویژه‌ دست به کار خلق یا کارگردانی نمایش می‌شوم. یعنی اینگونه نیست که بر حسب غریزه در فصل مشخصی کار کنم. هنرمند باید فرزند زمانه‌ خود باشد و همواره سعی داشتم بر حسب شرایط و حالات، تمایلات و نیاز مردم کشورم کار کنم. اینکه آثار بسیاری از اکبر رادی اجرا کرده‌ام نیز از این قاعده مستثنی نیست. نخستین بار حدود چند سال قبل بود که نمایش «طرب‌نامه» اثر بهرام بیضائی در سانفرانسیسکو اجرا شد، فکر کردم چرا مردم کشورم این نمایش را نبینند؟ پس با ایشان تماس گرفتم و خواستم که مجوز اجرای نمایشنامه را اخذ کنم، متاسفانه ایشان قویا تاکید داشتند که اداره کل هنرهای نمایشی مجوز اجرا نمی‌دهد، سپس به ایشان یادآور شدم که پیشتر هم شما همین بهانه را برای نمایشنامه «خاطرات هنرپیشه نقش دوم» می‌آوردید، اما همانطور که مشاهده کردید مجوز آن را اخذ کردیم و روی صحنه آوردیم. به هر روی «طرب‌نامه» را از دستور کار خارج کردم. اما کمی هم این موضوع برایم سنگین بود و تصمیم گرفتم هر طور شده یک نمایش تخت‌حوضی را روی صحنه آورم؛ همین شد که با علی نصیریان گپ‌وگفتی داشتم و سازوکار اجرای آن فراهم شد و اتفاقا در دوره اول اجراهای بنگاه تئاترال دیدیم که از چه اقبال عمومی برخوردار شد.

اینکه تئاتر را به شکلی دیگر و به دور از سبک همیشگی‌تان روی صحنه ببرید برایتان دشوار نیست؟

حقیقت این است که وقتی از آن استایل و سبک و امضا شخصی خودم در تئاتر فاصله می‌گیرم، کمی سخت و گاهی نامتجانس است اما حال ملت، جامعه و ذائقه و کام آنها مهمترین اصل و پایه و بن‌مایه کار من است. من ناگزیرم از مخاطب. مگر نه اینکه رسالت هنر نمایش روایت حکایات و قصه‌هایی است تا به اصلاح معایب و ارتقا محاسن جامعه منتج شود؟ لذا احساسم این بود که در این روزها جامعه دچار نوعی استحاله روحی است. مردم نیاز به شادی دارند. مردم غم‌زده جایی نیز باید شادی کنند و چه جایی بهتر و اثرگذارتر از تئاتر.

من عاشق ایران و ایرانیم. شیفته و شیدای فرهنگ و هنر کشورم هستم و تمام سال‌های فعالیتم به عشق این ملت ماندم و به هر زحمتی شده کار کردم. من معتقدم نمایش من باید بوی نم «کاهگل» بدهد. این بوی ایرانی در هیچ کجای جهان یافت نخواهد شد.

در این میان موضوعی را می‌توان مطرح کرد؛ اینکه مگر نمی‌شد با نمایشنامه‌ای کمدی و خارجی مردم را شاد کرد؟ به هرحال شاید مخاطبان امروز از چنین آثاری بیشتر استقبال می‌کنند. به زبان بهتر در صورت انتخاب یک اثر غیر ایرانی شاید برای جذب مخاطب ریسک کمتری را متحمل می‌شدید.

چرا امکان‌پذیر بود. شادی به فرنگی و ایرانی بودن نیست. در دوران جوانی بی‌شمار آثار مولیر، پینتر و برشت و… را در دانشکده روی صحنه بردیم که اتفاقا در دوران خود نیز بسیار آثار پر سروصدایی بودند. اما حقیقت این است که من عاشق ایران و ایرانیم. من شیفته و شیدای فرهنگ و هنر کشورم هستم و تمام سال‌های فعالیتم به عشق این ملت ماندم و به هر زحمتی شده کار کردم. من معتقدم نمایش من باید بوی نم «کاهگل» بدهد. این بوی ایرانی در هیچ کجای جهان یافت نخواهد شد. پیشتر هم تاکید کردم همواره تحت شرایط کار می‌کنم. اکنون زمان اجرای نمایش «بنگاه تئاترال» است و اطمینان دارم که با استقبال پرشور مخاطبین مواجه خواهد شد.

گونه‌های مختلف نمایش ایرانی در حال نابودی‌ست. شاید باورتان نشود من در «تاریخ بیهقی» بیش از ۴۳ «خرده‌ درام» و «نمایشنامه» یافته‌ام. سطر سطر آثار و متون کهنه نظم و نثر ادبیات فارسی جنبه‌های دراماتیک و نمایشی دارند.

سبک و فضای نمایش‌های رو حوضی یا فولکلور این روزها رو به اضمحلال است، این مهم در تصمیم‌تان برای اجرای نمایش «بنگاه تئاترال» چقدر تاثیرگذار بوده؟

همواره از علاقمندان و طرفداران نمایش ناب ایرانی بودم. از کودکی که پدرم گروه‌های نمایش روحوضی را به خانه دعوت می‌کرد. مدام در کنارش بودم و آرزو داشتم روزی در یکی از آنها بازی کنم. متاسفانه گونه‌های مختلف نمایش ایرانی در حال نابودی‌ست. شاید باورتان نشود من در «تاریخ بیهقی» بیش از ۴۳ «خرده‌ درام» و «نمایشنامه» یافته‌ام. سطر سطر آثار و متون کهنه نظم و نثر ادبیات فارسی جنبه‌های دراماتیک و نمایشی دارند. این در حالی است که امروز «تعزیه»، «نقالی»، «پرده‌خوانی» حتی «تُرنابازی» که گونه‌های نمایش ایرانی هستند، به باد نسیان و فراموشی سپرده شده‌اند.

به هرحال بخشی از این رویه آسیب‌زا، تعدد و تنوع نمایش‌های خارجی هم هست. نسل‌های جدید به دلیل وجود اینترنت و فضاهای متعدد مجازی بیش از قبل در جریان نمایشنامه‌ها و اجراهای خارجی هستند. از طرفی شاید نسبت به قبل ترجمه دارم‌های خارجی افزایش یافته است.

بله. این درست که اساسا هنر تئاتر از غرب وارد شده و بزرگ‌ترین درام‌نویسان جهان خارجی هستند، اما نباید از هنر ناب ایرانی غافل ماند. اعتقاد و باور من این است که قبل از هر چیزی ابتدا باید به فرهنگ ایرانی پرداخت. باید ایرانی کار کرد. به شخصه شیفته آثار سارتر هستم، شاید آخرین کار من «مرده‌های بی‌کفن و دفن» ژان‌پل‌سارتر باشد. اما اکنون دغدغه من حال مردم جامعه من است. به واقع همه بزرگان تاریخ کشورمان زندگی‌نامه و زیست‌شان دراماتیک است، این در حالی است که هیچ‌گاه توسط هنرمندان ما آنچنان که لازم است، به آنها پرداخت نشده و شوربختانه مهجور مانده‌اند.

دلیل این مهجوریت را چه مورد یا مواردی می‌دانید؟

شاید از مهم‌ترین علل این مسئله، نگرش برخی از اساتید دانشگاهی است. برخی از آقایان کافی‌ است هواپیمای آنها از فرودگاه امام به پرواز درآید، تمام هویت، ملیت و فرهنگ ایرانی خود را فراموش می‌کنند.

مگر در دوران جنگ جهانی زیر سنگین‌ترین بمباران‌ها و زیر آتش سخت پیاده و سواره نظام، سالن‌های تئاتر تعطیل شدند؟ هرگز! مگر می‌شود فرهنگ را تعطیل کرد؟ همانطور که خدمات درمانی را نمی‌توان تعطیل کرد. در ضمن تئاتر شغل و حرفه‌ی ماست.

اتفاقات، ‌ ناآرامی‌ها و حوادث پس از ۲۵شهریورماه سال گذشته برخی را دچار اشتباه کرد، اینطور که برخی می‌گفتند، اصلا سالن‌های تئاتر باید تعطیل شوند، نظر شما چیست؟

خب مگر در دوران جنگ جهانی زیر سنگین‌ترین بمباران‌ها و زیر آتش سخت پیاده و سواره نظام، سالن‌های تئاتر تعطیل شدند؟ هرگز! مگر می‌شود فرهنگ را تعطیل کرد؟ همانطور که خدمات درمانی را نمی‌توان تعطیل کرد. در ضمن تئاتر شغل و حرفه‌ی ماست. تمام سطر سطر زندگی من مشق تئاتر بوده است. من با تئاتر ناب ایرانی نفس می‌کشم. با تئاتر فریاد می‌زنم، خشمگین می‌شوم و به اقتضای زمانه همراه با مخاطب خویش به وسعت دل می‌خندم و به وقتش هم از سویدای جان می‌گریم. تئاتر همه زندگی ماست و تعطیل شدنی نیست. و اینکه هنرمند باید به اقتضای زمانه خود رجوع کند. من معتقدم نمایشنامه «بنگاه تئاترال» لازمه‌ی شرایط کنونی جامعه است و این در اساس رسالت من است. اما معتقدم در یک گوشه‌ای هم نیاز است لبخند به روی لبها بیاوریم، در عین حال حرف مردم جامعه را نیز بزنیم آنهم با زبان «هنر نمایش».

مخاطبان تئاتر و هنرمندان این عرصه به طور کم و بیش از وسواس‌های شما نسبت به متن و تنظیمات آن برای اجرا مطلع هستند. با این حساب برای اجرای نمایش «بنگاه تئاترال» چه تمهیداتی را به کار گرفته‌اید و چگونه آن را دراماتورژی کرده‌اید؟

همانطور که پیشتر گفتم، من فرزند زمانه‌ی خویشم و بنابر اقتضائات زمانه و شرایط موجود جامعه کار می‌کنم. در اجرای پیشین علی نصیریان به تماشای نمایش آمد و پس از دیدن اثر گفت: این «بنگاه تئاترال» مرزبان است. به یقین نیم قرن پیش که نصیریان این نمایشنامه را نوشت، زیست مردم جامعه، سبک دیگری داشت. از جمله تفاوت‌های بارز این اجرا فاصله‌گذاری است. شما در دل یک نمایش روحوضی مشاهده می‌کنید که سیاه نمایش را قطع کرده و بی‌پرده با مخاطب گفت‌وگو می‌کند.

هنگامی که به روی صحنه می‌روم تا نمایشی را کارگردانی کنم مطلقا به مسائل مالی فکر نمی‌کنم، اصلا چرتکه انداختن را نیاموخته‌ام. بدترین زمان برای من وقتی است که با عوامل بر سر مباحث مادی صحبت می‌کنم.

از معدود دفعاتی است که در آثار شما شاهد عنوان تهیه‌کننده هستیم، حضور تهیه‌کننده در تئاتر را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

هنگامی که روی صحنه می‌روم تا نمایشی را کارگردانی کنم مطلقا به مسائل مالی فکر نمی‌کنم، اصلا چرتکه انداختن را نیاموخته‌ام. همواره به دوستان نیز این مهم را تاکید کرده‌ام که بدترین زمان برای من وقتی است که با عوامل بر سر مباحث مادی صحبت می‌کنم. در این نمایش با وجود حضور مسعود والا به عنوان تهیه‌کننده به طور کامل روی کار فنی خود متمرکز هستم. هر وقت نیز برحسب نیاز خواسته‌ای داشتیم، به سرعت فراهم شده است از این حیث تا این لحظه بسیار خشنود هستم از حضور تهیه‌کننده در این کار.

آیا ناگفته‌ای هست که بخواهید به آن بپردازید؟

سخن پایانی اینکه همه دوستان و علاقمندان نمایش‌های ایرانی و سنتی روحوضی را دعوت می‌کنم تا از تماشای نمایش «بنگاه تئاترال» لذت ببرند.

سینماپرس: زمان انتقال پیکر مرحوم آتیلا پسیانی به کشور مشخص شد.

سینماپرس: گردهمایی خانواده ستاد هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با حضور محمود سالاری، معاون امور هنری وزارت فرهنگ در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.

به گزارش سینماپرس، سند موسیقی یکی از موضوعاتی است که در ماه‌های گذشته اخبار مختلفی درباره آن منتشر شده است. اخباری که از نهایی شدن این سند خبر می‌دهد و شاید به زودی برای اجرا ابلاغ شود. این درحالی است که تدوین این سند از سال‌ها پیش آغاز شده و دولت‌های مختلفی روی آن کار کرده‌اند؛ اما هیچ کدام از دولت‌های گذشته، اقدامی برای ابلاغ این سند نداشته‌اند.

برای بررسی ویژگی‌های سند موسیقی و البته کاربرد آن در وضعیت امروزِ‌ موسیقی در کشورمان، تسنیم سراغ پیروز ارجمند رفت. ارجمند از آهنگسازان موسیقی کشورمان است که در کارنامه کاریش مدیریت مرکز موسیقی حوزه هنری و مدیریت دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هم دیده می‌شود. او در دو دوره در شوراهای تدوین و تهیه سند موسیقی حضور داشته و به خوبی با جزئیات این سند و البته کاربردهایش آشناست.

در ادامه متن صحبت‌های پیروز ارجمند را درباره سند موسیقی می‌خوانید:

پیروز ارجمند: اگر بخواهیم نگاهی به سیاست‌های دولت‌ها در موسیقی پس از انقلاب داشته باشیم؛ می‌بینیم پس از انقلاب سیاست‌های کلی بر این مبنا استوار بود که به موسیقی سنتی، سرودها، موسیقی کلاسیک و موسیقی نواحی مجوز داده شود به همین دلیل موسیقی پاپ به صورت کلی حذف شد؛ البته بعدها موسیقی پاپ هم وارد چرخه موسیقی ایران شد.

از این رو با توجه به اینکه طی دوره یاد شده سیاست‌های کلان و واضحی در حوزه موسیقی نداشتیم، موضوع تهیه سند مطرح و در دولت دهم صحبت از سند موسیقی به میان آمد. نیاز به این سند از این رو احساس شده بود که در اسناد بالادستی احکام محدودی در عرصه موسیقی وجود داشت و از این رو نیاز به سندی جامع در حوزه موسیقی احساس می‌شد.

اما سند موسیقی در دوره احمدی‌نژاد به نتیجه نرسید و به دولت دهم و ریاست روحانی رسید. این دوره هم در مرکز بررسی‌های استراتژیک‌های ریاست جمهوری کمیسیونی برای تدوین سند موسیقی تشکیل شد؛ من آن زمان در حوزه هنری مدیر مرکز موسیقی بودم و در جلسات تدوین سند موسیقی حضور داشتم. بعدها هم که به عنوان مدیرکل دفتر موسیقی به وزارت ارشاد رفتم، در جلسات تدوین سند موسیقی حاضر بودم.

موسیقی جریانی فرهنگی است که در بطن جامعه شکل می‌گیرد و دولت‌ها در شکل‌گیری این جریان فرهنگی، بسیار کم رنگ هستند. صنعت موسیقی به سمت خصوصی بودن رفته و امروز شرکتی که تولید کننده آثار موسیقی یا برگزار کننده کنسرت است تاثیری به مراتب بیشتر از وزارت ارشاد و حوزه هنری روی موسیقی کشور دارد.

به این ترتیب سند موسیقی در واقع در دوره احمدی‌نژاد تدوین می‌شود و خانه موسیقی و دانشگاه تهران هم رویش نظر می‌دهند. پس آن سند تقریباً نهایی شده بود و آماده ابلاغ هم می‌شود، ولی ابلاغ آن به زمانِ تغییر دولت خورد و دیگر ابلاغ نشد. همان سند را که ما در دوره دولت حسن روحانی بررسی کردیم، دیدیم نیاز به اصلاح و تغییر دارد.

گروه مطالعاتی تشکیل شد و من هم مشاور بودم. سند تقریباً نهایی شد. اما بعد از اینکه از دولت خارج شدم دیگر متوجه نشدم که چرا سند ابلاغ نشد. الان حدود ۱۴ یا ۱۵ سال است که روی این سند کار شده است. اما تا امروز هیچ وقت نهایی و ابلاغ نشده است. اکنون هم شورای دیگری تشکیل شده که روی سند موسیقی کار کرده‌اند که بیشتر حقوقی هستند.

سرعت تحولات و رخوت تصمیم‌گیری‌ها
من امیدوار نیستم که اگر سند نهایی و منتشر هم بشود برای موسیقی ایران راهگشا باشد، به این دلیل که تحولات در عرصه‌های مختلف از جمله موسیقی آنقدر سریع اتفاق می‌افتد که این رخوت و کُندی عملاً باعث ناکارآمدی سندهای مطروحه است.

ببینید؛ ما اسناد بالادستی زیادی در کشور داریم که متاسفانه درصد انحرافِ این اسناد از هدف‌شان زیاد است و شاهد مثال‌های مختلفی هم در این زمینه وجود دارد. این درحالی است که در موارد خاصی مانند فتوای امام (ره) در سال ۱۳۶۴ که تحول عظیمی در عرصه موسیقی ایجاد کرد یا نظرات مقام معظم رهبری در درس خارج از فقه می‌تواند سند مهمی در عرصه موسیقی باشد که براساس همین نظرات موسیقی پیش برود.

فتوای امام در سال ۱۳۶۴ تحول عظیمی در عرصه موسیقی ایجاد کرد. نظرات مقام معظم رهبری در درس خارج از فقه می‌تواند سند مهمی در عرصه موسیقی باشد.

واقعیت این است که موسیقی جریانی فرهنگی است که در بطن جامعه شکل می‌گیرد و دولت‌ها در شکل‌گیری این جریان فرهنگی، بسیار کم رنگ هستند. صنعت موسیقی به سمت خصوصی بودن رفته است. امروز شرکتی که تولید کننده آثار موسیقی و برگزار کننده کنسرت است تاثیری به مراتب بیشتر از وزارت ارشاد و حوزه هنری روی موسیقی کشور دارد.

دنیای امروز؛ دنیای فضای مجازی

ببینید به عنوان مثال نهادی در تهران سالانه بودجه‌های هنگفتی هزینه می‌کند که حتی یک یا دو درصد هم در ذائقه شنیداری مردم تاثیر ندارد. واقعیت این است که وقتی ارگان‌ها محصولی را تولید می‌کنند تاثیر گذار نیست! همانطور که بیان شد موسیقی جریانی فرهنگی است که در بطن جامعه شکل می‌گیرد، باید بپذیریم که دنیای امروز، دنیای فضای مجازی است دقیقا به همین دلیل خواننده می‌تواند اثری را تولید کند و در صفحه شخصی‌اش منتشر کند که میلیون‌ها بار دیده شود.

پس باید در چنین اوضاعی به این پرسش پاسخ دهیم که سند موسیقی آیا واقعا اثرگذاری دارد؟ یا اینکه چندان تاثیرگذار نیست. ما باید در زمینه تولید آثار موسیقی در ژانرهای مختلف با بالاترین کیفیت ممکن، خودمان را تقویت کنیم تا در جریان تحولات سریع، عرصه را نبازیم.

اسنادی مانند سند موسیقی هرچقدر هم علمی و دقیق تدوین شده باشد، در عمل روی آنچه در جامعه جاری است، کمترین تاثیر را دارند. من در دوره اخیر در جریانِ تغییراتی که روی سند موسیقی انجام شده نیستم؛ ولی فرض را بر این می‌گذاریم که این سند بهترین سند ممکن باشد. حالا سوال این است که چقدر قابلیت اجرایی دارد؟ بر فرض که به طور کامل هم اجرا شود، چقدر در آینده موسیقی می‌تواند تاثیر داشته باشد؟ واقعیت این است که امیدوار نیستم که اگر اجرا هم شود، تاثیرگذار باشد.

اسنادی مانند سند موسیقی هرچقدر هم علمی و دقیق تدوین شده باشند، در عمل روی آنچه در جامعه جاری است، کمترین تاثیر را دارند.

رشد کذایی موسیقی پاپ و ظلم در حق موسیقی ایرانی

ما باید از فرهنگ دولتی به سوی دولت فرهنگی حرکت کنیم. دولت‌ها نمی‌توانند فرهنگ را تغییر دهند. باید بپذیریم که فرهنگ جریانی در دل جامعه است. آرام آرام باید جراحی در حوزه موسیقی صورت گیرد. دولت‌ها باید بپذیرند که از نگاه سلبی به سوی انعطاف و آزادی عمل بیشتر برای اهالی موسیقی بروند. یقین داشته باشید که اگر این فضا برای اهالی موسیقی فراهم شود، خودِ آنها بیشتر از هر نهاد یا ارگان حساسیت لازم را در انجام کارها دارند و از جنبه‌های فرهنگی آن حراست می‌کنند.

در سال ۱۳۹۱ حدود ۵ هزار آهنگ زیرزمینی در ایران تولید می‌شد. آن زمان پنجاه درصدشان می‌توانست مجوز بگیرد. اما چون مراحل مجوز گرفتن، ساز و کار سنگینی داشت و وقت‌گیر بود، هنرمندان سمت مجوز گرفتن نمی‌آمدند.

در سال ۱۳۹۱ حدود ۵ هزار آهنگ زیرزمینی در ایران تولید می‌شد. آن زمان پنجاه درصدشان می‌توانست مجوز بگیرد. اما چون مراحل مجوز گرفتن، ساز و کار سنگینی داشت و وقت‌گیر بود، هنرمندان سمت مجوز گرفتن نمی‌آمدند. این بازدارندگی که ایجاد می‌شود بیشتر موجب رکود است تا توسعه؛ چیزی مثل سند موسیقی شاید تا ۱۰ سال پیش می‌توانست اثرگذار باشد. چون آن زمان موسیقی آنقدر وابسته به فضای مجازی نبود. اما امروز این اتفاق به سختی رخ خواهد داد. آن زمان فروش سی‌دی‌های آلبوم‌های موفق به ۱۰۰ هزار نسخه هم می‌رسید. درحالی که الان هر آلبوم شاید هزار نسخه هم نفروشد.

سینماپرس: سریال «عز الدین قسام» به کارگردانی هیثم حقی از امروز ساعت ۱۸ روی آنتن شبکه تماشا می‌رود

سینماپرس: از جدیدترین دیوارنگاره میدان ولیعصر (عج) به مناسبت عملیات «طوفان الاقصی» رونمایی شد.

سینماپرس: مصطفی رحمان دوست گفت: متأسفانه فیلم کودک در کل مملکت به رسمیت شناخته نمی شود و مدیران و کسانی که در این حوزه قدرت در اختیار دارند برای رشد و اعتلای این حوزه هزینه نمی کنند و همین اتفاق باعث شده سینمای کودک و نوجوان به ثمری که باید دست پیدا نکند.

به گزارش سینماپرس سینماگران حوزه کودک و نوجوان سال های متمادی است که نسبت به وضعیت بغرنج و اسفبار این گونه مهم سینمایی انتقاد دارند و خواستار توجه ویژه مدیران فرهنگی و سینمایی به این سینمای مهم و ارزشمند هستند. اما هنوز هیچ یک از مدیران سینمایی آنطور که باید به این سینما توجه نکردند و همین مسأله باعث اضمحلال و مهجوریت بیش از پیش سینمای کودک و نوجوان شده است.

اینک به مناسبت برگزاری سی و پنجمین جشنواره فیلم های کودک و نوجوان اهم گفتگوهای سینماگران کودک و نوجوان با سینماپرس از سال ۱۳۹۳ الی ۱۴۰۲ در این مطلب گردآوری شده است.

ابراهیم فروزش کارگردان مطرح سینمای کودک و نوجوان ضمن ابراز گلایه از بلاتکلیفی سینمای کودک گفت: این روزها وضعیت غریبی در سینمای کودک جریان دارد به نحوی که تمامی فیلمسازان این گونه سینمایی ناامید شده اند و دلیل آن هم بی توجهی مسئولان به این سینماست. شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۴

وحید نیکخواه آزاد، ناصر رفایی، نادره ترکمانی، فرزاد اژدری و امیرسحرخیز به عنوان ۵ چهره فعال سینمای کودک در میزگردی به دعوت خبرگزاری سینماپرس به طرح دیدگاه ها، نظرات و تحلیل خود نسبت به فضای فعلی حاکم بر سینمای کودک و نوجوانان پرداختند که در این مسیر نقد عملکرد شورای راهبردی سینمای کودک و نیز ضرورت برگزاری جشنواره فیلم کودک و نوجوان از مهمترین سخنان این سینماگران دغدغه مند در بخش اول این گفتگوست. سیدرضا منتظری منتقد سینما مدیریت این نشست را بر عهده داشت. مشروح این میزگرد در دو بخش مجزا در خبرگزاری سینماپرس منتشر شده است. دوشنبه ۱ تیر ۱۳۹۴ چهارشنبه ۱۰ تیر ۱۳۹۴

همزمان با برگزاری جشنواره فیلم نوجوان همدان برخی از سینماگران دغدغه مند نسبت به حوزه «کودک و نوجوان» با بیان مشکلاتی که شاهراه تولید در این گونه سینمایی را مسدود کرده است از بی تدبیری مدیران، عدم اختصاص بودجه و تسهیلات کافی و شعارهای مسئولان سینمایی کشور، به عنوان اصلی ترین مسائل تولید و اکران فیلم های کودک نام بردند و خواستار رفع این موانع شدند. متأسفانه مدیران سازمان سینمایی دولت یازدهم از ابتدای حضورشان در عرصه مدیریتی سینما تنها به شعارهای گوناگون در حمایت از سینمای کودک پرداخته و رسماً هیچ عملی در راستای تقویت و رشد این سینما نکرده اند. سینماپرس در همین راستا گفتگویی با ۷ تن از سینماگران دغدغه مند سینمای ایران از جمله: محمدعلی طالبی، ابراهیم فروزش، سیدجواد هاشمی، امین زندگانی، رهبر قنبری، نادره ترکمانی و حسین قناعت انجام داد. یکشنبه ۱۲ مهر ۱۳۹۴

مهدی احمدی تهیه کننده سینما که به تازگی جدیدترین اثر سینمایی اش با عنوان «وروجک ها» به کارگردانی فرزاد اژدری روی پرده رفته با گلایه شدید از وضعیت اکران فیلمش گفت: آنچنان مأیوس و سرخورده شده ام که پشت دستم را داغ کردم تا در حوزه کودک مبادرت به ساخت فیلم نکنم! سه‌شنبه ۶ بهمن ۱۳۹۴

ابراهیم فروزش، فریال بهزاد، رهبر قنبری، نادره ترکمانی، غلامرضا آزادی و حسین قناعت ۶ چهره فعال سینمای کودک به دعوت خبرگزاری سینماپرس و با حضور در «میزگرد سینمای کودک و نوجوان؛ مشکلات و راهکارها» با مدیریت سیدرضا منتظری منتقد سینما به طرح دیدگاه ها، نظرات و تحلیل خود نسبت به فضای فعلی حاکم بر سینمای کودک و نوجوانان پرداختند و در این مسیر ضمن نقد عملکرد شورای راهبردی سینمای کودک طی یک سال و نیم گذشته خواستار توجه جدی سایر نهادها و دستگاه های مرتبط با حوزه کودک و نوجوان به این گونه مهم سینمایی شدند. مشروح این میزگرد در 3 بخش مجزا در خبرگزاری سینماپرس منتشر شده است. شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۵ سه‌شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۵ یکشنبه ۳۱ مرداد ۱۳۹۵

پس از بلاتکلیفی های دامنه دار سینمای کودک و حواشی پیش آمده در این حوزه که منجر به عدم برگزاری جشنواره فیلم کودک در سال جاری شد، جمعی از فعالان سینمای کودک در گفتگو با سینماپرس ضمن تأکید بر تصنعی بودن شورای راهبردی سینمای کودک و نزول و افول جدی سینمای کودک و نوجوان در سال های اخیر، خواستار توجه فوری مسئولان سینمای کشور و نهادهای ناظر بر عملکرد وزارت ارشاد به این مقوله مهم شدند. در همین راستا با ۵ تن از سینماگران کشور از جمله: محمدرضا هنرمند (کارگردان)، نادره ترکمانی (کارگردان و مدرس سینما)، وحید نیکخواه آزاد (تهیه کننده و کارگردان)، اسماعیل براری (کارگردان) و امیر سحرخیز (طراح جلوه های ویژه) به گفتگو نشستیم. شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵

مجید قناد تهیه کننده و کارگردان و مجری شناخته شده برنامه‌های کودک و نوجوان گفت: همه باید دست در دست هم دهند تا کودکان این سرزمین در مسیر درست هدایت شده و رشد کنند چرا که امروزه کودکان ما در معرض هجوم برنامه های شبکه های ماهواره ای فارسی زبان و شبکه های مجازی هستند که می تواند در زمینه تخریب روحیه آن ها موثر واقع شود. جمعه ۱۰ دی ۱۳۹۵

همزمان با برگزاری جشنواره فیلم کودک و نوجوان برخی از چهره های فعال سینمای کودک از وضعیت این گونه مهم سینمایی انتقاد کردند؛ این سینماگران از بی تدبیری مدیران و عدم اختصاص بودجه و تسهیلات کافی، ناکارآمدی شورای راهبردی سینمای کودک و نوجوان و وعده ها و شعارهای بدون عمل متولیان سینما به عنوان مشکلات این عرصه نام بردند.

سیاری بر این امر اعتقاد دارند در حالی که بسیاری از کشورهای جهان تمرکز و توجه بسیار ویژه ای در زمینه تولید فیلم های داستانی و انیمیشن برای کودکان و نوجوانان شان دارند، کشور ما که طی سال های پس از پیروزی انقلاب توجه ویژه ای به این گونه مهم سینمایی داشت در سال های اخیر با نوعی رکود و بحران در این ژانر سینمایی مواجه شده است و این مسئله باعث شده تا مخاطبان اصلی این حوزه سینمایی بدل به مشتریان پر و پا قرص انیمیشن ها و فیلم های کودکانه هالیوودی بشوند؛ این اتفاق مهم زنگ خطری برای مسئولان فرهنگی و هنری کشور ما است چرا که اگر کودکان و نوجوانان ما که آینده ساز این سرزمین هستند بخواهند همچنان در غرقاب تولیدات هالیوودی دست و پا بزنند روز به روز از فرهنگ بومی خود دور شده و حلقه ارتباطی شان را با فرهنگ ملی و میهنی از دست می دهند و طی چند دهه دیگر اصلا هویتی از فرهنگ ایرانی در کشور وجود نخواهد داشت.

سینماپرس در همین رابطه با ۱۰ تن از چهره های شناخته شده سینمای کودک و نوجوان آقایان: حجت الله سیفی، محمد نیک بین، علی قوی تن، اسماعیل براری، عادل بزدوده، علی عبدالعلی زاده، حسن آقاکریمی، جلال فاطمی، سیدمحمدرضا خردمندان و مقصود جباری گفتگو انجام داد. سه‌شنبه ۱۳ تیر ۱۳۹۶

سیروس حسن پور کارگردان سینما در رابطه با عملکرد ۴ ساله سازمان سینمایی کشور گفت: متأسفانه به دلیل ناکارآمدی مدیران و عدم اشراف آن ها گونه مهم سینمای کودک به طور کل در حال نابودی است و هیچ فرد دغدغه مندی پیدا نمی شود که به دور از شعارزدگی های رایج به طور واقعی قصد آن را داشته باشد تا این سینما را نجات دهد. یکشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۶

به مناسبت برگزاری جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان برخی از سینماگران حوزه «کودک و نوجوان» با بیان مشکلاتی که شاهراه تولید در این گونه سینمایی را مسدود کرده است از بی تدبیری مدیران، عدم اختصاص بودجه و تسهیلات کافی و شعارهای بدون عمل، به عنوان اصلی ترین مسائل تولید و اکران فیلم های کودک نام بردند. سینمای کودک و نوجوان از جمله موضوعات زیرشاخه جریان اصلی سینماست که اگر به درستی به آن پرداخته شود می تواند تاثیرات مثبت زیادی را برای نسل های آینده در زمینه های گوناگون فراهم آورد. سینمای کودک نیاز مبرم برای هر جامعه ای است و نباید سهل انگارانه از کنار آن عبور کرد. هر چند که سال های سال است سینمای کودک در ایران مورد بی مهری قرار گرفته و از سوی مسئولان و تهیه کننده ها حمایتی از این سینمای رو به زوال نمی شود. در همین رابطه با ۲۲ تن از اهالی سینمای کشور خانم ها و آقایان: غلامرضا گمرکی، بهروز غریب پور، محمد نیک بین، امید نیاز، حجت الله سیفی، داریوش بابائیان، سهیل موفق، رهبر قنبری، مهدی سجاده چی، آرش معیریان، ملیکا زارعی، حسن علیمردانی، سیدجواد هاشمی، اسماعیل براری، کیانوش دالوند، علی شاه حاتمی، مجید قناد، هاتف علیمردانی، چیستا یثربی، رحیم بهبودی فر، جبار آذین و نیلوفر محمودی با ما گفتگو کردند که ماحصل این گفتگوها برای اطلاع بیشتر مخاطبان گرامی در ذیل نقل شده است. یکشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۹۷

سیدجواد هاشمی بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون که مدتی است جدیدترین اثر سینمایی اش با عنوان «پیشونی سفید ۲» در مقام کارگردان روی پرده رفته است با انتقاد از شرایط اکران فیلمش اظهار داشت: بحث اکران همواره بحث داغی در سینمای ایران است؛ متأسفانه ما در سینما همواره با محدودیت ها و مشکلات زیادی روبرو هستیم که بخشی از این اتفاقات به لابی های خاص و بخش دیگر به شرایط خاص کشور ما برمی گردد. من دوست داشتم فیلمم در عید نوروز یا ایام تابستان اکران شود و اگر اینطور می شد آمار فروش فیلم من ۲ برابر می شد اما اینک در زمانی فیلم من روی پرده رفته که به دلیل ایام خاص عزاداری در بسیاری از روزها ما حتی اجازه اکران نداریم. دوشنبه ۱۴ آبان ۱۳۹۷

بهروز مفید تهیه کننده سینما و تلویزیون در آستانه برگزاری سی و دومین جشنواره فیلم کودک گفت: فیلم‌های کودک، چه در زمان ساخت و چه در زمان اکران، بایداز حمایت ویژه‌ای برخوردار شوند، در واقع سازمان سینمایی باید برای ژانر کودک، امتیاز خاصی قائل شود. چهارشنبه ۲۶ تیر ۱۳۹۸

در ویژه برنامه «باغ پروانه ها» که همزمان با روز اول برگزاری سی و دومین جشنواره فیلم کودک به صورت زنده از شبکه استانی اصفهان پخش شد، سیدرضا منتظری دبیر تحریریه سینماپرس در خصوص معضلات و مشکلات متعدد سینمای کودک با کارشناس این برنامه گفتگو کرد و با بیان اینکه توجه به سینمای کودک می تواند منافع کلان فرهنگی و اقتصادی با خود به همراه داشته باشد اظهار داشت: در اغلب کشورهای صاحب صنعت سینما و پیشرفته جهان اهتمام ویژه ای برای توجه به سینمای کودک صورت می گیرد چرا که کودکان و نوجوانان آینده ساز هر کشوری هستند اما ما در این زمینه دچار انفعال شده ایم. چهارشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۸

تعدادی از سینماگران سینمای کودک از مشکلات دامنه دار در این سینما گفتند و با تأکید بر اینکه برخی مدیران با افکاری کهنه و نخ نما شده مانع تولید آثار به روز و جذاب برای کودکان می شوند از باندبازی های رایج در سینمای کودک انتقاد کردند و تأکید نمودند جشنواره فیلم کودک تبدیل به یک دورهمی شده و نفعی برای رشد سینمای کودک و نوجوان ندارد!

بسیاری از سینماگران دغدغه مند کودک به واسطه عدم حمایت دولت از این گونه سینمایی بیکار و خانه نشین شده اند و یا بالاجبار در ژانرهای دیگر مشغول به ساخت فیلم های شان هستند. وضعیت تولید و اکران سینمای کودک به شدت دچار بحران شده، کاهش چشمگیر تولیدات این گونه سینمایی و عدم تخصیص زمان مناسب برای اکران این قبیل آثار مدت ها است صدای انتقاد و اعتراض سینماگران کودک را بلند کرده است؛ اما دریغ از گوش شنوایی برای حل این بحران ها!

در همین رابطه ۱۰ تن از سینماگران مطرح حوزه کودک و نوجوان آقایان: عادل بزدوده، سیروس حسن پور، محمدرضا هنرمند، بیژن بیرنگ، سیدجواد هاشمی، عرفان لولاکی، محمدرضا حاجی غلامی، رحیم بهبودی فر، محمد ابوالحسنی و سرکار خانم: زحل رضوی با ما گفتگو کردند. سه‌شنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۸

مریم وفایی منتقد سینما همزمان با سی و دومین جشنواره فیلم کودک گفت: ساختار کهنه و کلیشه ای سینمای کودک نمی تواند برای کودکان امروزی جذابیت داشته باشد؛ بنده معتقدم سینماگران، مدیران و همه فعالان حوزه سینمای کودک باید تدبیر ویژه ای برای به روز شدن خودشان داشته باشند و سپس مبادرت به فیلمسازی کنند در غیر این صورت این گونه مهم سینمایی محتوم به شکست است. شنبه ۲ شهریور ۱۳۹۸

تعدادی از سینماگران سینمای کودک و کارشناسان فرهنگی در پی هزینه های نجومی بنیاد سینمایی فارابی برای جشنواره فیلم کودک که با انتقاد گسترده سینماگران و اهالی رسانه روبرو شده تأکید کردند: باندبازی و رانت خواری در سینمای کودک و نوجوان بیداد می کند؛ صرف چنین بودجه هایی برای برگزاری یک جشنواره بی دستاورد در حالی که امکان تولید و اکران آثار مناسب سینمای کودک فراهم نیست موجب حیرت است. این دسته از سینماگران متذکر شدند این جشنواره و مسأله «شفاف سازی» سازمان سینمایی یک «شوآف» صرف است و بس! در تازه‌ ترین شفاف‌سازی سازمان سینمایی، عملکرد مالی ۷ ماه ابتدایی امسال بنیاد سینمایی فارابی منتشر شد. این شفاف سازی نشان از هزینه کردهای قابل توجه این بنیاد سینمایی در امور مختلف داشت که هریک از آن ها با انتقاد جدی از سوی اهالی سینما و رسانه روبرو شد اما هزینه نجومی برگزاری جشنواره فیلم کودک در سال جاری باعث ایجاد موجی از انتقاد و اعتراض شد. بسیاری از سینماگران، منتقدان و اهالی رسانه به خصوص در فضای مجازی و صفحات شخصی شان نسبت به این هزینه کردها انتقاد جدی کردند. سینماگران کودک با بیان اینکه اگر این ارقام نجومی برای تولید و توسعه زیرساخت های سینمای کودک فراهم می شد این گونه مهم سینمایی امروزه می توانست در سینمای ایران سرآمد باشد، بعضاً خواهان برچیده شدن بساط برگزاری جشنواره فیلم کودک و نوجوان شدند. در همین راستا ۷ تن از سینماگران مطرح سینمای کودک و کارشناسان فرهنگی آقایان: مهدی احمدی، سیدجواد هاشمی، محمدرضا حاجی غلامی، حجت الله سیفی، عباس کریمی، اسماعیل براری و امید نیاز نسبت به این اتفاق موضع گرفتند و با ما گفتگو کردند. شنبه ۲۸ دی ۱۳۹۸

به بهانه برگزاری جشنواره فیلم کودک به صورت فیزیکی و در روزهای اوج شیوع کرونا برخی از سینماگران دغدغه مند نسبت به حوزه «کودک و نوجوان» با بیان مشکلاتی که شاهراه تولید در این گونه سینمایی را مسدود کرده است از بی تدبیری مدیران، عدم اختصاص بودجه و تسهیلات کافی، به عنوان اصلی ترین مسائل تولید و اکران فیلم های کودک نام بردند. در همین رابطه ۶ تن از فعالان سینمای کودک و نوجوان آقایان: امید نیاز، سیدجواد هاشمی، حجت الله سیفی، محمدرضا حاجی غلامی و رحیم بهبودی فر و سرکار خانم: زحل رضوی با ما گفتگو کردند. یکشنبه ۱۸ آبان ۱۳۹۹

تعدادی از فیلمسازان فعال و دغدغه مند سینمای کودک و نوجوان در خصوص ۸ سال بی تدبیری مدیران سینمایی دولت تدبیر و امید در حوزه سینمای کودک و نوجوان متذکر شدند: اینکه چند فیلم سفارشی توسط چند سینماگر سطح پایین تولید و در جشنواره به نمایش گذاشته شوند چه دردی از سینمای کودک و نوجوان درمان می کند؟ در همین راستا با ۶ تن از سینماگران فعال و دغدغه مند سینمای کودک و نوجوان آقایان: اسماعیل براری، رحیم بهبودی فر، بیژن بیرنگ، عادل بزدوده، محمدرضا حاجی غلامی و امید نیاز گفتگو کردیم. سه‌شنبه ۱ تیر ۱۴۰۰

تعدادی از سینماگران و کارشناسان فرهنگی کشور همزمان با برگزاری سی و چهارمین جشنواره بین المللی فیلم کودک در خصوص وضعیت بحران زده سینمای کودک و نوجوان با تأکید بر اینکه این جشنواره بودجه های بیت المال را بر باد می دهد متذکر شدند: وقتی فیلم و فیلمنامه خوب وجود ندارد، جشنواره کودک باید به صورت ۲ یا ۳ سال یک بار برگزار شود! بسیاری از جشنواره‌ها مانند جشنواره فیلم کودک فقط بودجه های بیت المال را هدر می دهند و باید جلوی این اتلاف بودجه گرفته شود. این سینماگران متذکر شدند: لابی گری در سینمای کودک حرف اصلی را می زند و همین باعث بیکاری بخش گسترده ای از سینماگران دغدغه مند این حوزه شده است. مدیران سازمان سینمایی دولت های یازدهم و دوازدهم از ابتدای حضورشان در عرصه مدیریتی سینما تنها به شعارهای گوناگون در حمایت از سینمای کودک پرداخته و رسماً هیچ عملی در راستای تقویت و رشد این سینما نکرده اند. همین امر سبب شد تا طی سال های اخیر همواره موجی از انتقادات و اعتراضات برحق از سوی اهالی دغدغه مند سینمای کودک و نوجوان در رسانه ها منعکس شود که البته مدیران سینمایی نسبت به این انتقادات هیچ واکنش مناسبی نشان ندادند و همان راه خطای خود را ادامه دادند. در همین رابطه ۵ تن از سینماگران و کارشناسان فرهنگی کشور آقایان: عباس کریمی، غلامرضا گمرکی، رهبر قنبری، سیروس حسن پور و بهروز یغمائیان ضمن گفتگو با سینماپرس انتقادات شدید خود را نسبت به ناکارآمدی مدیران سینمای کودک و نوجوان بیان کردند. دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰

زحل رضوی نویسنده، کارگردان و تهیه کننده حوزه انیمیشن گفت: برخی مصوبات سازمان سینمایی مانع فعالیت فیلمسازان و تهیه کنندگان کار اولی می شود! به عنوان مثال بنده بعد از مدت ها جستجو شخصی را پیدا کردم که حاضر شد سرمایه کار جدیدم را تأمین کند و به عنوان تهیه کننده پروژه جدیدم با من همکاری داشته باشد اما مسئولان سازمان سینمایی به ما اعلام کردند کارگردان اول اجازه ندارد با تهیه کننده اول کار کند! سوأل من از مسئولان این است که چرا چنین مصوبه ای را قبول دارند؟ چه اشکالی در این مسأله وجود دارد که یک تهیه کننده کار اول با یک فیلمساز کار اول همکاری داشته باشد؟ البته بماند که بنده فیلمساز اول هم نیستم اما مسئولان سازمان سینمایی مرا فیلمساز اول به حساب آورده اند. یکشنبه ۲۲ خرداد ۱۴۰۱

تعدادی از سینماگران حوزه کودک و نوجوان در خصوص تداوم تصمیمات اشتباه مدیران بنیاد سینمایی فارابی برای سینمای بحران زده کودک و نوجوان متذکر شدند: وقتی سیاست های دولت سیزدهم در مواجهه با سینمای کودک ترسیم و تبیین نشده تعیین دبیر و برگزاری جشنواره کودک چه معنایی دارد؟ مدیران جدید نباید همان مسیر غلط گذشته را ادامه دهند؛ این دسته از سینماگران با طرح این پرسش که فردی که به تازگی برای دبیری جشنواره فیلم کودک منصوب شده چه قرابتی با سینمای کودک و نوجوان دارد؟ تصریح کردند: مدیران اگر جشنواره کودک برگزار می کنند هم برای این است که به بالادستی های شان بیلان ارائه کنند، برگزاری جشنواره اثرگذاری مثبتی برای سینمای کودک ندارد!

مدیران سینمایی دولت سیزدهم به جای آنکه در پی آسیب شناسی و سیاست گذاری برای احیاء و رشد سینمای کودک و نوجوان باشند می خواهند در مسیر نادرست مدیران دولت های یازدهم و دوازدهم حرکت کرده و با خرج های کلان از کیسه بیت المال جشنواره ای بی ارزش و بی ثمر به نام کودک و نوجوان برگزار کنند که هیچ عایدی برای این گونه سینمایی در پی نخواهد داشت.

در همین راستا ۹ تن از فعالان مطرح و باسابقه این حوزه آقایان: محمدرضا حاجی غلامی، رحیم بهبودی فر، سیدجواد هاشمی، امید نیاز، اسماعیل براری، ابراهیم فروزش، غلامرضا آزادی، ادوین خاچیکیان و عرفان لولاکی ضمن گفتگو با سینماپرس از تصمیمات اشتباه مدیران جدید بنیاد سینمایی فارابی انتقاد کردند. سه‌شنبه ۱۱ مرداد ۱۴۰۱

تعدادی از دست اندرکاران سینمای کودک و نوجوان در پی اظهارات مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی به عنوان نهاد متولی سینمای کودک و نوجوان مبنی بر اینکه به انقراض سینمای کودک و نوجوان نزدیک می‌شویم متذکر شدند: مدیران به این سینما بها نمی دهند و اگر اندکی به این گونه مهم سینمایی توجه می شد سینمای کودک می توانست گیشه سینماها را نجات دهد؛ فارابی برای نجات سینمای کودک در حال انقراض چه کرده است؟

بسیاری از اهالی سینمای کشور که جزو فعالان و دغدغه مندان سینمای کودک و نوجوان بوده و همچنان دغدغه رشد و ارتقای این سینمای مهم را دارند سال ها است به این باور رسیده اند که وضعیت سینمای کودک و نوجوان در کشور به بحرانی ترین حالت ممکن رسیده و این گونه مهم سینمایی در حال نابودی و اضمحلال کامل است اما جالب آنجا است که مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی به عنوان متولی اصلی سینمای کودک و نوجوان اعلام می کند که در حال نزدیک شدن به انقراض سینمای کودک و نوجوان هستیم!

گویا مدیران سینمایی نمی دانند که سینمای کودک و نوجوان از جمله موضوعات زیرشاخه جریان اصلی سینماست که اگر به درستی به آن پرداخته شود می تواند تاثیرات مثبت زیادی را برای نسل های آینده در زمینه های گوناگون فراهم آورد. سینمای کودک نیاز مبرم برای هر جامعه ای است و نباید سهل انگارانه از کنار آن عبور کرد.

سال های سال است سینمای کودک در ایران مورد بی مهری قرار گرفته و از سوی مسئولان و تهیه کننده ها حمایتی از این سینمای رو به زوال نمی شود. در همین راستا با ۸ تن از دست اندرکاران مطرح سینمای کودک و نوجوان آقایان: محمدرضا حاجی غلامی، بهروز غریب پور، عادل بزدوده، سیدجواد هاشمی، علی قوی تن، بیژن بیرنگ، غلامرضا آزادی و سرکار خانم: زحل رضوی گفتگو کردیم. شنبه ۵ آذر ۱۴۰۱

تعدادی از سینماگران حوزه کودک متذکر شدند: سیاست گذاران سینمای کودک به محتوای فیلم ها توجه ندارند و آنطور که شایسته است از نظر جبنه های مالی و… از تولید فیلمنامه های بی نقص و محکم در حوزه سینمای کودک و نوجوان حمایت نمی کنند. سینماگران مطرح حوزه کودک در آستانه روز ادبیات کودک و نوجوان در خصوص فقدان داستان های جذاب در فیلم های کودک متذکر شدند: سیاست گذاران سینمای کودک به محتوای فیلم ها توجه ندارند و آنطور که شایسته است از نظر جبنه های مالی و… از تولید فیلمنامه های بی نقص و محکم در حوزه سینمای کودک و نوجوان حمایت نمی کنند؛ این افراد تأکید کردند: معضل اصلی سینمای کودک مدیرانی هستند که با فیلم و سینما آشنا نیستند و دغدغه ای برای تولید آثار خوب ندارند و متأسفانه حتی شوراهای مرتبط با سینمای کودک هم با دیدگاه کارشناسی جلو نمی روند. مدیران سینمایی به خصوص متولیان سینمای کودک و نوجوان هم که گویا مدت ها است در خواب هستند و اصلاً معلوم نیست چرا هیچ همتی برای تولید فیلم های اثرگذار و کودک پسند ندارند و بودجه های هنگفتی از بیت المال را صرفاً صرف تولید فیلم هایی می کنند که هیچ سنخیت و قرابتی با کودکان و نوجوانان ندارد اما اسم سینمای کودک را با خود به یدک می کشد؛ در همین راستا با ۸ تن از سینماگران مطرح حوزه کودک و نوجوان آقایان: رحیم بهبودی فر، محمدرضا حاجی غلامی، ابراهیم فروزش، داریوش بابائیان، علی عبدالعلی زاده، امیرحسین قهرایی، علی قوی تن و حمید نخعی گفتگو کردیم. دوشنبه ۱۹ تیر ۱۴۰۲

تعدادی از سینماگران مطرح حوزه کودک و نوجوان در خصوص تداوم تصمیمات و کارهای غلط در حوزه سینمای بحران زده کودک و نوجوان در آستانه برگزاری جشنواره فیلم کودک متذکر شدند: سینمای کودک یک قبر خالی است که جنازه اش پوسید و تمام شد و رفت! جشنواره فیلم کودک تنها برای سیگار فروش نزدیک به هتل هنرمندان و تورهای گردشگری اصفهان دستاورد دارد چرا که آن ها از برگزاری این جشنواره منافع زیاد می برند و متأسفانه سینمای ایران و سینماگران حوزه کودک و نوجوان هرگز شاهد دستاورد جدی در این رویداد نبوده اند. در همین راستا با ۱۵ تن از سینماگران مطرح و برجسته حوزه کودک و نوجوان خانم ها و آقایان: عادل بزدوده، زحل رضوی، امید نیاز، بیژن بیرنگ، سیدجواد هاشمی، بیتا منصوری، امیر مشهدی عباس، میثم معراجی، حسین ریگی، امیر سحرخیز، محمد نیک بین، حسن آقاکریمی، رهبر قنبری، عرفان لولاکی و مختار عبدالهی گفتگو کردیم که ماحصل نظرات ایشان برای مخاطبان گرامی سینماپرس نقل شده است.

سینماپرس: هیات اسلامی هنرمندان با صدور بیانیه ای در حمایت از عملیات طوفان الاقصی به سلبریتی هایی که دل در گروی غرب دارند هشدار داد.